ପ୍ରଭାଵସ୍ତୀର୍ଥମୁଖ୍ଯାନାଂ ତଦା ପୁଣ୍ଯତମସ୍ତ୍ଵଭୂତ୍। ଅଂତରିକ୍ଷେଽମରାଶ୍ଚାସନ୍ଵିମାନେଷୁ ସହସ୍ରଶଃ
ସେହିବେଳେ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥମାନଙ୍କ ତେଜ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୁଭ ହେଲା; ଆକାଶରେ ଦେବମାନେ ହଜାର-ହଜାର ଦିବ୍ୟ ଯାନରେ ବିଦ୍ୟମାନ ଥିଲେ।
ସମହେଂଦ୍ରଜଲାଧୀଶ ଵାଯୁ ଵହ୍ନି ପୁରୋଗମାଃ। ପୁଷ୍ପଵୃଷ୍ଟିଂ ପ୍ରମୁମୁଚୁସ୍ତସ୍ମିଂସ୍ତୁହିନ ଭୂଧରେ1.43.
ଇନ୍ଦ୍ର, ଜଳ, ବାୟୁ, ଅଗ୍ନି ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ଏକାଠି ହୋଇ ହିମପର୍ବତ ଉପରେ ପୁଷ୍ପବୃଷ୍ଟି କରିଲେ।
ଜଗୁର୍ଗଂଧର୍ଵମୁଖ୍ଯାଶ୍ଚ ନନୃତୁଶ୍ଚାପ୍ସରୋଗଣାଃ। ମେରୁପ୍ରଭୃତଯଶ୍ଚାପି ମୂର୍ତିମଂତୋ ମହାଚଲାଃ
ଗନ୍ଧର୍ବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ପ୍ରଧାନମାନେ ଗୀତ ଗାଇଲେ, ଅପ୍ସରାମାନେ ନୃତ୍ୟ କଲେ; ମେରୁ ଓ ଅନ୍ୟ ମହାପର୍ବତମାନେ ମଧ୍ୟ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ।
ତସ୍ମିନ୍ମହୋତ୍ସଵେ ପ୍ରାପ୍ତେ ଦିଵ୍ଯାଃ ପ୍ରସୃତପାଣଯଃ। ସାଗରାସ୍ସରିତଶ୍ଚୈଵ ସମାଜଗ୍ମୁଶ୍ଚ ସର୍ଵଶଃ
ସେ ମହାଉତ୍ସବ ଆସିବା ସମୟରେ, ଦିବ୍ୟମାନେ ହାତ ପ୍ରସାରି, ସମସ୍ତ ସାଗର ଓ ନଦୀମାନେ ଏକାଠି ହୋଇ ଯୋଗ ଦେଲେ।
ହିମଶୈଲୋଽଭଵଲ୍ଲୋକେ ତଦା ସର୍ଵୈଶ୍ଚରାଚରୈଃ। ସଂସେଵ୍ଯଶ୍ଚାଧିଗମ୍ଯଶ୍ଚ ସାଶ୍ରଯଶ୍ଚାଚଲୋତ୍ତମଃ
ସେହି ସମୟରେ ହିମପର୍ବତ ସମସ୍ତ ଚରାଚର ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେବିତ, ପ୍ରାପ୍ତ ଓ ଆଶ୍ରୟ ହେବା ଯୋଗ୍ୟ ପର୍ବତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ହେଲେ।
ଅନୁଭୂଯୋତ୍ସଵଂ ଦେଵା ଜଗ୍ମୁଃ ସ୍ଵାନ୍ନିଲଯାସ୍ତଦା। ଦେଵନାଗେଂଦ୍ରଗଂଧର୍ଵଶୈଲଲୀଲାଵତୀ ଗଣୈଃ
ଉତ୍ସବ ଅନୁଭବ କରି ଦେବମାନେ, ଦେବନାଗ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ପର୍ବତ ଲୀଳାବତୀମାନଙ୍କ ସହ ନିଜ ନିଜ ଗୃହକୁ ଫେରିଗଲେ।
ହିମଶୈଲସୁତା ଦେଵୀ ତ୍ଵହଂପୂର୍ଵିକଯା ତତଃ। କ୍ରମେଣ ବୁଦ୍ଧିମାନୀତା ଵିଦ୍ଯାଞ୍ଚାନଲସୈର୍ବୁଧୈଃ
