କୃତ୍ଵା ତୁ ତାମସୀଂ ମାଯାଂ ମାଯାଶତଵିଶାରଦଃ। ତଯା ଵିମୋହିତେ ଦେଵେ କ୍ଵ ନୁ ଵୈ ଦାନଵୋ ଗତଃ
ଶତଧରଣ ମାୟା କଳାରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିବା ସେ, ଏକ ଘନ ଅନ୍ଧକାର ମାୟା ସୃଷ୍ଟି କଲେ। ଏହି ମାୟାରେ ଦେବତାମାନେ ଭ୍ରମିତ ହୋଇ, ସେ ଚିନ୍ତା କଲେ—ଦାନବ କେଉଁଠି ଗଲେ?
ଶଂଭୋର୍ଭଯମଥୋ ପ୍ରାପ୍ଯ କିଂ ନୁ ପାପଃ କରିଷ୍ଯତି। ତମସା ଛାଦିତା ଯାଵଦ୍ଦେଵା ଵ୍ଯାକୁଲତାଂ ଗତାଃ
ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ ଭୟ ଦେଇ, ସେ କଣ ଅପକାର କରିପାରିବ? ଦେବତାମାନେ ଅନ୍ଧକାରରେ ଡୁବିଯାଇ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅସ୍ଥିର ଓ ଭ୍ରମିତ ହୋଇପଡ଼ିଲେ।
ସଂଭ୍ରାଂତମାନସାନୀକାସ୍ତଦୋଚୁଃ କାର୍ଯଗୌରଵାତ୍। ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ସୂର୍ଯସ୍ତେଜୋରୂପୋ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତଃ
ସେମାନଙ୍କର ମନ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଯିବାରୁ, ସମ୍ମିଳିତ ଲୋକମାନେ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ କାରଣରେ କଥା କହିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାଙ୍କର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଆଭାରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ଉତ୍ତସ୍ଥୌ ନରରୂପେଣ କୁର୍ଵନ୍ଵିତିମିରା ଦିଶଃ। ନଷ୍ଟେ ତମସି ହୃଷ୍ଟାଙ୍ଗେ ଖଦ୍ଯୋତେ ପ୍ରକଟେ ସ୍ଥିତେ
ସୂର୍ଯ୍ୟ ମାନବ ଆକାରରେ ଉଠି ଦିଗ୍ବଳୟର ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରିଦେଲେ। ଅନ୍ଧାର ହଟିଯିବା ସହ ଜୁଗୁନ୍ଧି ଦେଖାଯିବାରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଶରୀର ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା।
ଦେଵା ମୁଦମଵାପୁସ୍ତେ ସ୍ପଷ୍ଟାନନଵିଲୋଚନାଃ। ଉଦ୍ଦୀପ୍ତାସ୍ତୁ ସୁରାଃ ସର୍ଵେ ଗଣାଃ ସ୍କଂଦପୁରୋଗମାଃ
ଦେବତାମାନେ ଏବେ ସ୍ପଷ୍ଟ ମୁହଁ ଓ ଚକ୍ଷୁ ସହିତ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ। ସମସ୍ତ ଦେବଗଣ, ସ୍କନ୍ଦଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇଯାଇଥିଲେ।
ସ୍ତୁଵଂତି ଵିଵିଧୈସ୍ତୋତ୍ରୈଃ ନରରୂପଂ ଦିଵାକରମ୍। ଅନୌପମ୍ଯଂ ଜଗଦ୍ଵ୍ଯାପି ବ୍ରହ୍ମଵିଷ୍ଣୁଶିଵାତ୍ପରମ୍
ସେମାନେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରଶଂସାଗୀତିରେ ମାନବ ଆକାରର ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ—ଯିଏ ଅଦ୍ୱିତୀୟ, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ବ୍ୟାପିଛନ୍ତି, ଓ ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଶିବାଠାରୁ ଉଚ୍ଚ।
