ତଥା ପ୍ରତିହତାଂ ଶକ୍ତିଂ କ୍ରୌଂଚମସ୍ତ୍ରଂ ତଥୈଵ ଚ। ମୋହନଂ ଶୋଷଣଂ ଚୈଵ ସଂତାପନଵିଲାପନେ
ପ୍ରତିହତ କରିବା ଅସ୍ତ୍ର, କ୍ରଉଞ୍ଚାସ୍ତ୍ର, ମୋହନାସ୍ତ୍ର, ଶୋଷଣାସ୍ତ୍ର, ତାପ ଓ ବିଳାପ କରାଉଥିବା ଅସ୍ତ୍ର ବ୍ୟବହାର କଲେ।
କଂପନଂ ଶାତନଂ ଚୈଵ ମହାସ୍ତ୍ରଂ ଚୈଵ ରୋଧନମ୍। କାଲମୁଦ୍ଗରମକ୍ଷୋଭ୍ଯଂ ତାପନଂ ଚ ମହାବଲମ୍
କମ୍ପନ କରୁଥିବା ଅସ୍ତ୍ର, ଶାତନାସ୍ତ୍ର, ବଡ଼ ରୋଧନାସ୍ତ୍ର, ଅପରାଜିତ କାଳମୁଦ୍ଗର ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ତାପନାସ୍ତ୍ର ବ୍ୟବହାର କଲେ।
ସଂଵର୍ତନଂ ମୋହନଂ ଚ ତଥା ମାଯାଧରଂ ଵରମ୍। ଗାନ୍ଧର୍ଵମସ୍ତ୍ରଂ ଦଯିତମସିରତ୍ନଂ ଚ ନଂଦକମ୍
ସଂହାର କରୁଥିବା ଅସ୍ତ୍ର, ମୋହନାସ୍ତ୍ର, ମାୟାଧର ଅସ୍ତ୍ର, ଗାନ୍ଧର୍ବାସ୍ତ୍ର, ପ୍ରିୟ ଅସିରତ୍ନ ଓ ନନ୍ଦକ ଅସ୍ତ୍ର ବ୍ୟବହାର କଲେ।
ପ୍ରସ୍ଵାପନଂ ପ୍ରମଥନଂ ଵାରୁଣଂ ଚାସ୍ତ୍ରମୁତ୍ତମମ୍। ଅସ୍ତ୍ରଂ ପାଶୁପତଂ ଚୈଵ ଯସ୍ଯା ପ୍ରତିହତା ଗତିଃ
ନିଦ୍ରା ଦେଇବା ଅସ୍ତ୍ର, ବିକ୍ଷୁଭ୍ଧ କରୁଥିବା ଅସ୍ତ୍ର, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବାରୁଣାସ୍ତ୍ର ଓ ପାଶୁପତାସ୍ତ୍ର, ଯାହାର ଗତିକୁ କେହି ରୋକିପାରେ ନାହିଁ, ବ୍ୟବହାର କଲେ।
ଏତାନ୍ଯସ୍ତ୍ରାଣି ଦିଵ୍ଯାନି ହିରଣ୍ଯକଶିପୁସ୍ତଦା। ଅସୃଜନ୍ନରସିଂହସ୍ଯ ଦୀପ୍ତସ୍ଯାଗ୍ନେରିଵାହୁତିମ୍
ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ ସେତେବେଳେ ଏହି ସମସ୍ତ ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନିରେ ହୋମ କରାଯିବା ପରି ନରସିଂହ ଉପରେ ଛାଡ଼ିଲେ।
ଅସ୍ତ୍ରୈଃ ପ୍ରଜ୍ଵଲିତୈଃ ସିଂହମାଵୃଣୋଦସୁରୋତ୍ତମଃ। ଵିଵସ୍ଵାନ୍ଘର୍ମସମଯେ ହିମଵଂତମିଵାଂଶୁଭିଃ
ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅସ୍ତ୍ରମାନେ ସହିତ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦାନବ ସିଂହକୁ ଘେରି ନେଲେ; ଗ୍ରୀଷ୍ମ ଋତୁରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଯେପରି ହିମାଳୟକୁ ତାପରେ ଘେରି ଦିଏ, ସେହିପରି।
ସ ହ୍ଯମର୍ଷାନିଲୋଦ୍ଭୂତୋ ଦୈତ୍ଯାନାଂ ସୈନ୍ଯସାଗରଃ। କ୍ଷଣେନାପ୍ଲାଵଯତ୍ସର୍ଵଂ ମୈନାକମିଵ ସାଗରଃ