ତାପରେ ହିମପର୍ବତର କନ୍ୟା ଦେବୀ, ତାଙ୍କ ପୂର୍ବ କର୍ମର ଫଳରେ, କ୍ରମେ ଅଗ୍ନିରେ ଦକ୍ଷ ବୁଦ୍ଧିମାନ ବ୍ୟକ୍ତିମାନଙ୍କ ଠାରୁ ଜ୍ଞାନ ଓ ବୁଦ୍ଧି ଅର୍ଜନ କଲେ।
କ୍ରମେଣ ରୂପସୌଭାଗ୍ଯପ୍ରବୋଧୈର୍ଭୁଵନତ୍ରଯେ। ସଂପୂର୍ଣଲକ୍ଷଣା ଜାତା ହିମାଲଯସୁତା ତଥା
କ୍ରମେ କ୍ରମେ ରୂପ, ସୌଭାଗ୍ୟ ଓ ଜାଗୃତି ଦ୍ୱାରା ତିନି ଲୋକରେ ହିମାଳୟର କନ୍ୟା ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଲକ୍ଷଣରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ଜନ୍ମ ନେଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ଶକ୍ରୋ ନାରଦଂ ଦେଵସଂମତମ୍। ଦେଵର୍ଷିମଥ ସସ୍ମାର କାର୍ଯସାଧନତତ୍ପରଃ
ଏହି ସମୟରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ନିଜ କାମ୍ୟ ସାଧନା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟାଶୀଳ ଥିବାବେଳେ, ଦେବତାମାନେ ଯେଉଁଠି ବଡ଼ ମାନ୍ୟ କରନ୍ତି, ସେହି ନାରଦ ଋଷିଙ୍କୁ ମନେ ପକାଇଲେ।
ସ ତୁ ଶକ୍ରସ୍ଯ ଵିଜ୍ଞାଯ କାଂକ୍ଷିତଂ ଭଗଵାଂସ୍ତଦା। ଆଜଗାମ ମୁଦା ଯୁକ୍ତୋ ମହେଂଦ୍ରସ୍ଯ ନିଵେଶନମ୍
ତାପରେ, ଭଗବାନ ନାରଦ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ବୁଝି, ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ମହେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଗୃହକୁ ଯାଇପହଞ୍ଚିଲେ।
ତଂ ତୁ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସହସ୍ରାକ୍ଷଃ ସମୁତ୍ଥାଯ ମହାସନାତ୍। ଯଥାର୍ହେଣ ତୁ ପାଦ୍ଯେନ ପୂଜଯାମାସ ଵାସଵଃ
ସେଠାରେ, ନାରଦଙ୍କୁ ଦେଖି, ହଜାର ଆଖି ଥିବା ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ବଡ଼ ଆସନରୁ ଉଠି, ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ଭାବେ ପାଦଧୋଇବା ପାଇଁ ପାଣି ଦେଇ, ନାରଦଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ।
ଶକ୍ରପ୍ରଣିହିତାଂ ପୂଜାଂ ପ୍ରତିଗୃହ୍ଯ ଯଥାଵିଧି। ନାରଦଃ କୁଶଲଂ ଦେଵମପୃଚ୍ଛତ୍ପାକଶାସନମ୍
