ସନତ୍କୁମାରଶ୍ଚ ମହାନୁଭାଵୋ ଵିଶ୍ଵେ ଚ ଦେଵା ୠଷଯଶ୍ଚ ସର୍ଵେ। କ୍ରୋଧଶ୍ଚ କାମଶ୍ଚ ତଥୈଵ ହର୍ଷୋ ଦର୍ପଶ୍ଚ ମୋହଃ ପିତରଶ୍ଚ ସର୍ଵେ
ଏଠାରେ ମହାଶକ୍ତିଶାଳୀ ସନତ୍କୁମାର, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱଦେବ, ସମସ୍ତ ଋଷି, କ୍ରୋଧ, କାମ, ଆନନ୍ଦ, ଅଭିମାନ, ମୋହ ଓ ସମସ୍ତ ପିତୃଗଣ ଅଛନ୍ତି।
ପ୍ରହ୍ଲାଦସ୍ଯ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ହିରଣ୍ଯକଶିପୁଃ ପ୍ରଭୁଃ। ଉଵାଚ ଦାନଵାନ୍ସର୍ଵାନ୍ଗଣାଂଶ୍ଚ ସଗଣାଧିପଃ
ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ ପ୍ରଭୁ ସମସ୍ତ ଦାନବ ଓ ତାଙ୍କର ନେତାମାନେଙ୍କୁ କହିଲେ।
ମୃଗେଂଦ୍ରୋ ଗୃହ୍ଯତାମେଷ ଅପୂର୍ଵାଂ ତନୁମାସ୍ଥିତଃ। ଯଦି ଵା ସଂଶଯଃ କଶ୍ଚିଦ୍ଵଧ୍ଯତାଂ ଵନଗୋଚରଃ
ଏହି ବନରେ ଘୁରୁଥିବା ଅଦ୍ଭୁତ ଆକାର ଧାରଣ କରିଥିବା ପଶୁରାଜକୁ ଧର; କିମ୍ବା ଯଦି କିଛି ସନ୍ଦେହ ଅଛି, ତେବେ ଏହି ବନବାସୀକୁ ମାରିଦିଅ।
ତେ ଦାନଵଗଣାସ୍ସର୍ଵେ ମୃଗେଂଦ୍ରଂ ଭୀମଵିକ୍ରମମ୍। ପରିକ୍ଷିପଂତୋ ମୁଦିତାସ୍ତ୍ରାସଯାମାସୁରୋଜସା
ସମସ୍ତ ଦାନବ ଦଳ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ଭୟଙ୍କର ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ପଶୁରାଜକୁ ଘେରି ନେଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ଭୟଭୀତ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ସିଂହନାଦଂ ଵିମୁଚ୍ଯାଥ ନରସିଂହୋ ମହାବଲଃ। ବଭଂଜ ତାଂ ସଭାଂ ସର୍ଵାଂ ଵ୍ଯାଦିତାସ୍ଯ ଇଵାଂତକଃ
ତାପରେ ମହାଶକ୍ତିଶାଳୀ ନରସିଂହ ଶିଂହ ଦହାଡ଼ ଦେଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ବଡ଼ ମୁହଁ ଖୋଲି ମୃତ୍ୟୁ ଭଳି ସମସ୍ତ ସଭାକୁ ଭଙ୍ଗ କରିଦେଲେ।
ସଭାଯାଂ ଭଜ୍ଯମାନାଯାଂ ହିରଣ୍ଯକଶିପୁଃ ସ୍ଵଯମ୍। ଚିକ୍ଷେପାସ୍ତ୍ରାଣି ସିଂହସ୍ଯ ରୋଷଵ୍ଯାକୁଲଲୋଚନଃ1.45.
