ରଂଭୋପମୋରୁ ପୃଥୁପୀନନିତଂବବିଂବାନଦ୍ଧକ୍ଵଣନ୍ମଣିରଣଦ୍ରଶନାକଲାପଂ। ବୃଂଦଂ ଲଲାଟତଟକୋଟିପଟାଂତଲଂବି ହେମାଂଚଲାଂଚିତମୁଖଂ କୁଲପାଲିକାନାମ୍
କଦଳୀ ଗଛର ମତି ଉରୁ, ପୁଷ୍ଟ ଓ ଚଉଡ଼ା କଟି, ମଣିରେ ଝଙ୍କାର ହେଉଥିବା କମରବନ୍ଧ, ହେମ ପାହାଡ଼ ପରି ମୁହଁ ଓ ଶିର ଉପରେ ଶାଢ଼ୀର ପାଟ ଲଟକିଥିବା, ସେ ଗୃହଲକ୍ଷ୍ମୀମାନେ ଦେଖିବାକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୋଭା ପାଉଛନ୍ତି।
କାଂତଂ ଗୃହେଷୁ କଲଗଦ୍ଗଦଭାଷିତାନାଂ ଝଂକାରନୂପୁରରଵେଣଵିରାଵିତାନାମ୍। ତେଷାଂ କୃଶାନୁକରମିନ୍ଦୁସମାନକାଂତଂ ଯୈରର୍ଚିତୋସି ଭଗଵନ୍ଭଵମୋଚନସ୍ତ୍ଵଂ
ସେମାନେ ଘରେ ରହି, ମଧୁର ଓ ମୃଦୁ କଥା କହି, ଚୁଡ଼ାମଣିର ଝଙ୍କାର ଶବ୍ଦରେ ଭରିଥିବା, କ୍ଷୀଣ ତରୁଣୀ ଓ ଚାନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଶୋଭାବାନ୍, ଯେଉଁମାନେ ତୁମକୁ ପୂଜନ୍ତି, ହେ ପ୍ରଭୁ, ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତିଦାତା।
ବ୍ରହ୍ମା ତ୍ଵମେଵ ହରିରସ୍ଯନିଲୋଽନଲୋସି ରୁଦ୍ରୋଂଽତକୋସି ଵରୁଣୋଽସ୍ଯମରାଧିପୋସି। ସୋମୋସି ଵାଯୁରସି ଭୂରସି ଚେଶ୍ଵରୋସି ଯଜ୍ଞୋସି ଵିତ୍ତପତିରସ୍ଯପରାଜିତୋସି
ତୁମେଁ ବ୍ରହ୍ମା, ତୁମେଁ ହରି, ତୁମେଁ ପବନ ଓ ଅଗ୍ନି; ତୁମେଁ ରୁଦ୍ର, ତୁମେଁ ମୃତ୍ୟୁ, ତୁମେଁ ବରୁଣ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମୁଖ୍ୟ; ତୁମେଁ ସୋମ, ତୁମେଁ ବାୟୁ, ତୁମେଁ ଭୂମି, ତୁମେଁ ସବୁଠାରୁ ଉଚ୍ଚ; ତୁମେଁ ଯଜ୍ଞ, ଧନର ମାଲିକ, ଏବଂ ଅଜୟ।
ତେ ସପ୍ତସପ୍ତିସୁରଵାହରଣେନ ମୁକ୍ତା ଭୂମାଵଥେତି ତରସୋରୁତରଂତରୀତାଃ। ଵ୍ଯୋମୈତଦଂତରହିତଂ ପରିତୋ ହି ଗତ୍ଵା ଗଚ୍ଛଂତି ନ ଶ୍ରମଦଂ ହିମନାଗପୀମେ
ଯେମାନେ ସପ୍ତ ସପ୍ତି ଦେବତା ଓ ଦାନବଙ୍କୁ ଜିତି ମୁକ୍ତି ପାଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଏହି ପୃଥିବୀକୁ ଶୀଘ୍ର ଚାଲିଯାନ୍ତି; ଆକାଶ ଓ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ସେମାନେ କେବେ ଥକିବେ ନାହିଁ, ତାପ କିମ୍ବା ଶୀତ ଛୁଁଇପାରିବ ନାହିଁ।