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଯଥାବିଧି ଦିଆଯାଇଥିବା ପୂଜା ଗ୍ରହଣ କରି, ନାରଦ ଦେବତାମାନଙ୍କ ନାୟକ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ତାଙ୍କର କୁଶଳ ଖବର ପଚାରିଲେ।
ପୃଷ୍ଟେ ଚ କୁଶଲେ ଶକ୍ରଃ ପ୍ରୋଵାଚ ଵଚନଂ ପ୍ରଭୁଃ। ଇଂଦ୍ର ଉଵାଚ-। କୁଶଲସ୍ଯାଂକୁରସ୍ତାଵତ୍ସଂଵୃତ୍ତୋ ଭୁଵନତ୍ରଯେ
ନାରଦଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କୁଶଳ ପଚାରିବା ପରେ, ପ୍ରଭୁ ଇନ୍ଦ୍ର କହିଲେ: 'ତିନି ଲୋକରେ ମଙ୍ଗଳର ଅଙ୍କୁର ଉଦିତ ହୋଇଛି।'
ତତ୍ଫଲୋଦ୍ଭଵସଂପତ୍ତୌ ତ୍ଵଂ ମଯା ଵିଦିତୋ ମୁନେ। ଵେତ୍ସ୍ଯେଵ ତତ୍ସମସ୍ତଂ ତ୍ଵଂ ତଥାପି ପରିଚୋଦିତଃ
ଏହି ମଙ୍ଗଳର ଫଳରୁ ଯେଉଁ ସମୃଦ୍ଧି ହୁଏ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଜାଣେ, ମୁନିବର; ତୁମେ ସବୁକିଛି ଜାଣିଛ, ତଥାପି ମୁଁ ତୁମକୁ ଅନୁରୋଧ କରୁଛି।
ନିର୍ଵୃତିଂ ପରମାଂ ଯାତି ନିଵେଦ୍ଯାର୍ଥଂ ସୁହୃଜ୍ଜନେ। ତଦ୍ଯଥାଶୈଲଜା ଦେଵୀ ଯୋଗଂ ଯାଯାତ୍ପିନାକିନା
ମିତ୍ରମାନେ ଯେତେବେଳେ ଏହି କଥା ଜାଣିବେ, ସେତେବେଳେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସନ୍ତୋଷ ମିଳେ; ଯେପରି ଶୈଳପୁତ୍ରୀ ଦେବୀ ତାଙ୍କର ପତି ପିନାକଧାରୀଙ୍କ ସହିତ ଯୋଗ ହେଉଛନ୍ତି, ସେପରି ହେଉ।
ଶୀଘ୍ରଂ ତଥୋଦ୍ଯମଃ ସର୍ଵୈରସ୍ମତ୍ପକ୍ଷୈର୍ଵିଧୀଯତାମ୍। ଅଵଗମ୍ଯାର୍ଥମଖିଲଂ ତତ ଆମଂତ୍ର୍ଯ ନାରଦଃ
ଏହି କାର୍ଯ୍ୟରେ ଆମ ପକ୍ଷର ସମସ୍ତେ ଶୀଘ୍ର ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତୁ; ସମସ୍ତ କଥା ବୁଝି, ନାରଦଙ୍କୁ ଏଭଳି କୁହାଗଲା।
ଶୀଘ୍ରଂ ଜଗାମ ଭଗଵାନ୍ହିମଶୈଲନିକେତନମ୍। ତତ୍ର ଦ୍ଵାରେ ସ ଵିପ୍ରେଂଦ୍ରଶ୍ଚିତ୍ରଵେତ୍ରଲତାକୁଲେ
ଭଗବାନ ନାରଦ ତୁରନ୍ତ ହିମଶୈଳର ନିବାସକୁ ଗଲେ; ସେଠାରେ ଦ୍ୱାରରେ ବିଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗର ବେତ ଲତା ମଧ୍ୟରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଥିଲେ।
ଵଂଦିତୋ ହିମଶୈଲେନ ନିର୍ଗତେନ ପୁରୋ ମୁନିଃ। ସହ ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ଭଵନଂ ଭୁଵୋ ଭୂଷଣତାଂ ଗତମ୍
