ନିହତାଶ୍ଚାପି ଦେଵାନାଂ ବହୂନାମେକତାକୃତାଂ। ସସ୍ଫୁଲିଂଗାର୍ଚିଷୋ ଵହ୍ନେର୍ମୁଂଚମାନଃ ପିନାକଧୃକ୍
ଏକ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା ଅନେକ ଦେବତା ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ। ପିନାକ ଧାରୀ ଶିବ, ଅଗ୍ନି ଭଳି ତିନ୍ତିରା ଓ ଆଗୁନ ଛାଡ଼ୁଥିଲେ।
ଶରୈଃ ସମାଵୃତଂ ଚକ୍ରେ ଅଂଧକଂ ରଥଗଂ ତତଃ। ଦନୁନାଥୋ ରଥସ୍ଥୋଥ ଶିଥିଲଃ ଶିଥିଲାଯୁଧଃ
ତାପରେ ଶିବ ତୀର ଝଡ଼ରେ ଅନ୍ଧକଙ୍କୁ, ଯିଏ ରଥ ଉପରେ ଥିଲେ, ଢାକି ଦେଲେ। ଦାନବମାନେଙ୍କର ମୁଖ୍ୟ, ରଥ ଉପରେ ଦଢ଼ିଆ ହୋଇ, ତାଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ଅସ୍ଥିର ଓ ଅବିକଳ ହୋଇଗଲା।
ନିମଂତ୍ର୍ଯ ଦାନଵାନ୍ସର୍ଵାନ୍ସ ଯୋଦ୍ଧୁମୁପଚକ୍ରମେ। ବହୁଧା ତଦ୍ବଲଂ ଭଗ୍ନଂ ଵିଵିଧାଯୁଧଯୋଧିଭିଃ
ସେ ସମସ୍ତ ଦାନବମାନେଙ୍କୁ ଡାକି ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରୁଥିବା ବୀରମାନେ ତାଙ୍କର ସେନାକୁ ଅନେକ ଭାବରେ ଭଙ୍ଗ କରିଦେଲେ।
ଯୁଧି ଵୀରୈର୍ହତଂ ଦେଵୈଃ ସ୍ଥାଣୁନା ସଖ୍ଯମାଶ୍ରିତୈଃ। ଦାନଵଶ୍ଚାଂଧକଃ ସୈନ୍ଯଂ ଭିନ୍ନଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କୃତଂ ସୁରୈଃ
ଯୁଦ୍ଧରେ, ଦେବତାମାନେ ଥିବା ସ୍ଥାଣୁଙ୍କ ସହ ମିଶି, ବୀର ଦାନବମାନେକୁ ବଧ କଲେ। ଅନ୍ଧକ ଦେଖିଲେ ତାଙ୍କର ସେନା ଦେବତାମାନେ ଦ୍ୱାରା ଭଙ୍ଗ ହୋଇଛି।
ଆତ୍ମାନଂ ଚ ମହେଶେନ ନିରୁଦ୍ଧଂ ବାଣକୋଟିଭିଃ। ଵିହ୍ଵଲୀଭୂତଦେହୋସୌ ଧୈର୍ଯମାଲଂବ୍ଯ କେଵଲମ୍
ତାଙ୍କୁ ମହେଶ୍ୱର ଅସଂଖ୍ୟ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ବନ୍ଧି ରଖିଥିଲେ। ଦେହ ଅସହ୍ୟ ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେ କେବଳ ନିଜ ସାହସରେ ଆଶ୍ରୟ କଲେ।
ପିନାକଂ ଚୈଵ ରୁଦ୍ରସ୍ଯ ଗୃହ୍ଯ ରୁଦ୍ରମତାଡଯତ୍। ପିନାକସ୍ଯାଭିଘାତେନ ରୁଦ୍ରୋ ଭୂମିମଥାଗମତ୍