ଧ୍ଯାନୈକଯୋଗନିରତାଶ୍ଚ ସମାଧିଭାଵାତ୍ଧ୍ଯାତ୍ଵା ପଦଂ ତଵ ତୁରୀଯମନଂତମୂର୍ତେ। ମୁକ୍ତାମଯାସ୍ତନୁଭୃତୋ ନ ଭିଯାଭିଯୁକ୍ତାସ୍ତଦ୍ବ୍ରହ୍ମଶାଶ୍ଵତମଚିଂତ୍ଯମନାଦ୍ଯନଂତଂ
ଯେମାନେ ଧ୍ୟାନ ଓ ଯୋଗରେ ଲଗ୍ନ, ସେମାନେ ତୁମର ଚତୁର୍ଥ, ଅନନ୍ତ ଅବସ୍ଥାକୁ ଧ୍ୟାନ କରି, ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରନ୍ତି; ସେମାନେ ଭୟରୁ ମୁକ୍ତ, ଏହି ଚିରନ୍ତନ, ଅଚିନ୍ତ୍ୟ, ଆଦିହୀନ, ଅନନ୍ତ ବ୍ରହ୍ମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।
ଜନ୍ମାଦିରୋଗରହିତଂ ପରମଂ ପୁରାଣମୀଶଂ ଜରାମରଣଶୋକଭଯାତିରିକ୍ତମ୍। ସ୍ଥୂଲାନୁଭାଵନଗଣାଗଣିତଂ ଵିଶୁଦ୍ଧଂ ଵେଦାଂତଵାଦିଭିରଲଂ ପରିମନ୍ଯତେ ଯତ୍
ସେଇ ପ୍ରାଚୀନ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପ୍ରଭୁ, ଯିଏ ଜନ୍ମ, ରୋଗ, ଓ ବୃଦ୍ଧିରୁ ମୁକ୍ତ; ଯିଏ ବୟସ, ମୃତ୍ୟୁ, ଦୁଃଖ, ଓ ଭୟରୁ ପାରେ; ଯିଏ ସ୍ଥୂଳ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଦ୍ୱାରା ଧରାଯାଏ ନାହିଁ, ଶୁଦ୍ଧ ଏବଂ ଅପରିମାପ୍ୟ; ଏହି ସତ୍ୟକୁ ବେଦାନ୍ତ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ବୋଲି କହନ୍ତି।
ତ୍ଵାମଗ୍ନିପୁଂଜଵପୁଷଂ ତପସାଂ ନିଵାସଂ ଯାତା ଦିଵଂ ସୁଚିରକାଲମୁପାସ୍ଯଭକ୍ତାଃ। ଭାନୋ ସୁରାସୁରସମୂହଶିରୋନିଘୃଷ୍ଟ ପାଦାରଵିଂଦଯୁଗଲାମଲଚାରୁମୂର୍ତ୍ତେ
ଯେଉଁ ଭକ୍ତମାନେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ତୁମକୁ ଉପାସନା କରିଛନ୍ତି, ହେ ଅଗ୍ନିପ୍ରଭା ଦେହଧାରୀ, ତପସ୍ୟାର ନିବାସ, ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରନ୍ତି। ହେ ସୂର୍ଯ୍ୟଦେବ, ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନଙ୍କର ମୁଣ୍ଡମାଳା ତୁମର ନିର୍ମଳ ଓ ଶୁଭ୍ର ପାଦଦ୍ୱୟକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରେ।
ଭୂତେଶଭୂତଵରଦା ସକୃଦଵ୍ଯଯାତ୍ମନ୍ଵ୍ଯୋମାଟ୍ଟହାସସଵିତର୍ଭୁଵନୈକଦୀପ। ଋକ୍ସାମମଂତ୍ରଯଜୁଷାମଧିଵାସ ନାମ ସୃଷ୍ଟିସ୍ଥିତିପ୍ରଲଯକାରଣଲୋକପାଲ
ହେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇଥିବା, ଅବିନାଶୀ ଆତ୍ମା, ଯାହାଙ୍କ ହସର ଧ୍ୱନି ଆକାଶକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରେ, ଏକମାତ୍ର ଜଗତର ଆଲୋକ, ଋକ୍, ସାମ, ଯଜୁର୍ ମନ୍ତ୍ରମାନେ ଯେଉଁଠି ବସନ୍ତି, ସେଇ ତୁମେ ସୃଷ୍ଟି, ସ୍ଥିତି ଓ ପ୍ରଳୟର କାରଣ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଜଗତର ରକ୍ଷକ।
ଦୀନସ୍ଯ ଦେଵ କୃପଣସ୍ଯ ଭଵେଭଵେ ମେ ମଗ୍ନସ୍ଯ ଚାରୁଦଵିଚାର ମନୋରଥାନି। ଶଶ୍ଵଦ୍ଯତୀଶ୍ଵର ଶଶୀ କରକଂକଘୋରୋତ୍ପାତୋ ଜରାମରଣଶୋକରୁଗାଂତରସ୍ଯ
ହେ ପ୍ରଭୁ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜନ୍ମରେ, ମୋ ଦୁଃଖିତ ଓ ଦୟନୀୟ ହୃଦୟ ଅନେକ ଇଚ୍ଛାରେ ଡୁବିଯାଏ; ହେ ଚିରନ୍ତନ ନାଥ, ଚନ୍ଦ୍ରମା ଯେପରି ଅନ୍ଧକାର ଦୂର କରେ, ସେପରି ଆପଣ ଜରା, ମୃତ୍ୟୁ, ଶୋକ ଓ ରୋଗର ଭୟଙ୍କର କଷ୍ଟ ଦୂର କରନ୍ତୁ।
ଯଃ ପ୍ରାତଃ ସାଯମିଦଂ ମଧ୍ଯାହ୍ନେ ଵା ପଠେଚ୍ଚ ଦୀପ୍ତାଂଶୋଃ। ସାଲୋକ୍ଯଂ ଯାତି ରଵେଃ ପ୍ରାପ୍ନୋତି ଧର୍ମାର୍ଥକାମାଂଶ୍ଚ
ଯେଉଁଠି ଏହି ଶ୍ଲୋକକୁ ପ୍ରଭାତ, ମଧ୍ୟାହ୍ନ କିମ୍ବା ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ ପଢ଼ିବେ, ସେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରିବେ ଏବଂ ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ ଓ କାମ ଲାଭ କରିବେ।
ନିତ୍ଯଂ ତସ୍ମାଚ୍ଚ ସୂର୍ଯାଚ୍ଚ ମନସୋଭିହିତଂ ଚ ଯତ୍। ନମସ୍ତେ ଦେଵଦେଵେଶ ଭକ୍ତାନାମଭଯଂକର
ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ମନରୁ ଯେଉଁଠିଏ କଥା କହାଯାଏ, ସେ ସବୁ ସଦା ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ଦେବତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ, ଭକ୍ତମାନେଂକୁ ଭୟମୁକ୍ତ କରୁଥିବା ପ୍ରଭୁ, ତୁମକୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ।
ସୁବ୍ରହ୍ମଣ୍ଯ ନମସ୍ତେ ତୁ ସର୍ଵଦେଵନମସ୍କୃତ। ତିଗ୍ମାଂଶୋ ଵୈ ନମସ୍ତୁଭ୍ଯଂ ଜଗତଶ୍ଚକ୍ଷୁଷେ ନମଃ
ସୁବ୍ରହ୍ମଣ୍ୟ, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କର ପୂଜିତ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ତୀବ୍ର ଆଲୋକ ଦେଇଥିବା ପ୍ରଭୁ, ଏହି ସଂସାରର ଚକ୍ଷୁ, ତୁମକୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ।
