ଏତୌ ହରସ୍ଵ ଭଦ୍ରଂ ତେ ତାଵକଂ ଚ ମହାବଲମ୍। ଏଵମୁକ୍ତସ୍ତଥେତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ସର୍ଵାମରପଦାନୁଗଃ
ଏହି ଦୁଇ ଦାନବକୁ ନଶ୍ଟ କର, ତୁମର ଭଲ ଓ ବଡ଼ ଶକ୍ତି ହେଉ। ଏପରି ଉକ୍ତି ଶୁଣି, ସେ 'ଏହିପରି ହେଉ' କହି, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ସହ ଯାଇଲେ।
ଜଗାମ ଜଗତାଂନାଥସ୍ତୂଯମାନୋମରେଶ୍ଵରୈଃ। ତାରକସ୍ଯ ଵଧାର୍ଥାଯ ଜଗତାଂ କଂଟକସ୍ଯ ଚ
ଜଗତର ନାଥ, ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରୁଥିବା, ତାରକ ଓ ଜଗତର କଣ୍ଟକକୁ ନଶ୍ଟ କରିବାକୁ ଯାଇଲେ।
ତତଶ୍ଚ ପ୍ରେଷଯାମାସ ଶକ୍ରୋ ଗୂଢସମାଶ୍ରଯଃ। ଦୂତଂ ଦାନଵସିଂହସ୍ଯ ପରୁଷାକ୍ଷରଵାଦିନମ୍
ତାପରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଗୁପ୍ତ ରହି, ଦାନବସିଂହଙ୍କୁ ଏକ ଦୂତ ପଠାଇଲେ, ଯିଏ କଠୋର ଶବ୍ଦରେ କଥା କହିଥାଏ।
ସ ତୁ ଗତ୍ଵାବ୍ରଵୀଦ୍ଦୈତ୍ଯମଭଯୋ ଭୀମଦର୍ଶନମ୍। ଦୂତ ଉଵାଚ। ଶକ୍ରସ୍ତ୍ଵାମାହ ଦେଵେଶୋ ଦୈତ୍ଯକେତୁଂ ଦିଵସ୍ପତିଃ
ସେ ଦୂତ ଯାଇ, ଭୟଙ୍କର ଦାନବକୁ କହିଲେ, ଯିଏ ଦେଖିଲେ ଭୟ ଲାଗେ। ଦୂତ କହିଲେ— 'ଇନ୍ଦ୍ର, ଦେବତାମାନେର ପ୍ରଭୁ, ଦାନବଙ୍କର ପତାକା, ଦିବସ୍ପତି, ତୁମକୁ କହୁଛନ୍ତି।'
ତାରକାସୁର ତଚ୍ଛକ୍ତ୍ଯା ଘଟଯସ୍ଵ ଯଥେଚ୍ଛଯା। ଯଜ୍ଜଗଜ୍ଜ୍ଵଲନୋଦ୍ଦୀପ୍ତଂ କିଲ୍ବିଷଂ ଚ ତ୍ଵଯା କୃତମ୍
ତାରକାସୁର, ତୁମ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଯେପରି ଇଚ୍ଛା କର, ସେପରି କାମ କର। ତୁମେ ଯେତେ ଅପରାଧ କରିଛ, ସେଗୁଡିକ ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ଅଗ୍ନିପରି ଜଳିଉଠିଛି, ସେସବୁ ତୁମ ଦ୍ୱାରା ହୋଇଛି।
ତସ୍ଯାହଂ ସାଦକସ୍ତେଦ୍ଯ ରାଜାସ୍ମି ଭୁଵନତ୍ରଯେ। ଶ୍ରୁତ୍ଵୈତଦଦ୍ଭୁତଂ ଵାକ୍ଯଂ କୋପସଂରକ୍ତଲୋଚନଃ
ଏହି କାରଣରୁ ମୁଁ ମୋ ଲକ୍ଷ୍ୟ ପୂରଣ କରିଛି ଏବଂ ଆଜି ତିନି ଭୁବନର ରାଜା ହେବାକୁ ପାଇଛି। ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ କଥା ଶୁଣି, ସେ ରାଗରେ ଚକ୍ଷୁ ଲାଲ କରିଦେଲା।
ଉଵାଚ ଦୂତଂ ଦୁଷ୍ଟାତ୍ମା ନଷ୍ଟପ୍ରାଯଵିଭୂତିକଃ। ତାରକ ଉଵାଚ-। ଦୃଷ୍ଟଂ ତେ ପୌରୁଷଂ ଶକ୍ର ଶତଶୋଥ ମହାରଣେ
