ତଂ ତୁ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସହସ୍ରାକ୍ଷଃ ସମୁତ୍ଥାଯ ମହାସନାତ୍। ଯଥାର୍ହେଣ ତୁ ପାଦ୍ଯେନ ପୂଜଯାମାସ ଵାସଵଃ
ସେଠାରେ, ନାରଦଙ୍କୁ ଦେଖି, ହଜାର ଆଖି ଥିବା ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ବଡ଼ ଆସନରୁ ଉଠି, ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ଭାବେ ପାଦଧୋଇବା ପାଇଁ ପାଣି ଦେଇ, ନାରଦଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ।
ଶକ୍ରପ୍ରଣିହିତାଂ ପୂଜାଂ ପ୍ରତିଗୃହ୍ଯ ଯଥାଵିଧି। ନାରଦଃ କୁଶଲଂ ଦେଵମପୃଚ୍ଛତ୍ପାକଶାସନମ୍
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଯଥାବିଧି ଦିଆଯାଇଥିବା ପୂଜା ଗ୍ରହଣ କରି, ନାରଦ ଦେବତାମାନଙ୍କ ନାୟକ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ତାଙ୍କର କୁଶଳ ଖବର ପଚାରିଲେ।
ପୃଷ୍ଟେ ଚ କୁଶଲେ ଶକ୍ରଃ ପ୍ରୋଵାଚ ଵଚନଂ ପ୍ରଭୁଃ। ଇଂଦ୍ର ଉଵାଚ-। କୁଶଲସ୍ଯାଂକୁରସ୍ତାଵତ୍ସଂଵୃତ୍ତୋ ଭୁଵନତ୍ରଯେ
ନାରଦଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କୁଶଳ ପଚାରିବା ପରେ, ପ୍ରଭୁ ଇନ୍ଦ୍ର କହିଲେ: 'ତିନି ଲୋକରେ ମଙ୍ଗଳର ଅଙ୍କୁର ଉଦିତ ହୋଇଛି।'
ତତ୍ଫଲୋଦ୍ଭଵସଂପତ୍ତୌ ତ୍ଵଂ ମଯା ଵିଦିତୋ ମୁନେ। ଵେତ୍ସ୍ଯେଵ ତତ୍ସମସ୍ତଂ ତ୍ଵଂ ତଥାପି ପରିଚୋଦିତଃ
ଏହି ମଙ୍ଗଳର ଫଳରୁ ଯେଉଁ ସମୃଦ୍ଧି ହୁଏ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଜାଣେ, ମୁନିବର; ତୁମେ ସବୁକିଛି ଜାଣିଛ, ତଥାପି ମୁଁ ତୁମକୁ ଅନୁରୋଧ କରୁଛି।
ନିର୍ଵୃତିଂ ପରମାଂ ଯାତି ନିଵେଦ୍ଯାର୍ଥଂ ସୁହୃଜ୍ଜନେ। ତଦ୍ଯଥାଶୈଲଜା ଦେଵୀ ଯୋଗଂ ଯାଯାତ୍ପିନାକିନା
ମିତ୍ରମାନେ ଯେତେବେଳେ ଏହି କଥା ଜାଣିବେ, ସେତେବେଳେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସନ୍ତୋଷ ମିଳେ; ଯେପରି ଶୈଳପୁତ୍ରୀ ଦେବୀ ତାଙ୍କର ପତି ପିନାକଧାରୀଙ୍କ ସହିତ ଯୋଗ ହେଉଛନ୍ତି, ସେପରି ହେଉ।
ଶୀଘ୍ରଂ ତଥୋଦ୍ଯମଃ ସର୍ଵୈରସ୍ମତ୍ପକ୍ଷୈର୍ଵିଧୀଯତାମ୍। ଅଵଗମ୍ଯାର୍ଥମଖିଲଂ ତତ ଆମଂତ୍ର୍ଯ ନାରଦଃ