ପ୍ରଭାକର ନମସ୍ତେସ୍ତୁ ଭାନୋ ଜଯ ଜଗତ୍ପତେ। ଅନେନ ଦନୁମୁଖ୍ଯେନ ପୀଡିତୋହଂ ଜଗତ୍ପତେ
ପ୍ରଭାକର, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ଭାନୁ, ସଂସାରର ନାଥ, ତୁମେ ବିଜୟୀ ହେଉ। ଏହି ଦାନବମାନ୍ୟଙ୍କ ମୁଖ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଏଠାରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପୀଡିତ।
କିଂ କରୋମି କଥଂ ଚୈନଂ ଘାତଯାମି ଦିଵାକର। ସୂର୍ଯ ଉଵାଚ-। ଜଯ ଶୂଲେନ ପାପିଷ୍ଠଂ ମାଯାଶତଵିଶାରଦମ୍
ମୁଁ କଣ କରିବି? କିପରି ଏହାକୁ ମାରିପାରିବି, ହେ ଦିବାକର? ସୂର୍ଯ୍ୟ କହିଲେ: 'ତୁମର ଶୂଳ ଦ୍ୱାରା ଏହି ଦୁଷ୍ଟ, ଶତମାୟାରେ ପାରଙ୍ଗତକୁ ବିଜୟ କର।'
ଜଯଂ ପ୍ରାପ୍ନୁହି ଦେଵେଶ ହତ୍ଵା ଶୂଲେନ ଚାଂଧକମ୍। ଗୃହ୍ଯ ଶୂଲଂ ତତୋ ଦୂରମାକ୍ଷିପ୍ଯ ହର ତେଜସା
ହେ ଦେବମାନ୍ୟ ମହେଶ୍ୱର, ତୁମେ ଶୂଳ ଉଠାଇ ଆଂଧକକୁ ମାରି, ବିଜୟ ଲାଭ କର। ଏହି ଶୂଳକୁ ଦୂରକୁ ଛାଡ଼, ହେ ହର, ତୁମର ତେଜରେ।
ତତୋନ୍ଧକସ୍ତ୍ରିଶୂଲେନାତାଡଯତ୍ପାପକର୍ମକୃତ୍। ତସ୍ମିନ୍ଯୁଦ୍ଧେ ତଥା ରୁଦ୍ରୋ ହ୍ଯନ୍ଧକେନାଭିପୀଡିତଃ
ତାପରେ, ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା ଆଂଧକ ଶୂଳରେ ଘାତ ଖାଇଲା। ସେଠାରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ରୁଦ୍ର ଆଂଧକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଭଲଭଳି ଅତିକ୍ରମିତ ହେଲେ।
ମୁମୋଚ ବାଣମୁତ୍ଯୁଗ୍ରଂ ନାମ୍ନା ପାଶୁପତଂ ହି ଯତ୍। ପିନାକମାନମ୍ଯ ଦୋର୍ଭ୍ଯାଂ ପିନାକୀ ଶଂକରଃ ସ୍ଵଯମ୍
ତାପରେ, ପିନାକୀ ଶଂକର ଦୁଇ ହାତ ଦେଇ ତାଙ୍କର ଧନୁକୁ ନମସ୍କାର କରି, ପାଶୁପତ ନାମକ ଭୟଙ୍କର ବାଣ ଛାଡ଼ିଲେ।
ରୁଦ୍ରବାଣଵିନିର୍ଭେଦାଦ୍ରୁଧିରାଦନ୍ଧକସ୍ଯ ତୁ। ଅଂଧକାଶ୍ଚ ସମୁତ୍ପନ୍ନାଶ୍ଶତଶୋଥ ସହସ୍ରଶଃ
ରୁଦ୍ରଙ୍କ ବାଣରେ ଆଂଧକ ଭିନ୍ନ ହେବା ପରେ ତାଙ୍କର ରକ୍ତ ଝରିଲା, ଏବଂ ସେଇ ରକ୍ତରୁ ଶଂଖ ଶଂଖ ଆଂଧକ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ।