ସେ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ପିନାକ ଧରି, ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲେ। ପିନାକ ର ଘାଉରେ ରୁଦ୍ର ଭୂମିକୁ ଢଳିପଡ଼ିଲେ।
ଭୂମୌ ନିପାତିତେ ଦେଵେ ଚଲିତଂ ଭୁଵନତ୍ରଯଂ। ତତ୍ଯଜୁଃ ସାଗରା ଵେଲାଂ ପର୍ଵତାଃ ଶିଖରାଣି ଚ
ଦେବତା ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଯିବା ସହିତ, ତିନି ଲୋକ କମ୍ପି ଉଠିଲା। ସମୁଦ୍ରମାନେ ତାଙ୍କର କୂଳ ଛାଡ଼ିଦେଲେ, ପାହାଡ଼ମାନେ ତାଙ୍କର ଶିଖର ଛାଡ଼ିଲେ।
ନକ୍ଷତ୍ରାଣି ଵିଯୋଗୀନି ଜଗ୍ମୁର୍ମୁକ୍ତାନ୍ଯନେକଶଃ। ପତିତେ ଭୁଵି ଦେଵେଶେ ଅଂଧକୋ ଗଦଯା ପୁନଃ
ନକ୍ଷତ୍ରମାନେ ଆକାଶରୁ ଅଲଗା ହୋଇ, ଅନେକ ଭାଗରେ ଖସିପଡ଼ିଲେ। ଦେବତାମାନେଙ୍କର ପ୍ରଭୁ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଥିବା ବେଳେ, ଅନ୍ଧକ ପୁଣି ଗଦା ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କଲେ।
ଜଘାନ ରୁଷିତୋ ନାଗଂ ହତ୍ଵା ତଂ ପାତଯଦ୍ଭୁଵି। ଶିଵଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ନାଗରାଜଃ ପ୍ରପଲାଯ୍ଯାନ୍ଯତୋ ଗତଃ
କ୍ରୋଧରେ ସେ ନାଗକୁ ଆଘାତ କଲେ। ମାରି ଦେଇ, ତାକୁ ଭୂମିରେ ପକାଇଦେଲେ। ଶିବଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି, ନାଗରାଜ ଭୟରେ ଅନ୍ୟଠାରେ ପଳାଇଗଲେ।
ମୁହୂର୍ତ୍ତାଚ୍ଚେତନାଂ ଲବ୍ଧ୍ଵା ଉତ୍ଥିତଃ ପରମେଶ୍ଵରଃ। ଗୃହୀତ୍ଵା ପରଶୁଂ ଦିଵ୍ଯଂ ଦାନଵଂ ନୈଵ ପଶ୍ଯତି
କିଛି ସମୟ ପରେ, ପୁନଃ ଜ୍ଞାନ ଫେରି, ପରମେଶ୍ୱର ଉଠିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଦିବ୍ୟ ପରଶୁ ଧରି, ସେ ଦାନବକୁ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ।
କୃତ୍ଵା ତୁ ତାମସୀଂ ମାଯାଂ ମାଯାଶତଵିଶାରଦଃ। ତଯା ଵିମୋହିତେ ଦେଵେ କ୍ଵ ନୁ ଵୈ ଦାନଵୋ ଗତଃ
ଶତଧରଣ ମାୟା କଳାରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିବା ସେ, ଏକ ଘନ ଅନ୍ଧକାର ମାୟା ସୃଷ୍ଟି କଲେ। ଏହି ମାୟାରେ ଦେବତାମାନେ ଭ୍ରମିତ ହୋଇ, ସେ ଚିନ୍ତା କଲେ—ଦାନବ କେଉଁଠି ଗଲେ?