ହିମବତ୍ ନିଜେ ବାହାରି ଆସି ମୁନିଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ; ଦୁହେଁ ଏକାଠି ଭୂମିକୁ ଶୋଭା ଦେଉଥିବା ମହଲରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ନିଵେଦିତେ ସ୍ଵଯଂ ହୈମେ ହିମଶୈଲେନ ଵିସ୍ତୃତେ। ମହାସନେ ମୁନିଵରୋ ନିଷସାଦାତୁଲଦ୍ଯୁତିଃ
ହିମବତ୍ ନିଜ ହାତରେ ସୁନା ଆସନ ପିଛାଇ ଦେଇ ନିବେଦନ କଲେ; ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ତେଜ ଥିବା ମୁନିବର ସେହି ବଡ଼ ଆସନରେ ବସିଲେ।
ଯଥାର୍ହମର୍ଘ୍ଯଂ ପାଦ୍ଯଂ ଚ ଶୈଲସ୍ତସ୍ମୈ ନ୍ଯଵେଦଯେତ୍। ମୁନିଃ ସ ପ୍ରତିଜଗ୍ରାହ ତମର୍ଘ୍ଯଂ ଵିଧିଵତ୍ତଦା
ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ଭାବେ ଶୈଳ ତାଙ୍କୁ ପାଦଧୋଇବା ଓ ପାନୀୟ ପାଇଁ ପାଣି ଦେଲେ; ମୁନି ସେହି ଅର୍ଘ୍ୟକୁ ବିଧିମତ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କଲେ।
ଗୃହୀତାର୍ଘମ୍ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠମପୃଚ୍ଛତ୍ଶ୍ଲକ୍ଷ୍ଣଯା ଗିରା। କୁଶଲଂ ତପସଃ ଶୈଲଃ ଶନୈଃ ଫୁଲ୍ଲାନନାଂବୁଜଃ
ଅର୍ଘ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କରି, ମୁନିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ ହିମଶୈଳ ମୃଦୁ କଥାରେ ତାଙ୍କର କୁଶଳ ଓ ତପସ୍ୟା ବିଷୟରେ ପଚାରିଲେ; ତାଙ୍କର ମୁହଁ ଆନନ୍ଦରେ ଖିଳିଉଠିଥିଲା।
ମୁନିରପ୍ଯଦ୍ରିରାଜାନମପୃଚ୍ଛତ୍କୁଶଲଂ ତଦା। ନାରଦ ଉଵାଚ-। ଅହୋ ଧର୍ମୋଚିତସ୍ତେଽସ୍ତି ସଂନିଵେଶୋ ମହାଗିରେ
ସେହି ସମୟରେ ମୁନି ମଧ୍ୟ ହିମଶୈଳରାଜଙ୍କୁ କୁଶଳ ପଚାରିଲେ। ନାରଦ କହିଲେ: 'ହେ ମହାଶୈଳ, ତୁମର ନିବାସ ନିଶ୍ଚୟ ଧର୍ମକୁ ଅନୁସରଣ କରୁଛି।'
ପୃଥୁତ୍ଵଂ ମନସା ତୁଲ୍ଯଂ କଂଦରାଣାଂ ତଵାନଘ। ଗୁରୁତ୍ଵଂ ତେ ଗୁଣୌଘାନାଂ ସ୍ଥାଵରାଦତିରିଚ୍ଯତେ
ତୁମର ବିଶାଳତା ମନରେ ପ୍ରବଳ ହୋଇ ଗୁହାମାନଙ୍କ ସମାନ; ତୁମ ଗୁଣମାନଙ୍କର ଭାର ତ ସମସ୍ତ ଅଚଳ ଜିନିଷକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଯାଏ।
ପ୍ରସନ୍ନତା ଚ ତୋଯସ୍ଯ ମୁନିଭ୍ଯଶ୍ଚାଧିକା ତଵ। ନ ଲକ୍ଷଯାମଃ ଶୈଲେନ୍ଦ୍ର କୁତ୍ରାଵିନଯିତା ସ୍ଥିତା
