ନିତ୍ଯଂ ତସ୍ମାଚ୍ଚ ସୂର୍ଯାଚ୍ଚ ମନସୋଭିହିତଂ ଚ ଯତ୍। ନମସ୍ତେ ଦେଵଦେଵେଶ ଭକ୍ତାନାମଭଯଂକର
ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ମନରୁ ଯେଉଁଠିଏ କଥା କହାଯାଏ, ସେ ସବୁ ସଦା ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ଦେବତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ, ଭକ୍ତମାନେଂକୁ ଭୟମୁକ୍ତ କରୁଥିବା ପ୍ରଭୁ, ତୁମକୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ।
ସୁବ୍ରହ୍ମଣ୍ଯ ନମସ୍ତେ ତୁ ସର୍ଵଦେଵନମସ୍କୃତ। ତିଗ୍ମାଂଶୋ ଵୈ ନମସ୍ତୁଭ୍ଯଂ ଜଗତଶ୍ଚକ୍ଷୁଷେ ନମଃ
ସୁବ୍ରହ୍ମଣ୍ୟ, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କର ପୂଜିତ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ତୀବ୍ର ଆଲୋକ ଦେଇଥିବା ପ୍ରଭୁ, ଏହି ସଂସାରର ଚକ୍ଷୁ, ତୁମକୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ।
ପ୍ରଭାକର ନମସ୍ତେସ୍ତୁ ଭାନୋ ଜଯ ଜଗତ୍ପତେ। ଅନେନ ଦନୁମୁଖ୍ଯେନ ପୀଡିତୋହଂ ଜଗତ୍ପତେ
ପ୍ରଭାକର, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ଭାନୁ, ସଂସାରର ନାଥ, ତୁମେ ବିଜୟୀ ହେଉ। ଏହି ଦାନବମାନ୍ୟଙ୍କ ମୁଖ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଏଠାରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପୀଡିତ।
କିଂ କରୋମି କଥଂ ଚୈନଂ ଘାତଯାମି ଦିଵାକର। ସୂର୍ଯ ଉଵାଚ-। ଜଯ ଶୂଲେନ ପାପିଷ୍ଠଂ ମାଯାଶତଵିଶାରଦମ୍
ମୁଁ କଣ କରିବି? କିପରି ଏହାକୁ ମାରିପାରିବି, ହେ ଦିବାକର? ସୂର୍ଯ୍ୟ କହିଲେ: 'ତୁମର ଶୂଳ ଦ୍ୱାରା ଏହି ଦୁଷ୍ଟ, ଶତମାୟାରେ ପାରଙ୍ଗତକୁ ବିଜୟ କର।'
ଜଯଂ ପ୍ରାପ୍ନୁହି ଦେଵେଶ ହତ୍ଵା ଶୂଲେନ ଚାଂଧକମ୍। ଗୃହ୍ଯ ଶୂଲଂ ତତୋ ଦୂରମାକ୍ଷିପ୍ଯ ହର ତେଜସା
ହେ ଦେବମାନ୍ୟ ମହେଶ୍ୱର, ତୁମେ ଶୂଳ ଉଠାଇ ଆଂଧକକୁ ମାରି, ବିଜୟ ଲାଭ କର। ଏହି ଶୂଳକୁ ଦୂରକୁ ଛାଡ଼, ହେ ହର, ତୁମର ତେଜରେ।
ତତୋନ୍ଧକସ୍ତ୍ରିଶୂଲେନାତାଡଯତ୍ପାପକର୍ମକୃତ୍। ତସ୍ମିନ୍ଯୁଦ୍ଧେ ତଥା ରୁଦ୍ରୋ ହ୍ଯନ୍ଧକେନାଭିପୀଡିତଃ
ତାପରେ, ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା ଆଂଧକ ଶୂଳରେ ଘାତ ଖାଇଲା। ସେଠାରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ରୁଦ୍ର ଆଂଧକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଭଲଭଳି ଅତିକ୍ରମିତ ହେଲେ।
