ଦତ୍ତସ୍ତେ କିଂକରୋ ଦେଵି ମଯା ମାଯାଶତୈର୍ଯୁତଃ। ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା କୌଶିକୀ ଦେଵୀ ଵିଂଧ୍ଯଶୈଲଂ ଜଗାମ ହ
ମୁଁ ତୁମକୁ ଏହି ଦାସକୁ ଦେଇଛି, ହେ ଦେବୀ, ଶତଶଃ ମାୟା ଶକ୍ତି ସହିତ । ଏଭଳି କହି, କୌଶିକୀ ଦେବୀ ବିନ୍ଧ୍ୟ ପାହାଡ଼କୁ ଗଲେ ।
ଉମାପି ପ୍ରାପ୍ତସଂକଲ୍ପା ଜଗାମ ଗିରିଶାଂତିକଂ। ପ୍ରଵିଶଂତୀଂ ତୁ ତାଂ ଦ୍ଵାରାଦପହୃତ୍ଯ ସମାହିତଃ
ଉମା ନିଜ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରି, ପାହାଡ଼ର ଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ । ସେ ଦ୍ୱାର ଦେଖି ପ୍ରବେଶ କରୁଥିବା ବେଳେ, ସେଉଁଠି ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନରେ ଗ୍ରହଣ କଲେ ।
ରୁରୋଧ ଵୀରକୋ ଦେଵୀଂ ହେମଵେତ୍ରଲତାଧରଃ। ତାମୁଵାଚ ଚ କୋପେନ ରୂପେ ତୁ ଵ୍ଯଭିଚାରିଣୀଂ
ସୁନା ଦଣ୍ଡ ଧରିଥିବା ବୀରକ ଦ୍ୱାରପାଳୀ ଦେବୀଙ୍କୁ ରୋକିଦେଲେ ଏବଂ କ୍ରୋଧରେ କହିଲେ, 'ତୁମର ରୂପ ମାତ୍ର ଦେଖାକୁ ଭଲ, କିନ୍ତୁ ଏହା ଭିତରେ ଧୋଖା ଅଛି।'
ପ୍ରଯୋଜନଂ ନ ତେତ୍ରାସ୍ତି ଗଚ୍ଛ ଯାଵନ୍ନ ଭକ୍ଷ୍ଯସେ। ଦେଵ୍ଯାରୂପଧରୋ ଦୈତ୍ଯୋ ଦେଵଂ ଵଂଚିତୁମାଗତଃ
ଏଠାରେ ତୁମ ପାଇଁ କିଛି କାମ ନାହିଁ, ତୁମେ ଖାଇଯିବା ପୂର୍ବରୁ ଚଳିଯାଅ। ଏହି ଦାନବ ଦେବୀଙ୍କ ରୂପ ଧରି ଦେବତାଙ୍କୁ ଠକେଇବାକୁ ଆସିଛି।
ପ୍ରଵିଷ୍ଟୋ ନ ଚ ଦୃଷ୍ଟୋସୌ ସ ଚ ଦେଵେନ ଘାତିତଃ। ଘାତିତେ ଚାହମାଜ୍ଞପ୍ତୋ ନୀଲକଂଠେନ କୋପିନା
ସେ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, କିନ୍ତୁ ଦେବତା ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ନାହିଁ, ଏବଂ ସେ ଦେବତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମାରାଗଲେ। ସେ ମରିବା ପରେ, ରୁଷ୍ଟ ନୀଳକଣ୍ଠ ମୋତେ ଆଦେଶ ଦେଲେ।
ଦ୍ଵାରେ ତ୍ଵନଵଧାନଂ ତେ ଯସ୍ମାତ୍ପଶ୍ଯାମି ଵୈ ତତଃ। ଭଵିଷ୍ଯସି ନ ମେ ଦ୍ଵାସ୍ଥୋ ଵର୍ଷପୂଗାନନେକଶଃ
ଦ୍ୱାରରେ ତୁମର ଅବଧାନ ନଥିବାକୁ ମୁଁ ଦେଖୁଛି, ତେଣୁ ଅନେକ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମେ ମୋର ଦ୍ୱାରପାଳ ରହିପାରିବେ ନାହିଁ।
ଅତସ୍ତେ ନାତ୍ର ଦାସ୍ଯାମି ପ୍ରଵେଶଂ ଗମ୍ଯତାଂ ଦ୍ରୁତମ୍। ଏକାଂ ମୁକ୍ତ୍ଵା ଗିରିସୁତାଂ ମାତରଂ ସ୍ନେହଵତ୍ସଲାମ୍
ଏହିକାରଣରୁ ମୁଁ ତୁମକୁ ଏଠାରେ ପ୍ରବେଶ ଦେବିନି, ଦ୍ରୁତ ଚଳିଯାଅ। କେବଳ ପାହାଡ଼ର କନ୍ୟା, ସ୍ନେହମୟ ମାଆ ଛାଡ଼ି।
ପ୍ରଵେଶଂ ଲଭତେ ନାନ୍ଯା ନାରୀ କମଲଲୋଚନେ। ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ତୁ ତଦା ଦେଵୀ ଚିଂତଯାମାସ ଚେତସା1.44.