ଦାନବମାନଙ୍କର ସେନା ସମୁଦ୍ର, ତାଙ୍କର କ୍ରୋଧର ପବନରେ ଉତ୍ତେଜିତ ହୋଇ, ମାତ୍ର କିଛି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ସମସ୍ତ ଜାଗାକୁ ଜଳରେ ଭରିଦେଲା, ଯେପରି ମହାସାଗର ମୈନାକ ପାହାଡ଼କୁ ଢାଙ୍କିଦିଏ।
ପ୍ରାସୈଃ ପାଶୈଶ୍ଚ ଖଡ୍ଗୈଶ୍ଚ ଗଦାଭିର୍ମୁସଲୈସ୍ତଥା। ଵଜ୍ରୈରଶନିଭିଶ୍ଚୈଵ ବହୁଶାଖୈର୍ମହାଦ୍ରୁମୈଃ
ତାମେଁ ତୀର, ଦାଡ଼ି, ତଳୱାର, ଗଦା, ମୁସଳ, ବଜ୍ର, ବିଜୁଳି, ଏବଂ ବହୁଡ଼ି ଶାଖା ଥିବା ବଡ଼ ବଡ଼ ଗଛ ନେଇ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ।
ମୁଦ୍ଗରୈଃ କୂଟପାଶୈଶ୍ଚ ଶିଲୋଲୂଖଲପର୍ଵତୈଃ। ଶତଘ୍ନୀଭିଶ୍ଚ ଦୀପ୍ତାଭିର୍ଦଂଡୈରପି ସୁଦାରୁଣୈଃ
ଏହା ସହିତ, ମୁଠି, ଲୋହାର ଦାଡ଼ି, ପାଥରର ଗଣ୍ଡି, ପାହାଡ଼, ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଶତଘ୍ନୀ ଏବଂ ଭୟଙ୍କର ଦଣ୍ଡ ନେଇ ମଧ୍ୟ ସେମାନେ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ।
ତେ ଦାନଵାଃ ପାଶଗୃହୀତହସ୍ତା ମହେଂଦ୍ରତୁଲ୍ଯାଶନିତୁଲ୍ଯ ଵେଗାଃ। ସମଂତତୋଭ୍ଯୁଦ୍ଯତବାହୁକାଯାଃ ସ୍ଥିତାଃ ସଶୀର୍ଷା ଇଵ ନାଗପୋତାଃ
ସେଇ ଦାନବମାନେ, ହାତରେ ଦାଡ଼ି ଧରି, ମହେନ୍ଦ୍ର ଓ ବଜ୍ର ସମ ତୀବ୍ର ଗତିରେ, ଚାରିପାଖରେ ବାହୁ ଓ ଦେହ ଉଠାଇ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ ଦାଁଡ଼ିଥିଲେ, ଯେପରି ମୁଣ୍ଡ ଉଠାଇଥିବା ଛୋଟ ହାତୀମାନେ।
ସୁଵର୍ଣମାଲାକୁଲଭୂଷିତାଂଗାଃ ସୁତୀକ୍ଷ୍ଣଦଂଷ୍ଟ୍ରାକୁଲଵକ୍ତ୍ରଗର୍ତାଃ। ସ୍ଫୁରତ୍ପ୍ରଭାସ୍ତେ ଚ ସଶୃଂଗଦେହାଶ୍ଚୀନାଂଶୁକା ଭାଂତି ଯଥୈଵ ହଂସାଃ
ସୁନାର ମାଳା ପିନ୍ଧି, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଦାଁତରେ ମୁଁହ ଭରି, ଦେହ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ଶିଙ୍ଗ ଥିବା, ଚୀନା ପଟ ପିନ୍ଧି, ସେମାନେ ହଂସମାନେ ପରି ଚମକୁଥିଲେ।
ସୋସୃଜଦ୍ଦାନଵୋ ମାଯାମଗ୍ନିଂ ଵାଯୁଂ ସମୀରିତମ୍। ତମିଂଦ୍ରସ୍ତୋଯଦୈଃ ସାର୍ଧଂ ସହସ୍ରାକ୍ଷୋ ମହାଦ୍ଯୁତିଃ
