ଏଵଂ ଯଃ କୁରୁତେ ସମ୍ଯକ୍କାର୍ତିକସ୍ଯ ଵ୍ରତଂ ନରଃ । ଵିପାପ୍ମା ସ ଵିନିର୍ମୁକ୍ତୋ ଵିଷ୍ଣୁସାନ୍ନିଧ୍ଯଗୋ ଭଵେତ୍
ଏହିପରି, ଯେ କୌଣସି ମଣିଷ କାର୍ତ୍ତିକ ମାସର ବ୍ରତକୁ ଠିକ୍ ଭାବରେ ପାଳନ କରେ, ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ ଏବଂ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ସାନିଧ୍ୟ ପାଏ।
ସର୍ଵଵ୍ରତୈଃ ସର୍ଵତୀର୍ଥୈଃସ ର୍ଵଦାନୈଶ୍ଚ ଯତ୍ଫଲମ୍ । ତତ୍କୋଟିଗୁଣିତଂ ଜ୍ଞେଯଂ ସମ୍ଯଗସ୍ଯ ଵିଧାନତଃ
ସମସ୍ତ ବ୍ରତ, ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ସ୍ନାନସ୍ଥଳୀ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦାନର ଯେଉଁ ଫଳ ମିଳେ, ଏହି ବ୍ରତକୁ ଠିକ୍ ଭାବରେ କଲେ ସେଠାରୁ କୋଟିଗୁଣ ଅଧିକ ଫଳ ମିଳେ।
ତେ ଧନ୍ଯାସ୍ତେ ମହାପୁଣ୍ଯାସ୍ତେଷାଂ ସର୍ଵଫଲୋଦଯଃ । ଵିଷ୍ଣୁଭକ୍ତିରତା ଯେ ସ୍ଯୁଃ କାର୍ତିକେ ଵ୍ରତକାରିଣଃ
ଯେମାନେ କାର୍ତ୍ତିକ ମାସରେ ବ୍ରତ କରି ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତିରେ ଲଗ୍ନ, ସେମାନେ ଧନ୍ୟ, ସେମାନେ ବଡ଼ ପୁଣ୍ୟବାନ୍; ସେମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୁଏ।
ଦେହସ୍ଥିତାନି ପାପାନି ଵିତର୍କଂ ଯାଂତି ତଦ୍ଭଯାତ୍ । କ୍ଵ ଯାସ୍ଯାମୋ ଵଦଂତ୍ଯେଵଂ ଯଦ୍ଯଯଂ ଵ୍ରତକୃନ୍ନରଃ
ଏହି ବ୍ରତ ନେଲେ, ଶରୀରରେ ଥିବା ପାପମାନେ ଭୟରେ ଭାବିବାକୁ ଲାଗନ୍ତି—'ଆମେ କେଉଁଠି ଯିବୁ?'
ଇତ୍ଯୂର୍ଜଵ୍ରତନିଯମାନ୍ଶୃଣୋତି ଭକ୍ତା ଯେ ଚୈତତ୍କଥଯଂତି ଚୈଵ ଵୈଷ୍ଣଵାଗ୍ରେ । ତେ ସମ୍ଯଗ୍ଵ୍ରତକରଣାତ୍ଫଲଂ ଲଭେରନ୍ତତ୍ସର୍ଵଂ କଲୁଷଵିନାଶନଂ ଲଭଂତେ
ଯେମାନେ ଉର୍ଜା ବ୍ରତର ନିୟମ ଶୁଣନ୍ତି କିମ୍ବା ବୈଷ୍ଣବମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ କହନ୍ତି, ସେମାନେ ଠିକ୍ ଭାବରେ ବ୍ରତ କରି ସମସ୍ତ ଫଳ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦୁଷ୍ଟତାର ନାଶ ପାଆନ୍ତି।
ଇତି ଶ୍ରୀପାଦ୍ମେ ମହାପୁରାଣେ ପଂଚପଂଚାଶତ୍ସହସ୍ରସଂହିତାଯାମୁତ୍ତରଖଂଡେ କାର୍ତିକମାହାତ୍ମ୍ଯେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣସତ୍ଯଭାମାସଂଵାଦେ ଉଦ୍ଯାପନଵର୍ଣନୋନାମ ପଂଚନଵତିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି, ପବିତ୍ର ପଦ୍ମ ପୁରାଣର ଉତ୍ତରଖଣ୍ଡରେ କାର୍ତ୍ତିକ ମାହାତ୍ମ୍ୟ ଅଂଶରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଓ ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କର ସଂବାଦରେ 'ଉଦ୍ୟାପନ ବର୍ଣ୍ଣନ' ନାମକ ପଚାନବେଁଥ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।