ସ୍ନିଗ୍ଧଵିଦ୍ରୁମସଚ୍ଛାଯଂ ସିଂଦୂରାରୁଣସପ୍ରଭମ୍। ପ୍ରଭାସଂତଂ ତଦା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପଂଚାଂଗାଲିଂଗିତାଵନିଃ
ତାଙ୍କୁ ନବ ପଦ୍ମର ମୃଦୁ ରଙ୍ଗ ଓ ସିନ୍ଦୂର ରଙ୍ଗର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ସହ ଦେଖି, ପଞ୍ଚ ତତ୍ତ୍ୱରେ ଆଲିଙ୍ଗିତ ଏଇ ପୃଥିବୀ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲା।
ପୁନଃ ପ୍ରଣାମପ୍ରଵଣଂ ପ୍ରଣିଧାନପୁରଃସରମ୍। ଆଲୋକ୍ଯ ସ୍ନିଗ୍ଧଯା ଦୃଷ୍ଟ୍ଯା ଦେଵଦେଵଂ ତ୍ରିଲୋଚନଃ
ପୁଣିଥରେ ଗଭୀର ଭକ୍ତି ଓ ଏକାଗ୍ରତା ସହ, ଶିବ ନମ୍ରତାରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ, ଦେବଦେବଙ୍କୁ ମୃଦୁ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖିଲେ।
ଉଵାଚ ସ୍ନିଗ୍ଧଗଂଭୀର ଵାଚା ଦେଵଂ ଶନୈର୍ହରଃ। ପୂରଯନ୍ନିଵ ତେଜୋଭିର୍ଭଗଵାନ୍ଭୁଵନତ୍ରଯମ୍
ହର ମୃଦୁ ଓ ଗଭୀର ସ୍ୱରରେ ଶାନ୍ତ ଭାବରେ ଦେବତାଙ୍କୁ କହିଲେ, ଯେପରି ତାଙ୍କର ତେଜରେ ସମସ୍ତ ତିନି ଲୋକ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଉଛି।
ଦୈତ୍ଯମାଯାଭିପନ୍ନାନାଂ ଦର୍ଶନାକୁଲଚେତସାମ୍। ପ୍ରାଣିନାମିଦମେଵୈକମଵିସଂଵାଦି ଦୈଵତମ୍
ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଦାନବମାୟାରେ ପୀଡ଼ିତ ଓ ଭୟଭୀତ ମନ ରଖନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ଦେବତା ଏକମାତ୍ର ଅଚ୍ୟୁତ ଦେବତା।
ଅଯମେଵ ଚ ସଂସାରସାଗରାତ୍ସକଲାଦପି। ସତ୍ତ୍ଵାନୁତ୍ତାରଯନ୍ଦେଵଃ କର୍ଣଧାରାଯ ତେ ପ୍ରଭୁଃ
ଏହି ପ୍ରଭୁ ନିଜେ ନାଉକାର ମାଲିକ ହୋଇ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ସଂସାର ସମୁଦ୍ରରୁ ଉଦ୍ଧାର କରନ୍ତି।
ଯଜଂତୋ ଜଂତଵୋ ଭକ୍ତ୍ଯା ଯଂ ଦେଵଂ ଵିଵିଧାଃ ସଦା। ନିଃଶ୍ରେଯସାଯ କଲ୍ପଂତେ ତଂ ନତୋ ଭାସ୍କରଂ ଵିଭୁମ୍
ଯେଉଁ ପ୍ରାଣୀମାନେ ସଦା ଭକ୍ତି ସହିତ ବିଭିନ୍ନ ଭାବରେ ଏହି ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜନ୍ତି, ସେମାନେ ପରମ ମଙ୍ଗଳ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଏହି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଭାସ୍କରଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ଯସ୍ତୂଦଯାଦ୍ରିଶିଖରେ ମକୁଟାଯମାନଲୀଲାଗଭସ୍ତିଭିରଲଂ କୁସୁମପ୍ରକାଶୈଃ। ଵ୍ଯାପ୍ଯ ସ୍ଵଦୀଧିତିଗଣୈଃ ପ୍ରଦିଶୋ ଦିଶଶ୍ଚ ଦେଦୀପ୍ଯତେ ସ ସଵିତା ଵିଭଵାଯ ଲୋକେ1.46.
