ଶଂକରସ୍ତମଥାକର୍ଣ୍ଯ ମଧୁରଂ ମଦନାଶ୍ରଯମ୍। ସସ୍ମାର ଦକ୍ଷତନଯାଂ ଦଯିତାଂ ରଂତୁମାନସଃ
ଶିବ, ସେ ମଧୁର ଧ୍ୱନି ଶୁଣି, ଯାହା ମଦନ ସହିତ ସଂପୃକ୍ତ, ଦକ୍ଷଙ୍କ କନ୍ୟା, ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟାକୁ ସ୍ମରଣ କଲେ, ମନରେ ଆନନ୍ଦ ଆଶା କଲେ।
ତତଃ ଶିଵସ୍ଯ ଶନକୈସ୍ତିରୋଧା ଯାତି ନିର୍ମଲା। ସମାଧିଭାଵନା ତସ୍ଥୌ ଲକ୍ଷ୍ଯ ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷରୂପିଣୀ
ତାପରେ, ଶିବଙ୍କର ଶୁଦ୍ଧ ଧ୍ୟାନ ଦୀରେ ଦୀରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲା, ଲକ୍ଷ୍ୟ ଭାବେ ରହିଗଲା, ଦୃଶ୍ୟ ରୂପେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା।
ତତସ୍ତନ୍ମଯତାଂ ଯାତଃ ପ୍ରତ୍ଯୂହ ପିହିତାଶଯଃ। ଵିଵେଶ ଵିବୁଧାଧୀଶୋ ଵିକୃତିଂ ମଦନାତ୍ମିକାମ୍
ତାପରେ, ସେ ଭାବରେ ଏକାଗ୍ର ହୋଇ, ବାଧା ଇଚ୍ଛାକୁ ଢାକିଦେଲା, ଦେବତାମାନଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ମଦନଙ୍କ ବିକୃତିକୁ ଅନୁଭବ କଲେ।
ଈଷତ୍କ୍ରୋଧସମାଵିଷ୍ଟୋ ଧୈର୍ଯମାଲଂବ୍ଯ ଧୂର୍ଜଟିଃ। ନିରସ୍ଯମଦନଂସ୍ଥିତ୍ଵାଯୋଗମାଯାସମାଵୃତଃ
ସାନା କ୍ରୋଧରେ ଆବୃତ, ଧୈର୍ୟକୁ ଧରି, ଧୂର୍ଜଟି ମଦନଙ୍କୁ ଦୂର କଲେ ଏବଂ ଯୋଗ ଚେଷ୍ଟାରେ ଲିନ ରହିଲେ।
ସ ତଯା ମାଯଯାଵିଷ୍ଟୋ ଜଜ୍ଵାଲ ମଦନସ୍ତତଃ। ଇଚ୍ଛାଶରୀରୋ ଦୁର୍ଜ୍ଞେଯୋ ଦୋଷାଵାସୋ ମହାଶଯଃ
ସେଇ ମାୟାରେ ଆବୃତ ହେଇ, ମଦନ ତେଜରେ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ ହେଲେ—ତାଙ୍କର ଦେହ ଇଚ୍ଛାରୁ ଜନ୍ମିଥିଲା, ଯାହା ବୁଝିବାକୁ ଅତି କଠିନ, ଦୋଷରେ ଭରିଥିବା ଏବଂ ଭାରି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଅଟୁଟ ଥିଲେ।
ହୃଦଯାନ୍ନିର୍ଗତଃ ସୋଥ ଵାସନାଵ୍ଯସନାତ୍ମକଃ। ବହିସ୍ଥଲଂ ସମାସାଦ୍ଯ ଉପତସ୍ଥେ ଝଷଧ୍ଵଜଃ
ସେ ହୃଦୟରୁ ବାହାରିଲେ, ଆଶା ଓ ଆକାଂକ୍ଷାର ଆସକ୍ତିର ଆକୃତି ଧାରଣ କରି, ବାହାର ଭୂମିକୁ ପହଞ୍ଚି, ମତ୍ସ୍ୟଧ୍ୱଜ ତାଙ୍କର ସ୍ଥାନ ନେଲେ।
ଅନୁଯାତୋ ହି ସାହ୍ଯେନ ମିତ୍ରେଣ ମଧୁନା ସହ। ସହକାରତରୋର୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମଂଦମାରୁତନିର୍ଧୁତଂ
ସାହ୍ୟ ନାମକ ବନ୍ଧୁ ଓ ମଧୁ ସହିତ ସେ ଅନୁସରଣ କରୁଥିଲେ; ତେବେ ମଧୁମାସର ମୃଦୁ ପବନରେ ଦୋଳିଥିବା ଆମ୍ବ ମଞ୍ଜରୀ ଦେଖିଲେ—
ସ୍ତବକଂ ମଦନୋ ରମ୍ଯଂ ହରଵକ୍ଷସି ସତ୍ଵରଂ। ମୁମୋଚ ମୋହନଂ ନାମ ମାର୍ଗଣଂ ମକରଧ୍ଵଜଃ
ମକରଧ୍ୱଜ ମଦନ, ହରଙ୍କ ଛାତି ଉପରେ ତୁରନ୍ତ ଏକ ଆକର୍ଷକ ମଞ୍ଜରୀ, ମୋହନ ନାମକ ମାୟାମୟ ବାଣ ଛାଡ଼ିଲେ।
ସ ତସ୍ଯ ହୃଦଯେ ଶୁଦ୍ଧେ ନାମଶାଲୀ ମହାଶରଃ। ପପାତ ପରୁଷଃ ପ୍ରାଂଶୁଃ ପୁଷ୍ପବାଣୋ ଵିମୋହନଃ
ସେ ବିଶାଳ ଓ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଫୁଲର ବାଣ, ଯାହାକୁ 'ବିମୋହନ' କୁହାଯାଏ, ଶିବଙ୍କ ପବିତ୍ର ହୃଦୟରେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଲାଗିଗଲା।
ତତଃ କରଣସଂଦୋହେ ଵିଦ୍ଧେ ତୁ ହୃଦଯେ ଭଵଃ। ବଭୂଵ ଭୂତପୋ କଂପ୍ଯ ଧୈର୍ଯୋପି ମଦନୋନ୍ମୁଖଃ
ତାପରେ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ହୃଦୟ ବିଦ୍ଧ ହେଲାପରେ, ଭବ—ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ—even ଧୈର୍ଯ୍ୟଶୀଳ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ମଦନଙ୍କ ପ୍ରଭାବରେ କମ୍ପିତ ଓ ଆକୃଷ୍ଟ ହେଲେ।
ତତଃ ପ୍ରଭୁତ୍ଵାଦ୍ଭାଵାନାମାଵେଶଂ ସ୍ଵମପଶ୍ଯତ। ଵାକ୍ଯଂ ବହୁ ବଭାଷେଥ ପ୍ରତ୍ଯୂହପ୍ରସଵାତ୍ମକଂ
ତାପରେ, ଭାବନାର ବଳିୟାନ ଉତ୍ସାହକୁ ଅନୁଭବ କରି, ନିଜେ ତାହାରେ ଆବିଷ୍ଟ ହେବାକୁ ଦେଖିଲେ ଏବଂ ଅନେକ କଥା କହିଲେ, ଯାହା ସବୁ ତାଙ୍କର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟର ବାଧାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିଲା।
ତତଃ କୋପାନଲୋଦ୍ଭୂତ ଘୋର ହୁଂକାରଭୀଷଣେ। ବଭୂଵ ଵଦନେ ନେତ୍ରଂ ତୃତୀଯମନଲାକୁଲଂ
ତାପରେ, କ୍ରୋଧର ଅଗ୍ନିରୁ ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ଭୀଷଣ ହୁଁକାର ଉଠିଲା; ତାଙ୍କର ମୁହଁରେ ତୃତୀୟ ଚକ୍ଷୁ ଦେଖାଦେଲା, ଯାହା ଅଗ୍ନିରେ ଜ୍ୱଳିଉଥିଲା।
ରୁଦ୍ରସ୍ଯ ରୌଦ୍ରଵପୁଷୋ ଜଗତ୍ସଂହାରଭୈରଵମ୍। ତଦଂତିକସ୍ଥେ ମଦନେ ଵ୍ଯସ୍ଫାରଯତ ଧୂର୍ଜଟିଃ
ରୂଦ୍ର, ତାଙ୍କର ରୌଦ୍ର ରୂପରେ, ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଭୟଭୀତ କରୁଥିବା ସଂହାରକ ଭାବରେ, ସେଇ ତୃତୀୟ ଚକ୍ଷୁ ମଦନଙ୍କ ନିକଟରେ ଖୋଲିଦେଲେ।
ତନ୍ନେତ୍ରଵିସ୍ଫୁଲିଂଗେନ କ୍ରୋଶତାଂ ନାକଵାସିନାମ୍। ଗମିତୋ ଭସ୍ମତାଂ ତୂର୍ଣଂ କଂଦର୍ପଃ କାମଦର୍ପକଃ
ସେଇ ଚକ୍ଷୁର ତୀବ୍ର ଚିଙ୍ଗାରିରୁ, ଦେବତାମାନେ ଚିତ୍କାର କରୁଥିବା ବେଳେ, କାମଦେବ, ଅଭିମାନ ଦମନ କରୁଥିବା, ତୁରନ୍ତ ଭସ୍ମରେ ପରିଣତ ହେଲେ।
ସ ତୁ ତଂ ଭସ୍ମସାତ୍କୃତ୍ଵା ହରନେତ୍ରୋଦ୍ଭଵୋନଲଃ। ଵ୍ଯଜୃଂଭତ ଜଗଦ୍ଦଗ୍ଧୁଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ହୁଂକାରଘସ୍ମରଂ
ଏଭଳି ତାଙ୍କୁ ଭସ୍ମ କରି, ହରଙ୍କ ଚକ୍ଷୁରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଅଗ୍ନି ବିସ୍ତାରିତ ହେଲା, ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ପୁଡ଼ିବାକୁ ଉଦ୍ୟତ ହେଲା, ହୁଁକାରର ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତିକୁ ଜାଣି।
ତତୋ ଭଵୋ ଜଗଦ୍ଧେତୋର୍ଵ୍ଯଭଜଜ୍ଜାତଵେଦସମ୍। ସହକାରେ ମଧୌ ଚନ୍ଦ୍ରେ ସୁମନଃ ସ୍ସ୍ଵପରେଷ୍ଵପି
ତାପରେ, ଜଗତର ଭଲ ପାଇଁ, ଭବ ସେଇ ଅଗ୍ନିକୁ ବିଭାଜିତ କଲେ: ଆମ୍ବ ଗଛ, ବସନ୍ତ, ଚନ୍ଦ୍ରମା, ଫୁଲ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟରେ।
ଭୃଂଗେଷୁ କୋକିଲାସ୍ଯେ ଚ ଵିଭାଗେନ ସ୍ମରାନଲଂ। ସ ବାହ୍ଯାଭ୍ଯଂତରେ ଵିଦ୍ଧୋ ହରୋଥ ସ୍ମରମାର୍ଗଣୈଃ
ମଧୁମକ୍ଷୀ, କୋଇଲୀର ମୁଁହ ଓ ବିଭିନ୍ନ ଆଖ୍ୟାତିରେ ସେଇ କାମାଗ୍ନିକୁ ବଣ୍ଟନ କଲେ; ଏହିପରି, ହର ନିଜେ ବାହ୍ୟ ଓ ଅନ୍ତରେ କାମର ବାଣରେ ବିଦ୍ଧ ହେଲେ।
ଭାଗେଷ୍ଵେତେଷୁ ସଂଵିଷ୍ଟଂ ଵୀକ୍ଷତୀ ବହୁନାଶନଂ। ଵିଭକ୍ତଂ ଲୋକସଂକ୍ଷୋଭକରଂ ଦୁର୍ଵାରଜୃଂଭିତଂ
ଏହି ସମସ୍ତ ଭାଗରେ ଏହାକୁ ବିସ୍ତାରିତ ଦେଖି, ଅନେକଙ୍କୁ ଦଳିଦେଉଥିବା, ବିଭାଜିତ ହୋଇ, ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଉତ୍କଳିତ କରୁଥିବା, ଅପରିମିତ ଭାବରେ ବଢ଼ୁଥିବା—
ତତ୍ପ୍ରାପ୍ତିସ୍ନେହସଂପୂର୍ଣକାମେନ ହୃଦଯେ କିଲ। ଜ୍ଵଲନ୍ନହର୍ନିଶଂ ଭୀମୋ ଦୁଃଖସ୍ଯ ଵଶଗୋଽଭଵତ୍
ସେଠାରେ, ସେଇ ମିଳନ ଓ ସ୍ନେହର ଆକାଂକ୍ଷାରେ ହୃଦୟ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ଦିନ ରାତି ଜଳୁଥିଲେ, ଭୟଙ୍କର ଭାବରେ ଦୁଃଖର ଅଧୀନ ହେଇପଡ଼ିଲେ।
ଵିଲୋକ୍ଯ ହରହୁଂକାର ଜ୍ଵାଲାଭସ୍ମୀକୃତଂ ସ୍ମରଂ। ଵିଲଲାପ ରତିଃ କ୍ରୂରଂ ବଂଧୁନା ମଧୁନା ସହ
ହରଙ୍କ ହୁଁକାର ଅଗ୍ନିରେ ସ୍ମର ଭସ୍ମ ହେବାକୁ ଦେଖି, ରତି ତାଙ୍କର ସାଥୀ ମଧୁ ସହିତ ଭୟଙ୍କର ଭାବରେ କାନ୍ଦିଲେ।
ତତୋ ଵିଲପ୍ଯ ବହୁଶୋ ମଧୁନା ପରିସାଂତ୍ଵିତା। ଜଗାମ ଶରଣଂ ଦେଵମିଂଦୁମୌଲିତ୍ରିଲୋଚନଂ
ତାପରେ, ବହୁ ଭାବେ ବିଳାପ କରି, ମଧୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସାନ୍ତ୍ୱନା ପାଇ, ଚନ୍ଦ୍ରଧାରୀ ତ୍ରିନେତ୍ର ଦେବଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ।
ଭୃଂଗାନୁଯାତାଂ ସଂଗୃହ୍ଯ ପୁଷ୍ପିତାଂ ସହକାରଜାଂ। ଲତାଂ ପତ୍ରଦ୍ରୁମଚ୍ଛନ୍ନାଂ ଜାତାଂ ପରଭୃତାଂ ସଖୀଂ 1.43.
ମଧୁମକ୍ଷୀମାନେ ଅନୁସରଣ କରୁଥିବା, ଫୁଲରେ ଭରିଥିବା ଆମ୍ବ ଲତାକୁ ନେଇ, ଗଛ ଓ ପତ୍ରରେ ଢାକା, ସେ କୋଇଲୀର ସଖୀ ହେଇଗଲେ।
ନିବଧ୍ଯ ତୁ ଜଟାଜୂଟଂ କୁଟିଲୈରଲକୈ ରତିଃ। ଉଦ୍ଵର୍ତ୍ଯ ଗାତ୍ରଂ ଶୁଭ୍ରେଣ ହୃଦ୍ଯେନ ସ୍ମରଭସ୍ମନା
ରତି ତାଙ୍କର ବେଙ୍କା ଚୁଲିକୁ ଗଠିଏଇ, ଶୁଭ୍ର ଓ ସୁଗନ୍ଧ ମନୋରଥର ଭସ୍ମ ଦେହରେ ଲଗେଇଲେ।
ଜାନୁଭ୍ଯାମଵନିଂ ଗତ୍ଵା ପ୍ରୋଵାଚେନ୍ଦୁଵିଭୂଷଣମ୍। ରତିରୁଵାଚ। ନମଃ ଶିଵାଯାସ୍ତୁ ମନୋମଯାଯ ଜଗନ୍ମଯାଯାଦ୍ଭୁତଵର୍ତ୍ମନେ ନମଃ
ସେ ଦୁଇ ଘୁଁଡି ରେ ଭୂମିକୁ ଛୁଇଁ, ଚନ୍ଦ୍ରାଳଙ୍କିତ ମହାଦେବଙ୍କୁ କହିଲେ— ରତି କହିଲେ: ମନର ମୂର୍ତ୍ତି, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱରେ ବ୍ୟାପିଥିବା, ଅଦ୍ଭୁତ ଚାଳି ଥିବା ଶିବଙ୍କୁ ମୋର ନମସ୍କାର।
ନମଃ ଶିଵାଯାସ୍ତୁ ସୁରାର୍ଚିତାଯ ତୁଭ୍ଯଂ ସଦା ଭକ୍ତକୃପାପରାଯ। ନମୋ ଭଵାଯାସ୍ତୁ ଭଵୋଦ୍ଭଵାଯ ନମୋସ୍ତୁ ତେ ଧ୍ଵସ୍ତମନୋଭଵାଯ
ଦେବତାମାନେ ସଦା ଯାହାଙ୍କୁ ପୂଜନ୍ତି, ଭକ୍ତଙ୍କ ଉପରେ ଅପାର କୃପା କରନ୍ତି, ସେଇ ଶିବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଭବର ଉତ୍ପତ୍ତିକାରଣ ଭବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ମନୋରଥକୁ ଧ୍ୱଂସ କରୁଥିବା ଆପଣଙ୍କୁ ମୋର ନମସ୍କାର।
ନମୋସ୍ତୁ ମାଯାମଦନାଶ୍ରଯାଯ ନମୋ ନିସର୍ଗାମଲଭୂଷିତାଯ। ନମୋସ୍ତ୍ଵମେଯାଯ ଗୁଣାଯନାଯ ନମୋସ୍ତୁ ସିଦ୍ଧାଯ ପୁରାତନାଯ
ମାୟା ଓ କାମଦେବଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ ଥିବା ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ସ୍ୱାଭାବିକ ପବିତ୍ରତାରେ ଶୋଭିତ ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଅପରିମିତ ଗୁଣର ନିବାସ ଓ ପ୍ରାଚୀନ ସିଦ୍ଧ ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ନମଃ ଶରଣ୍ଯାଯ ନମୋ ଗୁଣାଯ ନମୋସ୍ତୁ ତେ ଭୀମଗଣାନୁଗାଯ। ନମୋସ୍ତୁ ନାନାଭୁଵନର୍ଦ୍ଧିକର୍ତ୍ରେ ନମୋସ୍ତୁ ଭକ୍ତାଭିମତପ୍ରଦାଯ
ଶରଣ ଦେଇଥିବା ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ଗୁଣର ମୂର୍ତ୍ତି ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଭୟଙ୍କର ଗଣମାନେ ଯାହାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି, ସେଇ ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଅନେକ ଜଗତର ଶ୍ରୀ ସୃଷ୍ଟିକାରୀ ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଭକ୍ତଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରୁଥିବା ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ନମୋଥ କର୍ମପ୍ରସଵେ ନମଃ ସଦା ଅନଂତରୂପାଯ ସଦୈଵ ତୁଭ୍ଯମ୍। ଅସହ୍ଯକୋପାଯ ସଦୈଵ ତୁଭ୍ଯଂ ଶଶାଂକଚିହ୍ନାଯ ନମୋସ୍ତୁ ତୁଭ୍ଯମ୍
କର୍ମର ଉତ୍ସ ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଅନେକ ରୂପ ଧାରଣ କରୁଥିବା ଆପଣଙ୍କୁ ସଦା ନମସ୍କାର। ଅସହ୍ୟ କ୍ରୋଧ ଥିବା ଆପଣଙ୍କୁ ସଦା ନମସ୍କାର। ଚନ୍ଦ୍ରଚିହ୍ନ ଥିବା ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ଅସୀମଲୀଲାପରମସ୍ତୁତାଯ ଵୃଷେଂଦ୍ରଯାନାଯ ପୁରାଂତକାଯ। ନମଃ ପ୍ରସିଦ୍ଧାଯ ମହୌଷଧାଯ ନମୋସ୍ତୁ ନାନାଵିଧରୂପକାଯ
ଅସୀମ ଲୀଳା ପାଇଁ ପ୍ରଶଂସିତ, ବୃଷଭ ଚାଳକ, ପୁର ଧ୍ୱଂସକାରୀ ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଓ ମହାଔଷଧ ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ବିଭିନ୍ନ ରୂପ ଧାରଣ କରୁଥିବା ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ନମୋସ୍ତୁ କାଲାଯ ନମଃ କଲାଯ ନମୋସ୍ତୁ ତେ କାଲକଲାତିଗାଯ। ଚରାଚରାଚାର୍ଯଵିଚାର୍ଯଵର୍ଯମାଚାର୍ଯମୁତ୍ପ୍ରେକ୍ଷିତଭୂତସର୍ଗଂ
କାଳ ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। କଳା ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। କାଳ ଓ କଳାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରୁଥିବା ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଚରାଚର ଜୀବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗୁରୁ, ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିକୁ ଚିନ୍ତା କରୁଥିବା ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।