ମୁମୋଚ ବାଣମୁତ୍ଯୁଗ୍ରଂ ନାମ୍ନା ପାଶୁପତଂ ହି ଯତ୍। ପିନାକମାନମ୍ଯ ଦୋର୍ଭ୍ଯାଂ ପିନାକୀ ଶଂକରଃ ସ୍ଵଯମ୍
ତାପରେ, ପିନାକୀ ଶଂକର ଦୁଇ ହାତ ଦେଇ ତାଙ୍କର ଧନୁକୁ ନମସ୍କାର କରି, ପାଶୁପତ ନାମକ ଭୟଙ୍କର ବାଣ ଛାଡ଼ିଲେ।
ରୁଦ୍ରବାଣଵିନିର୍ଭେଦାଦ୍ରୁଧିରାଦନ୍ଧକସ୍ଯ ତୁ। ଅଂଧକାଶ୍ଚ ସମୁତ୍ପନ୍ନାଶ୍ଶତଶୋଥ ସହସ୍ରଶଃ
ରୁଦ୍ରଙ୍କ ବାଣରେ ଆଂଧକ ଭିନ୍ନ ହେବା ପରେ ତାଙ୍କର ରକ୍ତ ଝରିଲା, ଏବଂ ସେଇ ରକ୍ତରୁ ଶଂଖ ଶଂଖ ଆଂଧକ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ।
ତେଷାଂ ଵିଦାର୍ଯମାଣାନାଂ ରୁଧିରାଦପରେ ପୁନଃ। ବଭୂଵୁରଂଧକା ଘୋରା ଯୈର୍ଵ୍ଯାପ୍ତମଖିଲଂ ଜଗତ୍
ସେମାନେ ଭଗ୍ନ ହେଉଥିବାବେଳେ, ସେମାନଙ୍କ ରକ୍ତରୁ ଆଉ ଭୟଙ୍କର ଅନ୍ଧକାର ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ଯାହା ସମଗ୍ର ଜଗତକୁ ଆବୃତ କଲା।
ତଂ ତୁ ମାଯାଵିନଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦେଵଦେଵସ୍ତଦାଂଧକମ୍। ପାନାର୍ଥମଂଧକସ୍ଯାସ୍ରଂ ସସୃଜେ ମାତୃକାସ୍ତଦା
ସେଇ ମାୟାବୀ ଅନ୍ଧକାକୁ ଦେଖି, ଦେବତାମାନଙ୍କର ଠାକୁର ତାହା ପାଇଁ ଅନ୍ଧକାଙ୍କ ରକ୍ତ ପିବା ପାଇଁ ମାତୃମାନେଙ୍କୁ ସୃଷ୍ଟି କଲେ।
ମାହେଶ୍ଵରୀଂ ତଥା ବ୍ରାହ୍ମୀଂ ଶୌରୀଂ ଵା ବାଡଵୀଂ ତଥା। ସୌପର୍ଣୀମଥ ଵାଯଵ୍ଯାଂ ଶଂଖିନୀଂ ତୈତ୍ତିରୀଂ ତଥା
ସେ ମାହେଶ୍ୱରୀ, ବ୍ରାହ୍ମୀ, ଶୌରୀ, ବାଡ଼ବୀ, ସୌପର୍ଣ୍ଣୀ, ବାୟବ୍ୟା, ଶଂଖିନୀ ଓ ତୈତ୍ତିରୀଙ୍କୁ ସୃଷ୍ଟି କଲେ।
ସୌରୀଂ ସୌମ୍ଯାଂ ଶିଵଦୂତୀଂ ଚାମୁଂଡାମଥ ଵାରୁଣୀଂ। ଵାରାହୀଂ ନାରସିଂହୀଂ ଚ ଵୈଷ୍ଣଵୀଂ ଚ ଵିଭାଵରୀଂ
ସେ ସୌରୀ, ସୌମ୍ୟା, ଶିବଦୂତୀ, ଚାମୁଣ୍ଡା, ବାରୁଣୀ, ବାରାହୀ, ନାରସିଂହୀ, ବୈଷ୍ଣବୀ ଓ ବିଭାବରୀଙ୍କୁ ସୃଷ୍ଟି କଲେ।
ଶତାନଂଦାଂ ଭଗାନଂଦାଂ ପିଚ୍ଛିଲାଂ ଭଗମାଲିନୀଂ। ବାଲାମତିବଲାଂ ରକ୍ତାଂ ସୁରଭୀଂ ମୁଖମଂଡିତାମ୍
ସେ ଶତାନନ୍ଦା, ଭଗାନନ୍ଦା, ପିଚ୍ଛିଳା, ଭଗମାଳିନୀ, ବାଳା, ଅତିବଳା, ରକ୍ତା, ସୁରଭୀ ଓ ମୁଖମଣ୍ଡିତାଙ୍କୁ ସୃଷ୍ଟି କଲେ।
ମାତୃନଂଦାଂ ସୁନଂଦାଂ ଚ ବିଡାନୀଂ ଶକୁନୀଂ ତଥା। ରେଵତୀଂ ଚ ମହାପୁଣ୍ଯାଂ ତଥୈଵ ଶିଖିପଟ୍ଟିକାଂ
ସେ ମାତୃନନ୍ଦା, ସୁନନ୍ଦା, ବିଡାନୀ, ଶକୁନୀ, ମହାପୁଣ୍ୟବତୀ ରେବତୀ ଓ ଶିଖିପଟ୍ଟିକାଙ୍କୁ ସୃଷ୍ଟି କଲେ।