ଯିଏ ପ୍ରଭାତବେଳେ ପୂର୍ବ ପାହାଡ଼ର ଶିଖରରେ ମୁକୁଟ ପରି ଅନେକ ରଶ୍ମିରେ ଫୁଲ ଭରି ହାତ ଭଳି ଖେଳି, ନିଜ ଆଲୋକରେ ସମସ୍ତ ଦିଗ ଓ ଦିଗନ୍ତକୁ ଭରିଦେଇଥାନ୍ତି—ସେଇ ସବିତା ଜଗତର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉନ୍ତୁ।
ବ୍ରହ୍ମେଂଦ୍ରରୁଦ୍ରମରୁଦଚ୍ଯୁତଵହ୍ନିପାଥୋ ନାଥ ପ୍ରଯୋଗନିପୁଣୈଶ୍ଚ ଋଷୀଂଦ୍ରସଂଘୈଃ। ଶ୍ରେଯୋର୍ଥିଭିଃ ପ୍ରତିଦିନଂ ଦିଵସାଂଗରାଗୈର୍ଦିଵ୍ଯାଂଗରାଗପରିଲିପ୍ତ ସମସ୍ତଦୈହୈଃ
ବ୍ରହ୍ମା, ଇନ୍ଦ୍ର, ରୁଦ୍ର, ମରୁତ, ଅଚ୍ୟୁତ, ଅଗ୍ନି, ଜଳ ଓ ଯଜ୍ଞରେ ପାରଙ୍ଗତ ଋଷିମାନେ, ଏବଂ ମଙ୍ଗଳ ଆଶା କରୁଥିବାମାନେ, ପ୍ରତିଦିନ ଦିନର ରଙ୍ଗରେ ତୁମକୁ ପୂଜନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଦେହ ଦିବ୍ୟ ଚନ୍ଦନରେ ଲିପ୍ତ।
ପୂଜ୍ଯଂ ଵପୁସ୍ତଵ ସଦା ପ୍ରଲଯେ ହି ଵେଦୈର୍ଗୀର୍ଭିର୍ଵିଚିତ୍ରପଦମଂଡଲମଂଡିତାଭିଃ। ଯେ ତ୍ଵାଂ ସ୍ତୁଵଂତି ପରସଦ୍ମନି ସଦ୍ମହୀନା ନିତ୍ଯଂ ପ୍ରସାରିତକରା ଭୁଵି ତେ ଭଵଂତି
ତୁମର ରୂପ ସଦା ପୂଜ୍ୟ, ପ୍ରଳୟ ସମୟରେ ମଧ୍ୟ ବେଦମାନେ ଅନେକ ଚମତ୍କାର ଛନ୍ଦର ଶବ୍ଦରେ ତୁମକୁ ପୂଜନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଧାମରେ ତୁମକୁ ନିତ୍ୟ ନମସ୍କାର କରନ୍ତି, ସେମାନେ ପୃଥିବୀରେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ଥାନ ପାଆନ୍ତି।
ଯେ ଦଦ୍ରୁକୁଷ୍ଠପିଟିକାଦିଭିରର୍ଦିତାଂଗାଃ ଶୀର୍ଣତ୍ଵଚଃ କୁନଖିନଶ୍ଚ୍ଯୁତକେଶନାଶାଃ। ଦେଵେଶ ତେପି ତଵପାଦନତା ଭଵଂତି ସଦ୍ଯୋ ଦ୍ଵିରଷ୍ଟଶରଦାକୃତଯୋ ମନୁଷ୍ଯାଃ
ଯେଉଁ ମାନବମାନେ କୁଷ୍ଠ, ଫୋଡ଼ା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ରୋଗରେ ଶରୀର ଦୁଃଖିତ, ଚର୍ମ ଶୁଉଁଯାଇଛି, ନଖ ବିକୃତ, କେଶ ଝଡ଼ିଯାଇଛି—ସେମାନେ ମଧ୍ୟ, ହେ ଦେବେଶ, ତୁମ ପାଦେ ନମସ୍କାର କଲେ, ତୁରନ୍ତ ଷୋଳ ଅବଧିର ଯୁବା ଭାବକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।
