ଆଜୁହାଵ ଵିଦୂରସ୍ଥାନ୍ଦର୍ଶନାଯ ପିନାକିନଃ। ତ୍ଵରାବଦ୍ଧଜଟାସ୍ତେ ଚ ଲଂବକୃଷ୍ଣାନିଜାଂବରାଃ
ସେ ଦୂରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିବା ମୁନିମାନେ ଧନୁର୍ଧର ଦେବଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଡାକିଲେ; ସେମାନେ ତାଡ଼ିରେ ଜଟା ବାନ୍ଧିଥିଲେ, ଏବଂ କଳା ବସ୍ତ୍ର ଲମ୍ବିଥିଲା।
ଵିଵିଶୁର୍ଵେଦିକାଂ ଦିଵ୍ଯାଂ ଗିରୀଶସ୍ଯ ଵିଭୋସ୍ତତଃ। ବଦ୍ଧପାଣିପୁଟା କ୍ଷିପ୍ତ ନାକପୁଷ୍ପୋତ୍ତ୍କରାସ୍ତତଃ
ତାପରେ ସେମାନେ ପର୍ବତପତିଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ବେଦିକାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ହାତ ଜୋଡି ନମସ୍କାର କରୁଥିଲେ, ଏବଂ ଦେବଳୋକର ଫୁଲ ଛିଟାଇଲେ।
ପିନାକିପାଦଯୁଗଲଂ ଵଂଦ୍ଯ ନାକନିଵାସିନଃ। ତତଃ ସ୍ନିଗ୍ଧେକ୍ଷିତାଃ ସଂତୋ ମୁନଯଃ ଶୂଲପାଣିନା
ଦେବମାନେ ଧନୁର୍ଧରଙ୍କର ପାଦଯୁଗଳକୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ; ତାପରେ ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ଦୟାଭରା ଦୃଷ୍ଟିରେ ମୁନିମାନେ ଉପରେ ଚାହିଁ, ସେମାନେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ।
ଗିରୀଶଂ ତେ ତତୋ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତେ ସମଂ ତୁଷ୍ଟଵୁର୍ମୁଦା
ତାପରେ ସେମାନେ ପର୍ବତପତିଙ୍କୁ ଦେଖି, ସମସ୍ତେ ଖୁସିରେ ଏକାସାଥି ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ମୁନଯ ଊଚୁଃ-। ଅହୋ କୃତାର୍ଥା ଵଯମେଵ ସାଂପ୍ରତଂ ସୁରେଶ୍ଵରୈର୍ଵଂଦିତପାଦପଲ୍ଲଵମ୍। ଵିଲୋକଯାମୋ ଗୁଣଗୌରଵର୍ଦ୍ଧିଭିଃ ସମାଦିଶେଃ କାର୍ଯମଶେଷରକ୍ଷଣମ୍
ମୁନିମାନେ କହିଲେ— 'ଆହା, ଆମେ ଏବେ ସଫଳ ହେଲୁ, ଦେବମାନେ ଯାହାଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମକୁ ପ୍ରଣାମ କରନ୍ତି, ସେହି ଶିବଙ୍କୁ ଦେଖିପାଇଲୁ। ଆପଣଙ୍କର ମହତ୍ତ୍ୱ ଓ ଗୁଣରେ, ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟର ରକ୍ଷା ଆପଣ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ କରନ୍ତି।'
ତତଃ ପ୍ରହସ୍ଯ ସର୍ଵଜ୍ଞ ଉଵାଚ ମୁନିସତ୍ତମାନ୍। ଭଵତାଂ ଯଦ୍ଧୃଦିଗତଂ କାର୍ଯଂ ତତ୍କୁରୁତାଧୁନା
ତାପରେ ସବୁକିଛି ଜାଣିଥିବା ଶିବ ହସି, ମୁନିମାନେଂକୁ କହିଲେ: 'ତୁମମାନେର ହୃଦୟରେ ଯେଉଁ କାମନା ଅଛି, ଏବେ ସେହି କାର୍ଯ୍ୟ କର।'
ଇତ୍ଯୁକ୍ତା ମୁନଯସ୍ତୂର୍ଣଂ ଯଯୁର୍ଯତ୍ର ଚ ଶୈଲଜା। ବଭାଷିରେ ଵିଭାଗଜ୍ଞା ଗିରିଜାଂ ଗିରିଗହ୍ଵରେ। ରମ୍ଯଂ ପ୍ରିଯମନୋହାରି ମାରୂପଂ ତପସାଦହ
ଏଭଳି କହିବା ପରେ, ମୁନିମାନେ ତୁରନ୍ତ ଶୈଳଜା ଯେଉଁଠାରେ ଥିଲେ ସେଠାକୁ ଗଲେ। ସେମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ବିଭାଗ ବୁଝନ୍ତି, ପାହାଡ଼ର ଗୁହାରେ ଥିବା ଗିରିଜାଙ୍କୁ କହିଲେ, ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟାରେ ଅଧିକ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇଥିବା ରୂପ, ପ୍ରେମ ଓ ଆକର୍ଷଣକୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ।
ପ୍ରୀତସ୍ତେ ଶଂକରଃ ପାଣିମେଷ ପ୍ରତିଗ୍ରହୀଷ୍ଯତି। ଵଯମର୍ଥିତଵଂତସ୍ତେ ପିତରଂ ପୂର୍ଵମାଗତାଃ
ତୁମ ପ୍ରତି ଶିବ ଖୁସି ହୋଇଛନ୍ତି; ସେ ନିଶ୍ଚୟ ତୁମର ହାତ ଗ୍ରହଣ କରିବେ। ଆମେ ତୁମର ବାପାଙ୍କ ଅନୁରୋଧରେ ପ୍ରଥମେ ଆସିଛୁ।
ପିତ୍ରା ସହ ଗୃହଂ ଗଚ୍ଛ ଵଯଂ ଯାମଃ ସ୍ଵମଂଦିରଂ। ଇତ୍ଯୁକ୍ତା ତପସଃ ସତ୍ଯଂ ଫଲମସ୍ତୀତି ଚିଂତ୍ଯ ସା
ତୁମ ବାପା ସହିତ ଘରକୁ ଯାଅ; ଆମେ ଆମ ଆଶ୍ରମକୁ ଫେରିଯିବୁ। ଏଭଳି କହିବା ପରେ, ସେ ଭାବିଲେ—ମୋର ତପସ୍ୟାର ଫଳ ସତ୍ୟ ହେଲା।
ତ୍ଵରମାଣା ଯଯୌ ଵେଶ୍ମ ପିତୁର୍ଦିଵ୍ଯଂ ସୁଶୋଭିତଂ। ସା ତତ୍ର ରଜନୀଂ ମେନେ ଵର୍ଷାଯୁତସମାଂ ସତୀ
ସେ ତୁରନ୍ତ ତାଙ୍କ ବାପାଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ଓ ଶୋଭାମୟ ଘରକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ, ସତୀ ମନେ କଲେ ଏହି ରାତି ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ପରି ଦୀର୍ଘ ହେଲା।
ହରଦର୍ଶନସଂଜାତ ସମୁତ୍କଂଠା ହିମାଦ୍ରିଜା। ତତୋ ମୁହୂର୍ତ୍ତେ ବ୍ରାହ୍ମେ ତୁ ତସ୍ଯାଶ୍ଚକ୍ରୁଃ ସୁହୃତ୍କ୍ରିଯାଂ
ହରଙ୍କୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ ହିମାଦ୍ରିଜାଙ୍କ ମନରେ ଅତ୍ୟଧିକ ଆକାଂକ୍ଷା ଜନ୍ମ ନେଲା। ତାପରେ, ଶୁଭ ବ୍ରହ୍ମମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ତାଙ୍କ ସଂଗୀନୀମାନେ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଆବଶ୍ୟକ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ।
ନାନାମଂଗଲସଂଦୋହାନ୍ଯଥାଵତ୍କ୍ରମପୂର୍ଵକମ୍। ଦିଵ୍ଯମଂଗଲସଂଯୋଗାନ୍ମଂଦିରେ ବହୁମଂଗଲେ 1.43.
ଘରରେ ବିଭିନ୍ନ ମଙ୍ଗଳ କାର୍ଯ୍ୟ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ହେଲା; ଦିବ୍ୟ ଓ ଶୁଭ ବ୍ୟବସ୍ଥା ମଧ୍ୟରେ, ସେଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମନ୍ଦିରରେ ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳ ହେଲା।
ଉପାସତ ଗିରିଂ ମୂର୍ତ୍ତା ୠତଵଃ ସର୍ଵକାମିକାଃ। ଵାଯଵଃ ସୁଖଦାଶ୍ଚାସନ୍ସଂମାର୍ଜନଵିଧୌ ଗିରେଃ
ସମସ୍ତ ଋତୁମାନେ ଆକାଙ୍କ୍ଷା ପୂରଣ କରୁଥିବା ଦେହରେ ପ୍ରକଟ ହୋଇ ପାହାଡ଼କୁ ସେବା କଲେ। ମଧୁର ପବନମାନେ ପାହାଡ଼କୁ ସଫା କରି ଶିତଳତା ଦେଲେ।
ହର୍ମ୍ଯେଷୁ ଶ୍ରୀଃ ସ୍ଵଯଂ ଦେଵୀ କୃତନାନା ପ୍ରସାଧନା। କାଂତିଃ ସର୍ଵେଷୁ ଭାଵେଷୁ ୠଦ୍ଧିଶ୍ଚ ଭରଣାକୁଲା
ମହଲମାନେ ଭିତରେ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଦେବୀ ନିଜେ ବିଭିନ୍ନ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ ହେଲେ। ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଓ ସମୃଦ୍ଧି ପ୍ରଚୁର ହେଲା।
ଚିଂତାମଣିପ୍ରଭୃତଯୋ ରତ୍ନାଶ୍ଶୈଲଂ ସମଂତତଃ। ଉପତସ୍ଥୁର୍ଲତାଶ୍ଚାପି କଲ୍ପକାଦ୍ଯା ମହାଦ୍ରୁମାଃ
ଚିନ୍ତାମଣି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନମାନେ ପାହାଡ଼କୁ ଚାରିପଟେ ଘେରି ରହିଲେ। କଳ୍ପବୃକ୍ଷ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବଡ଼ ବୃକ୍ଷ, ଲତାମାନେ ମଧ୍ୟ ସେଠାରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ।
ଓଷଧ୍ଯୋ ମୂର୍ତିମତ୍ଯଶ୍ଚ ଦିଵ୍ଯୌଷଧିସମନ୍ଵିତାଃ। ରସାଶ୍ଚ ଧାତଵଶ୍ଚୈଵ ସର୍ଵେ ଶୈଲସ୍ଯ କିଂକରାଃ
ଦିବ୍ୟ ଗୁଣ ଥିବା ଔଷଧମୂଳ ଓ ତାଙ୍କର ରସ, ଧାତୁମାନେ ସମେତ, ସମସ୍ତେ ପାହାଡ଼ର ସେବକ ହେଇଗଲେ।
କିଂକରାସ୍ତସ୍ଯ ଶୈଲସ୍ଯ ଵ୍ଯଗ୍ରାଶ୍ଚାଶ୍ରମଵର୍ତିନଃ। ନଦ୍ଯଃ ସମୁଦ୍ରା ନିଖିଲାଃ ସ୍ଥାଵରଂ ଜଂଗମଂ ଚ ଯତ୍
ପାହାଡ଼ର ସେବକମାନେ, ଆଶ୍ରମରେ ବ୍ୟସ୍ତ ଥିଲେ; ନଦୀ, ସମୁଦ୍ର, ସମସ୍ତ ଚଳ-ଅଚଳ ଜୀବ ତାହାରେ ଅଂଶ ହେଲେ।
ତେ ସର୍ଵେ ହିମଶୈଲସ୍ଯ ମହିମାନମଵର୍ଦ୍ଧଯନ୍। ଅଭଵନ୍ମୁନଯୋ ନାଗା ଯକ୍ଷା ଗଂଧର୍ଵକିନ୍ନରାଃ
ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ହିମପାହାଡ଼ର ମହିମା ବଢ଼ାଇଲେ। ସେଠାରେ ମୁନି, ନାଗ, ଯକ୍ଷ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ କିନ୍ନରମାନେ ଥିଲେ।
ଶଂକରସ୍ଯାପି ଵିବୁଧା ଗଂଧମାଦନପର୍ଵତେ। ସଜ୍ଜମଂଡନସଂଭାରାସ୍ତସ୍ଥୁର୍ନିର୍ମଲ ମୂର୍ତ୍ତଯଃ
ଶିବଙ୍କ ପାଇଁ ଦେବମାନେ ଗନ୍ଧମାଦନ ପାହାଡ଼ରେ ସମସ୍ତ ଆବଶ୍ୟକ ଭୂଷଣ ସଜାଇ ସୁଧା ଦେହରେ ତିଆରି ହୋଇ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ।
ଶର୍ଵସ୍ଯାଥ ଜଟାଜୂଟେ ଚଂଦ୍ରଖଂଡଂ ପିତାମହଃ। ବବଂଧ ପ୍ରଣଯୋଦାର ଵିସ୍ଫାରିତଵିଲୋଚନଃ
ତାପରେ, ପିତାମହ ଭଲପାଇବାରେ ଚକ୍ଷୁ ଉଦ୍ଘାଟିତ କରି, ଶର୍ବଙ୍କ ଜଟାରେ ଚାନ୍ଦ୍ର ଖଣ୍ଡ ବାନ୍ଧିଲେ।
କପାଲମାଲାଂ ଵିପୁଲାଂ ଚାମୁଂଡା ମୂର୍ଧ୍ନି ବଧ୍ନତୀ। ଉଵାଚ ଗିରିଶଂ କାଲୀ ପୁତ୍ରଂ ଜନଯ ଶଂକର
ଚାମୁଣ୍ଡା ନିଜ ମୁଣ୍ଡରେ ବଡ଼ କପାଳମାଳା ପିନ୍ଧି, ଗିରିଶଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ଶଙ୍କର, ପୁଅ ଜନ୍ମ ଦିଅ।'
ଯୋ ଦୈତ୍ଯେଂଦ୍ରକୁଲଂ ହତ୍ଵା ମାଂ ରକ୍ତୈସ୍ତର୍ପଯିଷ୍ଯତି। ଶୌରିର୍ଵତଂସିକାରତ୍ନଂ କଂଠାଭରଣମୁଜ୍ଵଲମ୍
'ଯିଏ ଦାନବ ରାଜାଙ୍କ ଜାତିକୁ ନଶ୍ଟ କରି, ମୋତେ ତାଙ୍କର ରକ୍ତରେ ତୃପ୍ତ କରିବ, ସେ କୌସ୍ତୁଭ ମଣି ଦ୍ଵାରା କଣ୍ଠ ଓ କଣରେ ଶୋଭିତ ହେଉ।'
ଭୁଜଂଗାଭରଣଂ ଗୃହ୍ଯ ସଜ୍ଜଶ୍ଶଂଭୋଃ ପୁରୋଽଭଵତ୍। ଶକ୍ରୋ ଗଜାଜିନଂ ତସ୍ଯ ଵସାଭ୍ଯକ୍ତାଗ୍ରପଲ୍ଲଵମ୍
ଏକ ସର୍ପ ଭୂଷଣ ଭାବେ ନେଇ, ସେ ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ତିଆରି ହେଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କ ପାଇଁ ହାତୀ ଚର୍ମ ନେଲେ, ଯାହାର କୋଣ ଚର୍ବି ଓ କୋମଳ ପତ୍ରରେ ଲିପ୍ତ ଥିଲା।
ଦଧ୍ରେ ସରଭସଂ ସ୍ଵିଦ୍ଯଦ୍ଵିସ୍ତୀର୍ଣ ମୁଖପଂକଜମ୍। ଵାଯଵଶ୍ଚ ଵଵୁସ୍ତୀକ୍ଷ୍ଣାସ୍ତୀକ୍ଷ୍ଣଂ ହିମଗିରିପ୍ରଭମ୍
ସେ ତାହା ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ପିନ୍ଧିଲେ, ତାଙ୍କର ବିସ୍ତୃତ ପଦ୍ମମୁଖ ଘମେ ଭିଜିଗଲା। ତୀବ୍ର ପବନ ହିମପାହାଡ଼ର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ନେଇ ବହୁଥିଲା।
ଵୃଷଂ ଵିଭୂଷଯାମାସୁର୍ହରଯାନଂ ମନୋଜଵମ୍। ଵିରେଜୁର୍ନଯନାନ୍ତସ୍ଥାଃ ଶଂଭୋଃ ସୂର୍ଯାନଲେଂଦଵଃ
ମନର ତୁଳ୍ୟ ତୀବ୍ର ଗତି ଥିବା ହରଙ୍କ ବୃଷଭକୁ ସଜାଇଦେଲେ; ଶିବଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ବସିଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଚନ୍ଦ୍ରର କିରଣ ଦେଖିବାକୁ ଅତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଲାଗିଲା।
ସ୍ଵାଂ ଦ୍ଯୁତିଂ ଲୋକନାଥସ୍ଯ ଜଗତଃ କର୍ମସାକ୍ଷିଣଃ। ଚିତାଭସ୍ମସମାଧତ୍ତ କପାଲେ ରଜତପ୍ରଭମ୍
ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାଥ, କାର୍ଯ୍ୟର ସାକ୍ଷୀ ଭଗବାନ ନିଜ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାକୁ ଚିତାର ଭସ୍ମ ଭାବରେ ମାଥାରେ ଲଗାଇଲେ, ଯାହା ଚାଁଦିର ଭଳି ଚମକୁଥିଲା।
ମନୁଜାସ୍ଥିମଯୀଂ ମାଲାଂ ନିବଂବଂଧ ଚ ପାଣିନା। ପ୍ରେତାଧିପଃ ପୁରେ ଦୂରେ ସଭଯଃ ସମଵର୍ତତ
ମାନବ ଅସ୍ଥିର ମାଳାକୁ ନିଜ ହାତରେ ପିନ୍ଧିଲେ; ମୃତ୍ୟୁର ଦେବତା ତାଙ୍କର ନଗରରୁ ଦୂରେ ଭୟଭୀତ ହେଇ ରହିଗଲେ।
ନାନାକାରମହାରତ୍ନଭୂଷଣଂ ଧନଦାହୃତମ୍। ଵିହାଯୋଦୀପ୍ତସର୍ପେଂଦ୍ର କଟକେନ ସ୍ଵପାଣିନା
କୁବେର ଆଣିଥିବା ବିଭିନ୍ନ ଆକୃତିର ମହାମୂଲ୍ୟ ମଣିମାଳା ଛାଡି, ନିଜ ହାତରେ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ସର୍ପରାଜକୁ ବାହୁବନ୍ଧ ଭାବରେ ପିନ୍ଧିଲେ।
କର୍ଣୋତ୍ତଂସଂ ଚକାରେଶୋ ହ୍ଯମଲଂ ତକ୍ଷକଂ ସ୍ଵଯମ୍। ନିଷ୍ପନ୍ନାଭରଣଂ ଚୈଵ ପ୍ରସାଧ୍ଯେଶଂ ପ୍ରସାଧନୈଃ
ପ୍ରଭୁ ନିଜେ ତକ୍ଷକ ସର୍ପକୁ ଶୁଦ୍ଧ କଣ୍ଠାଭୂଷଣ ଭାବରେ ପିନ୍ଧିଲେ; ଏହି ଭୂଷଣଗୁଡ଼ିକୁ ପିନ୍ଧି ନିଜକୁ ଅଳଙ୍କୃତ କଲେ।
ତତ୍ରାପ୍ଯେଷା ନିଯମତୋ ହ୍ଯଭଵନ୍ଵ୍ଯଗ୍ରମୂର୍ତଯଃ। ମୁମୋଚାଭିନଵାନ୍ସର୍ଵରମ୍ଯଶାଲିରସୌଷଧୀନ୍
ସେଠାରେ ମଧ୍ୟ, ଏହି ସମସ୍ତ ଆକୃତିଗୁଡ଼ିକ ନିୟମ ଅନୁସାରେ କାମରେ ଲାଗିଗଲେ; ସେ ସମସ୍ତ ପ୍ରକାରର ନୂତନ ଓ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଉଦ୍ଭିଦ ଓ ଔଷଧୀ ଉତ୍ସର୍ଜନ କଲେ।