ଶଂଭୋର୍ଭଯମଥୋ ପ୍ରାପ୍ଯ କିଂ ନୁ ପାପଃ କରିଷ୍ଯତି। ତମସା ଛାଦିତା ଯାଵଦ୍ଦେଵା ଵ୍ଯାକୁଲତାଂ ଗତାଃ
ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ ଭୟ ଦେଇ, ସେ କଣ ଅପକାର କରିପାରିବ? ଦେବତାମାନେ ଅନ୍ଧକାରରେ ଡୁବିଯାଇ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅସ୍ଥିର ଓ ଭ୍ରମିତ ହୋଇପଡ଼ିଲେ।
ସଂଭ୍ରାଂତମାନସାନୀକାସ୍ତଦୋଚୁଃ କାର୍ଯଗୌରଵାତ୍। ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ସୂର୍ଯସ୍ତେଜୋରୂପୋ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତଃ
ସେମାନଙ୍କର ମନ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଯିବାରୁ, ସମ୍ମିଳିତ ଲୋକମାନେ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ କାରଣରେ କଥା କହିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାଙ୍କର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଆଭାରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ଉତ୍ତସ୍ଥୌ ନରରୂପେଣ କୁର୍ଵନ୍ଵିତିମିରା ଦିଶଃ। ନଷ୍ଟେ ତମସି ହୃଷ୍ଟାଙ୍ଗେ ଖଦ୍ଯୋତେ ପ୍ରକଟେ ସ୍ଥିତେ
ସୂର୍ଯ୍ୟ ମାନବ ଆକାରରେ ଉଠି ଦିଗ୍ବଳୟର ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରିଦେଲେ। ଅନ୍ଧାର ହଟିଯିବା ସହ ଜୁଗୁନ୍ଧି ଦେଖାଯିବାରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଶରୀର ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା।
ଦେଵା ମୁଦମଵାପୁସ୍ତେ ସ୍ପଷ୍ଟାନନଵିଲୋଚନାଃ। ଉଦ୍ଦୀପ୍ତାସ୍ତୁ ସୁରାଃ ସର୍ଵେ ଗଣାଃ ସ୍କଂଦପୁରୋଗମାଃ
ଦେବତାମାନେ ଏବେ ସ୍ପଷ୍ଟ ମୁହଁ ଓ ଚକ୍ଷୁ ସହିତ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ। ସମସ୍ତ ଦେବଗଣ, ସ୍କନ୍ଦଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇଯାଇଥିଲେ।
ସ୍ତୁଵଂତି ଵିଵିଧୈସ୍ତୋତ୍ରୈଃ ନରରୂପଂ ଦିଵାକରମ୍। ଅନୌପମ୍ଯଂ ଜଗଦ୍ଵ୍ଯାପି ବ୍ରହ୍ମଵିଷ୍ଣୁଶିଵାତ୍ପରମ୍
ସେମାନେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରଶଂସାଗୀତିରେ ମାନବ ଆକାରର ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ—ଯିଏ ଅଦ୍ୱିତୀୟ, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ବ୍ୟାପିଛନ୍ତି, ଓ ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଶିବାଠାରୁ ଉଚ୍ଚ।