ସାମେତି ସାମଗଗଣା ହି ମଖାର୍ଥକଂ ତ୍ଵାମଧ୍ଵର୍ଯଵସ୍ତ୍ଵୃଗିତି ବହ୍ଵୃଚମୁଖ୍ଯପୂଗାଃ। ତ୍ଵାମେଵମାର୍ଯମିତି କାର୍ଯଵିଦୋଧିଗଂତୁଂ ନାଗାଶ୍ଚ ଵେତି ପିତରୋପ୍ଯଥ ସର୍ଵଗଂଧମ୍
ସାମବେଦ ଗାୟକମାନେ, ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ଅଧ୍ୱର୍ୟୁ, ମୁଖ୍ୟ ଋଗ୍ବେଦୀୟମାନେ, ସମସ୍ତେ ତୁମକୁ ଯଜ୍ଞ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଆସନ୍ତି। ଏଭଳି ଆର୍ୟମାନ, ନାଗ, ପିତୃ ଓ ସମସ୍ତ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି।
ମାଯେତି ଚୋପନିଷଦର୍କଷଡେଵ ଦେଵା ମର୍ତ୍ଯାସ୍ତଥା ଵଯମିଵେହ ଉପାସତେଽମୀ। ଗଂଧର୍ଵକିନ୍ନରଗଣାଃ ସହଚାରଣୈସ୍ତୁ ରୂପଂ ତଥା ଚ ଭଗଵନ୍ପ୍ରତିପଦ୍ଯସେ ତ୍ଵମ୍
ଦେବତା, ମର୍ତ୍ୟ ଓ ଆମେ ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ମାୟା ଭାବେ ପୂଜା କରୁଛୁ, ଯେପରି ଉପନିଷଦ ଓ ଷଡ୍ରଶ୍ମି ଉଲ୍ଲେଖ କରିଛି। ଗନ୍ଧର୍ବ, କିନ୍ନର ଓ ଚାରଣମାନେ ମଧ୍ୟ, ହେ ପ୍ରଭୁ, ତୁମ ରୂପକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।
ଯେନାର୍ଚଯଂତି ସତତଂ ଭଵତୋର୍ଚ୍ଯମର୍ଚିସ୍ତେର୍ଚିଷ୍ପ୍ରତାପିତଦିଗଂବରଵିତ୍ତହୀନାଃ। କ୍ଷୁତ୍କ୍ଷାମକଂଠଜଠରାଘଟଖର୍ପରେଣ ଭିକ୍ଷାମଟଂତି ପରଵେଶ୍ମସୁତେର୍ଥହୀନାଃ
ଯେଉଁମାନେ ସଦା ତୁମକୁ ପୂଜନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରେ ପୂଜା ଯୋଗ୍ୟ ତୁମେ, ତୁମ ରଶ୍ମିରେ ଦଗ୍ଧ ହେଉଛନ୍ତି, ଧନ ଓ ବସ୍ତ୍ର ନାହିଁ, ଭୁଖରେ କଣ୍ଠ ଓ ପେଟ ଶୁଉଁଯାଇଛି, କେବଳ ମାଟିର ଭିକ୍ଷାପାତ୍ର ନେଇ, ଅନ୍ୟଙ୍କ ଘରେ ଭିକ୍ଷା ମାଗୁଛନ୍ତି, ସମ୍ବଳ ବିହୀନ।
ଉତ୍ଫୁଲ୍ଲକୋକନଦକୋଶଵିଶାଲନେତ୍ରମୀଷଦ୍ଵିଲାସଲୁଲିତାଞ୍ଚିତପିଂଗତାରମ୍। କାମଂ ପ୍ରଶସ୍ତତରସୁଂଦରହାରରମ୍ଯମୁତ୍ତୁଂଗପୀଵରପଯୋଧରଭାରଖିନ୍ନଂ