ଅସତ୍ ହୃଦୟ ଓ ପ୍ରାୟ ଶ୍ରୀହୀନ ତାରକାସୁର ଦୂତଙ୍କୁ କହିଲେ— 'ଇନ୍ଦ୍ର, ମୁଁ ତୁମର ପ୍ରତାପ ଶତଶଃ ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧରେ ଦେଖିଛି।'
ନିସ୍ତ୍ରପତ୍ଵାନ୍ନ ତେ ଶାଂତିର୍ଵିଦ୍ଯତେ ଶକ୍ର ଦୁର୍ମତେ। ଏଵମୁକ୍ତେ ଗତେ ଦୂତେ ଚିଂତଯାମାସ ଦାନଵଃ
'ତୁମେ ଅସ୍ଥିର ହେବାରୁ, ମନ୍ଦବୁଦ୍ଧି ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ପାଖରେ କେବେ ଶାନ୍ତି ନାହିଁ।' ଏପରି କହି ଦୂତ ଚାଲିଗଲା, ତାପରେ ଦାନବ ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ଲାଗିଲା।
ନାଲବ୍ଧସଂଶ୍ରଯଃ ଶକ୍ରୋ ଵକ୍ତୁମେଵମିହାର୍ହତି। ଜାତଃ ସ୍କଂଦୋଧୁନା ଶକ୍ରାଜ୍ଜ୍ଞାଯତେ ସମୁପାଶ୍ରଯାତ୍
'ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଖରେ ଆଶ୍ରୟ ନଥିଲେ, ସେ ଏଠାରେ ଏପରି କଥା କହିପାରିବେନି। ବରଂ, ଏବେ ସ୍କନ୍ଦଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଇନ୍ଦ୍ର ଆଶ୍ରୟ ପାଇଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଆତ୍ମବିଶ୍ୱାସରୁ ଏହା ସ୍ପଷ୍ଟ।'
ନିମିତ୍ତୌଘାଂସ୍ତଦା ଦୁଷ୍ଟାନ୍ସୋପଶ୍ଯନ୍ନାଶଵେଦିନଃ। ପାଂସୁଵର୍ଷମସୃକ୍ପାତଂ ଗଗନାଦଵନୀତଲେ
ତାପରେ ସେ ଅନେକ ଅଶୁଭ ସଙ୍କେତ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ନାଶର ଚିହ୍ନ। ଆକାଶରୁ ଧୂଳି ଓ ରକ୍ତର ବର୍ଷା ପୃଥିବୀ ଉପରେ ପଡ଼ୁଥିଲା।
ଵାମନେତ୍ରପ୍ରକଂପଂ ଚ ଵକ୍ତ୍ରଶୋଷଂ ମନୋମଯମ୍। ସ୍ଵକାନାଂ ଵକ୍ତ୍ରପଦ୍ମାନାଂ ମ୍ଲାନତାଂ ଚ ଵ୍ଯଲୋକଯତ୍
ସେ ଦେଖିଲେ ଲୋକଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ତରଳିଯାଉଛି, ଭୟରେ ମୁହଁ ଶୁଖିଯାଉଛି, ଏବଂ ନିଜ ଲୋକମାନଙ୍କ ମୁହଁ ପଦ୍ମ ପରି ମ୍ଲାନ ହେଉଛି।
ଦୁଷ୍ଟାଂଶ୍ଚ ପ୍ରାଣିନୋ ରୌଦ୍ରାନ୍ସୋପଶ୍ଯଦ୍ଦୁଷ୍ଟଵାଦିନଃ। ତଦଚିଂତ୍ଯୈଵ ଦିତିଜୋ ନ୍ଯସ୍ତଚିତ୍ତୋଭଵତ୍କ୍ଷଣାତ୍
ସେ ଅସତ୍ ପ୍ରାଣୀମାନେ, ଭୟଙ୍କର ଓ ଖରାପ କଥା କହୁଥିବା ଲୋକମାନେ ଦେଖିଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଦିତିପୁତ୍ର ମନରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ନିରାଶ ହେଲେ।
