ଦ୍ଵାରରକ୍ଷା ତ୍ଵଯା କାର୍ଯା ନିତ୍ଯଂ ରନ୍ଧ୍ରାନ୍ଵଵେକ୍ଷଣମ୍। ଯଥା ନ କାଚିତ୍ପ୍ରଵିଶେଦ୍ଯୋଷିତ୍ତତ୍ର ହରାଂତିକମ୍
ତୁମେ ସଦା ଦ୍ୱାର ରକ୍ଷା କରିବା ଉଚିତ, ସବୁ ସମୟରେ ଚୋରା ଦ୍ୱାର ଦେଖିବା; ଯେପରି, କୌଣସି ଜନନୀ ତାଁଠାରେ ନ ଯାଇପାରିବେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପରସ୍ତ୍ରିଯଂ ଚାପି ଵଦେଥା ମମ ପୁତ୍ରକ। ଶୀଘ୍ରମେଵ କରିଷ୍ଯାମି ଯଥାଯୁକ୍ତମନଂତରମ୍
ପୁଅ, ତୁମେ ଅନ୍ୟ ଜନନୀକୁ ଦେଖିଲେ, ତୁରନ୍ତ ମୋତେ କହିଦେବା; ମୁଁ ଏକାବେଳେ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବି।
ଏଵମସ୍ତ୍ଵିତି ଦେଵେଶୀଂ ଵୀରକୋଵାଚ ସାଂପ୍ରତମ୍। ମାତୁରାଜ୍ଞାମୃତାହାର ପ୍ଲାଵିତାଂଗୋ ଗତଜ୍ଵରଃ
‘ଏହି ଭଳି ହେଉ,’ ଭୀରକ ଦେବୀଙ୍କୁ ଏକାବେଳେ କହିଲେ; ମାଙ୍କର ଆଜ୍ଞାକୁ ଅମୃତ ଭଳି ଗ୍ରହଣ କରି, ତାଙ୍କର ଦେହ ଦୟାରେ ଭରିଗଲା, ଦୁଃଖ ଚାଲିଗଲା।
ଜଗାମ ରକ୍ଷାଂ ସ ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ପ୍ରଣିପତ୍ଯ ତୁ ମାତରମ୍। ଦେଵୀ ଚାପଶ୍ଯଦାଯାଂତୀଂ ସଖୀଂ ମାତୁର୍ଵିଭୂଷିତାମ୍
ସେ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ଗଲେ, ମାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି; ଦେବୀ ତାଙ୍କର ସଖୀକୁ ଦେଖିଲେ, ଯିଏ ମାଙ୍କର ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ ଆସୁଥିଲେ।
କୁସୁମାମୋହିନୀଂ ନାମ ତସ୍ଯ ଶୈଲସ୍ଯ ଦେଵତାମ୍। ସାପି ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଗିରିସୁତାଂ ସ୍ନେହଵିକ୍ଲଵମାନସା
ସେ ପାହାଡର ଦେବୀର ନାମ କୁସୁମାମୋହିନୀ; ସେ ପାହାଡ ଜନ୍ମଜାକୁ ଦେଖି, ତାଙ୍କର ହୃଦୟ ସ୍ନେହରେ ଭରିଗଲା।
କ୍ଵ ପୁତ୍ରି ଗଚ୍ଛସୀତ୍ଯୁଚ୍ଚୈରାଲିଗ୍ଯୋଵାଚ ଦେଵତା। ସା ତସ୍ଯାଃ ସର୍ଵମାଚଖ୍ଯୌ ଶଂକରାତ୍କୋପକାରଣମ୍
‘ପୁଅ, କେଉଁଠି ଯାଉଛ?’—ଉଚ୍ଚରେ କହି, ଦେବୀ ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ; ସେ ତାଙ୍କୁ ସମସ୍ତ କଥା କହିଲେ, ଶଙ୍କର ପ୍ରତି କ୍ରୋଧର କାରଣ।