ହେ କମଳନୟନୀ, ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କୌଣସି ନାରୀ ପ୍ରବେଶ କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ଏହିପରି କହି ଦେବୀ ମନରେ ଚିନ୍ତା କଲେ।
ନାରୀ ନୈଵ ସ ଦୈତେଯୋ ଵାଯୁର୍ମେ ଯାମଭାଷତ। ଵୃଥୈଵ ଵୀରକଶ୍ଶପ୍ତୋ ମଯା କ୍ରୋଧପରୀତଯା
ଏହା ନ ନାରୀ ଥିଲେ, ନ ଦାନବ ଥିଲେ, ଯେପରି ବାୟୁ ମୋତେ କହିଥିଲେ। ମୁଁ କ୍ରୋଧରେ ବୀରକଙ୍କୁ ଅନାବଶ୍ୟକ ଶାପ ଦେଇଥିଲି।
ଅକାର୍ଯଂ କ୍ରିଯତେ ମୂଢୈଃ ପ୍ରାଯଃ କ୍ରୋଧସମନ୍ଵିତୈଃ। କ୍ରୋଧେନ ନଶ୍ଯତେ କୀର୍ତିଃ କ୍ରୋଧୋ ହଂତି ସ୍ଥିତାଂ ଶ୍ରିଯମ୍
ମୂଢ଼ ଏବଂ କ୍ରୋଧିତ ଲୋକମାନେ ସାଧାରଣତଃ ଅନୁଚିତ କାମ କରନ୍ତି। କ୍ରୋଧରେ ମାନ ନଷ୍ଟ ହୁଏ, ଏବଂ ଏହି କ୍ରୋଧ ଦ୍ୱାରା ସଂପଦ ମଧ୍ୟ ନଷ୍ଟ ହୁଏ।
ଅପରିଚ୍ଛିନ୍ନତତ୍ଵାର୍ଥା ପୁତ୍ରଂ ଶାପିତଵତ୍ଯହଂ। ଵିପରୀତାର୍ଥବୁଦ୍ଧୀନାଂ ସୁଲଭୋ ଵିପଦାଗମଃ
ସତ୍ୟ ଅର୍ଥ ନ ଜାଣି, ମୁଁ ମୋ ପୁଅକୁ ଶାପ ଦେଇଥିଲି। ଭୁଲ ବୁଝିବା ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଦୁଃଖ ସହଜରେ ଆସିଥାଏ।
ସଂଚିଂତ୍ଯୈଵମୁଵାଚେଦଂ ଵୀରକଂ ପ୍ରତି ଶୈଲଜା। ସଜ୍ଜଲଜ୍ଜାଵିକାରେଣ ଵଦନେନାମ୍ବୁଜତ୍ଵିଷା
ଏପରି ଭାବି, ପାହାଡ଼ର କନ୍ୟା ଲଜ୍ଜା ଏବଂ ସଂକୋଚ ଭରା ପଦ୍ମପ୍ରଭା ମୁହଁରେ ନେଇ ବୀରକଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଦେଵ୍ଯୁଵାଚ-। ଅହଂ ଵୀରକ ତେ ମାତା ନ ତେସ୍ତୁ ମନସୋ ଭ୍ରମଃ। ଶଂକରସ୍ଯାସ୍ମି ଦଯିତା ସୁତା ତୁହିନଭୂଭୃତଃ
ଦେବୀ କହିଲେ: 'ବୀରକ, ମୁଁ ତୁମର ମାଆ। ତୁମ ମନରେ କୌଣସି ଭ୍ରମ ରଖନିଅ। ମୁଁ ଶଙ୍କରଙ୍କ ପ୍ରିୟା, ତୁହିନ ପାହାଡ଼ର କନ୍ୟା।'
ମମ ଗାତ୍ରଚ୍ଛଵିଭ୍ରାଂତ୍ଯା ମା ଶଂକାଂ ପୁତ୍ର ଧାରଯ। ତୁଷ୍ଟେନ ଗୌରତା ଦତ୍ତା ମମେଯଂ ପଦ୍ମଜନ୍ମନା
ମୋ ଦେହର ରଙ୍ଗ ଦେଖି ଭ୍ରମ କରନିଅ, ପୁଅ। ଏହି ଗୋରା ରୂପ ମୋତେ ପଦ୍ମଯୋନି ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ ଦେଇଥିଲେ।
ମଯା ଶପ୍ତୋସ୍ଯଵିଦିତେ ଵୃତ୍ତାଂତେ ଦୈତ୍ଯନିର୍ମିତେ। ଜ୍ଞାତ୍ଵା ନାରୀପ୍ରଵେଶଂ ତୁ ଶଂକରେ ରହସି ସ୍ଥିତେ