ଏହି କାର୍ଯ୍ୟରେ ଆମ ପକ୍ଷର ସମସ୍ତେ ଶୀଘ୍ର ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତୁ; ସମସ୍ତ କଥା ବୁଝି, ନାରଦଙ୍କୁ ଏଭଳି କୁହାଗଲା।
ଶୀଘ୍ରଂ ଜଗାମ ଭଗଵାନ୍ହିମଶୈଲନିକେତନମ୍। ତତ୍ର ଦ୍ଵାରେ ସ ଵିପ୍ରେଂଦ୍ରଶ୍ଚିତ୍ରଵେତ୍ରଲତାକୁଲେ
ଭଗବାନ ନାରଦ ତୁରନ୍ତ ହିମଶୈଳର ନିବାସକୁ ଗଲେ; ସେଠାରେ ଦ୍ୱାରରେ ବିଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗର ବେତ ଲତା ମଧ୍ୟରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଥିଲେ।
ଵଂଦିତୋ ହିମଶୈଲେନ ନିର୍ଗତେନ ପୁରୋ ମୁନିଃ। ସହ ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ଭଵନଂ ଭୁଵୋ ଭୂଷଣତାଂ ଗତମ୍
ହିମବତ୍ ନିଜେ ବାହାରି ଆସି ମୁନିଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ; ଦୁହେଁ ଏକାଠି ଭୂମିକୁ ଶୋଭା ଦେଉଥିବା ମହଲରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ନିଵେଦିତେ ସ୍ଵଯଂ ହୈମେ ହିମଶୈଲେନ ଵିସ୍ତୃତେ। ମହାସନେ ମୁନିଵରୋ ନିଷସାଦାତୁଲଦ୍ଯୁତିଃ
ହିମବତ୍ ନିଜ ହାତରେ ସୁନା ଆସନ ପିଛାଇ ଦେଇ ନିବେଦନ କଲେ; ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ତେଜ ଥିବା ମୁନିବର ସେହି ବଡ଼ ଆସନରେ ବସିଲେ।
ଯଥାର୍ହମର୍ଘ୍ଯଂ ପାଦ୍ଯଂ ଚ ଶୈଲସ୍ତସ୍ମୈ ନ୍ଯଵେଦଯେତ୍। ମୁନିଃ ସ ପ୍ରତିଜଗ୍ରାହ ତମର୍ଘ୍ଯଂ ଵିଧିଵତ୍ତଦା
ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ଭାବେ ଶୈଳ ତାଙ୍କୁ ପାଦଧୋଇବା ଓ ପାନୀୟ ପାଇଁ ପାଣି ଦେଲେ; ମୁନି ସେହି ଅର୍ଘ୍ୟକୁ ବିଧିମତ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କଲେ।
ଗୃହୀତାର୍ଘମ୍ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠମପୃଚ୍ଛତ୍ଶ୍ଲକ୍ଷ୍ଣଯା ଗିରା। କୁଶଲଂ ତପସଃ ଶୈଲଃ ଶନୈଃ ଫୁଲ୍ଲାନନାଂବୁଜଃ