ଯାଵଦ୍ଗଜଘଟାଘଂଟା ଘନତ୍କାରରଵୋତ୍କଟାମ୍। ତଦ୍ଵତ୍ତୁରଂଗସଂଘାତହେଷୋତ୍ସାହଵିଭୂଷିତାମ୍
ଏହି ସମୟରେ, ହାତୀ ସେନାର ଘଣ୍ଟାର ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ ଓ ଘୋଡ଼ାମାନଙ୍କ ଉତ୍ସାହ ନେଇ ହେହେଲା ଦ୍ୱାନି ସେ ଦୃଶ୍ୟକୁ ଅଲଙ୍କୃତ କରୁଥିଲା।
ସୈନ୍ଯୈସ୍ସେନାନ୍ତରୋଦଗ୍ର ଧ୍ଵଜରାଜୈର୍ଵିରାଜିତାମ୍। ଵିମାନୈଶ୍ଚାଦ୍ଭୁତାକାରୈଶ୍ଚଲିତାମଲଚାମରୈଃ
ସେନା ଉଚ୍ଚ ଧ୍ୱଜରେ ଶୋଭିତ, ଅଦ୍ଭୁତ ଆକୃତିର ରଥ ଓ ଶୁଭ୍ର ଚାମର ଡାଣ୍ଡା ହଲେଇ ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ଵିଭୂଷଣପିନଦ୍ଧାଂ ଚ କିନ୍ନରୋଦ୍ଗୀତନାଦିତାମ୍। ନାନା ନାକତରୂତ୍ଫୁଲ୍ଲ କୁସୁମାପୀଡଧାରିଣୀମ୍
ସେନା ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ, କିନ୍ନରମାନଙ୍କ ଗୀତର ଧ୍ୱନିରେ ଗୁଞ୍ଜିତ, ବିଭିନ୍ନ ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ଫୁଲର ମାଳାରେ ଶିରୋପରି ଅଳଙ୍କୃତ ହୋଇଥିଲା।
ଵିଶୋକାସ୍ତ୍ରପରିସ୍ଫାର ଚର୍ମନିର୍ମଲଦର୍ଶିନୀଂ। ଵିଦ୍ଯୁତ୍ପୁଷ୍ଟଦ୍ଯୁତିଧରାଂ ନାନାଵାଦ୍ଯଵିନାଦିତାମ୍
ସେନାର ଢାଳ ଚମକୁଥିଲା, ଦୁଃଖ ନଥିଲା, ବିଦ୍ୟୁତ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଏବଂ ଅନେକ ବାଦ୍ୟଯନ୍ତ୍ରର ଶବ୍ଦରେ ଗୁଞ୍ଜିଥିଲା।
ସେନାଂ ନାକସଦାଂ ଦୈତ୍ଯଃ ପ୍ରାସାଦସ୍ଥୋ ଵ୍ଯଲୋକଯତ୍। ସଚିଂତଯାମାସ ତଦା କିଂଚିଦ୍ଵିଭ୍ରାଂତମାନସଃ
ତାରକାସୁର ତାଙ୍କର ମହଳରୁ ଦେବମାନେଙ୍କ ସେନାକୁ ଦେଖିଲେ; ତାପରେ ତାଙ୍କର ମନ କିଛି ଅସ୍ଥିର ହୋଇ ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ଅପୂର୍ଵଃ କୋ ଭଵେଦ୍ଯୋଦ୍ଧା ଯୋ ମଯା ନ ଵିନିର୍ଜିତଃ। ତତଶ୍ଚିଂତାକୁଲୋ ଦୈତ୍ଯଃ ଶୁଶ୍ରାଵ କଟୁକାକ୍ଷରମ୍। ସିଦ୍ଧଵଂଦିଭିରୁଦ୍ଘୁଷ୍ଟମିଦଂ ହୃଦଯଦାରୁଣମ୍
'ଏହି ନୂତନ ଯୋଦ୍ଧା କିଏ, ଯାହାକୁ ମୁଁ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ହାରାଇନାହିଁ?' ଏପରି ଚିନ୍ତାରେ ଡୁବିଥିବା ବେଳେ, ଦାନବ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବାଦୀମାନେ ହୃଦୟକୁ ଚେରିଯିବା ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶବ୍ଦରେ ଜୟଘୋଷ ଶୁଣିଲେ।