ପୁନଶ୍ଚୋଵାଚଗିରିଜା ଦେଵତାଂ ମାତୃସଂମିତାମ୍। ଉମୋଵାଚ-। ନିତ୍ଯଂ ଶୈଲାଧିରାଜସ୍ଯ ଦେଵତାତ୍ଵମନିଂଦିତେ
ପାହାଡ ଜନ୍ମଜା ପୁନି ଦେବୀକୁ, ମାତୃ ସମାନ ଦେବୀକୁ କହିଲେ; ଉମା କହିଲେ—‘ନିତ୍ୟ ତୁମେ ପାହାଡ ରାଜାଙ୍କର ଦେବୀ ଭାବରେ ଅଛ।
ସର୍ଵତଃ ସନ୍ନିଧାନଂ ତେ ମନସାତୀଵ ଵତ୍ସଲା। ଅତସ୍ତୁ ତେ ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ଯଦ୍ଵିଧେଯଂ ତ୍ଵଯାଂବିକେ
ତୁମର ଉପସ୍ଥିତି ସବୁଠି ଅଛି, ହୃଦୟରେ ବହୁତ ସ୍ନେହବାନ୍; ତେଣୁ, ମୁଁ କହିବି କଣ କରିବା ଉଚିତ, ଅମ୍ବିକା।
ଅନ୍ଯସ୍ତ୍ରୀସଂପ୍ରଵେଶସ୍ତୁ ତ୍ଵଯା ରକ୍ଷ୍ଯଃ ପ୍ରଯତ୍ନତଃ। ସରହସ୍ଯେ ପ୍ରଯତ୍ନେନ ନିଷେଵ୍ଯଃ ସତତଂ ଗିରୌ
ଅନ୍ୟ ପୁରୁଷଙ୍କର ଜନୀଠାରେ ପ୍ରବେଶ କରିବାକୁ ତୁମେ ସଦା ସାବଧାନ ରହିବା ଉଚିତ। ପାହାଡ଼ରେ ଗୁପ୍ତ ଭାବେ ଏବଂ ଏକାଗ୍ରତାରେ ସେବା କରିବା ଦରକାର।
ପିନାକିନଃ ପ୍ରଵିଷ୍ଟାଯାଂ ଵକ୍ତଵ୍ଯଂ ମେ ତ୍ଵଯାନଘେ। ତତୋହଂ ସଂଵିଧାସ୍ଯାମି ଯତ୍କ୍ଷମଂ ତଦନଂତରମ୍
ଧନୁର୍ଧାରୀ ପ୍ରବେଶ କରିଲେ, ହେ ନିର୍ମଳେ, ତୁମେ ମୋତେ ଖବର ଦେବା। ତାପରେ ମୁଁ ଯେଉଁଠି ଉଚିତ, ସେଠି ଆଗକୁ କରିବି।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତା ତାଂ ତଥେତ୍ଯୁକ୍ତ୍ତ୍ଵା ଜଗାମ ସା ଗିରିଂ ଶୁଭା। ଉମାପି ପିତୁରୁଦ୍ଯାନଂ ଜଗାମାଦ୍ରିସୁତାଦ୍ଭୁତମ୍
ଏଭଳି କହିଲେ, ସେ 'ଏହିପରି ହେଉ' ବୋଲି କହି ପାହାଡ଼କୁ ଚାଲିଗଲେ। ଅଦ୍ଭୁତ ପାହାଡ଼କନ୍ୟା ଉମା ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଉଦ୍ୟାନକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଅଂତରିକ୍ଷଂ ସମାଵିଶ୍ଯ ମେଘମାଲାଵିଲପ୍ରଭମ୍। ଭୂଷଣାନି ତତୋ ନ୍ଯସ୍ଯ ଵୃକ୍ଷଵଲ୍କଲଧାରିଣୀ
ଆକାଶକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ମେଘମାଳା ପରି ଅଲୋକିକ ଦେଖାଯାଉଥିବା ସେ, ତା'ପରେ ତାଙ୍କ ଗହଣା ଖୋଲି ଦେଲେ ଏବଂ ଗଛର ଛାଲ ପିନ୍ଧିଲେ।