ପୃଥୁରୁଵାଚ- ଯତ୍ତ୍ଵଯା କଥିତଂ ବ୍ରହ୍ମନ୍ଵ୍ରତମୂର୍ଜସ୍ଯ ଵିସ୍ତରାତ୍ । ତତ୍ର ଯା ତୁଲସୀମୂଲେ ଵିଷ୍ଣୋଃ ପୂଜା ତ୍ଵଯୋଦିତା
ପୃଥୁ କହିଲେ—'ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଆପଣ ଯେଉଁ ଉର୍ଜା ବ୍ରତର ବିସ୍ତୃତ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଛନ୍ତି, ତାହାରେ ତୁଳସୀ ଗଛ ତଳେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପୂଜା ଯେପରି ହେଉଛି, ସେଥିପାଇଁ—'
ତେନାହଂ ପ୍ରଷ୍ଟୁମିଚ୍ଛାମି ମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ତୁଲସୀଭଵମ୍ । କଥଂ ସାତିପ୍ରିଯା ଵିଷ୍ଣୋର୍ଦେଵଦେଵସ୍ଯ ଶାର୍ଙ୍ଗିଣଃ
ସେହିଠାରୁ ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ପଚାରିବାକୁ ଚାହେଁ—ତୁଳସୀର ମହିମା ଓ ଉତ୍ପତ୍ତି କଣ? ସେ କିପରି ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପ୍ରିୟ ହେଲେ?
କଥମେଷା ସମୁତ୍ପନ୍ନା କସ୍ମିଂସ୍ଥାନେ ଚ ନାରଦ । ଏତଦ୍ବ୍ରୂହି ସମାସେନ ସର୍ଵଜ୍ଞୋଽସି ମତୋ ହି ମେ
ସେ ତୁଳସୀ କିପରି ଜନ୍ମ ନେଲେ ଏବଂ କେଉଁ ସ୍ଥାନରେ ଜନ୍ମିଲେ, ହେ ନାରଦ, ଏହି କଥାଟିଏ ସଂକ୍ଷେପରେ କହନ୍ତୁ; କାରଣ ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନର ଧାରକ ବୋଲି ମନେ କରେ।
ନାରଦଉଵାଚ- ପୁରା ରୁଦ୍ରେଣ ଦୈତ୍ଯେଂଦ୍ରେ ସିଂଧୁସୂନୌ ନିପାତିତେ । ପ୍ରଣମ୍ଯ ଶିରସା ରୁଦ୍ରଂ ଦେଵା ବ୍ରହ୍ମାଦଯୋଽବ୍ରୁଵନ୍ । ଶୃଣୁ ରାଜନ୍ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ତୁଲସୀଭଵମ୍
ନାରଦ କହିଲେ—'ପୂର୍ବେ ରୁଦ୍ର ଦ୍ୱାରା ଦାନବନାୟକ, ସମୁଦ୍ରପୁତ୍ର ବଧ ହେଲାପରେ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ। ରାଜନ, ଏବେ ମୁଁ ତୁଳସୀ ଉତ୍ପତ୍ତିର ମହିମା କଥା କହିବି।'
ସେତିହାସଂ ପୁରାଵୃତ୍ତଂ ତତ୍ସର୍ଵଂ କଥଯାମି ତେ । ପୁରା ଶକ୍ରଃ ଶିଵଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୁମଗାତ୍କୈଲାସପର୍ଵତମ୍ । ସର୍ଵଦେଵୈଃ ପରିଵୃତସ୍ତ୍ଵପ୍ସରୋଗଣସେଵିତଃ
'ପ୍ରାଚୀନ ଏହି ଇତିହାସ ଯେପରି ଘଟିଥିଲା, ସେ ସମସ୍ତ କଥା ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ କହିବି। ଏକଥର, ଇନ୍ଦ୍ର ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ ସହିତ କୈଳାଶ ପର୍ବତକୁ ଶିବଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଗଲେ।'