ଜଯାତୁଲଶକ୍ତିଦୀଧିତିପଂଜରଭୁଜଦଂଡପ୍ରଚଂଡତର। ରଭସସୁରଵଦନକୁମୁଦଵିକାସନଵିଲାସନେତ୍ର କୁମାରଵର
ଅପୂର୍ବ ଶକ୍ତିର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଖେଡ଼ା ପରି ଚମକୁଥିବା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁ ଓ ଉତ୍ସାହୀ ଦେବମାନଙ୍କ ପଦ୍ମପରି ମୁହଁ ଦେଖି ଆନନ୍ଦିତ ନୟନ ଥିବା କୁମାରଙ୍କୁ ଜୟ।
ଜଯ ଦିତିଜକୁଲମହୋଦଧି ବଡଵାନଲ ମଧୁରମଯୂରରଥ ସୁରମକୁଟ କୋଟି କୁଂଚିତ ଚରଣ ନଖାଂକୁର ମହାସେନ
ଦିତିସୁତମାନଙ୍କ ମହାସାଗରକୁ ଅଗ୍ନିପରି ଦହାଉଥିବା, ମଧୁର ମୟୂର ରଥରେ ବିହାର କରୁଥିବା, ଅନେକ ଦେବମାନଙ୍କ ମୁଣ୍ଡର ମୁକୁଟ ତଳେ ତାଙ୍କର ପାଦନଖ ଚିହ୍ନିତ ହୋଇଥିବା ମହାସେନଙ୍କୁ ଜୟ।
ଜଯ ଚଲିତଲଲିତ ଚୂଡାକଲାପନଵଵିମଲକମଲ। ଦଂଡକାଂତ ଦୈତ୍ଯେଶଵଂଶ ଦୁଃସହ ଦାଵାନଲ
ନୂଆ କମଳ ପରି ଶୁଭ୍ର ଓ ହଳକା ଚୂଡ଼ା ମୁଣ୍ଡରେ ଦୋଳିଉଥିବା, ଦଣ୍ଡକର ପ୍ରିୟ, ଦାନବ ରାଜବଂଶ ପାଇଁ ଅସହ୍ୟ ଦାବାନଳ ହେଉଥିବା ତୁମକୁ ଜୟ।
ଜଯ ଵିଶାଖଵିଭୋଜଯ ବାଲସପ୍ତଵାସର ଭୁଵନାଲିଶୋକଶମନ ଜଯ ସକଲଲୋକ ଦିତିସୁତଧୁରଂଧରନାଶକ ସ୍କଂଦ
ବିଶାଖ ନାଥ, ସପ୍ତ ଦିନର ଶିଶୁ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଦୁଃଖ ହରଣକାରୀ, ସମସ୍ତ ଦିତିସୁତ ଭାରବାହକ ଦାନବମାନେଙ୍କୁ ନଶ୍ୱନ କରୁଥିବା ସ୍କନ୍ଦଙ୍କୁ ଜୟ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵୈତତ୍ତାରକଃ ସର୍ଵମୁଦ୍ଘୁଷ୍ଟଂ ଦେଵଵଂଦିଭିଃ। ସସ୍ମାର ବ୍ରହ୍ମଣୋ ଵାକ୍ଯଂ ଵଧଂ ବାଲାଦୁପସ୍ଥିତଂ
ଏହି ସବୁ କଥା ଦେବତାଙ୍କର ଗାନକମାନେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ କହିବାକୁ ଶୁଣି, ତାରକ ମନେ ପକାଇଲେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ କଥା ଏବଂ ଏହି ପିଲା ହାତରେ ନିଜର ମୃତ୍ୟୁ ଆସିବାକୁ ଯାଉଛି।
ସ୍ମୃତ୍ଵା ଧର୍ମୌଘଵିଧ୍ଵଂସୀ ସଦା ଵୀରପଦାନୁଗଃ। ମଂଦିରାନ୍ନିର୍ଜଗାମାଶୁ ଶୋକଗ୍ରସ୍ତେନ ଚେତସା
ସେ ମନେ କଲେ ଯେ, ସେ ସଦା ବୀରମାନଙ୍କ ପଥରେ ଚାଲିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଧର୍ମକୁ ନଷ୍ଟ କରୁଥିଲେ। ଶୋକରେ ଭରିଥିବା ମନେ, ସେ ତାଙ୍କର ରାଜମହଳରୁ ତୁରନ୍ତ ବାହାରିଗଲେ।