ସଭା ଭଙ୍ଗ ହେଉଥିବାବେଳେ, ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ ନିଜେ କ୍ରୋଧରେ ଲାଲ ଚକ୍ଷୁ ହୋଇ, ସିଂହ ଉପରେ ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ।
ସର୍ଵାସ୍ତ୍ରାଣାମଥ ଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ଦଂଡମସ୍ତ୍ରଂ ସୁଦାରୁଣମ୍। କାଲଚକ୍ରଂ ତଥା ଘୋରଂ ଵିଷ୍ଣୁଚକ୍ରଂ ତଥାପରଂ
ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ମଧ୍ୟରୁ ସେ ସବୁଠାରୁ ଭୟଙ୍କର ଦଣ୍ଡାସ୍ତ୍ର, ଭୟାନକ କାଳଚକ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଏକ ବିଷ୍ଣୁ ଚକ୍ର ବ୍ୟବହାର କଲେ।
ପୈତାମହଂ ମହାତ୍ଯୁଗ୍ରଂ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯନିର୍ମିତଂ ମହତ୍। ଵିଚିତ୍ରାମଶନିଂ ଚୈଵ ଶୁଷ୍କାଦ୍ରଂ ଚାଶନିଦ୍ଵଯମ୍
ତିନି ଭୁବନ ପାଇଁ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର ପୈତାମହ ଅସ୍ତ୍ର, ଅଦ୍ଭୁତ ଅସନି ଓ ଶୁଷ୍କ ଓ ତରଳ ଦୁଇ ପ୍ରକାର ଅସନି ମଧ୍ୟ ବ୍ୟବହାର କଲେ।
ରୌଦ୍ରଂ ତଥୋଗ୍ରଶୂଲଂ ଚ କଂକାଲଂ ମୁସଲଂ ତଥା। ଅସ୍ତ୍ରଂ ବ୍ରହ୍ମଶିରଶ୍ଚୈଵ ବ୍ରାହ୍ମମସ୍ତ୍ରଂ ତଥୈଵ ଚ
ସେ ଭୟଙ୍କର ରୌଦ୍ରାସ୍ତ୍ର, ଭୟାନକ ଶୂଳ, କଙ୍କାଳ, ଗଦା, ବ୍ରହ୍ମଶିରାସ୍ତ୍ର ଓ ବ୍ରାହ୍ମାସ୍ତ୍ର ବ୍ୟବହାର କଲେ।
ନାରାଯଣାସ୍ତ୍ରମୈଂଦ୍ରଂ ଚ ଆଗ୍ନେଯଂ ଶୈଶିରଂ ତଥା। ଵାଯଵ୍ଯଂ ମଥନଂ ଚୈଵ କପାଲମଥ କିଂକରମ୍
ନାରାୟଣାସ୍ତ୍ର, ଇନ୍ଦ୍ରାସ୍ତ୍ର, ଅଗ୍ନିଆସ୍ତ୍ର, ଶୀତାସ୍ତ୍ର, ବାୟୁଆସ୍ତ୍ର, ମଥନାସ୍ତ୍ର, କପାଳ ଓ କିଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ବ୍ୟବହାର କଲେ।
ତଥା ପ୍ରତିହତାଂ ଶକ୍ତିଂ କ୍ରୌଂଚମସ୍ତ୍ରଂ ତଥୈଵ ଚ। ମୋହନଂ ଶୋଷଣଂ ଚୈଵ ସଂତାପନଵିଲାପନେ
ପ୍ରତିହତ କରିବା ଅସ୍ତ୍ର, କ୍ରଉଞ୍ଚାସ୍ତ୍ର, ମୋହନାସ୍ତ୍ର, ଶୋଷଣାସ୍ତ୍ର, ତାପ ଓ ବିଳାପ କରାଉଥିବା ଅସ୍ତ୍ର ବ୍ୟବହାର କଲେ।
କଂପନଂ ଶାତନଂ ଚୈଵ ମହାସ୍ତ୍ରଂ ଚୈଵ ରୋଧନମ୍। କାଲମୁଦ୍ଗରମକ୍ଷୋଭ୍ଯଂ ତାପନଂ ଚ ମହାବଲମ୍
କମ୍ପନ କରୁଥିବା ଅସ୍ତ୍ର, ଶାତନାସ୍ତ୍ର, ବଡ଼ ରୋଧନାସ୍ତ୍ର, ଅପରାଜିତ କାଳମୁଦ୍ଗର ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ତାପନାସ୍ତ୍ର ବ୍ୟବହାର କଲେ।