ଅର୍ଘ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କରି, ମୁନିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ ହିମଶୈଳ ମୃଦୁ କଥାରେ ତାଙ୍କର କୁଶଳ ଓ ତପସ୍ୟା ବିଷୟରେ ପଚାରିଲେ; ତାଙ୍କର ମୁହଁ ଆନନ୍ଦରେ ଖିଳିଉଠିଥିଲା।
ମୁନିରପ୍ଯଦ୍ରିରାଜାନମପୃଚ୍ଛତ୍କୁଶଲଂ ତଦା। ନାରଦ ଉଵାଚ-। ଅହୋ ଧର୍ମୋଚିତସ୍ତେଽସ୍ତି ସଂନିଵେଶୋ ମହାଗିରେ
ସେହି ସମୟରେ ମୁନି ମଧ୍ୟ ହିମଶୈଳରାଜଙ୍କୁ କୁଶଳ ପଚାରିଲେ। ନାରଦ କହିଲେ: 'ହେ ମହାଶୈଳ, ତୁମର ନିବାସ ନିଶ୍ଚୟ ଧର୍ମକୁ ଅନୁସରଣ କରୁଛି।'
ପୃଥୁତ୍ଵଂ ମନସା ତୁଲ୍ଯଂ କଂଦରାଣାଂ ତଵାନଘ। ଗୁରୁତ୍ଵଂ ତେ ଗୁଣୌଘାନାଂ ସ୍ଥାଵରାଦତିରିଚ୍ଯତେ
ତୁମର ବିଶାଳତା ମନରେ ପ୍ରବଳ ହୋଇ ଗୁହାମାନଙ୍କ ସମାନ; ତୁମ ଗୁଣମାନଙ୍କର ଭାର ତ ସମସ୍ତ ଅଚଳ ଜିନିଷକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଯାଏ।
ପ୍ରସନ୍ନତା ଚ ତୋଯସ୍ଯ ମୁନିଭ୍ଯଶ୍ଚାଧିକା ତଵ। ନ ଲକ୍ଷଯାମଃ ଶୈଲେନ୍ଦ୍ର କୁତ୍ରାଵିନଯିତା ସ୍ଥିତା
ତୁମର ପ୍ରସନ୍ନତା ଜଳ ଓ ମୁନିମାନଙ୍କ ଚାଏଁ ଅଧିକ; ହେ ଶୈଳେନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ କେଉଁଠି ଅଭିମାନ ରହିଛି, ଆମେ ଦେଖିପାରୁନାହିଁ।
ନାନା ତପୋଭିର୍ମୁନିଭିର୍ଜ୍ଵଲନାର୍କସମପ୍ରଭୈଃ। ପାଵନୈଃ ପାଵିତୋ ନିତ୍ଯଂ ତ୍ଵଂ କଂଦରସମାଶ୍ରଯୈଃ
ନାନା ପ୍ରକାର ତପସ୍ୟା କରୁଥିବା, ଅଗ୍ନି ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମାନ ତେଜ ଥିବା ମୁନିମାନେ ତୁମର ଗୁହାମାନେ ରହି, ସଦା ତୁମକୁ ପବିତ୍ର କରୁଛନ୍ତି।
ଅଵମତ୍ଯ ଵିମାନାନି ସ୍ଵର୍ଗଵାସଵିରାଗିଣଃ। ପିତୁର୍ଗୃହଇଵାସୀନା ଦେଵଗଂଧର୍ଵକିନ୍ନରାଃ
ସ୍ୱର୍ଗର ଭୋଗ ଛାଡ଼ି, ଦେବ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ କିନ୍ନରମାନେ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଘରେ ରହି, ଦିବ୍ୟ ମହଲକୁ ଅବହେଳା କରନ୍ତି।
ଅହୋ ଧନ୍ଯୋସି ଶୈଲେନ୍ଦ୍ର ଯସ୍ଯ ତେ କଂଦରଂ ହରଃ। ଅଧ୍ଯାସ୍ତେ ଲୋକନାଥୋ ହି ରାମଧ୍ଯାନପରାଯଣଃ