ଗ୍ରୀଷ୍ମେ ପଂଚାଗ୍ନିସଂତପ୍ତା ଵର୍ଷାସୁ ଚ ଜଲୋଷିତା। ଵନ୍ଯାହାରା ନିରାହାରା ଶୁଷ୍କସ୍ଥଂଡିଲଶାଯିନୀ
ଗ୍ରୀଷ୍ମକାଳରେ ସେ ପାଞ୍ଚଟି ଅଗ୍ନିର ତାପରେ ଜଳିଥିଲେ, ବର୍ଷାକାଳରେ ଜଳରେ ବସିଥିଲେ; ସେ ଜଙ୍ଗଲର ଖାଦ୍ୟ ଖାଇଥିଲେ, କେବେ କେବେ ଉପବାସ କରିଥିଲେ, ଶୁଖିଲା ଭୂମିରେ ଶୋଇଥିଲେ।
ଏଵଂ ସାଧଯତୀ ତତ୍ର ତପଃ ସା ଚ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତା। ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଗତାଂ ଗିରିସୁତାଂ ଦୈତ୍ଯସ୍ତତ୍ରାଂତରେ ବଲୀ
ଏଭଳି ଅତି କଠିନ ତପସ୍ୟା କରୁଥିବା ସେଠି ରହିଥିଲେ; ପାହାଡ଼ର କନ୍ୟା ଚାଲିଯାଇଛନ୍ତି ବୋଲି ଜାଣି, ଏହି ମଧ୍ୟବେଳେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାନବ ଆସିଲେ।
ଅଂଧକସ୍ଯ ସୁତୋ ହୃଷ୍ଟଃ ପିତୁର୍ଵଧମନୁସ୍ମରନ୍। ଦେଵାନ୍ସର୍ଵାନ୍ଵିଜିତ୍ଯାଜୌ ବକଭ୍ରାତା ରଣୋତ୍କଟଃ
ଅନ୍ଧକର ପୁଅ, ପିତାଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁକୁ ମନେ ପକାଇ, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ହରାଇ, ବକର ଭାଇ ଏହି ଭୟଙ୍କର ବୀର ଯୁଦ୍ଧରେ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ହେଲେ।
ଆଡିର୍ନାମାଂତରପ୍ରେକ୍ଷୀ ସତତଂ ଚଂଦ୍ରମୌଲିନଃ। ଆଜଗାମାମରରିପୁଃ ପୁରଂ ତ୍ରିପୁରଘାତିନଃ
ଆଡ଼ି ନାମର ଏହି ଦାନବ, ସଦା ଚନ୍ଦ୍ରକୋଟିଧାରୀଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲେ; ଅମରମାନେଙ୍କର ଶତ୍ରୁ, ସେ ତ୍ରିପୁର ନାଶକଙ୍କର ସହରକୁ ଆସିଥିଲେ।
ସ ତତ୍ରାଗତ୍ଯ ଦଦୃଶେ ଵୀରକଂ ଦ୍ଵାର୍ଯଵସ୍ଥିତମ୍। ଵିଚିଂତ୍ଯ ସୋପି ଚ ଵରଂ ଦତ୍ତଂ କମଲଯୋନିନା
ସେଠାକୁ ପହଞ୍ଚି, ସେ ବିରକୁ ଦ୍ୱାରରେ ଦଢ଼ିଆ ଦେଖିଲେ; ଏହା ଭାବିଲେ ଯେ, ଏହି ବିର ମଧ୍ୟ କମଳାସନଙ୍କଠାରୁ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ପାଇଛି।
ହତେ କିଲାଂଧକେ ଦୈତ୍ଯେ ଗିରିଶେନାସୁରଦ୍ଵିଷା। ଆଡିଶ୍ଚକାର ଵିପୁଲଂ ତପଃ ପରମଦାରୁଣମ୍1.44.