ସ୍ନିଗ୍ଧଵିଦ୍ରୁମସଚ୍ଛାଯଂ ସିଂଦୂରାରୁଣସପ୍ରଭମ୍। ପ୍ରଭାସଂତଂ ତଦା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପଂଚାଂଗାଲିଂଗିତାଵନିଃ
ତାଙ୍କୁ ନବ ପଦ୍ମର ମୃଦୁ ରଙ୍ଗ ଓ ସିନ୍ଦୂର ରଙ୍ଗର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ସହ ଦେଖି, ପଞ୍ଚ ତତ୍ତ୍ୱରେ ଆଲିଙ୍ଗିତ ଏଇ ପୃଥିବୀ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲା।
ପୁନଃ ପ୍ରଣାମପ୍ରଵଣଂ ପ୍ରଣିଧାନପୁରଃସରମ୍। ଆଲୋକ୍ଯ ସ୍ନିଗ୍ଧଯା ଦୃଷ୍ଟ୍ଯା ଦେଵଦେଵଂ ତ୍ରିଲୋଚନଃ
ପୁଣିଥରେ ଗଭୀର ଭକ୍ତି ଓ ଏକାଗ୍ରତା ସହ, ଶିବ ନମ୍ରତାରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ, ଦେବଦେବଙ୍କୁ ମୃଦୁ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖିଲେ।
ଉଵାଚ ସ୍ନିଗ୍ଧଗଂଭୀର ଵାଚା ଦେଵଂ ଶନୈର୍ହରଃ। ପୂରଯନ୍ନିଵ ତେଜୋଭିର୍ଭଗଵାନ୍ଭୁଵନତ୍ରଯମ୍
ହର ମୃଦୁ ଓ ଗଭୀର ସ୍ୱରରେ ଶାନ୍ତ ଭାବରେ ଦେବତାଙ୍କୁ କହିଲେ, ଯେପରି ତାଙ୍କର ତେଜରେ ସମସ୍ତ ତିନି ଲୋକ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଉଛି।
ଦୈତ୍ଯମାଯାଭିପନ୍ନାନାଂ ଦର୍ଶନାକୁଲଚେତସାମ୍। ପ୍ରାଣିନାମିଦମେଵୈକମଵିସଂଵାଦି ଦୈଵତମ୍
ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଦାନବମାୟାରେ ପୀଡ଼ିତ ଓ ଭୟଭୀତ ମନ ରଖନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ଦେବତା ଏକମାତ୍ର ଅଚ୍ୟୁତ ଦେବତା।
ଅଯମେଵ ଚ ସଂସାରସାଗରାତ୍ସକଲାଦପି। ସତ୍ତ୍ଵାନୁତ୍ତାରଯନ୍ଦେଵଃ କର୍ଣଧାରାଯ ତେ ପ୍ରଭୁଃ
ଏହି ପ୍ରଭୁ ନିଜେ ନାଉକାର ମାଲିକ ହୋଇ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ସଂସାର ସମୁଦ୍ରରୁ ଉଦ୍ଧାର କରନ୍ତି।
ଯଜଂତୋ ଜଂତଵୋ ଭକ୍ତ୍ଯା ଯଂ ଦେଵଂ ଵିଵିଧାଃ ସଦା। ନିଃଶ୍ରେଯସାଯ କଲ୍ପଂତେ ତଂ ନତୋ ଭାସ୍କରଂ ଵିଭୁମ୍
ଯେଉଁ ପ୍ରାଣୀମାନେ ସଦା ଭକ୍ତି ସହିତ ବିଭିନ୍ନ ଭାବରେ ଏହି ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜନ୍ତି, ସେମାନେ ପରମ ମଙ୍ଗଳ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଏହି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଭାସ୍କରଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ଯସ୍ତୂଦଯାଦ୍ରିଶିଖରେ ମକୁଟାଯମାନଲୀଲାଗଭସ୍ତିଭିରଲଂ କୁସୁମପ୍ରକାଶୈଃ। ଵ୍ଯାପ୍ଯ ସ୍ଵଦୀଧିତିଗଣୈଃ ପ୍ରଦିଶୋ ଦିଶଶ୍ଚ ଦେଦୀପ୍ଯତେ ସ ସଵିତା ଵିଭଵାଯ ଲୋକେ1.46.