ହେ ପାହାଡ଼ରାଜ, ତୁମେ କେତେ ଧନ୍ୟ! ତୁମର ଗୁହାରେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ସ୍ୱାମୀ ହର, ଯିଏ ସଦା ରାମଙ୍କ ଧ୍ୟାନରେ ଲଗିଥାଏ, ବସିଛନ୍ତି।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତଵତି ଦେଵର୍ଷୌ ନାରଦେ ସାଦରଂ ଗିରା। ହିମଶୈଲସ୍ଯ ମହିଷୀ ମେନା ମୁନିଦିଦୃକ୍ଷଯା
ଦେବୃଷି ନାରଦ ଏପରି ସମ୍ମାନର ସହିତ କହିବା ପରେ, ହିମପାହାଡ଼ର ରାଣୀ ମେନା ମୁନିଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କଲେ।
ଅନୁଯାତା ଦୁହିତ୍ରା ତୁ ସ୍ଵଲ୍ପାଲିପରିଚାରିକା। ଲଜ୍ଜାପ୍ରଣଯନମ୍ରାଙ୍ଗୀ ପ୍ରଵିଵେଶ ନିକେତନମ୍
ସେ ତାଙ୍କର ଝିଅ ଓ କିଛି ସହଚରୀଙ୍କ ସହିତ, ଲଜ୍ଜା ଓ ସ୍ନେହରେ ଶୀର୍ଷ ନମାଇ, ଘରଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଯତ୍ର ସ୍ଥିତୋ ମୁନିଵରଃ ଶୈଲେନ ସହିତୋ ଵଶୀ। ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତେଜସୋ ରାଶିଂ ମୁନିଂ ଶୈଲପ୍ରିଯା ତଦା
ଯେଉଁଠାରେ ମହାମୁନି ପାହାଡ଼ରାଜ ସହ ବସିଥିଲେ, ସେଠାରେ ପହଞ୍ଚି, ପାହାଡ଼ର ପ୍ରିୟା ମୁନିଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯିଏ ତେଜର ଆଗାର।
ଵଵଂଦେ ଗୂଢଵଦନା ପାଣିପଦ୍ମକୃତାଞ୍ଜଲି। ତାଂ ଵିଲୋକ୍ଯ ମହାଭାଗାଂ ଦେଵର୍ଷିରମିତଦ୍ଯୁତିଃ
ମୁହଁ ଅଳ୍ପ ଢାକି, ହସ୍ତକମଳ ଯୋଡି, ସେ ଶିର ନମାଇ ପ୍ରଣାମ କଲେ। ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଦେବୃଷି ନାରଦ ତାଙ୍କର ଅମିତ ତେଜରେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ।
ଆଶୀର୍ଭିରମୃତୋଦ୍ଗାରରୂପାଭିସ୍ତାଂ ଵ୍ଯଵର୍ଦ୍ଧଯତ୍। ତତୋ ଵିସ୍ମିତଚିତ୍ତା ତୁ ହିମଵଦ୍ଗିରିପୁତ୍ରିକା
ସେଉଁଠି ମୁନି ଅମୃତ ସମାନ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ, ତାଙ୍କର ମଙ୍ଗଳ ବଢ଼ାଇଲେ। ଏହା ଦେଖି, ହିମବତଙ୍କ ଝିଅ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ।
ଏକ୍ଷିଷ୍ଟ ନାରଦଂ ଦେଵୀ ମୁନିମଦ୍ଭୁତରୂପିଣମ୍। ଏହି ଵତ୍ସେତି ସାପ୍ଯୁକ୍ତା ୠଷିଣା ସ୍ନିଗ୍ଧଯା ଗିରା