ଶୂଲେନ ଚ ତତୋ ଦୈତ୍ଯଂ ବିଭେଦ ତ୍ରିପୁରାଂତକଃ। ନିର୍ଗତଂ ରୁଧିରଂ ତସ୍ମାତ୍ପପୁସ୍ତା ମାତରସ୍ତଦା
ତାପରେ ତ୍ରିପୁରାଂତକ ଦେବତା ଦାନବକୁ ତ୍ରିଶୂଳରେ ବେଧିଲେ, ଏବଂ ତାହାରୁ ଝରିଥିବା ରକ୍ତକୁ ମାତୃମାନେ ପିଲେ।
ନୀରକ୍ତୋ ହି ତଦା ଦୈତ୍ଯଶ୍ଶୁଷ୍କତାଂ ପ୍ରାପ ଭୂପତେ। ଶୂଲେ ପ୍ରୋତସ୍ତଦା ଦୈତ୍ଯୋ ଦିଵ୍ଯଵର୍ଷସହସ୍ରକମ୍
ରକ୍ତ ଶୂନ୍ୟ ହୋଇ, ସେଇ ଦାନବ ଶୁଷ୍କ ହେଇଗଲା, ରାଜା; ତ୍ରିଶୂଳରେ ଗାଡ଼ାଯାଇ, ସେ ଦାନବ ଦେବତାଙ୍କର ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହିଲା।
ମହାବଲେନ ରୁଦ୍ରେଣ ଵିଧୃତୋପି ମୃତୋ ନହି। ସ୍ତୁତସ୍ତେନ ତଦା ଶଂଭୁର୍ଭକ୍ତ୍ଯା ଦୈତ୍ଯେନ ସୁଵ୍ରତ
ମହାବଳୀ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଧରାଯାଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ମରିଲେ ନାହିଁ; ତେବେ, ଓ ସୁବ୍ରତ, ଦାନବ ଭକ୍ତି ସହିତ ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲା।
ନମୋସ୍ତୁ ଶଂଭୋ ଭଵନାଶହେତୋ ନମୋସ୍ତୁ ତେ ଦେଵ ଵରପ୍ରସୀଦ। ତ୍ଵଂ ଭୂ ଜଲାଗ୍ନୀରନଭୋର୍କସୋମଯଜ୍ଵାଷ୍ଟମୂର୍ତିର୍ଭଵଭାଵନୋଲମ୍
ଶମ୍ଭୁ, ଭବନାଶକ ହେ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର; ଦେବ, ଦୟା କର। ତୁମେ ଭୂମି, ଜଳ, ଅଗ୍ନି, ବାୟୁ, ଆକାଶ, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଚନ୍ଦ୍ର, ଯଜ୍ଞକର୍ତ୍ତା, ଅଷ୍ଟମୂର୍ତ୍ତି, ଏହି ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭ ଓ ସଂହାର।
ତ୍ଵାଂ ଵୈ ବାଣୋ ବହୁଵାଦ୍ଯେନ ତୋଷ୍ଯ ପ୍ରାପ୍ତଶ୍ଚୈଶ୍ଯଂ ସ୍ଵେ ପୁରେ ତତ୍ସ୍ଵରକ୍ଷ୍ଯମ୍। ରକ୍ଷୋଧୀଶୋ ବାହୁଭିସ୍ତୋଲ୍ଯଶୈଲଂ ଯୁଷ୍ମତ୍କ୍ରାଂତକ୍ଲିଷ୍ଟରୂପୋ ହ୍ଯନୌଷୀତ୍
ବାଣ ଅନେକ ବାଦ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ତୁମକୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରି, ନିଜ ସହରରେ ଶାସନ ଓ ସେଥିର ରକ୍ଷା ପାଇଥିଲା; ରାକ୍ଷସମାନେଙ୍କର ନାୟକ, ଯିଏ ବାହୁଦ୍ୱାରା ପାହାଡ଼ ଉଠାଇଥିଲେ, ତୁମ ପଦଚାରଣାରେ ଦୁଃଖ ଭୋଗିଥିଲେ।
ପ୍ରାପ୍ତୋପ୍ଯୈଶ୍ଯଂ ସର୍ଵରକ୍ଷୋଗଣାନାଂ ପୁତ୍ରଂ ଚାପି ପ୍ରୋର୍ଜିତଂ ଶକ୍ରବଂଧମ୍। ଭଵଭଯହର ହର ପରମ ଉଦାର ମମ ସୁଖକରଣ ନିଖିଲ ସୁରସାର