ତେଷାଂ ଵିଦାର୍ଯମାଣାନାଂ ରୁଧିରାଦପରେ ପୁନଃ। ବଭୂଵୁରଂଧକା ଘୋରା ଯୈର୍ଵ୍ଯାପ୍ତମଖିଲଂ ଜଗତ୍
ସେମାନେ ଭଗ୍ନ ହେଉଥିବାବେଳେ, ସେମାନଙ୍କ ରକ୍ତରୁ ଆଉ ଭୟଙ୍କର ଅନ୍ଧକାର ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ଯାହା ସମଗ୍ର ଜଗତକୁ ଆବୃତ କଲା।
ତଂ ତୁ ମାଯାଵିନଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦେଵଦେଵସ୍ତଦାଂଧକମ୍। ପାନାର୍ଥମଂଧକସ୍ଯାସ୍ରଂ ସସୃଜେ ମାତୃକାସ୍ତଦା
ସେଇ ମାୟାବୀ ଅନ୍ଧକାକୁ ଦେଖି, ଦେବତାମାନଙ୍କର ଠାକୁର ତାହା ପାଇଁ ଅନ୍ଧକାଙ୍କ ରକ୍ତ ପିବା ପାଇଁ ମାତୃମାନେଙ୍କୁ ସୃଷ୍ଟି କଲେ।
ମାହେଶ୍ଵରୀଂ ତଥା ବ୍ରାହ୍ମୀଂ ଶୌରୀଂ ଵା ବାଡଵୀଂ ତଥା। ସୌପର୍ଣୀମଥ ଵାଯଵ୍ଯାଂ ଶଂଖିନୀଂ ତୈତ୍ତିରୀଂ ତଥା
ସେ ମାହେଶ୍ୱରୀ, ବ୍ରାହ୍ମୀ, ଶୌରୀ, ବାଡ଼ବୀ, ସୌପର୍ଣ୍ଣୀ, ବାୟବ୍ୟା, ଶଂଖିନୀ ଓ ତୈତ୍ତିରୀଙ୍କୁ ସୃଷ୍ଟି କଲେ।
ସୌରୀଂ ସୌମ୍ଯାଂ ଶିଵଦୂତୀଂ ଚାମୁଂଡାମଥ ଵାରୁଣୀଂ। ଵାରାହୀଂ ନାରସିଂହୀଂ ଚ ଵୈଷ୍ଣଵୀଂ ଚ ଵିଭାଵରୀଂ
ସେ ସୌରୀ, ସୌମ୍ୟା, ଶିବଦୂତୀ, ଚାମୁଣ୍ଡା, ବାରୁଣୀ, ବାରାହୀ, ନାରସିଂହୀ, ବୈଷ୍ଣବୀ ଓ ବିଭାବରୀଙ୍କୁ ସୃଷ୍ଟି କଲେ।
ଶତାନଂଦାଂ ଭଗାନଂଦାଂ ପିଚ୍ଛିଲାଂ ଭଗମାଲିନୀଂ। ବାଲାମତିବଲାଂ ରକ୍ତାଂ ସୁରଭୀଂ ମୁଖମଂଡିତାମ୍
ସେ ଶତାନନ୍ଦା, ଭଗାନନ୍ଦା, ପିଚ୍ଛିଳା, ଭଗମାଳିନୀ, ବାଳା, ଅତିବଳା, ରକ୍ତା, ସୁରଭୀ ଓ ମୁଖମଣ୍ଡିତାଙ୍କୁ ସୃଷ୍ଟି କଲେ।
ମାତୃନଂଦାଂ ସୁନଂଦାଂ ଚ ବିଡାନୀଂ ଶକୁନୀଂ ତଥା। ରେଵତୀଂ ଚ ମହାପୁଣ୍ଯାଂ ତଥୈଵ ଶିଖିପଟ୍ଟିକାଂ
ସେ ମାତୃନନ୍ଦା, ସୁନନ୍ଦା, ବିଡାନୀ, ଶକୁନୀ, ମହାପୁଣ୍ୟବତୀ ରେବତୀ ଓ ଶିଖିପଟ୍ଟିକାଙ୍କୁ ସୃଷ୍ଟି କଲେ।
ଶୂଲେନ ଚ ତତୋ ଦୈତ୍ଯଂ ବିଭେଦ ତ୍ରିପୁରାଂତକଃ। ନିର୍ଗତଂ ରୁଧିରଂ ତସ୍ମାତ୍ପପୁସ୍ତା ମାତରସ୍ତଦା
ତାପରେ ତ୍ରିପୁରାଂତକ ଦେବତା ଦାନବକୁ ତ୍ରିଶୂଳରେ ବେଧିଲେ, ଏବଂ ତାହାରୁ ଝରିଥିବା ରକ୍ତକୁ ମାତୃମାନେ ପିଲେ।
ନୀରକ୍ତୋ ହି ତଦା ଦୈତ୍ଯଶ୍ଶୁଷ୍କତାଂ ପ୍ରାପ ଭୂପତେ। ଶୂଲେ ପ୍ରୋତସ୍ତଦା ଦୈତ୍ଯୋ ଦିଵ୍ଯଵର୍ଷସହସ୍ରକମ୍