ଫୁଲିଥିବା କମଳ ମୁଡ଼ିର ଭଳି ବଡ଼ ଆଖି, ହାଲୁକ ହସରେ ଭୂଷିତ ଭୂରୁ, ଅତି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ସୁନ୍ଦର ହାର ପିନ୍ଧିଥିବା, ଉଚ୍ଚ ଓ ଭରିପୁରା ଅଂଶ ଭାରରେ ଅଳସ୍ତ—
ରଂଭୋପମୋରୁ ପୃଥୁପୀନନିତଂବବିଂବାନଦ୍ଧକ୍ଵଣନ୍ମଣିରଣଦ୍ରଶନାକଲାପଂ। ବୃଂଦଂ ଲଲାଟତଟକୋଟିପଟାଂତଲଂବି ହେମାଂଚଲାଂଚିତମୁଖଂ କୁଲପାଲିକାନାମ୍
କଦଳୀ ଗଛର ମତି ଉରୁ, ପୁଷ୍ଟ ଓ ଚଉଡ଼ା କଟି, ମଣିରେ ଝଙ୍କାର ହେଉଥିବା କମରବନ୍ଧ, ହେମ ପାହାଡ଼ ପରି ମୁହଁ ଓ ଶିର ଉପରେ ଶାଢ଼ୀର ପାଟ ଲଟକିଥିବା, ସେ ଗୃହଲକ୍ଷ୍ମୀମାନେ ଦେଖିବାକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୋଭା ପାଉଛନ୍ତି।
କାଂତଂ ଗୃହେଷୁ କଲଗଦ୍ଗଦଭାଷିତାନାଂ ଝଂକାରନୂପୁରରଵେଣଵିରାଵିତାନାମ୍। ତେଷାଂ କୃଶାନୁକରମିନ୍ଦୁସମାନକାଂତଂ ଯୈରର୍ଚିତୋସି ଭଗଵନ୍ଭଵମୋଚନସ୍ତ୍ଵଂ
ସେମାନେ ଘରେ ରହି, ମଧୁର ଓ ମୃଦୁ କଥା କହି, ଚୁଡ଼ାମଣିର ଝଙ୍କାର ଶବ୍ଦରେ ଭରିଥିବା, କ୍ଷୀଣ ତରୁଣୀ ଓ ଚାନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଶୋଭାବାନ୍, ଯେଉଁମାନେ ତୁମକୁ ପୂଜନ୍ତି, ହେ ପ୍ରଭୁ, ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତିଦାତା।
ବ୍ରହ୍ମା ତ୍ଵମେଵ ହରିରସ୍ଯନିଲୋଽନଲୋସି ରୁଦ୍ରୋଂଽତକୋସି ଵରୁଣୋଽସ୍ଯମରାଧିପୋସି। ସୋମୋସି ଵାଯୁରସି ଭୂରସି ଚେଶ୍ଵରୋସି ଯଜ୍ଞୋସି ଵିତ୍ତପତିରସ୍ଯପରାଜିତୋସି
ତୁମେଁ ବ୍ରହ୍ମା, ତୁମେଁ ହରି, ତୁମେଁ ପବନ ଓ ଅଗ୍ନି; ତୁମେଁ ରୁଦ୍ର, ତୁମେଁ ମୃତ୍ୟୁ, ତୁମେଁ ବରୁଣ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମୁଖ୍ୟ; ତୁମେଁ ସୋମ, ତୁମେଁ ବାୟୁ, ତୁମେଁ ଭୂମି, ତୁମେଁ ସବୁଠାରୁ ଉଚ୍ଚ; ତୁମେଁ ଯଜ୍ଞ, ଧନର ମାଲିକ, ଏବଂ ଅଜୟ।
ତେ ସପ୍ତସପ୍ତିସୁରଵାହରଣେନ ମୁକ୍ତା ଭୂମାଵଥେତି ତରସୋରୁତରଂତରୀତାଃ। ଵ୍ଯୋମୈତଦଂତରହିତଂ ପରିତୋ ହି ଗତ୍ଵା ଗଚ୍ଛଂତି ନ ଶ୍ରମଦଂ ହିମନାଗପୀମେ