ସେ ସମସ୍ତ ରାକ୍ଷସ ଦଳର ଶାସନ ଓ ତାଙ୍କର ପୁତ୍ର, ଶକ୍ରଙ୍କ ଶତ୍ରୁ, ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ; ହେ ଭବଭୟ ହରଣ କରୁଥିବା, ପରମ ଉଦାର, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ସାର, ମୋତେ ସୁଖ ଦିଅ।
ଜିତମରୁଦଭିମତଵିତରଣପାର ତଵ ପଦକମଲମିହାରଣସାର। ତଵେଶ ପାଦପଂକଜଂ କରୋତି ଯୋ ନରୋ ହୃଦି ସଦେଶତସ୍ଯ ଵାଂଛିତଂ ଦଦାସି ଭକ୍ତିଭାଵିତଃ
ତୁମର ପଦକମଳ ମନର ଅନ୍ଧକାର ଦୂର କରିବାର ସାର, ଯିଏ ମରୁତମାନଙ୍କର ଅହଂକାରକୁ ଜୟ କରିଛି ଓ ବିପକ୍ଷ ସମୁଦ୍ରକୁ ଅଟିଛି। ହେ ଈଶ୍ୱର, ଯିଏ ତୁମର ପଦକମଳକୁ ହୃଦୟରେ ରଖେ, ତୁମେ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କର, ଭକ୍ତିରେ ଭରିଥିବା।
ମୁନୀଶ୍ଵରାଃ ପୁରା ହରଂ ଭଵଂତମେଵମାଦରାତ୍ପ୍ରପୂଜ୍ଯ ଲିଂଗରୂପିଣଂ ସମାପିତା ମନୋରଥାନ୍। ଭଵୋଦ୍ଭଵୈକରୂପିଣଂ ପ୍ରପଂଚପଂଚକାକୃତିଂ ଵିଚିଂତ୍ଯଵୃକ୍ଷକୋଟରସ୍ଥ ଏଷ ଜୀଵଜୀଵନଂ
ପୁରୁଣା ମହାମୁନିମାନେ ଆଦର ସହିତ ଲିଙ୍ଗ ରୂପରେ ହରଙ୍କୁ ପୂଜି, ନିଜ ମନୋରଥ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିଲେ। ସେଉଁଠି ସୃଷ୍ଟି ଓ ସଂହାରର ଏକମାତ୍ର ରୂପ, ପଞ୍ଚମୂର୍ତ୍ତି ଜଗତ, ଗଛର ଗୁହାରେ ବସିଥିବା, ସେ ହେଉଛନ୍ତି ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଜୀବନ।
ଭଵେଦ୍ଭଵାଙ୍ଘ୍ରିଚିଂତନାପ୍ତସର୍ଵକାମଈଶ୍ଵର ତ୍ଵଦୀଯ କିଂକରାନ୍ଵିତେ ପଦେ ପଦେ ସମାଗତଃ। ମୂଢୋହଂ ନାଭିଜାନାମି ତ୍ଵାଂ ସ୍ତୋତୁଂ ଭକ୍ତଵତ୍ସଲ
ତୁମର ପଦ ଧ୍ୟାନ କରିଲେ, ହେ ଈଶ୍ୱର, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୁଏ, ପ୍ରତି ପଦକ୍ଷେପରେ ତୁମର ଭକ୍ତ ଦାସମାନେ ସହ ରହନ୍ତି। ମୁଁ ମୂଢ଼, ତୁମକୁ କିପରି ସ୍ତୁତି କରିବି ଜାଣେନି, ହେ ଭକ୍ତବତ୍ସଳ।
ସଦୀଶ୍ଵରେଣ ମନସାପ୍ଯନୁକଂପ୍ଯୋ ରଣଂ ଗତଃ। ଇତି ସ୍ତୁତୋ ମହେଶସ୍ତୁ ଭକ୍ତ୍ଯା ଦୈତ୍ଯେନ ସାଦରଂ
ଯେଉଁଠାରେ ମଧ୍ୟ ନିଜ ଠାକୁର ଅଛନ୍ତି, ସେଠି ମନରେ ଦୟା ହେବା ଉଚିତ। ଏଭଳି ଭକ୍ତି ସହିତ ଦାନବ ଦ୍ୱାରା ସ୍ତୁତି ପାଇ, ମହେଶ୍ୱର ସମ୍ମାନିତ ହେଲେ।
ଗଣେଶତାଂ ଦଦୌ ତସ୍ମୈ ନାମ ଭୃଂଗୀରିଟୀତି ଚ। ଏଷ ତେ ମହିମା ଭୂପ ହରସ୍ଯ ଭଵହାରିଣଃ
ସେ ତାଙ୍କୁ ଗଣେଶ ପଦବୀ ଓ 'ଭୃଙ୍ଗିରିଟି' ନାମ ଦେଲେ। ହେ ରାଜା, ଏହି ହେଉଛି ଭବହାରି ହରଙ୍କର ମହିମା।