ସଂଵର୍ତନଂ ମୋହନଂ ଚ ତଥା ମାଯାଧରଂ ଵରମ୍। ଗାନ୍ଧର୍ଵମସ୍ତ୍ରଂ ଦଯିତମସିରତ୍ନଂ ଚ ନଂଦକମ୍
ସଂହାର କରୁଥିବା ଅସ୍ତ୍ର, ମୋହନାସ୍ତ୍ର, ମାୟାଧର ଅସ୍ତ୍ର, ଗାନ୍ଧର୍ବାସ୍ତ୍ର, ପ୍ରିୟ ଅସିରତ୍ନ ଓ ନନ୍ଦକ ଅସ୍ତ୍ର ବ୍ୟବହାର କଲେ।
ପ୍ରସ୍ଵାପନଂ ପ୍ରମଥନଂ ଵାରୁଣଂ ଚାସ୍ତ୍ରମୁତ୍ତମମ୍। ଅସ୍ତ୍ରଂ ପାଶୁପତଂ ଚୈଵ ଯସ୍ଯା ପ୍ରତିହତା ଗତିଃ
ନିଦ୍ରା ଦେଇବା ଅସ୍ତ୍ର, ବିକ୍ଷୁଭ୍ଧ କରୁଥିବା ଅସ୍ତ୍ର, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବାରୁଣାସ୍ତ୍ର ଓ ପାଶୁପତାସ୍ତ୍ର, ଯାହାର ଗତିକୁ କେହି ରୋକିପାରେ ନାହିଁ, ବ୍ୟବହାର କଲେ।
ଏତାନ୍ଯସ୍ତ୍ରାଣି ଦିଵ୍ଯାନି ହିରଣ୍ଯକଶିପୁସ୍ତଦା। ଅସୃଜନ୍ନରସିଂହସ୍ଯ ଦୀପ୍ତସ୍ଯାଗ୍ନେରିଵାହୁତିମ୍
ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ ସେତେବେଳେ ଏହି ସମସ୍ତ ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନିରେ ହୋମ କରାଯିବା ପରି ନରସିଂହ ଉପରେ ଛାଡ଼ିଲେ।
ଅସ୍ତ୍ରୈଃ ପ୍ରଜ୍ଵଲିତୈଃ ସିଂହମାଵୃଣୋଦସୁରୋତ୍ତମଃ। ଵିଵସ୍ଵାନ୍ଘର୍ମସମଯେ ହିମଵଂତମିଵାଂଶୁଭିଃ
ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅସ୍ତ୍ରମାନେ ସହିତ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦାନବ ସିଂହକୁ ଘେରି ନେଲେ; ଗ୍ରୀଷ୍ମ ଋତୁରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଯେପରି ହିମାଳୟକୁ ତାପରେ ଘେରି ଦିଏ, ସେହିପରି।
ସ ହ୍ଯମର୍ଷାନିଲୋଦ୍ଭୂତୋ ଦୈତ୍ଯାନାଂ ସୈନ୍ଯସାଗରଃ। କ୍ଷଣେନାପ୍ଲାଵଯତ୍ସର୍ଵଂ ମୈନାକମିଵ ସାଗରଃ
ଦାନବମାନଙ୍କର ସେନା ସମୁଦ୍ର, ତାଙ୍କର କ୍ରୋଧର ପବନରେ ଉତ୍ତେଜିତ ହୋଇ, ମାତ୍ର କିଛି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ସମସ୍ତ ଜାଗାକୁ ଜଳରେ ଭରିଦେଲା, ଯେପରି ମହାସାଗର ମୈନାକ ପାହାଡ଼କୁ ଢାଙ୍କିଦିଏ।
ପ୍ରାସୈଃ ପାଶୈଶ୍ଚ ଖଡ୍ଗୈଶ୍ଚ ଗଦାଭିର୍ମୁସଲୈସ୍ତଥା। ଵଜ୍ରୈରଶନିଭିଶ୍ଚୈଵ ବହୁଶାଖୈର୍ମହାଦ୍ରୁମୈଃ