ଯେମାନେ ସପ୍ତ ସପ୍ତି ଦେବତା ଓ ଦାନବଙ୍କୁ ଜିତି ମୁକ୍ତି ପାଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଏହି ପୃଥିବୀକୁ ଶୀଘ୍ର ଚାଲିଯାନ୍ତି; ଆକାଶ ଓ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ସେମାନେ କେବେ ଥକିବେ ନାହିଁ, ତାପ କିମ୍ବା ଶୀତ ଛୁଁଇପାରିବ ନାହିଁ।
ଧ୍ଯାନୈକଯୋଗନିରତାଶ୍ଚ ସମାଧିଭାଵାତ୍ଧ୍ଯାତ୍ଵା ପଦଂ ତଵ ତୁରୀଯମନଂତମୂର୍ତେ। ମୁକ୍ତାମଯାସ୍ତନୁଭୃତୋ ନ ଭିଯାଭିଯୁକ୍ତାସ୍ତଦ୍ବ୍ରହ୍ମଶାଶ୍ଵତମଚିଂତ୍ଯମନାଦ୍ଯନଂତଂ
ଯେମାନେ ଧ୍ୟାନ ଓ ଯୋଗରେ ଲଗ୍ନ, ସେମାନେ ତୁମର ଚତୁର୍ଥ, ଅନନ୍ତ ଅବସ୍ଥାକୁ ଧ୍ୟାନ କରି, ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରନ୍ତି; ସେମାନେ ଭୟରୁ ମୁକ୍ତ, ଏହି ଚିରନ୍ତନ, ଅଚିନ୍ତ୍ୟ, ଆଦିହୀନ, ଅନନ୍ତ ବ୍ରହ୍ମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।
ଜନ୍ମାଦିରୋଗରହିତଂ ପରମଂ ପୁରାଣମୀଶଂ ଜରାମରଣଶୋକଭଯାତିରିକ୍ତମ୍। ସ୍ଥୂଲାନୁଭାଵନଗଣାଗଣିତଂ ଵିଶୁଦ୍ଧଂ ଵେଦାଂତଵାଦିଭିରଲଂ ପରିମନ୍ଯତେ ଯତ୍
ସେଇ ପ୍ରାଚୀନ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପ୍ରଭୁ, ଯିଏ ଜନ୍ମ, ରୋଗ, ଓ ବୃଦ୍ଧିରୁ ମୁକ୍ତ; ଯିଏ ବୟସ, ମୃତ୍ୟୁ, ଦୁଃଖ, ଓ ଭୟରୁ ପାରେ; ଯିଏ ସ୍ଥୂଳ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଦ୍ୱାରା ଧରାଯାଏ ନାହିଁ, ଶୁଦ୍ଧ ଏବଂ ଅପରିମାପ୍ୟ; ଏହି ସତ୍ୟକୁ ବେଦାନ୍ତ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ବୋଲି କହନ୍ତି।
ତ୍ଵାମଗ୍ନିପୁଂଜଵପୁଷଂ ତପସାଂ ନିଵାସଂ ଯାତା ଦିଵଂ ସୁଚିରକାଲମୁପାସ୍ଯଭକ୍ତାଃ। ଭାନୋ ସୁରାସୁରସମୂହଶିରୋନିଘୃଷ୍ଟ ପାଦାରଵିଂଦଯୁଗଲାମଲଚାରୁମୂର୍ତ୍ତେ