ତୁମର ପ୍ରସନ୍ନତା ଜଳ ଓ ମୁନିମାନଙ୍କ ଚାଏଁ ଅଧିକ; ହେ ଶୈଳେନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ କେଉଁଠି ଅଭିମାନ ରହିଛି, ଆମେ ଦେଖିପାରୁନାହିଁ।
ନାନା ତପୋଭିର୍ମୁନିଭିର୍ଜ୍ଵଲନାର୍କସମପ୍ରଭୈଃ। ପାଵନୈଃ ପାଵିତୋ ନିତ୍ଯଂ ତ୍ଵଂ କଂଦରସମାଶ୍ରଯୈଃ
ନାନା ପ୍ରକାର ତପସ୍ୟା କରୁଥିବା, ଅଗ୍ନି ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମାନ ତେଜ ଥିବା ମୁନିମାନେ ତୁମର ଗୁହାମାନେ ରହି, ସଦା ତୁମକୁ ପବିତ୍ର କରୁଛନ୍ତି।
ଅଵମତ୍ଯ ଵିମାନାନି ସ୍ଵର୍ଗଵାସଵିରାଗିଣଃ। ପିତୁର୍ଗୃହଇଵାସୀନା ଦେଵଗଂଧର୍ଵକିନ୍ନରାଃ
ସ୍ୱର୍ଗର ଭୋଗ ଛାଡ଼ି, ଦେବ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ କିନ୍ନରମାନେ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଘରେ ରହି, ଦିବ୍ୟ ମହଲକୁ ଅବହେଳା କରନ୍ତି।
ଅହୋ ଧନ୍ଯୋସି ଶୈଲେନ୍ଦ୍ର ଯସ୍ଯ ତେ କଂଦରଂ ହରଃ। ଅଧ୍ଯାସ୍ତେ ଲୋକନାଥୋ ହି ରାମଧ୍ଯାନପରାଯଣଃ
ହେ ପାହାଡ଼ରାଜ, ତୁମେ କେତେ ଧନ୍ୟ! ତୁମର ଗୁହାରେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ସ୍ୱାମୀ ହର, ଯିଏ ସଦା ରାମଙ୍କ ଧ୍ୟାନରେ ଲଗିଥାଏ, ବସିଛନ୍ତି।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତଵତି ଦେଵର୍ଷୌ ନାରଦେ ସାଦରଂ ଗିରା। ହିମଶୈଲସ୍ଯ ମହିଷୀ ମେନା ମୁନିଦିଦୃକ୍ଷଯା
ଦେବୃଷି ନାରଦ ଏପରି ସମ୍ମାନର ସହିତ କହିବା ପରେ, ହିମପାହାଡ଼ର ରାଣୀ ମେନା ମୁନିଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କଲେ।
ଅନୁଯାତା ଦୁହିତ୍ରା ତୁ ସ୍ଵଲ୍ପାଲିପରିଚାରିକା। ଲଜ୍ଜାପ୍ରଣଯନମ୍ରାଙ୍ଗୀ ପ୍ରଵିଵେଶ ନିକେତନମ୍
ସେ ତାଙ୍କର ଝିଅ ଓ କିଛି ସହଚରୀଙ୍କ ସହିତ, ଲଜ୍ଜା ଓ ସ୍ନେହରେ ଶୀର୍ଷ ନମାଇ, ଘରଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଯତ୍ର ସ୍ଥିତୋ ମୁନିଵରଃ ଶୈଲେନ ସହିତୋ ଵଶୀ। ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତେଜସୋ ରାଶିଂ ମୁନିଂ ଶୈଲପ୍ରିଯା ତଦା
ଯେଉଁଠାରେ ମହାମୁନି ପାହାଡ଼ରାଜ ସହ ବସିଥିଲେ, ସେଠାରେ ପହଞ୍ଚି, ପାହାଡ଼ର ପ୍ରିୟା ମୁନିଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯିଏ ତେଜର ଆଗାର।