କାଲନେମିମୁଖା ଦୈତ୍ଯାଃ ସଂତ୍ରସ୍ତା ଭ୍ରାଂତଚେତସଃ। ସ୍ଵେଷ୍ଵନୀକେଷୁ ଚ ତଦା ତ୍ଵରା ଵିସ୍ମିତଚେତସଃ
କାଳନେମିଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଥିବା ଦାନବମାନେ ଭୟଭୀତ ଏବଂ ଅସ୍ଥିର ମନେ ହୋଇଗଲେ; ସେମାନେ ନିଜ ଶିବିରରେ ଅଚମ୍ବିତ ଏବଂ ଉତ୍କଣ୍ଠିତ ହୋଇ ଦୌଡ଼ିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ହିରଣ୍ଯକଶିପୁଃ ପ୍ରାହ ଦାନଵାନାଂ ଧୁରଂଧରଃ। ତ୍ରପାକରଂ ଭଵେନ୍ମହ୍ଯଂ ବାଲସ୍ଯାସ୍ଯ ପଲାଯନମ୍
ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ, ଦାନବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଧାନ, କହିଲେ: 'ଏହି ପିଲା ପଳାଇଯିବା ମୋ ପାଇଁ ଲଜ୍ଜାର କାରଣ ହେବ।'
ଯଦ୍ଯହଂ ହଂତଵେ ଯାମି ସୋପି ଵୈ କମଲାଶ୍ରିତଃ। ହତ୍ଵାହଂ ବାଲକଂ ଚୈନଂ ଦୁଃସ୍ପର୍ଶଃ ସ୍ଯାମକାରଣଂ
'ମୁଁ ଯଦି ତାଙ୍କୁ ମାରିବାକୁ ଯାଏ, ସେ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ରକ୍ଷାରେ ଅଛନ୍ତି; ଯଦି ଏହି ପିଲାକୁ ମୁଁ ମାରିଦେଉଛି, ଅକାରଣରେ ମୁଁ ଅସ୍ପୃଶ୍ୟ ହେଇଯିବି।'
ଯାତ ଧାଵତ ଗୃହ୍ଣୀତ ଯୋଜଯଧ୍ଵଂ ଵରୂଥିନୀମ୍। କୁମାରଂ ତାରକୋ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ବଭାଷେ ଭୀଷଣାକୃତିଃ
'ଯାଅ, ଦୌଡ଼, ଧର! ସେନାକୁ ଏକତ୍ର କର!' ପିଲାକୁ ଦେଖି, ଭୟଙ୍କର ଦେଖାଯାଉଥିବା ତାରକ କହିଲେ।
କିଂ ବାଲ ଯୋଦ୍ଧୁକାମୋସି କ୍ରୀଡକଂଦୁକଲୀଲଯା। ଯେନାତପୋ ନିସୃଷ୍ଟସ୍ତେ ସତ୍ସଂଗରଵିଭାଷକ
'କାହିଁକି ପିଲା, ତୁମେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ? ଏହା କି ଖେଳ ଭାବିଛ? କିଏ ତୁମକୁ ପଠାଇଛି, ମହାନ ସଭାରେ କଥା କହୁଥିବା?'
ବାଲତ୍ଵାଦଥ ତେ ବୁଦ୍ଧିରେଵଂ ସ୍ଵଲ୍ପାର୍ଥଦର୍ଶିନୀ। କୁମାରୋପି ତମଗ୍ରସ୍ଥଂ ବଭାଷେ ହର୍ଷଵତ୍ତମଂ
'ପିଲା ହେବାରୁ ତୁମର ବୁଝିବା ଶକ୍ତି ଛୋଟ ଛୋଟ କଥାରେ ଅଟକିଛି।' ତଥାପି, ସେ ପିଲା ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମୁଖୀନ ହୋଇ ବଡ଼ ଆନନ୍ଦରେ କହିଲେ।