ସେ ଅଦ୍ଭୁତ ରୂପ ଥିବା ନାରଦଙ୍କୁ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଲେ। ମୁନି ମୃଦୁ କଥାରେ କହିଲେ, 'ଆସ, ମୁଁ ତୋ ପାଇଁ ଅଛି।'
କଂଠେ ଗୃହୀତ୍ଵା ପିତରମଙ୍କେ ସା ତୁ ସମାଵିଶତ୍। ଉଵାଚ ମାତା ତାଂ ଦେଵୀମଭିଵଂଦଯ ପୁତ୍ରିକେ
ସେ ତାଙ୍କର ବାପାଙ୍କୁ ଗଳାରେ ଧରି, ତାଙ୍କ ଆଙ୍କରେ ବସିଲେ। ମାଆ କହିଲେ, 'ମୁଁ ଯାହାକୁ ପ୍ରଣାମ କର, ଝିଅ।'
ଭଗଵଂତଂ ତପୋଧନ୍ଯଂ ପତିମାପ୍ସ୍ଯସି ସଂମତମ୍। ଇତ୍ଯୁକ୍ତା ତୁ ତତୋ ମାତ୍ରା ଵସ୍ତ୍ରେଣ ପିହିତାନନା
'ତୁମେ ତପସ୍ଵୀ ଓ ମହାନ୍ତି ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ପତିକୁ ପାଇବ।' ଏଭଳି ମାଆ କହିବା ପରେ, ସେ ମୁହଁ ଗୋଟିଏ ବସ୍ତ୍ରରେ ଢାକିଲେ।
କିଂଚିତ୍କଂପିତମୂର୍ଦ୍ଧା ତୁ ଵାକ୍ଯଂ ନୋଵାଚ କିଂଚନ। ତତଃ ପୁନରୁଵାଚେଦଂ ଵାକ୍ଯଂ ମାତା ସୁତାଂ ତଦା
ମୁଣ୍ଡ ହାଲୁକା କମ୍ପିଥିଲା, କିଛି କହିଲେ ନାହିଁ। ତେବେ ମାଆ ପୁଣି ଝିଅକୁ କହିଲେ।
ଵତ୍ସେ ଵଂଦଯ ଦେଵର୍ଷିଂ ତତୋ ଦାସ୍ଯାମି ତେ ଶୁଭମ୍। ରତ୍ନକ୍ରୀଡନକଂ ରମ୍ଯଂ ସ୍ଥାପିତଂ ଯଚ୍ଚିରଂ ମଯା
'ପୁଆ, ଦେବୃଷିଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କର। ତାପରେ ମୁଁ ତୋ ପାଇଁ ଦୀର୍ଘଦିନ ରଖିଥିବା ଶୁଭ ରତ୍ନ ଖେଳନା ଦେଇବି।'
ଇତ୍ଯୁକ୍ତା ସା ତତୋ ଵେଗାଦୁଦ୍ଗତ୍ଯ ଚରଣୌ ତଦା। ଵଵଂଦେ ମୂର୍ଧ୍ନି ସଂଧାଯ ପାଣିପଂକଜକୁଡ୍ମଲମ୍
ମାଆ ଏଭଳି କହିବା ସହିତ, ସେ ତୁରନ୍ତ ଉଠି, ହସ୍ତକମଳ ମୁଁଦି ମୁନିଙ୍କ ପାଦରେ ରଖି, ମୁଣ୍ଡ ଛୁଇଁ ପ୍ରଣାମ କଲେ।
କୃତେ ତୁ ଵଂଦନେ ତସ୍ଯା ମାତା ସଖିମୁଖେନ ତୁ। ଚୋଦଯାମାସ ଶନକୈସ୍ତସ୍ଯାଃ ସୌଭାଗ୍ଯଦର୍ଶିତାମ୍
ପ୍ରଣାମ କରିବା ପରେ, ମାଆ ତାଙ୍କ ସହଚରୀ ମାଧ୍ୟମରେ ଶାନ୍ତ ଭାବେ ତାଙ୍କର ଶୁଭ ଲକ୍ଷଣ ଦେଖାଇବାକୁ ଉତ୍ସାହିତ କଲେ।
ଶରୀରଲକ୍ଷଣାନାଂ ଚ ପରିଜ୍ଞାନାଯ କୌତୁକାତ୍। ସ୍ତ୍ରୀସ୍ଵଭାଵାତ୍ସ୍ଵଦୁହିତୁଶ୍ଚିଂତାଂ ହୃଦି ସମୁଦ୍ଵହନ୍
ଦେହର ଲକ୍ଷଣ ଜାଣିବା ଉତ୍ସୁକତାରେ, ଏବଂ ମାଆ ଭାବରେ ଝିଅ ପାଇଁ ଚିନ୍ତା ହୃଦୟରେ ଧରି, ସେ ଦେଖୁଥିଲେ।