ଯାଵଦ୍ଗତଃ ଶିଵଗୃହଂ ତାଵତ୍ତତ୍ରାଶୁ ଦୃଷ୍ଟଵାନ୍ । ପୁରୁଷଂ ଭୀମକର୍ମାଣଂ ଦଂଷ୍ଟ୍ରାନଯନଭୀଷଣମ୍
'ଶିବଙ୍କ ଗୃହକୁ ପହଞ୍ଚିବା ସାଥି ସାଥି, ସେଠାରେ ଏକ ଭୟଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା, ଦାଢ଼ି ଓ ଚକ୍ଷୁରେ ଭୟ ଲାଗୁଥିବା ପୁରୁଷକୁ ଦେଖିଲେ।'
ସ ପୃଷ୍ଟସ୍ତେନ କସ୍ତ୍ଵଂ ଭୋ କ୍ଵ ଗତୋ ଜଗଦୀଶ୍ଵରଃ । ଏଵଂ ପୁନଃ ପୁନଃ ପୃଷ୍ଟଃ ସ ଯଦା ନୋଚିଵାନ୍ନୃପ
'ଇନ୍ଦ୍ର ତାକୁ ପଚାରିଲେ—"ତୁମେ କିଏ? ଏବଂ ଜଗତ୍ନାଥ କେଉଁଠି ଗଲେ?" ଏଭଳି ଅନେକଥର ପଚାରିଲେ ମଧ୍ୟ ସେ କିଛି ଉତ୍ତର ଦେଲେ ନାହିଁ, ରାଜନ।'
ତତଃ କ୍ରୁଦ୍ଧୋ ଵଜ୍ରପାଣିସ୍ତନ୍ନିର୍ଭର୍ତ୍ସ୍ଯ ଵଚୋଽବ୍ରଵୀତ୍ । ରେ ମଯା ପୃଚ୍ଛମାନୋଽପି ନୋତ୍ତରଂ ଦତ୍ତଵାନସି
'ତାପରେ ବଜ୍ରଧାରୀ ଇନ୍ଦ୍ର କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ତାକୁ ତିରସ୍କାର କରି କହିଲେ—"ମୁଁ ତୁମକୁ ପଚାରୁଛି, ତୁମେ କିଁ ଉତ୍ତର ଦେଉନାହାଁ।"'
ଅତସ୍ତ୍ଵାଂ ହନ୍ମି ଵଜ୍ରେଣ କସ୍ତେ ତ୍ରାତାସ୍ତି ଦୁର୍ମତେ । ଇତ୍ଯୁଦୀର୍ଯ ତତୋ ଵଜ୍ରୀ ଵଜ୍ରେଣ ଚାହନଦ୍ଦୃଢମ୍
'ତେଣୁ, ମୁଁ ବଜ୍ର ମାରି ତୁମକୁ ହତ୍ୟା କରିବି। ମନ୍ଦବୁଦ୍ଧି, କିଏ ତୁମକୁ ରକ୍ଷା କରିପାରିବ?" ଏଭଳି କହି ବଜ୍ରଧାରୀ ତାକୁ ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ଭଳି ମାଡ଼ିଲେ।'
ତେନାସ୍ଯ କଂଠେ ନୀଲତ୍ଵମଗାଦ୍ଵଜ୍ରଂ ଚ ଭସ୍ମତାଂ । ତତୋ ରୁଦ୍ର ପ୍ରଜଜ୍ଵାଲ ତେଜସା ପ୍ରଦହନ୍ନିଵ
'ଏହାରେ ତାଙ୍କ ଗଳା ନୀଳ ହେଲା ଏବଂ ବଜ୍ର ରାଖ ହେଇଗଲା। ତାପରେ ରୁଦ୍ର ତାଙ୍କ ତେଜରେ ଦେହକୁ ଜଳାଇବା ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲେ।'
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ବୃହସ୍ପତିସ୍ତୂର୍ଣଂ କୃତାଂଜଲିପୁଟୋଽଭଵତ୍ । ଇଂଦ୍ରଶ୍ଚଦଂଡଵଦ୍ଭୂମୌ କୃତ୍ଵା ସ୍ତୋତୁଂ ପ୍ରଚକ୍ରମେ
'ଏହା ଦେଖି ବୃହସ୍ପତି ତୁରନ୍ତ ହାତ ଜୋଡିଲେ ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ର ଭୂମିରେ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପଡ଼ି ଷ୍ଟୁତି କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।'
ବୃହସ୍ପତିରୁଵାଚ- ନମୋ ଦେଵାଧିଦେଵାଯ ତ୍ର୍ଯଂବକାଯ କପର୍ଦିନେ । ତ୍ରିପୁରଘ୍ନାଯ ଶର୍ଵାଯ ନମୋଂଧକନିଷୂଦିନେ
ବୃହସ୍ପତି କହିଲେ—'ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତ୍ରିନୟନ, ଜଟାଧାରୀ, ତ୍ରିପୁରାସୁର ନାଶକ, ଶର୍ବ ଓ ଅନ୍ଧକାସୁର ଦଳନକୁ ମୋର ନମସ୍କାର।'
ଵିରୂପାଯାତିରୂପାଯ ବହୁରୂପାଯ ଶଂଭଵେ । ଯଜ୍ଞଵିଧ୍ଵଂସକର୍ତ୍ରେ ଚ ଯଜ୍ଞାନାଂ ଫଲଦାଯିନେ
ଅନେକ ଆକୃତି ଓ ଅନାକୃତି ଧାରଣ କରୁଥିବା, ବିଭିନ୍ନ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା, ଯଜ୍ଞକୁ ନାଶ କରିବା ଓ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ଦେଇଥିବା ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ।
କାଲାଂତକାଯ କାଲାଯ କାଲଭୋଗଧରାଯ ଚ । ନମୋ ବ୍ରହ୍ମଶିରୋହଂତ୍ରେ ବ୍ରାହ୍ମଣାଯ ନମୋ ନମଃ
ଯିଏ କାଳର ମୃତ୍ୟୁ, ସେଇ କାଳ, କାଳର ଭୋଗକୁ ଧାରଣ କରିଥିବା, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ କାଟିଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ପୁନି ପୁନି ମୋର ପ୍ରଣାମ।
ନାରଦ ଉଵାଚ- ଏଵଂ ସ୍ତୁତସ୍ତଦା ଶଂଭୁଃ ଦ୍ଵିଜର୍ଷଭଂ ଜଗାଦ ହ । ସଂହରନ୍ନଯନଜ୍ଵାଲଂ ତ୍ରିଲୋକୀଦହନକ୍ଷମାମ୍
ନାରଦ କହିଲେ—ଏଭଳି ପ୍ରଶଂସା ପାଇଁ ଶମ୍ଭୁ ତାହାପରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ କହିଲେ, ତାଙ୍କର ତୃତୀୟ ଚକ୍ଷୁର ଅଗ୍ନି, ଯାହା ତିନି ଲୋକକୁ ଜଳାଇପାରିଥାଏ, ସେଠାରୁ ହଟାଇଲେ।
ଵରଂ ଵରଯ ଭୋ ବ୍ରହ୍ମନ୍ପ୍ରୀତଃ ସ୍ତୁତ୍ଯାନଯା ତଵ । ଇଂଦ୍ରସ୍ଯଜୀଵଦାନେନ ଜୀଵତି ତ୍ଵଂ ପ୍ରଥାଂ ଵ୍ରଜ
ଏ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତୁମେ ଯାହା ଚାହଁ, ମୁଁ ତୁମର ପ୍ରଶଂସାରେ ପ୍ରସନ୍ନ। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପୁନଃ ଜୀବନ ଦେଇ, ତୁମେ ଜୀବନ୍ତାବସ୍ଥାରେ ଖ୍ୟାତି ଲାଭ କରିବ।
ବୃହସ୍ପତିରୁଵାଚ- ଯଦି ତୁଷ୍ଟୋଽସି ଦେଵ ତ୍ଵଂ ଯାହୀଂଦ୍ରଂ ଶରଣାଗତମ୍ । ଅଗ୍ନିରେଷ ଶମଂ ଯାତୁ ଭାଲନେତ୍ରସମୁଦ୍ଭଵଃ
ବୃହସ୍ପତି କହିଲେ—ଦେବତା, ଯଦି ଆପଣ ପ୍ରସନ୍ନ, ତେବେ ଏହି ଭାଲରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଅଗ୍ନି, ଯିଏ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶରଣ ନେଇଛି, ସେ ଶାନ୍ତ ହେଉ।
ଈଶ୍ଵର ଉଵାଚ- ପୁନଃ ପ୍ରଵେଶମାଯାତି ଭାଲନେତ୍ରେ କଥଂ ତ୍ଵଯମ୍ । ଏନଂ ତ୍ଯକ୍ଷ୍ଯାମ୍ଯହଂ ଦୂରେ ଯଥେଂଦ୍ରଂ ନୈଵ ପୀଡଯେତ୍
ଈଶ୍ୱର କହିଲେ—ଏହି ଅଗ୍ନି, ଯାହା ମୋର ଭାଲ ଚକ୍ଷୁରେ ପ୍ରବେଶ କରିଛି, କିପରି ପୁନି ବାହାରିପାରିବ? ମୁଁ ଏହାକୁ ଦୂରେ ଛାଡ଼ିଦେବି, ଯାହାଫଳରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଦୁଃଖ ଦେବ ନାହିଁ।