ଦାନବ ଭାବି ଘଟଣା ନ ଜାଣି ମୁଁ ତୁମକୁ ଶାପ ଦେଇଥିଲି। ଶଙ୍କର ଗୁପ୍ତ ଅବସ୍ଥାରେ ଥିବାବେଳେ ନାରୀ ପ୍ରବେଶ ଘଟିଥିବା ଜାଣି।
ନନିଵର୍ତଯିତୁଂ ଶକ୍ଯଃ ଶାପଃ କିଂତୁ ବ୍ରଵୀମି ତେ। ଶୀଘ୍ରମେଷ୍ଯସି ମାନୁଷ୍ଯାତ୍ସର୍ଵକାମସମନ୍ଵିତଃ
ଶାପ ପଛେ ଫେରାଯିବ ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ମୁଁ ତୁମକୁ କହୁଛି — ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ମାନବ ରୂପେ ଜନ୍ମ ନେବ, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେବ।
ଶିରସା ତୁ ତତୋ ଵଂଦ୍ଯ ମାତରଂ ପୂର୍ଣମାନସଃ। ଉଵାଚ ସାଧ୍ଵୀଂ ପୂର୍ଣେନ୍ଦୁ ଦ୍ଯୁତିଂ ତୁହିନଶୈଲଜାଂ
ତାପରେ, ସଫା ମନରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ସେ ତୁହିନ ପାହାଡ଼ର ଜ୍ୟୋତିର୍ମୟ, ନିର୍ମଳ ଚନ୍ଦ୍ର ପ୍ରଭା ଭରା ମାଆଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ।
ଵୀରକ ଉଵାଚ-। ନତସୁରାସୁରମୌଲିଲସନ୍ମଣିପ୍ରଵରକାଂତିକରାଲିନଖାଙ୍ଘ୍ରିକେ। ନଗସୁତେ ଶରଣାଗତଵତ୍ସଲେ ନଵନମୋଵନତାର୍ତ୍ତିଵିନାଶିନି
ବୀରକ କହିଲେ: 'ହେ ପାହାଡ଼ର କନ୍ୟା, ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ଯେଉଁମାନଙ୍କର ମୁଣ୍ଡରେ ମଣି ଚମକେ, ସେଇ ମଣିର ଆଲୋକରେ ତୁମର ପାଦ ଓ ନଖ ଅତି ଅଲୋକିକ। ଶରଣାଗତଙ୍କୁ ସ୍ନେହ କର, ନମିଥିବା ଓ ନୂତନ ଦୁଃଖ ଦୂର କର। ମୁଁ ତୁମ ଶରଣ ନେଉଛି।'
ତପନମଂଡଲମଂଡିତକଂଧରେ ପୃଥୁସୁଵର୍ଣନଗଦ୍ଯୁତିହାରିକେ। ଵିଷମଭଂଗଵିଷଂଗମଭୀଷିତୋ ଗିରିସୁତେ ଭଵତୀମହମାଶ୍ରଯେ
ହେ ପାହାଡ଼ର କନ୍ୟା, ତୁମ ଗଳାରେ ସୂର୍ଯ୍ୟମଣ୍ଡଳ ଭଳି ଆଲୋକ ଅଛି, ବଡ଼ ସୁନା ମାଳା ପିନ୍ଧିଛ। ଶତ୍ରୁ ଓ ବିଷକ୍ତମାନେ ତୁମକୁ ଭୟ କରନ୍ତି। ମୁଁ ତୁମ ଶରଣ ନେଉଛି।
ଜଗତିକାପ୍ରଣତାଭିମତା ଦଦୌ ଝଟିତି ସିଦ୍ଧିମୃତେ ଭଵତୀଂ ଯଥା। ଜଗତିକାଂ ପ୍ରଣମେଚ୍ଛଶିଶେଖରୋ ଭୁଵନଭୃନ୍ମୁନଯୋ ଭଵତୀଂ ଯଥା
ଯେପରି ତୁମେ ତୁମ ଭକ୍ତଙ୍କୁ ତୁରନ୍ତ ସିଦ୍ଧି ଦେଉଛ, ସେପରି ଜଗତର ସ୍ୱାମୀ, ଚନ୍ଦ୍ରଶିରୋମଣି ଓ ବିଶ୍ୱକୁ ଧାରଣ କରୁଥିବା ଋଷିମାନେ ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ପ୍ରଣାମ କରନ୍ତୁ।