ରକ୍ତ ଶୂନ୍ୟ ହୋଇ, ସେଇ ଦାନବ ଶୁଷ୍କ ହେଇଗଲା, ରାଜା; ତ୍ରିଶୂଳରେ ଗାଡ଼ାଯାଇ, ସେ ଦାନବ ଦେବତାଙ୍କର ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହିଲା।
ମହାବଲେନ ରୁଦ୍ରେଣ ଵିଧୃତୋପି ମୃତୋ ନହି। ସ୍ତୁତସ୍ତେନ ତଦା ଶଂଭୁର୍ଭକ୍ତ୍ଯା ଦୈତ୍ଯେନ ସୁଵ୍ରତ
ମହାବଳୀ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଧରାଯାଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ମରିଲେ ନାହିଁ; ତେବେ, ଓ ସୁବ୍ରତ, ଦାନବ ଭକ୍ତି ସହିତ ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲା।
ନମୋସ୍ତୁ ଶଂଭୋ ଭଵନାଶହେତୋ ନମୋସ୍ତୁ ତେ ଦେଵ ଵରପ୍ରସୀଦ। ତ୍ଵଂ ଭୂ ଜଲାଗ୍ନୀରନଭୋର୍କସୋମଯଜ୍ଵାଷ୍ଟମୂର୍ତିର୍ଭଵଭାଵନୋଲମ୍
ଶମ୍ଭୁ, ଭବନାଶକ ହେ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର; ଦେବ, ଦୟା କର। ତୁମେ ଭୂମି, ଜଳ, ଅଗ୍ନି, ବାୟୁ, ଆକାଶ, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଚନ୍ଦ୍ର, ଯଜ୍ଞକର୍ତ୍ତା, ଅଷ୍ଟମୂର୍ତ୍ତି, ଏହି ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭ ଓ ସଂହାର।
ତ୍ଵାଂ ଵୈ ବାଣୋ ବହୁଵାଦ୍ଯେନ ତୋଷ୍ଯ ପ୍ରାପ୍ତଶ୍ଚୈଶ୍ଯଂ ସ୍ଵେ ପୁରେ ତତ୍ସ୍ଵରକ୍ଷ୍ଯମ୍। ରକ୍ଷୋଧୀଶୋ ବାହୁଭିସ୍ତୋଲ୍ଯଶୈଲଂ ଯୁଷ୍ମତ୍କ୍ରାଂତକ୍ଲିଷ୍ଟରୂପୋ ହ୍ଯନୌଷୀତ୍
ବାଣ ଅନେକ ବାଦ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ତୁମକୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରି, ନିଜ ସହରରେ ଶାସନ ଓ ସେଥିର ରକ୍ଷା ପାଇଥିଲା; ରାକ୍ଷସମାନେଙ୍କର ନାୟକ, ଯିଏ ବାହୁଦ୍ୱାରା ପାହାଡ଼ ଉଠାଇଥିଲେ, ତୁମ ପଦଚାରଣାରେ ଦୁଃଖ ଭୋଗିଥିଲେ।
ପ୍ରାପ୍ତୋପ୍ଯୈଶ୍ଯଂ ସର୍ଵରକ୍ଷୋଗଣାନାଂ ପୁତ୍ରଂ ଚାପି ପ୍ରୋର୍ଜିତଂ ଶକ୍ରବଂଧମ୍। ଭଵଭଯହର ହର ପରମ ଉଦାର ମମ ସୁଖକରଣ ନିଖିଲ ସୁରସାର
ସେ ସମସ୍ତ ରାକ୍ଷସ ଦଳର ଶାସନ ଓ ତାଙ୍କର ପୁତ୍ର, ଶକ୍ରଙ୍କ ଶତ୍ରୁ, ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ; ହେ ଭବଭୟ ହରଣ କରୁଥିବା, ପରମ ଉଦାର, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ସାର, ମୋତେ ସୁଖ ଦିଅ।