କଥିତୋ ଵିଘ୍ନଵିଘ୍ନାଖ୍ଯସ୍ତତ୍ପରାଣାଂ ସୁଖାଵହଃ। ଭୀଷ୍ମ ଉଵାଚ। ମନୁଷ୍ଯସ୍ଯାପି ଦେଵତ୍ଵଂ ସୁଖଂ ରାଜ୍ଯଂ ଧନଂ ଯଶଃ
ସେ ବିଘ୍ନ ଓ ବିଘ୍ନ ନାଶକ ଭାବରେ ଖ୍ୟାତ, ତାଙ୍କର ଭକ୍ତମାନେ ଶୁଖ ପାଆନ୍ତି। ଭୀଷ୍ମ କହିଲେ: ମଣିଷ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଦେବତ୍ୱ, ଶୁଖ, ରାଜ୍ୟ, ଧନ ଓ ଯଶ—
ଜଯଂ ଭୋଗ୍ଯଂ ତଥାରୋଗ୍ଯମାଯୁର୍ଵିଦ୍ଯାଂ ଶ୍ରିଯଂ ସୁତଂ। ବଂଧୁଵର୍ଗ ଶିଵଂ ସର୍ଵଂ ବ୍ରୂହି ମେ ଵିପ୍ରସତ୍ତମ
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ମୋତେ ବିଜୟ, ଭୋଗ, ସୁସ୍ଥତା, ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ, ଜ୍ଞାନ, ଧନ-ସମୃଦ୍ଧି, ପୁଅ, ଆତ୍ମୀୟ-ସ୍ବଜନ ଓ ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଦିଅ ବୋଲି କୁହ।
ପୁଲସ୍ତ୍ଯ ଉଵାଚ। ଏଭିର୍ଗୁଣୈର୍ଯୁତଃ ଶ୍ରୀମାନ୍ସଦୈଵବ୍ରାହ୍ମଣୋ ଭୁଵି। ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯେ ତୁ ସଦା ମେଧ୍ଯୋ ଵିପ୍ରଦେଵୋ ଯୁଗେଯୁଗେ
ପୁଲସ୍ତ୍ୟ କହିଲେ: ଏହି ଗୁଣଗୁଡିକ ଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣ ସଦା ଭୂମିରେ ମହିମାମୟ ହୁଅନ୍ତି; ତିନି ଲୋକରେ ସେ ସଦା ପବିତ୍ର ଓ ଯୁଗେ ଯୁଗେ ଦେବତାସମାନ ମନ୍ତ୍ରଦ୍ରଷ୍ଟା ହୁଅନ୍ତି।
ପୂଜଯିତ୍ଵା ଦ୍ଵିଜାନ୍ଦେଵାଃ ସ୍ଵର୍ଗଂ ଭୁଂଜଂତି ଚାକ୍ଷଯଂ। ଧରାମଵଂତି ରାଜାନୋ ଲୋକାଵିତ୍ତଂ ସୁଖଂ ଶିଵଂ
ଯେମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଅକ୍ଷୟ ସ୍ୱର୍ଗର ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି; ରାଜାମାନେ ଏହି ଭୂମି, ଲୋକ, ଧନ, ସୁଖ ଓ ଶୁଭ ଲାଭ କରନ୍ତି।
ଲୋକେ ଵିପ୍ର ସମୋ ନାସ୍ତି ଦେଵାନାମପି ଦୈଵତଂ। ସ ଚ ଧର୍ମମଯଃ ସାକ୍ଷାଦ୍ଭୁଵି ମୁକ୍ତିପ୍ରଦୋ ଭୃଶଂ
ଏହି ଲୋକରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ସମାନ କେହି ନାହାନ୍ତି; ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ ସେ ଦେବତା ହେବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ। ସେ ନିଜେ ଧର୍ମରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ଭୂମିରେ ମୁକ୍ତି ଦେବାରେ ବହୁତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ।