ଜାହ୍ନଵୀମଂଡଲକ୍ଷୁବ୍ଧତୋଯାକୁଲଂ ମା ଵିଶେଥା ବହୁଵ୍ଯାଘ୍ରଜୁଷ୍ଟେ ଵନେ। ଵତ୍ସ ସଂଖ୍ଯେଷୁ ଦୁର୍ଗେଷୁ ଯଦ୍ଵୀରକ ପୁତ୍ର ଭାଵାଯତାଂ ସ୍ଵଚ୍ଛଚିତ୍ତୋ ଜନଃ
ଜାହ୍ନବୀ ନଦୀର ତୀର ଉତ୍ତେଜିତ ଜଳ ଯେଉଁଠି ଅଛି, ସେଠି ପ୍ରବେଶ କରିନିଅ, ଏହି ଅଞ୍ଚଳରେ ବହୁ ବାଘ ରହେ। ବାପୁଣି, କଠିନ ଏବଂ ଭୟଙ୍କର ସ୍ଥାନରେ ମନକୁ ଶୁଦ୍ଧ ରଖ, ଓ ସମସ୍ତେ ସାବଧାନ ରୁହନ୍ତୁ।
ପ୍ରାର୍ଥିତଂ ଭଵ୍ଯମାଯାତିଭାଵିନ୍ଯସୌ ଭାଵ୍ଯତାଂ ସୋପି ନିର୍ଵର୍ତ୍ଯସର୍ଵୈର୍ଗୁଣୈଃ। ଏଵମୁକ୍ତୋଽନଯା ଵୀରକୋ ମାତରଂ ସସ୍ମଯନ୍ନାହ ଲୀଲାଵଶାଵିଷ୍ଟଧୀଃ
ତୁମ ପାଇଁ ଯେଉଁ ଭଲ ଓ ମଙ୍ଗଳମୟ ଜିନିଷ ଆଗାମୀ ଦିନରେ ଆସିବ, ସେ ସମସ୍ତ ଗୁଣରେ ଯୁକ୍ତ ହୋଇ ନିଶ୍ଚୟ ପୂରଣ ହେବ। ଏଭଳି ମାଆଁ କହିବା ପରେ, ଛୁଆ ହସି କହିଲେ, ମନ ଖେଳରେ ଲିନ ଥିଲା।
ଏଷ ମାତ୍ରା ସ୍ଵଯଂ ମେ କୃତଃ କଂକଣଃ ପତ୍ରକଶ୍ଚିତ୍ରିତଃ ପାଟଲୈର୍ବିଂଦୁଭିଃ। ଚାରୁପୁଷ୍ପୈରିଯଂ ମାଲତୀଭିଃ କୃତାମାଲିକା ମେ ଶିରସ୍ଯାହିତା କୋମଲା
ମାଆଁ ନିଜେ ମୋ ପାଇଁ ଏହି କଙ୍କଣ ତିଆରି କରିଛନ୍ତି, ଲାଲ ପତ୍ର ଓ ବିନ୍ଦୁ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ। ଏହି ନରମ ମଲ୍ଲିକା ମାଳା ମଧ୍ୟ ସେ ମୋ ମୁଣ୍ଡରେ ପିନ୍ଧାଇଛନ୍ତି।
ତୋଷଯାମୀଶ୍ଵରୀମିତ୍ଯଯଂ ସତ୍ଵରଂ ଚିଂତଯିତ୍ଵା ଵ୍ରଜଦ୍ବାହ୍ଯତଃ କ୍ରୀଡନମ୍। ସ୍ଵୈର୍ଗଣୈଃ ସଂଯୁତୋ ଵୀରକୋ ହର୍ଷିତୋ ଦକ୍ଷିଣାତ୍ପଶ୍ଚିମଂ ପଶ୍ଚିମାଦୁତ୍ତରମ୍
‘ମୁଁ ଦେବୀଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବି’ ବିଚାର କରି, ସେ ତୁରନ୍ତ ବାହାରକୁ ଖେଳିବାକୁ ଗଲେ, ନିଜ ସଙ୍ଗୀମାନେ ସହ ଖୁସିରେ ଦକ୍ଷିଣରୁ ପଶ୍ଚିମ, ପଶ୍ଚିମରୁ ଉତ୍ତରକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଉତ୍ତରାତ୍ପୂର୍ଵମଭ୍ଯେତ୍ଯ ସଖ୍ଯାଯୁତା ପ୍ରେକ୍ଷତେ ତଂ ଗଵାକ୍ଷାଂତରାଦ୍ଵୀରକଂ। ଶୈଲପୁତ୍ରୀ ବହିଃ କ୍ରୀଡିତାରଂ ଜଗତ୍ସ୍ନେହତଃ ପୁତ୍ରଲୁବ୍ଧାଯତସ୍ସୋତ୍ର କଃ
ଉତ୍ତରରୁ ପୂର୍ବକୁ ଯାଇ, ସଙ୍ଗୀମାନେ ସହ ଖେଳୁଥିବା ବେଳେ, ପାହାଡ଼ର କନ୍ୟା ମାଆଁ, ପୁଅ ପ୍ରେମରେ ଲୁଭିତ, ବାହାରେ ଖେଳୁଥିବା ବୀରକୁ ଜାଲି ମାଧ୍ୟମରେ ଦେଖୁଥିଲେ।
ମୋହମାଯାତି ଯଃ ସ୍ଵଲ୍ପଵେତ୍ତା ଜଡୋ ମାଂସଵିଣ୍ମୂତ୍ରସଂଘାତଦେହୋଦ୍ଵହଃ। ଦ୍ରଷ୍ଟୁମଭ୍ଯଂତରଂ ନାକଵାସେଶ୍ଵରେଷ୍ଵିନ୍ଦୁମୌଲିପ୍ରଵିଷ୍ଟେଷୁ କକ୍ଷାଂତରମ୍
ଯିଏ ଅଲ୍ପ ବୁଝିବା, ମୂଢ଼ ଏବଂ ମାଂସ, ପିତ, ମଳ ଦେହ ଧାରଣ କରିଛି, ସେ କିଏ ଚାହିଁବ ଦେବତାମାନଙ୍କର ଅନ୍ତଃପୁର ଦେଖିବାକୁ, ଯେଉଁଠି ଚନ୍ଦ୍ରଧାରୀମାନେ ବସିଛନ୍ତି?
ଵାହନାନ୍ଯେଵମାରୋହମାଣାସ୍ତତୋ ଲୋକପାଲାସ୍ତ୍ରପୂଗଂ ମୁହୂର୍ତ୍ତାଵଧି। ଖଡ୍ଗ ଏଷୋ ଵିଖଡ୍ଗାକରୋ ନିର୍ମଲଃ କୃଂତକଃ କସ୍ଯ କେନାହୃତୋ ବ୍ରୂତ ନଃ
ଏଭଳି ନିଜ ଯାନରେ ଚଢ଼ି, ଲୋକପାଳମାନେ ତାଙ୍କ ସହଚରମାନେ ସହିତ କିଛି ଖଣ୍ଡ ଦେଖି କହିଲେ: ‘ଏହି ତଳୱାର ଏତେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ତୀକ୍ଷ୍ଣ, କିଏ ଏଠାରେ ଆଣିଛି? କାହା ପାଇଁ ଏହା? କୁହନ୍ତୁ।’
ନୋଭଵେଦ୍ଧସ୍ତଦଂଡେନ କିଂ ବ୍ରୂମହେ ଭୀମମୂର୍ତ୍ଯଂ ଗଣେ ନାସ୍ତି କୃତ୍ଯଂ ଗିରୌ। ପାଶ ଏଷୋସ୍ତି ତେନାତ୍ର କୋ ବଧ୍ଯତେ ମା ଵୃଥା ଲୋକପାଲାନୁଗାସ୍ତିଷ୍ଠତ
ହାତରେ ଦଣ୍ଡ ଧରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଏହି ଭୟଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ପାହାଡ଼ରେ ଗଣମାନେ ପାଇଁ କୌଣସି କାମ ନାହିଁ। ଏଠି ଏକ ପାଶ ଅଛି; କିଏ ବାନ୍ଧାଯିବ? ଅନାବଶ୍ୟକ କାମ କରିବେ ନାହିଁ, ଲୋକପାଳଙ୍କର ସହଚରମାନେ, ଥିଅନ୍ତୁ।
ଏଵମେଵୈତଦିତ୍ଯବ୍ରୁଵଂସ୍ତେ ତଦା ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ଦେଵାନୁଗଂ ଵୀରକଂ ରକ୍ଷକଂ। ପ୍ରାହ ଦେଵୀ ଵନେ ପର୍ଵତେ ନିର୍ଜରାଧ୍ଯଗ୍ନିଶାଲାମୁଖେ ଭୂତଲେ ଭୂତପାଃ
ଏଭଳି ଦେଖି, ଦେବତାଙ୍କ ସହ ରହୁଥିବା ବୀରକୁ ରକ୍ଷା କରୁଥିବାକୁ ଦେଖି, ସେମାନେ କହିଲେ। ଦେବୀ କହିଲେ: ‘ବନରେ, ପାହାଡ଼ରେ, ଗୁହା ମୁହାଁରେ କିମ୍ବା ଅଗ୍ନିଶାଳା ଚୌକଠି, ଭୂତମାନଙ୍କର ରକ୍ଷକମାନେ ରୁହନ୍ତୁ।’
ନିର୍ଝରାଂଭୋ ନିପାତେଷୁ ନୋ ମଜ୍ଜତାତ୍ପୁଷ୍ପଜାଲାଵନଦ୍ଧେଷୁ ଧାମସ୍ଵପି। ପ୍ରୋଚ୍ଚନାନାଦ୍ରିକୁଂଜାଵଗାହେଷ୍ଵଥୋ ମାରୁତାସ୍ଫୋଟସଂରକ୍ଷଣେ କାମତଃ
ନିର୍ଜରା ଜଳପାତରେ କିମ୍ବା ଫୁଲରେ ଢାକା ପୋଖରୀରେ ସେ ଡୁବିଯିବ ନାହିଁ; ଘନ ପାହାଡ଼ ଜଙ୍ଗଲରେ କିମ୍ବା ବାୟୁର ଝଟକାରେ ସେ ଅସୁବିଧାରେ ପଡ଼ିବ ନାହିଁ; ଇଚ୍ଛାମତେ ରକ୍ଷା କରାଯାଉ।
କାଂଚନୋତ୍ତୁଂଗ ଶୃଂଗାଵରୋହକ୍ଷିତୌ ହୈମରେଣୂତ୍କରାସଂଗପିଂଗଦ୍ଯୁତିଃ। ଖେଚରାଣାଂ ଵନେ ଚାପି ରମ୍ଯେ ବଭୌ ରୂପସଂପତ୍ପ୍ରକାରୋଗଣୋ ଵାସିତୁମ୍
ମନ୍ଦର ପାହାଡ଼ର ସୁନା ଢାଳିରେ, ସୁନା ଧୂଳିର ଛାୟାରେ, ଦିବ୍ୟ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଯେଉଁ ସୁନ୍ଦର ବନରେ ଘୁଞ୍ଚନ୍ତି, ସେଠାରେ ସେ ସମସ୍ତ ଗୁଣର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୋଇ ଅବସ୍ଥାନ କଲେ।
ମଂଦରେକଂଦରେ ଚାରୁଵାପୀତଟେ କୁନ୍ଦମଂଦାରପୁଷ୍ପପ୍ରଵାଲାଂବୁଜେ। ସିଦ୍ଧନାରୀଭିରାପୀତରୂପାମୃତଂ ଵିସ୍ତୃତୈର୍ନେତ୍ରମାତ୍ରୈରନୁନ୍ମେଷିଭିଃ1.43.
ମନ୍ଦର ପାହାଡ଼ର ଏକ ଉପତ୍ୟକାର ସୁନ୍ଦର ପୋଖରୀରେ, କୁନ୍ଦ, ମନ୍ଦାର ଫୁଲ, କୋମଳ ଅଙ୍କୁର ଓ ପଦ୍ମ ମଧ୍ୟରେ, ସିଦ୍ଧ ନାରୀମାନେ ତାଙ୍କର ରୂପର ଅମୃତକୁ ଅପରିମିତ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଆନନ୍ଦରେ ପାନ କଲେ।
ଵୀରକଂ ଶୈଲପୁତ୍ରୀ ନିମେଷାଂତରାଦସ୍ମରତ୍ପୁତ୍ରଗୃଧ୍ନୁର୍ଵିନୋଦାର୍ଥିନୀ। ସୋପି ତାଦୃକ୍କ୍ଷଣାଵାପ୍ତପୁଣ୍ଯୋଦଯୋ ଯୋ ହି ଜନ୍ମାଂତରେଽସ୍ଯାତ୍ମଜତ୍ଵଂ ତତଃ
ପାହାଡ଼ର କନ୍ୟା ମାଆଁ, ପୁଅ ପ୍ରେମରେ ଲୁଭିତ ଓ ଆନନ୍ଦ ଚାହିଁ, ଏକ ନିମିଷ ମଧ୍ୟରେ ବୀରକୁ ସ୍ମରଣ କଲେ; ଏହିପରି ଶୁଭ ମୁହୂର୍ତ୍ତର ଫଳରେ, ସେ ଏ ଜନ୍ମରେ ତାଙ୍କର ପୁଅ ହେଲେ।
କ୍ରୀଡତସ୍ତସ୍ଯ ତୃପ୍ତିଃ କଥଂ ଜାଯତେ ଯୋପି ଭାଵାଜ୍ଯଗ? ଦ୍ଵେଧସା ତେଜସା। କଲିପତଃପ୍ରେକ୍ଷଣଂ ଦିଵ୍ଯଗୀତକ୍ଷଣଂ ନୃତ୍ଯଲୋଲୈର୍ଗଣୈଶୈଃ ପ୍ରଵୃତ୍ଯକ୍ଷଣଂ
ଯାହାର ସ୍ୱଭାବ ସଦା ନୂତନ ଓ ଖେଳରେ ଲିନ, ସେ କେମିତି ତୃପ୍ତି ପାଇପାରିବ? ତାଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରତିଟି ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଦେଖିବାର ଆନନ୍ଦ, ଦିବ୍ୟ ସଙ୍ଗୀତର ମଧୁରତା ଓ ସଙ୍ଗୀମାନେ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିବାର ଉଲ୍ଲାସରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା।
ସିଂହନାଦାକୁଲେ ଗଂଡଶୈଲେ ଜ୍ଵଲଦ୍ରତ୍ନଜାଲେ ବୃହତ୍ସାଲତାଲେକ୍ଷଣମ୍। ଫୁଲ୍ଲନାନା ତମାଲାଲିକାଲେକ୍ଷଣଂ ଵୃକ୍ଷମୂଲେ ଵିଲୋଲୋମରାଲେକ୍ଷଣମ୍
ସିଂହର ଡାକରେ ଗୁଞ୍ଜୁଥିବା ପାହାଡ଼ ଗୁହାରେ, ତେଜ ରତ୍ନରେ ଶୋଭିତ, ବଡ଼ ସାଳ ଗଛ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ, ଫୁଲିଥିବା ନାନା ତମାଳ ମାଳାରେ ଚିହ୍ନିତ ଗଛ ତଳେ, ଯେଉଁଠାରେ ମୃଦୁ ହରିଣ ଘୁରୁଥିଲେ, ସେଠାରେ ସେ ଦେଖାଗଲେ।
ସ୍ଵଲ୍ପପଂକେ ଜଲେ ପଂକଜାଂକେକ୍ଷଣଂ ମାତୁରଂକେ ଶୁଭେ ନିଷ୍କଲଂକେକ୍ଷଣମ୍। ପରିକ୍ରୀଡତେ ବାଲଲୀଲାଵିସାରୀ ଗଣେଶାଧିପା ଦେଵତାନଂଦକାରୀ
ହଳକା କାଦିଁ ଓ ଜଳରେ, ପଦ୍ମକୁ ଦେଖୁଥିଲେ; ମାଆର କୋଳରେ, ନିର୍ମଳ ଓ ଦାଗ ନଥିବା ଦେହରେ, ଶିଶୁ ଖେଳରେ ମନ ଲଗାଇ ଖେଳୁଥିଲେ, ଗଣେଶ, ଦେବତାମାନେ ଯାହାରେ ଆନନ୍ଦ ପାଆନ୍ତି।
ନିକୁଂଜେଷୁ ଵିଦ୍ଯାଧରୋଦ୍ଗୀତଶୀଲଃ ପିନାକୀଵ ଲୀଲାଵିଲାସୈଃ ସଲୀଲଃ। ପ୍ରକାଶ୍ଯ ଭୁଵନଂ ଗୋଭିସ୍ତତୋ ଦିନକରେ ଗତେ
ନିକୁଞ୍ଜ ମଧ୍ୟରେ ଯେଉଁଠାରେ ବିଦ୍ୟାଧରମାନେ ତାଙ୍କର ଗୁଣଗାନ କରୁଥିଲେ, ସେ ଶିବଙ୍କ ପରି ଆନନ୍ଦ ଭରା ଖେଳରେ ମଗ୍ନ ହୋଇ, ଗାଈମାନେ ସହିତ ସାରା ଜଗତକୁ ଆଲୋକିତ କରିଥିଲେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅସ୍ତ ହେଉଅ ଯାଏଁ।
ଦେଶାଂତରଂ ତଦା ପଶ୍ଚାଦ୍ଦୂରସ୍ଥୋ ଧରଣୀଧରଃ। ମିତ୍ରତ୍ଵମସ୍ଯ ସୁଦୃଢଂ ହୃଦଯେ ଦ୍ଯୋତଯନ୍ନିଵ
ତାପରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅସ୍ତ ହେଉଅ ସମୟରେ ପାହାଡ଼ ଦୂରେ ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ସେ ତାଙ୍କର ଦୃଢ଼ ମିତ୍ରତା ହୃଦୟରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରୁଥିବା ପରି ଲାଗୁଥିଲେ।
ନିତ୍ଯମାରାଧିତୋ ଵିପ୍ରୈଃ ଶ୍ରୀମାନ୍ଵିଘନସଃ ସୁତଃ। ନାକରୋତ୍ସଵିତୁର୍ମେରୁରୁପକାରଂ ପତିଷ୍ଯତଃ
ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସଦା ଯେଉଁଠି ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରୁଥିଲେ, ସେ ଶ୍ରୀମାନ୍ ବିଘନସଙ୍କ ପୁଅ ସୂର୍ଯ୍ୟ ମେରୁ ପଛରେ ଅସ୍ତ ହେଉଅ ସମୟରେ କୌଣସି ସାହାଯ୍ୟ କରିଲେ ନାହିଁ।
ଜନେଷ୍ଵେଷା ଵ୍ଯଵସ୍ଥେତି ଶ୍ରୂଯତେ ସ୍ରଵଲିତୋ ହ୍ଯଧଃ। ଦିନେନାନୁଗତୋ ଭାନୁଃ ସ୍ଵଜନଂ ପରିପୂରଯନ୍
ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ପ୍ରଥା ଚାଲିଆସିଛି—ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦିନକୁ ଅନୁସରଣ କରି, ତଳକୁ ଯିବା ସମୟରେ ନିଜ ଲୋକମାନେକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଥାଏ।
ସଂଧ୍ଯାବଦ୍ଧାଂଜଲିପୁଟା ମୁନଯୋଭିମୁଖା ରଵିମ୍। ଯାଵଦଦ୍ଯାସତେ ଶୀଘ୍ରଂ ନିଵାର୍ଯୋଷ୍ଣାଭିଭାଵିତାମ୍
ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ ମୁନିମାନେ ହାତ ଯୋଡି ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ସମ୍ମୁଖୀନ ହୋଇ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସହିପାରନ୍ତି, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ବସିଥାନ୍ତି; ତାପରେ ତାଙ୍କୁ ଅତି ତାପରୁ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ହେଉଛି।
ଵ୍ଯଜୃଂଭତାଥ ଲୋକେସ୍ମିନ୍କ୍ରମାଦ୍ଵୈଭାଵରଂ ତମଃ। କୁଟିଲସ୍ଯେଵ ହୃଦଯେ କାଲୁଷ୍ଯଂ ଦୂଷଯନ୍ମନଃ
ତାପରେ ଦେଶରେ ଧୀରେ ଧୀରେ ରାତିର ଅନ୍ଧାର ଛାଇଗଲା, ଯେପରିକି ଟେଢ଼ା ହୃଦୟର ଅଶୁଦ୍ଧି ମନକୁ ଦୂଷିତ କରେ।
ଜ୍ଵଲତ୍ଫଣିଫଣାରତ୍ନଦୀପୋଦ୍ଯୋତିତ ଭିତ୍ତିକେ। ଶଯନେ ଶଶସଂଘାତ ରତ୍ନଵସ୍ତ୍ରୋତ୍ତରଚ୍ଛଦେ
ଜ୍ୱଳନ୍ତ ସର୍ପମଣିର ଆଲୋକରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେଉଳ ଭିତିରେ, ଚାନ୍ଦ୍ରମଣି ଓ ମୂଲ୍ୟବାନ ବସ୍ତ୍ରର ଛାଦର ତଳେ ସେ ଶୋଇଥିଲେ।
ନାନାରତ୍ନଦ୍ଯୁତିଲସଚ୍ଛକ୍ରଚାପଵିଡଂବକେ। ରତ୍ନୈଃ କିଂକିଣିଜାଲେନ ଲସନ୍ମୁକ୍ତାକଲାପକେ
ନାନା ପ୍ରକାର ମଣିର ଚମକ ଇନ୍ଦ୍ରଧନୁଷ୍ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ମଣିର ଝୁଲ ଓ ମୁକ୍ତାର ମାଳାରେ ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲା।
କମନୀଯଚଲଲ୍ଲୀଲା ଵିତାନାଚ୍ଛାଦିତାଂବରେ। ମଂଦରେ ମଂନ୍ଦସଂଚାରଂ ଗତେ ଗିରିସୁତାଯୁତଃ
ମନୋହର ଭାବରେ ହଲୁକ ହଲୁକ ଡୋଳୁଥିବା ଖେଳର ଛତା ଆକାଶକୁ ଢାକିଦେଇଥିଲା। ମନ୍ଦର ପର୍ବତ ମଧୁର ଚାଲିରେ, ପାହାଡ଼ର କନ୍ୟାଙ୍କ ସହ ଆଗକୁ ବଢ଼ୁଥିଲେ।
ତସ୍ଥୌ ଗିରିସୁତା ବାହୁଲତା ମିଲିତକଂଧରଃ। ଶଶିମୌଲିଃ ସିତଜ୍ଯୋତ୍ସ୍ନାସ୍ଫାରପୂରିତଗୋଚରଃ
ପାହାଡ଼ର କନ୍ୟା ତାଙ୍କର ବାହୁ ଗଳାକୁ ଜଡ଼ି ଧରି ଦଢ଼ି ରହିଥିଲେ। ଚନ୍ଦ୍ରକଟିଧାରୀ ଭଗବାନ, ଧଳା ଜ୍ୟୋତ୍ସ୍ନାରେ ତାଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ସେଠାରେ ଅବସ୍ଥିତ ରହିଲେ।
ଗିରିଜାପ୍ଯସିତାପାଂଗୀ ନୀଲୋତ୍ପଲଦଲଚ୍ଛଵିଃ। ଵିଭାଵର୍ଯା ଚ ସଂପୃକ୍ତା ବଭୂଵାତୀଵ ଗୋମଯୀ
ଗିରିଜାଙ୍କର କଳା ଦୃଷ୍ଟି ଏବଂ ନୀଳ କମଳ ପତ୍ର ଭଳି ରଙ୍ଗ ଥିଲା। ସେ ରାତି ସହ ଏମିତି ମିଶିଗଲେ ଯେ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ତାମୁଵାଚ ତତୋ ଦେଵଃ କ୍ରୀଡାକେଲିକଲାଯୁତାମ୍
ତାପରେ ଭଗବାନ, ଖେଳ ଓ ମଜାର କଳାରେ ପାରଙ୍ଗତ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଶର୍ଵ ଉଵାଚ। ଶରୀରେ ମମ ତନ୍ଵଂଗି ସିତେ ଭାସ୍ଯସିତଦ୍ଯୁତିଃ। ଭୁଜଂଗୀ ଵା ସିତା ଶୁଭ୍ରେ ସଂଶ୍ଲିଷ୍ଟା ଚଂଦନେତରୌ
ଶର୍ବ କହିଲେ: ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ମୋ ଦେହରେ ଧଳା ଆଲୋକ ଚମକୁଛି; ଏହା କ'ଣ ଧଳା ନାଗିନୀ, ସୁଧା ଭଳି ଶୁଭ୍ର ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଯାହା ମୋ ଚନ୍ଦନ ଲେପିଥିବା ହାତକୁ ବେଢ଼ି ରହିଛି କି?
ଚଂଦ୍ରାତପେନ ସଂପୃକ୍ତା ରୁଧିରାମ୍ବରସଂଵୃତା। ରଜନୀ ଵା ସିତେ ପକ୍ଷେ ଦୃଷ୍ଟିଦୋଷଂ ଦଦାସି ମେ
ଚନ୍ଦ୍ରର ଆଲୋକରେ ନିହ୍ସନାନ, ରକ୍ତବର୍ଣ୍ଣ ପୋଷାକ ପିନ୍ଧିଥିବା, କିମ୍ବା ଏହା ଧଳା ପକ୍ଷର ରାତି, ଯାହା ମୋ ଦୃଷ୍ଟିକୁ ଦୁର୍ବଳ କରୁଛି?