ତାମେଁ ତୀର, ଦାଡ଼ି, ତଳୱାର, ଗଦା, ମୁସଳ, ବଜ୍ର, ବିଜୁଳି, ଏବଂ ବହୁଡ଼ି ଶାଖା ଥିବା ବଡ଼ ବଡ଼ ଗଛ ନେଇ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ।
ମୁଦ୍ଗରୈଃ କୂଟପାଶୈଶ୍ଚ ଶିଲୋଲୂଖଲପର୍ଵତୈଃ। ଶତଘ୍ନୀଭିଶ୍ଚ ଦୀପ୍ତାଭିର୍ଦଂଡୈରପି ସୁଦାରୁଣୈଃ
ଏହା ସହିତ, ମୁଠି, ଲୋହାର ଦାଡ଼ି, ପାଥରର ଗଣ୍ଡି, ପାହାଡ଼, ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଶତଘ୍ନୀ ଏବଂ ଭୟଙ୍କର ଦଣ୍ଡ ନେଇ ମଧ୍ୟ ସେମାନେ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ।
ତେ ଦାନଵାଃ ପାଶଗୃହୀତହସ୍ତା ମହେଂଦ୍ରତୁଲ୍ଯାଶନିତୁଲ୍ଯ ଵେଗାଃ। ସମଂତତୋଭ୍ଯୁଦ୍ଯତବାହୁକାଯାଃ ସ୍ଥିତାଃ ସଶୀର୍ଷା ଇଵ ନାଗପୋତାଃ
ସେଇ ଦାନବମାନେ, ହାତରେ ଦାଡ଼ି ଧରି, ମହେନ୍ଦ୍ର ଓ ବଜ୍ର ସମ ତୀବ୍ର ଗତିରେ, ଚାରିପାଖରେ ବାହୁ ଓ ଦେହ ଉଠାଇ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ ଦାଁଡ଼ିଥିଲେ, ଯେପରି ମୁଣ୍ଡ ଉଠାଇଥିବା ଛୋଟ ହାତୀମାନେ।
ସୁଵର୍ଣମାଲାକୁଲଭୂଷିତାଂଗାଃ ସୁତୀକ୍ଷ୍ଣଦଂଷ୍ଟ୍ରାକୁଲଵକ୍ତ୍ରଗର୍ତାଃ। ସ୍ଫୁରତ୍ପ୍ରଭାସ୍ତେ ଚ ସଶୃଂଗଦେହାଶ୍ଚୀନାଂଶୁକା ଭାଂତି ଯଥୈଵ ହଂସାଃ
ସୁନାର ମାଳା ପିନ୍ଧି, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଦାଁତରେ ମୁଁହ ଭରି, ଦେହ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ଶିଙ୍ଗ ଥିବା, ଚୀନା ପଟ ପିନ୍ଧି, ସେମାନେ ହଂସମାନେ ପରି ଚମକୁଥିଲେ।
ସୋସୃଜଦ୍ଦାନଵୋ ମାଯାମଗ୍ନିଂ ଵାଯୁଂ ସମୀରିତମ୍। ତମିଂଦ୍ରସ୍ତୋଯଦୈଃ ସାର୍ଧଂ ସହସ୍ରାକ୍ଷୋ ମହାଦ୍ଯୁତିଃ
ସେଇ ଦାନବ ମାୟାର ଅଗ୍ନି ଛାଡ଼ିଲେ, ଯାହାକୁ ବାତାସ ଉତ୍ତେଜିତ କରୁଥିଲା; ଏହି ଅଗ୍ନିକୁ ରୋକିବା ପାଇଁ ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ବିଶିଷ୍ଟ ଇନ୍ଦ୍ର ଏବଂ ବର୍ଷାଦେବମାନେ ଏକାଠି ହେଲେ।
ମହତା ତୋଯଵର୍ଷେଣ ଶମଯମାସ ପାଵକମ୍। ତସ୍ଯାଂ ପ୍ରତିହତାଯାଂ ତୁ ମାଯାଯାଂ ଯୁଧି ଦାନଵଃ
ବଡ଼ ବର୍ଷାରେ ସେ ଅଗ୍ନିକୁ ନିବାଇଦେଲେ; ଯେତେବେଳେ ଏହି ମାୟା ଯୁଦ୍ଧରେ ରୋକାଯାଇଲା, ସେଇ ଦାନବ
ଅସୃଜଦ୍ଘୋରସଂକାଶଂ ତମସ୍ତୀଵ୍ରଂ ସମଂତତଃ। ତମସା ସଂଵୃତେ ଲୋକେ ଦୈତ୍ଯେଷ୍ଵାତ୍ତାଯୁଧେଷୁ ଚ
ଚାରିପାଖରେ ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ତୀବ୍ର ଅନ୍ଧକାର ଛାଡ଼ିଲେ; ଏହି ଅନ୍ଧକାରରେ ସମସ୍ତ ଜଗତ ଢାଙ୍କିଗଲା, ଦାନବମାନେ ତାଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ଧରିଲେ।
ସ୍ଵତେଜସା ପରିଵୃତୋ ଦିଵାକର ଇଵୋଦ୍ଗତଃ। ତ୍ରିଶିଖାଂ ଭ୍ରୁକୁଟୀମସ୍ଯ ଦଦୃଶୁର୍ଦାନଵା ରଣେ
ସେ ନିଜ ତେଜରେ ଘେରାଯାଇଥିଲେ, ଯେପରି ଉଦିତ ସୂର୍ଯ୍ୟ; ଯୁଦ୍ଧରେ ଦାନବମାନେ ତାଙ୍କର ଭୃକୁଟିରେ ତିନିଟି ଭେଦ ଦେଖିଲେ।
ଲଲାଟସ୍ଥାଂ ତ୍ରିକୂଟସ୍ଥାଂ ଗଂଗାଂ ତ୍ରିପଥଗାମିଵ। ତତଃ ସର୍ଵାସୁ ମାଯାସୁ ହତାସୁ ଦିତିନଂଦନାଃ
ତାଙ୍କର କପାଳରେ, ତିନିଟି ଶିଖର ଥିବା ପାହାଡ଼ ଉପରେ ଯେପରି ତିନି ମାର୍ଗ ଭିତରୁ ବହୁଥିବା ଗଙ୍ଗା ଦେଖାଯାଏ, ସେପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା; ଏହିପରି ସମସ୍ତ ମାୟା ନଷ୍ଟ ହେଉଥିବାବେଳେ ଦିତିର ପୁଅମାନେ—
ହିରଣ୍ଯକଶିପୁଂ ଦୈତ୍ଯା ଵିଷଣ୍ଣାଶ୍ଶରଣଂ ଯଯୁଃ। ତତଃ ପ୍ରଜ୍ଵଲିତଃ କ୍ରୋଧାତ୍ପ୍ରଦହନ୍ନିଵ ତେଜସା
ଦାନବମାନେ ହତାଶ ହୋଇ, ହିରଣ୍ୟକଶିପୁଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ; ତାପରେ, କ୍ରୋଧରେ ଦହୁଥିବା ତାଙ୍କର ତେଜ ଜଣେଇଲା ଯେ, ସେ ଅଗ୍ନି ପରି ଜ୍ୱଳିଉଛନ୍ତି।
ତସ୍ମିନ୍କ୍ରୁଦ୍ଧେ ତୁ ଦୈତ୍ଯେଂଦ୍ରେ ତମୋଭୂତମଭୂଜ୍ଜଗତ୍। ଆଵହଃ ପ୍ରଵହଶ୍ଚୈଵ ଵିଵହୋଥ ସମୀରଣଃ
ସେଇ ଦାନବମାନେ ରାଜା କ୍ରୋଧିତ ହେବା ସହିତ, ସମସ୍ତ ଜଗତ ଅନ୍ଧକାରରେ ଢାଙ୍କିଗଲା; ଆବହ, ପ୍ରବହ, ବିବହ ଏବଂ ସମୀରଣ ବାୟୁମାନେ
ପରାଵହସ୍ସଂଵହଶ୍ଚ ଉଦ୍ଵହଶ୍ଚ ମହାବଲଃ। ତଥା ପରିଵହଃ ଶ୍ରୀମାନୁତ୍ପାତଭଯଶଂସିନଃ
ପରାବହ, ସଂବହ, ଉଦ୍ବହ ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପରିବହ, ଏହିମାନେ ମଧ୍ୟ, ଯେଉଁମାନେ ଅପଶକୁନ ଘୋଷଣା କରନ୍ତି, ଚଳିଥିଲେ।
ଇତ୍ଯେଵଂ କ୍ଷୁଭିତାଃ ସପ୍ତ ମରୁତୋ ଗଗନେଚରାଃ। ଯେ ଗ୍ରହାସ୍ସର୍ଵଲୋକସ୍ଯ କ୍ଷଯେ ପ୍ରାଦୁର୍ଭଵଂତି ହି
ଏହିପରି, ସପ୍ତ ମାରୁତ, ଯେଉଁମାନେ ଆକାଶରେ ଚଳନ୍ତି, ବିପ୍ରଳିତ ହୋଇଯାଇଥିଲେ; ଏହିମାନେ ହେଉଛନ୍ତି ସେଇ ଗ୍ରହ, ଯେଉଁମାନେ ସମସ୍ତ ଲୋକର ନାଶ ସମୟରେ ପ୍ରକଟ ହୁଅନ୍ତି।