ପାହାଡ଼ ଦେବତା, ଯିଏ ଦାନବମାନଙ୍କର ଶତ୍ରୁ, ଆନ୍ଧକ ଦାନବଙ୍କୁ ମାରିଦେଲେ; ତାପରେ ଆଢି ଅତି କଠିନ ଓ ଭୟଙ୍କର ତପସ୍ୟା କଲେ।
ସମାଗତ୍ଯାବ୍ରଵୀଦ୍ବ୍ରହ୍ମା ତପସା ପରିତୋଷିତଃ। କିମାଡେ ଦାନଵଶ୍ରେଷ୍ଠ ତପସା ପ୍ରାପ୍ତୁମିଚ୍ଛସି
ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟାରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ, ବ୍ରହ୍ମା ଆସି କହିଲେ: 'ହେ ଦାନବମାନଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ ଏହି ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା କଣ ପାଇବାକୁ ଚାହୁଁଛ?'
ବ୍ରହ୍ମାଣମାହ ଦୈତ୍ଯସ୍ତୁ ନିର୍ମୃତ୍ଯୁତ୍ଵମହଂ ଵୃଣେ। ବ୍ରହ୍ମୋଵାଚ-। ଜାତାନାମିହ ସଂସାରେ ଵିନା ମୃତ୍ଯୁଂ ନ ଯୁଜ୍ଯତେ
ଦାନବ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ମୁଁ ମୃତ୍ୟୁରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇବାକୁ ଚାହେଁ।' ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ: 'ଏହି ସଂସାରରେ ଯେଉଁମାନେ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ମୃତ୍ୟୁରୁ ମୁକ୍ତି ହୋଇପାରିବେ ନାହିଁ।'
ଯତସ୍ତତୋପି ଦୈତ୍ଯେଂଦ୍ର ମୃତ୍ଯୁଃ ପ୍ରାପ୍ଯଶ୍ଶରୀରିଭିଃ। ଇତ୍ଯୁକ୍ତୋ ଦୈତ୍ଯସିଂହସ୍ତୁ ପ୍ରୋଵାଚାଂବୁଜସଂଭଵମ୍
ଏହିପରି ଦେଖି, ଦେତ୍ୟମାନଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ, ଶରୀରଧାରୀ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମୃତ୍ୟୁ ଅଟଳ ଭାବେ ଆସିଥାଏ। ଏପରି କହିବା ପରେ, ଦେତ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସିଂହ ସଦୃଶ ବଳବାନ ଜଣେ, ପଦ୍ମରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିବାଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ରୂପସ୍ଯପରିଵର୍ତୋ ମେ ଯଦା ସ୍ଯାତ୍ପଦ୍ମସଂଭଵ। ତଦା ମୃତ୍ଯୁର୍ମମ ଭଵେଦନ୍ଯଥା ତ୍ଵମରୋସ୍ମ୍ଯହମ୍
ସେ କହିଲେ, 'ହେ ପଦ୍ମରୁ ଜନ୍ମିଥିବା, ଯେତେବେଳେ ମୋର ରୂପରେ ପରିବର୍ତ୍ତନ ହେବ, ସେତେବେଳେ ମୋ ପାଇଁ ମୃତ୍ୟୁ ଆସୁ। ତାହା ଛାଡ଼ି, ମୁଁ ଭୟ ଛାଡ଼ି ରହିବି।'
ଇତ୍ଯୁକ୍ତସ୍ତୁ ତଦୋଵାଚ ତୁଷ୍ଟଃ କମଲସଂଭଵଃ। ଯଦା ଦ୍ଵିତୀଯୋ ରୂପସ୍ଯ ଵିଵର୍ତ୍ତସ୍ତେ ଭଵିଷ୍ଯତି
ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ପଦ୍ମରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିବା, ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ କହିଲେ, 'ଯେତେବେଳେ ତୁମ ଦ୍ୱିତୀୟ ଥର ରୂପରେ ପରିବର୍ତ୍ତନ ହେବ, ସେତେବେଳେ ତୁମର ମୃତ୍ୟୁ ହେବ।'