ଯିଏ ପ୍ରଭାତବେଳେ ପୂର୍ବ ପାହାଡ଼ର ଶିଖରରେ ମୁକୁଟ ପରି ଅନେକ ରଶ୍ମିରେ ଫୁଲ ଭରି ହାତ ଭଳି ଖେଳି, ନିଜ ଆଲୋକରେ ସମସ୍ତ ଦିଗ ଓ ଦିଗନ୍ତକୁ ଭରିଦେଇଥାନ୍ତି—ସେଇ ସବିତା ଜଗତର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉନ୍ତୁ।
ବ୍ରହ୍ମେଂଦ୍ରରୁଦ୍ରମରୁଦଚ୍ଯୁତଵହ୍ନିପାଥୋ ନାଥ ପ୍ରଯୋଗନିପୁଣୈଶ୍ଚ ଋଷୀଂଦ୍ରସଂଘୈଃ। ଶ୍ରେଯୋର୍ଥିଭିଃ ପ୍ରତିଦିନଂ ଦିଵସାଂଗରାଗୈର୍ଦିଵ୍ଯାଂଗରାଗପରିଲିପ୍ତ ସମସ୍ତଦୈହୈଃ
ବ୍ରହ୍ମା, ଇନ୍ଦ୍ର, ରୁଦ୍ର, ମରୁତ, ଅଚ୍ୟୁତ, ଅଗ୍ନି, ଜଳ ଓ ଯଜ୍ଞରେ ପାରଙ୍ଗତ ଋଷିମାନେ, ଏବଂ ମଙ୍ଗଳ ଆଶା କରୁଥିବାମାନେ, ପ୍ରତିଦିନ ଦିନର ରଙ୍ଗରେ ତୁମକୁ ପୂଜନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଦେହ ଦିବ୍ୟ ଚନ୍ଦନରେ ଲିପ୍ତ।
ପୂଜ୍ଯଂ ଵପୁସ୍ତଵ ସଦା ପ୍ରଲଯେ ହି ଵେଦୈର୍ଗୀର୍ଭିର୍ଵିଚିତ୍ରପଦମଂଡଲମଂଡିତାଭିଃ। ଯେ ତ୍ଵାଂ ସ୍ତୁଵଂତି ପରସଦ୍ମନି ସଦ୍ମହୀନା ନିତ୍ଯଂ ପ୍ରସାରିତକରା ଭୁଵି ତେ ଭଵଂତି
ତୁମର ରୂପ ସଦା ପୂଜ୍ୟ, ପ୍ରଳୟ ସମୟରେ ମଧ୍ୟ ବେଦମାନେ ଅନେକ ଚମତ୍କାର ଛନ୍ଦର ଶବ୍ଦରେ ତୁମକୁ ପୂଜନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଧାମରେ ତୁମକୁ ନିତ୍ୟ ନମସ୍କାର କରନ୍ତି, ସେମାନେ ପୃଥିବୀରେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ଥାନ ପାଆନ୍ତି।
ଯେ ଦଦ୍ରୁକୁଷ୍ଠପିଟିକାଦିଭିରର୍ଦିତାଂଗାଃ ଶୀର୍ଣତ୍ଵଚଃ କୁନଖିନଶ୍ଚ୍ଯୁତକେଶନାଶାଃ। ଦେଵେଶ ତେପି ତଵପାଦନତା ଭଵଂତି ସଦ୍ଯୋ ଦ୍ଵିରଷ୍ଟଶରଦାକୃତଯୋ ମନୁଷ୍ଯାଃ
ଯେଉଁ ମାନବମାନେ କୁଷ୍ଠ, ଫୋଡ଼ା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ରୋଗରେ ଶରୀର ଦୁଃଖିତ, ଚର୍ମ ଶୁଉଁଯାଇଛି, ନଖ ବିକୃତ, କେଶ ଝଡ଼ିଯାଇଛି—ସେମାନେ ମଧ୍ୟ, ହେ ଦେବେଶ, ତୁମ ପାଦେ ନମସ୍କାର କଲେ, ତୁରନ୍ତ ଷୋଳ ଅବଧିର ଯୁବା ଭାବକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।