ନାରଦ ଉଵାଚ- ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ତଂ କରେ ଧୃତ୍ଵା ପ୍ରାକ୍ଷିପଲ୍ଲଵଣାଂଭସି । ସୋଽପତତ୍ସିଂଧୁଗଂଗାଯାଃ ସାଗରସ୍ଯ ଚ ସଂଗମେ
ନାରଦ କହିଲେ—ଏଭଳି କହି, ସେ ଅଗ୍ନିକୁ ହାତରେ ଧରି, ଲବଣ ଜଳରେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ; ଏହା ସିନ୍ଧୁ ଗଙ୍ଗା ଓ ସାଗର ମିଳନ ସ୍ଥାନରେ ପଡ଼ିଲା।
ତଦା ସ ବାଲରୂପତ୍ଵମଗାତ୍ତତ୍ର ରୁରୋଦ ଚ । ରୁଦତସ୍ତସ୍ଯ ଶବ୍ଦେନ ପ୍ରାକଂପଦ୍ଧରଣୀ ମୁହୁଃ
ସେଠାରେ ଏହା ଶିଶୁ ରୂପ ଧାରଣ କଲା ଓ କାନ୍ଦିବାକୁ ଲାଗିଲା; ତାହାର କାନ୍ଦିବା ଶବ୍ଦରେ ପୃଥିବୀ ପୁନିପୁନି କମ୍ପିତ ହେଲା।
ସ୍ଵର୍ଗଶ୍ଚ ସତ୍ଯଲୋକଶ୍ଚ ତତ୍ସ୍ଵନାଦ୍ବଧିରୀକୃତୌ । ଶ୍ରୁତ୍ଵା ବ୍ରହ୍ମା ଯଯୌ ତତ୍ର କିମେତଦିତି ଵିସ୍ମିତଃ
ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ସତ୍ୟଲୋକ ସେଇ ଶବ୍ଦରେ ବିରାଟ ଧ୍ୱନିରେ ଅନ୍ଧା ହେଇଗଲା; ଏହି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି ବ୍ରହ୍ମା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ, 'ଏହା କ'ଣ?' ବୋଲି ସେଠାକୁ ଆସିଲେ।
ତାଵତ୍ସମୁଦ୍ରସ୍ଯୋତ୍ସଂଗେ ତଂ ବାଲଂ ସ ଦଦର୍ଶ ହ । ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ବ୍ରାହ୍ମଣମାଯାଂତଂ ସମୁଦ୍ରୋଽପି କୃତାଂଜଲି
ସେଠାରେ ସାଗରର ଆଞ୍ଚଳରେ ସେ ଶିଶୁକୁ ଦେଖିଲେ; ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଆସୁଥିବା ଦେଖି, ସାଗର ମଧ୍ୟ ହାତ ଜୋଡ଼ିଲେ।
ପ୍ରଣମ୍ଯ ଶିରସା ବାଲଂ ତସ୍ଯୋତ୍ସଂଗେ ନ୍ଯଵେଶଯେତ୍ । ତତୋ ବ୍ରହ୍ମାବ୍ରଵୀଦ୍ଵାକ୍ଯଂ କସ୍ଯାଯଂ ଶିଶୁରଦ୍ଭୁତଃ
ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଶିଶୁକୁ ତାଙ୍କ ଆଞ୍ଚଳରେ ବସାଇଲେ; ତାପରେ ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ—'ଏହି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଶିଶୁ କାହାର?'
ନିଶମ୍ଯେତି ଵଚୋ ଧାତୁର୍ଵାକ୍ଯଂ ତୁ ସାଗରୋଽବ୍ରଵୀତ୍ । ବ୍ରହ୍ମା ଉଵାଚ- ସରିତ୍ପତେ କୁତୋ ଲବ୍ଧୋ ବାଲୋ ହ୍ଯେଷ ମହାବଲଃ
ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସାଗର ଉତ୍ତର ଦେଲେ; ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ—'ନଦୀମାନ୍ୟ, ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଶିଶୁ କେଉଁଠୁ ମିଳିଲା?'