ସେଇ ଦାନବ ମାୟାର ଅଗ୍ନି ଛାଡ଼ିଲେ, ଯାହାକୁ ବାତାସ ଉତ୍ତେଜିତ କରୁଥିଲା; ଏହି ଅଗ୍ନିକୁ ରୋକିବା ପାଇଁ ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ବିଶିଷ୍ଟ ଇନ୍ଦ୍ର ଏବଂ ବର୍ଷାଦେବମାନେ ଏକାଠି ହେଲେ।
ମହତା ତୋଯଵର୍ଷେଣ ଶମଯମାସ ପାଵକମ୍। ତସ୍ଯାଂ ପ୍ରତିହତାଯାଂ ତୁ ମାଯାଯାଂ ଯୁଧି ଦାନଵଃ
ବଡ଼ ବର୍ଷାରେ ସେ ଅଗ୍ନିକୁ ନିବାଇଦେଲେ; ଯେତେବେଳେ ଏହି ମାୟା ଯୁଦ୍ଧରେ ରୋକାଯାଇଲା, ସେଇ ଦାନବ
ଅସୃଜଦ୍ଘୋରସଂକାଶଂ ତମସ୍ତୀଵ୍ରଂ ସମଂତତଃ। ତମସା ସଂଵୃତେ ଲୋକେ ଦୈତ୍ଯେଷ୍ଵାତ୍ତାଯୁଧେଷୁ ଚ
ଚାରିପାଖରେ ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ତୀବ୍ର ଅନ୍ଧକାର ଛାଡ଼ିଲେ; ଏହି ଅନ୍ଧକାରରେ ସମସ୍ତ ଜଗତ ଢାଙ୍କିଗଲା, ଦାନବମାନେ ତାଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ଧରିଲେ।
ସ୍ଵତେଜସା ପରିଵୃତୋ ଦିଵାକର ଇଵୋଦ୍ଗତଃ। ତ୍ରିଶିଖାଂ ଭ୍ରୁକୁଟୀମସ୍ଯ ଦଦୃଶୁର୍ଦାନଵା ରଣେ
ସେ ନିଜ ତେଜରେ ଘେରାଯାଇଥିଲେ, ଯେପରି ଉଦିତ ସୂର୍ଯ୍ୟ; ଯୁଦ୍ଧରେ ଦାନବମାନେ ତାଙ୍କର ଭୃକୁଟିରେ ତିନିଟି ଭେଦ ଦେଖିଲେ।
ଲଲାଟସ୍ଥାଂ ତ୍ରିକୂଟସ୍ଥାଂ ଗଂଗାଂ ତ୍ରିପଥଗାମିଵ। ତତଃ ସର୍ଵାସୁ ମାଯାସୁ ହତାସୁ ଦିତିନଂଦନାଃ
ତାଙ୍କର କପାଳରେ, ତିନିଟି ଶିଖର ଥିବା ପାହାଡ଼ ଉପରେ ଯେପରି ତିନି ମାର୍ଗ ଭିତରୁ ବହୁଥିବା ଗଙ୍ଗା ଦେଖାଯାଏ, ସେପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା; ଏହିପରି ସମସ୍ତ ମାୟା ନଷ୍ଟ ହେଉଥିବାବେଳେ ଦିତିର ପୁଅମାନେ—
ହିରଣ୍ଯକଶିପୁଂ ଦୈତ୍ଯା ଵିଷଣ୍ଣାଶ୍ଶରଣଂ ଯଯୁଃ। ତତଃ ପ୍ରଜ୍ଵଲିତଃ କ୍ରୋଧାତ୍ପ୍ରଦହନ୍ନିଵ ତେଜସା
ଦାନବମାନେ ହତାଶ ହୋଇ, ହିରଣ୍ୟକଶିପୁଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ; ତାପରେ, କ୍ରୋଧରେ ଦହୁଥିବା ତାଙ୍କର ତେଜ ଜଣେଇଲା ଯେ, ସେ ଅଗ୍ନି ପରି ଜ୍ୱଳିଉଛନ୍ତି।
ତସ୍ମିନ୍କ୍ରୁଦ୍ଧେ ତୁ ଦୈତ୍ଯେଂଦ୍ରେ ତମୋଭୂତମଭୂଜ୍ଜଗତ୍। ଆଵହଃ ପ୍ରଵହଶ୍ଚୈଵ ଵିଵହୋଥ ସମୀରଣଃ
ସେଇ ଦାନବମାନେ ରାଜା କ୍ରୋଧିତ ହେବା ସହିତ, ସମସ୍ତ ଜଗତ ଅନ୍ଧକାରରେ ଢାଙ୍କିଗଲା; ଆବହ, ପ୍ରବହ, ବିବହ ଏବଂ ସମୀରଣ ବାୟୁମାନେ
ପରାଵହସ୍ସଂଵହଶ୍ଚ ଉଦ୍ଵହଶ୍ଚ ମହାବଲଃ। ତଥା ପରିଵହଃ ଶ୍ରୀମାନୁତ୍ପାତଭଯଶଂସିନଃ
ପରାବହ, ସଂବହ, ଉଦ୍ବହ ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପରିବହ, ଏହିମାନେ ମଧ୍ୟ, ଯେଉଁମାନେ ଅପଶକୁନ ଘୋଷଣା କରନ୍ତି, ଚଳିଥିଲେ।
ଇତ୍ଯେଵଂ କ୍ଷୁଭିତାଃ ସପ୍ତ ମରୁତୋ ଗଗନେଚରାଃ। ଯେ ଗ୍ରହାସ୍ସର୍ଵଲୋକସ୍ଯ କ୍ଷଯେ ପ୍ରାଦୁର୍ଭଵଂତି ହି
ଏହିପରି, ସପ୍ତ ମାରୁତ, ଯେଉଁମାନେ ଆକାଶରେ ଚଳନ୍ତି, ବିପ୍ରଳିତ ହୋଇଯାଇଥିଲେ; ଏହିମାନେ ହେଉଛନ୍ତି ସେଇ ଗ୍ରହ, ଯେଉଁମାନେ ସମସ୍ତ ଲୋକର ନାଶ ସମୟରେ ପ୍ରକଟ ହୁଅନ୍ତି।
ତେ ସର୍ଵେ ଗଗନେ ହୃଷ୍ଟାଵ୍ଯଚରଂଶ୍ଚ ଯଥାସୁଖମ୍। ଅଯୋଗତଶ୍ଚାପ୍ଯଚରଦ୍ଯୋଗଂ ନିଶି ନିଶାଚରଃ
ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଆକାଶରେ ଆନନ୍ଦରେ ଇଚ୍ଛାମତେ ଚଳିଥିଲେ; ଏବଂ ରାତିରେ ନିଶାଚର ତାଙ୍କର ଯୋଗ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିଲେ।
ସଗ୍ରହଃ ସହ ନକ୍ଷତ୍ରୈସ୍ତାରାପତିରରିଂଦମ। ଵିଵର୍ଣତାଂ ଚ ଭଗଵାନ୍ଗତୋ ଦିଵି ଦିଵାକରଃ
ଗ୍ରହମାନେ, ନକ୍ଷତ୍ରମାନେ, ତାରାମଣ୍ଡଳର ମାଳିକ, ଶତ୍ରୁଘ୍ନ, ଦିନର ଦେବତା ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆକାଶରେ ରଙ୍ଗ ହରାଇଦେଲେ।
କୃଷ୍ଣଃ କବଂଧଶ୍ଚ ତଦା ଲକ୍ଷ୍ଯତେ ସୁମହାନ୍ଦିଵି। ଅସୃଜଚ୍ଚାସିତାଂ ସୂର୍ଯୋ ଧୂମଵତ୍ତାଂ ଵିଭାଵସୁଃ
ତାବେଳେ, ଆକାଶରେ ବଡ଼ କଳା ମୁଣ୍ଡହୀନ ଦେହ ଦେଖାଯାଇଲା; ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟ କଳା ଧୂଆଁ ଭରା ଆଲୋକ ଛାଡ଼ିଲେ।
ଗଗନସ୍ଥଶ୍ଚ ଭଗଵାନଭୀକ୍ଷ୍ଣଂ ପରିଵିଷ୍ଯତେ। ସପ୍ତଧୂମନିଭା ଘୋରାଃ ସୂର୍ଯାଦି ଵିସମୁତ୍ଥିତାଃ
ଭଗବାନ ଆକାଶରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ, ବାରମ୍ବାର ଘେରାଯାଉଥିଲେ; ସୂର୍ଯ୍ୟରୁ ଭୟଙ୍କର ସାତଟି ଧୂଆଁ ପରି ଆକୃତି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା।
ସୋମସ୍ଯ ଗଗନସ୍ଥସ୍ଯ ଗ୍ରହାସ୍ତିଷ୍ଠଂତି ଶୃଂଙ୍ଗଗାଃ। ଵାମେ ଚ ଦକ୍ଷିଣେ ଚୈଵ ସ୍ଥିତୌ ଶୁକ୍ରବୃହସ୍ପତୀ
ଆକାଶରେ ଥିବା ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହିତ ଗ୍ରହମାନେ ଶୃଙ୍ଗରେ ଉଭୟ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଦଢ଼ି ରହିଛନ୍ତି; ବାମ ଓ ଡାହାଣ ପଟେ ଶୁକ୍ର ଓ ବୃହସ୍ପତି ଅଛନ୍ତି।
ଶନୈଶ୍ଚରୋ ଲୋହିତାଂଗୋ ଲୋହିତାଂଗସମଦ୍ଯୁତିଃ। ସମଂ ସମଧିରୋହଂତ ସର୍ଵେ ଵୈ ଗଗନେଚରାଃ
ଶନି, ଲାଲ୍ ରଙ୍ଗର ଏବଂ ମଙ୍ଗଳଙ୍କ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ସମସ୍ତ ଗ୍ରହମାନେ ସହିତ ସମାନ ଭାବେ ଆକାଶକୁ ଉଠିଗଲେ।
ଶୃଂଗାଣି ଶନକୈର୍ଘୋରା ଯୁଗାଂତା ଵର୍ତ୍ତନ ଗ୍ରହାଃ। ଚଂଦ୍ରମାଶ୍ଚ ସନକ୍ଷତ୍ରୋ ଗ୍ରହୈଃ ସହ ତମୋନୁଦଃ
ଶ୍ରୁଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକ ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ଧୀରେ ଚଳିଥିବା, ସେଗୁଡ଼ିକ ଯୁଗାନ୍ତରେ ଥିବା ଗ୍ରହମାନେ; ଚନ୍ଦ୍ର ଏବଂ ତାଙ୍କର ନକ୍ଷତ୍ରମାନେ ଗ୍ରହମାନେ ସହିତ ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରନ୍ତି।
ଚରାଚରଵିନାଶାଯ ରୋହିଣୀଂ ନାଭ୍ଯନଂଦତ। ଗୃହୀତୋ ରାହୁଣା ଚନ୍ଦ୍ର ଉଲ୍କାଭିରଭିହନ୍ଯତେ
ଚଳନ୍ତା ଓ ଅଚଳ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ନାଶ ପାଇଁ ରୋହିଣୀ ଖୁସି ହେଲେ ନାହିଁ; ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ରାହୁ ଧରିନେଲେ ଏବଂ ଉଲ୍କାମାନେ ଆଘାତ କଲେ।
ଉଲ୍କାଃ ପ୍ରଜ୍ଵଲିତାଶ୍ଚଂଦ୍ରେ ଵ୍ଯଚରଂତ ଯଥାସୁଖମ୍। ଦେଵାନାମଧିପୋ ଦେଵଃ ସୋପ୍ଯଵର୍ଷତ ଶୋଣିତମ୍
ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଉଲ୍କାମାନେ ଚନ୍ଦ୍ରରେ ସ୍ୱେଚ୍ଛାରେ ଘୁରୁଥିଲେ; ଦେବମାନେଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଏକ ଦେବତା ରକ୍ତ ବର୍ଷା କଲେ।
ଅପତଦ୍ଗଗନାଦୁଲ୍କା ଵିଦ୍ଯୁଦ୍ରୂପା ମହାସ୍ଵନା। ଅକାଲେ ଚ ଦ୍ରୁମାସ୍ସର୍ଵେ ପୁଷ୍ପ୍ଯଂତି ଚ ଫଲଂତି ଚ
ଆକାଶରୁ ଏକ ଉଲ୍କା ବିଦ୍ୟୁତ୍ ସଦୃଶ ଏବଂ ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ ସହିତ ପଡ଼ିଲା; ସମସ୍ତ ଗଛ ଅସମୟରେ ଫୁଲିଲେ ଏବଂ ଫଳ ଦେଲେ।