ଵିମଲଯୋଗଵିନିର୍ମିତଦୁର୍ଜଯେ ସୁତନୁତୁଲ୍ଯମହେଶ୍ଵରମଂଡଲୀ। ଵିଦଲିତାଂଧକବାଂଧଵସଂହତିଃ ସୁରଵରୈଃ ପ୍ରଥମଂ ତ୍ଵମଭିଷ୍ଟୁତା
ହେ ଦେବୀ, ତୁମର ନିର୍ମଳ ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ହୋଇଥିବା ଅଜୟ, ସୁନ୍ଦର ଆକୃତି, ମହାଦେବଙ୍କ ମଣ୍ଡଳ ସମାନ ଅଛି। ତୁମେ ଅନ୍ଧକଙ୍କ ପରିବାରକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିଥିଲେ, ଦେବମାନେ ପ୍ରଥମେ ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରିଥିଲେ।
ସିତସଟାପଟଲୋଦ୍ଧତକଂଧରାଭଵମହାମୃଗରାଜରଯସ୍ଥିତା। ଵିମଲଶକ୍ତିମୁଖାନଲପିଂଗଲା ଯତଭୁଜୌଘନିପିଷ୍ଟମହାସୁରା
ଧଳା ଜଟା ଓ ସିଂହ ରାଜା ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କଣ୍ଠ ନେଇ ତୁମେ ଦଢ଼ିଆ ହୋଇ ଦଁଡ଼ିଆ ଅସୁରମାନେକୁ ତୁମର ଶୁଦ୍ଧ ଶକ୍ତିର ଅଗ୍ନି ପରି ପିଞ୍ଜଳା ରୂପରେ ତୁମ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁ ଦ୍ୱାରା ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଉଛ।
ନିଗଦିତା ଭୁଵନୈରତିଚଂଡିକାଜନନିଶୁଂଭନିଶୁଂଭନିଷୂଦିନୀ। ପ୍ରଣତଚିଂତିତଦା ଭଵଦା ନଵପ୍ରଶମନୈକରତିସ୍ତରସା ଭୁଵି
ସମସ୍ତ ଜଗତ ତୁମକୁ ଅତି ଚଣ୍ଡୀ ମା' ବୋଲି କହେ, ଯିଏ ଶୁମ୍ଭ ଓ ନିଶୁମ୍ଭଙ୍କୁ ବିନାଶ କରିଛ। ଯେଉଁମାନେ ଭକ୍ତିଭାବରେ ତୁମ ପାଖରେ ଶରଣ ନେଇ ଚିନ୍ତା କରନ୍ତି, ତୁମେ ସେମାନଙ୍କୁ ତୁରନ୍ତ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତି ଦେଉଛ।
ଵିଯତିଵାଯୁପଥେ ଜ୍ଵଲନାକୁଲେଵନିତଲେ ତଵ ଦେଵି ଚ ଯଦ୍ଵପୁଃ। ତଦଜିତେପ୍ରତିମେ ପ୍ରଣମାମ୍ଯହଂ ଭୁଵନଭାଵିନିତେ ଭଵଵଲ୍ଲଭେ
ବିଶାଳ ବାତାସରେ ଜଳିଥିବା ଜଙ୍ଗଲରେ ତୁମର ରୂପ ଦେଖାଯାଏ, ହେ ଅପରାଜିତା, ଜଗତର ମୂଳ, ଶିବଙ୍କ ପ୍ରିୟା, ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରେ।
ଜଲଧଯୋ ଲଲିତୋଦ୍ଧତଵୀଚଯୋ ହୁତଵହୋ ଦ୍ଯୁତିଦଗ୍ଧଚରାଚରଃ। ଫଣସହସ୍ରଭୃତଶ୍ଚ ଭୁଜଂଗମାସ୍ତ୍ଵମଭିଧାସ୍ଯସି ମାମଭଯଂକରା
ଲହରି ଖେଳୁଥିବା ସମୁଦ୍ର, ସମସ୍ତ ଚରାଚରକୁ ଦହିଦେଉଥିବା ଅଗ୍ନି, ଏବଂ ହଜାର ଫଣିଥିବା ନାଗମାନେ—ହେ ଭୟଙ୍କରେ, ତୁମେ ଏମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମୋ ପାଇଁ ବଶ କରିଦେବ।