ସାମେତି ସାମଗଗଣା ହି ମଖାର୍ଥକଂ ତ୍ଵାମଧ୍ଵର୍ଯଵସ୍ତ୍ଵୃଗିତି ବହ୍ଵୃଚମୁଖ୍ଯପୂଗାଃ। ତ୍ଵାମେଵମାର୍ଯମିତି କାର୍ଯଵିଦୋଧିଗଂତୁଂ ନାଗାଶ୍ଚ ଵେତି ପିତରୋପ୍ଯଥ ସର୍ଵଗଂଧମ୍
ସାମବେଦ ଗାୟକମାନେ, ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ଅଧ୍ୱର୍ୟୁ, ମୁଖ୍ୟ ଋଗ୍ବେଦୀୟମାନେ, ସମସ୍ତେ ତୁମକୁ ଯଜ୍ଞ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଆସନ୍ତି। ଏଭଳି ଆର୍ୟମାନ, ନାଗ, ପିତୃ ଓ ସମସ୍ତ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି।
ମାଯେତି ଚୋପନିଷଦର୍କଷଡେଵ ଦେଵା ମର୍ତ୍ଯାସ୍ତଥା ଵଯମିଵେହ ଉପାସତେଽମୀ। ଗଂଧର୍ଵକିନ୍ନରଗଣାଃ ସହଚାରଣୈସ୍ତୁ ରୂପଂ ତଥା ଚ ଭଗଵନ୍ପ୍ରତିପଦ୍ଯସେ ତ୍ଵମ୍
ଦେବତା, ମର୍ତ୍ୟ ଓ ଆମେ ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ମାୟା ଭାବେ ପୂଜା କରୁଛୁ, ଯେପରି ଉପନିଷଦ ଓ ଷଡ୍ରଶ୍ମି ଉଲ୍ଲେଖ କରିଛି। ଗନ୍ଧର୍ବ, କିନ୍ନର ଓ ଚାରଣମାନେ ମଧ୍ୟ, ହେ ପ୍ରଭୁ, ତୁମ ରୂପକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।
ଯେନାର୍ଚଯଂତି ସତତଂ ଭଵତୋର୍ଚ୍ଯମର୍ଚିସ୍ତେର୍ଚିଷ୍ପ୍ରତାପିତଦିଗଂବରଵିତ୍ତହୀନାଃ। କ୍ଷୁତ୍କ୍ଷାମକଂଠଜଠରାଘଟଖର୍ପରେଣ ଭିକ୍ଷାମଟଂତି ପରଵେଶ୍ମସୁତେର୍ଥହୀନାଃ
ଯେଉଁମାନେ ସଦା ତୁମକୁ ପୂଜନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରେ ପୂଜା ଯୋଗ୍ୟ ତୁମେ, ତୁମ ରଶ୍ମିରେ ଦଗ୍ଧ ହେଉଛନ୍ତି, ଧନ ଓ ବସ୍ତ୍ର ନାହିଁ, ଭୁଖରେ କଣ୍ଠ ଓ ପେଟ ଶୁଉଁଯାଇଛି, କେବଳ ମାଟିର ଭିକ୍ଷାପାତ୍ର ନେଇ, ଅନ୍ୟଙ୍କ ଘରେ ଭିକ୍ଷା ମାଗୁଛନ୍ତି, ସମ୍ବଳ ବିହୀନ।
ଉତ୍ଫୁଲ୍ଲକୋକନଦକୋଶଵିଶାଲନେତ୍ରମୀଷଦ୍ଵିଲାସଲୁଲିତାଞ୍ଚିତପିଂଗତାରମ୍। କାମଂ ପ୍ରଶସ୍ତତରସୁଂଦରହାରରମ୍ଯମୁତ୍ତୁଂଗପୀଵରପଯୋଧରଭାରଖିନ୍ନଂ
ଫୁଲିଥିବା କମଳ ମୁଡ଼ିର ଭଳି ବଡ଼ ଆଖି, ହାଲୁକ ହସରେ ଭୂଷିତ ଭୂରୁ, ଅତି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ସୁନ୍ଦର ହାର ପିନ୍ଧିଥିବା, ଉଚ୍ଚ ଓ ଭରିପୁରା ଅଂଶ ଭାରରେ ଅଳସ୍ତ—