ଯେଉଁ ଭକ୍ତମାନେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ତୁମକୁ ଉପାସନା କରିଛନ୍ତି, ହେ ଅଗ୍ନିପ୍ରଭା ଦେହଧାରୀ, ତପସ୍ୟାର ନିବାସ, ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରନ୍ତି। ହେ ସୂର୍ଯ୍ୟଦେବ, ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନଙ୍କର ମୁଣ୍ଡମାଳା ତୁମର ନିର୍ମଳ ଓ ଶୁଭ୍ର ପାଦଦ୍ୱୟକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରେ।
ଭୂତେଶଭୂତଵରଦା ସକୃଦଵ୍ଯଯାତ୍ମନ୍ଵ୍ଯୋମାଟ୍ଟହାସସଵିତର୍ଭୁଵନୈକଦୀପ। ଋକ୍ସାମମଂତ୍ରଯଜୁଷାମଧିଵାସ ନାମ ସୃଷ୍ଟିସ୍ଥିତିପ୍ରଲଯକାରଣଲୋକପାଲ
ହେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇଥିବା, ଅବିନାଶୀ ଆତ୍ମା, ଯାହାଙ୍କ ହସର ଧ୍ୱନି ଆକାଶକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରେ, ଏକମାତ୍ର ଜଗତର ଆଲୋକ, ଋକ୍, ସାମ, ଯଜୁର୍ ମନ୍ତ୍ରମାନେ ଯେଉଁଠି ବସନ୍ତି, ସେଇ ତୁମେ ସୃଷ୍ଟି, ସ୍ଥିତି ଓ ପ୍ରଳୟର କାରଣ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଜଗତର ରକ୍ଷକ।
ଦୀନସ୍ଯ ଦେଵ କୃପଣସ୍ଯ ଭଵେଭଵେ ମେ ମଗ୍ନସ୍ଯ ଚାରୁଦଵିଚାର ମନୋରଥାନି। ଶଶ୍ଵଦ୍ଯତୀଶ୍ଵର ଶଶୀ କରକଂକଘୋରୋତ୍ପାତୋ ଜରାମରଣଶୋକରୁଗାଂତରସ୍ଯ
ହେ ପ୍ରଭୁ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜନ୍ମରେ, ମୋ ଦୁଃଖିତ ଓ ଦୟନୀୟ ହୃଦୟ ଅନେକ ଇଚ୍ଛାରେ ଡୁବିଯାଏ; ହେ ଚିରନ୍ତନ ନାଥ, ଚନ୍ଦ୍ରମା ଯେପରି ଅନ୍ଧକାର ଦୂର କରେ, ସେପରି ଆପଣ ଜରା, ମୃତ୍ୟୁ, ଶୋକ ଓ ରୋଗର ଭୟଙ୍କର କଷ୍ଟ ଦୂର କରନ୍ତୁ।
ଯଃ ପ୍ରାତଃ ସାଯମିଦଂ ମଧ୍ଯାହ୍ନେ ଵା ପଠେଚ୍ଚ ଦୀପ୍ତାଂଶୋଃ। ସାଲୋକ୍ଯଂ ଯାତି ରଵେଃ ପ୍ରାପ୍ନୋତି ଧର୍ମାର୍ଥକାମାଂଶ୍ଚ
ଯେଉଁଠି ଏହି ଶ୍ଲୋକକୁ ପ୍ରଭାତ, ମଧ୍ୟାହ୍ନ କିମ୍ବା ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ ପଢ଼ିବେ, ସେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରିବେ ଏବଂ ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ ଓ କାମ ଲାଭ କରିବେ।