ଭଗଵତି ସ୍ଥିରଭକ୍ତଜନାଶ୍ରଯେ ପ୍ରତିଗତୋ ଭଵତୀଚରଣାଶ୍ରଯଂ। କରଣଜାତମିହାସ୍ତୁ ମମାଶ୍ରଵୈତଵଵିଲାସମୁଖାନୁଭଵାସ୍ଯଦମ୍
ହେ ଭଗବତୀ, ଦୃଢ଼ ଭକ୍ତମାନଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ, ଯେଉଁମାନେ ତୁମର ପାଦପଦ୍ମରେ ଶରଣ ନେଇଛନ୍ତି ସେମାନେ ସୁରକ୍ଷିତ। ଏଠାରେ ମୋର ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ତୁମର କୃପା ଓ ଲୀଳାର ଅନୁଭୂତି ଦେଉ।
ସୁପ୍ରସନ୍ନା ତତୋ ଦେଵୀ ଵୀରକସ୍ଯେତି ସଂସ୍ତୁତା। ପ୍ରଵିଵେଶ ଶୁଭଂଭର୍ତୁର୍ଭୁଵନଂ ଭୂଧରାତ୍ମଜା
ତାପରେ ଦେବୀ ବହୁତ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଇ, ବୀରକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସ୍ତୁତିତ, ଶୁଭ ଶିବଙ୍କ ଲୋକକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ସେ ହେଉଛନ୍ତି ପାହାଡ଼ର କନ୍ୟା।
ଦ୍ଵାସ୍ଥୋପି ଵୀରକୋ ଦେଵାନ୍ହରଦର୍ଶନକାଂକ୍ଷିଣଃ। ଵ୍ଯସର୍ଜଯତ୍ସ୍ଵକାନେଵ ଗୃହାନାଦରପୂର୍ଵକଂ
ଦ୍ୱାରପାଳ ବୀରକ ଶିବଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଚାହୁଁଥିବା ଦେବମାନେଙ୍କୁ ଆଦର ସହିତ ତାଙ୍କ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରାଇଦେଲେ।
ନାସ୍ତ୍ଯତ୍ରାଵସରୋ ଦେଵା ଦେଵ୍ଯାଃ ସହ ଵୃଷାକପିଃ। ନିଭୃତଃ କ୍ରୀଡତୀତ୍ଯୁକ୍ତା ଯଯୁସ୍ତେ ଚ ଯଥାଗତଂ
ସେ କହିଲେ, 'ଏଠାରେ ସମୟ ନାହିଁ, ଦେବମାନେ; ବୃଷଧ୍ୱଜ ଦେବୀ ସହ ଗୁପ୍ତ ଭାବେ କ୍ରୀଡ଼ା କରୁଛନ୍ତି।' ତେଣୁ ସେମାନେ ଯେପରି ଆସିଥିଲେ, ସେପରି ଚାଲିଗଲେ।
ଗତେ ଵର୍ଷସହସ୍ରେ ତୁ ଦେଵାସ୍ତ୍ଵରିତମାନସାଃ। ଜ୍ଵଲନଂ ଚୋଦଯାମାସୁର୍ଜ୍ଞାତୁଂ ଶଂକରଚେଷ୍ଟିତଂ
ହଜାର ବର୍ଷ ପରେ, ଦେବମାନେ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ, ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଶିବଙ୍କ କର୍ମ ଜାଣିବା ପାଇଁ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବାକୁ ପ୍ରେରିତ କଲେ।