ତଦା ତେ ଭଵିତା ମୃତ୍ଯୁରନ୍ଯଥା ନ ଭଵିଷ୍ଯତି। ଇତ୍ଯୁକ୍ତୋମରତାଂ ମେନେ ଦୈତ୍ଯସୂନୁର୍ମହାବଲଃ
ସେତେବେଳେ ତୁମର ମୃତ୍ୟୁ ହେବ, ତାହା ଛାଡ଼ି ହେବ ନାହିଁ। ଏପରି କହିବା ପରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦେତ୍ୟପୁତ୍ର ନିଜକୁ ଅମର ଭାବିଲେ।
ତସ୍ମିନ୍କାଲେ ତ୍ଵସଂସ୍ମୃତ୍ଯ ତଦ୍ଵଧୋପାଯମାତ୍ମନଃ। ପ୍ରତିହର୍ତୁର୍ଦୃଷ୍ଟିପଥେ ଵୀରକସ୍ଯାଭଵଂସ୍ତଦା
ସେ ସମୟରେ, ନିଜ ନାଶ ପାଇଁ କିପରି ଉପାୟ ଅଛି ଭାବି, ମୁଁ ବୀରକ ନାମକ ରକ୍ଷକଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିପଥରେ ପଡ଼ିଲି।
ଭୁଜଂଗରୂପୀ ରଂଧ୍ରେଣ ପ୍ରଵିଵେଶ ଦୃଶଃପଥମ୍। ପରିହୃତ୍ଯ ଗଣେଶସ୍ଯ ଦାନଵୋ ରୌଦ୍ରଦୁର୍ଜଯଃ
ସେ ଭୟଙ୍କର ଓ ଅପରାଜିତ ଦାନବ, ସର୍ପ ଆକାର ଧାରଣ କରି, ଏକ ଛିଦ୍ର ଦ୍ୱାରା ଗଣେଶଙ୍କୁ ଟାଳି, ଦୃଷ୍ଟିରେ ପ୍ରବେଶ କଲା।
ଅଲକ୍ଷିତୋ ଗଣେଶେନ ପ୍ରଵିଶ୍ଯାଥ ପରାଂ ତନୁମ୍। ଭୁଜଂଗରୂପଂ ସଂତ୍ଯଜ୍ଯ ଜଗ୍ରାହାଥ ମହାସୁରଃ
ଗଣେଶଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ଲୁଚି ରହି, ସେ ମହାଅସୁର ସର୍ପ ଆକୃତିକୁ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ ଏକ ଦେହ ଧାରଣ କରି ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲା।
ଉମାରୂପଂ ରମଯିତୁଂ ଗିରିଶଂ ମୂଢଚେତନଃ। କୃତ୍ଵା ମାଯାମଯଂ ରୂପମପ୍ରତର୍କ୍ଯଂ ମନୋହରମ୍
ମନ ଭ୍ରମିତ ହୋଇ, ସେ ମାୟାର ଶକ୍ତିରେ ଅପୂର୍ବ ଓ ଅଚିନ୍ତ୍ୟ ଉମାଙ୍କ ଆକୃତି ସୃଷ୍ଟି କଲା, ଯାହା ଦେଖି ଗିରିଶ ଆନନ୍ଦିତ ହେଉନ୍ତି।
ସର୍ଵୈରଵଯଵୈଃ ପୂର୍ଣଂ ସର୍ଵାଭିଜ୍ଞାନବୃଂହିତମ୍। କୃତ୍ଵା ଭଗାଂତରେ ଦଂତଂ ଦୈତ୍ଯୋ ଵଜ୍ରମଯଂ ଦୃଢମ୍
ସେ ଆକୃତିକୁ ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗରେ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ପରିଚୟ ଚିହ୍ନରେ ଭରିଦେଲା, ଏବଂ ମୁହଁ ଭିତରେ ଏକ ଦୃଢ଼ ଓ ଅଟୁଟ ଦାନ୍ତ ରଖିଦେଲା।
ତୀକ୍ଷ୍ଣାଗ୍ରଂ ବୁଦ୍ଧିମୋହେନ ଗିରିଶଂ ହଂତୁମୁଦ୍ଯତଃ। କୃତ୍ଵୋମାରୂପସଂସ୍ଥାନଂ ଗତୋ ଦୈତ୍ଯୋ ହରାଂତିକମ୍
ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶିରା ଦ୍ୱାରା, ମନ ଭ୍ରମରେ ପଡ଼ି, ଦାନବ ଉମାଙ୍କ ଆକୃତି ଧାରଣ କରି, ଗିରିଶଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲା।