ସେନାନ୍ଯୋ ଦେଵରାଜସ୍ଯ ଦୁର୍ଜଯା ଭୁଵନତ୍ରଯେ। କୋଟଯସ୍ତାସ୍ତ୍ରଯସ୍ତ୍ରିଂଶଦ୍ଦେଵଦେଵନିକାଯିନାମ୍1.42.
ଦେବତାଙ୍କ ରାଜାଙ୍କ ସେନା, ତିନି ଭୁବନରେ ଅଜୟ, ତେହତିସ୍ କୋଟି ଦେବସେନା ମିଶି ଥିଲା।
ହିମାଚଲାଭେ ସିତଚାରୁଚାମରେ ସୁଵର୍ଣପଦ୍ମାମଲସୁଂଦରସ୍ରଜି। କୃତାଭିରାମୋ ଜ୍ଵଲକୁଂକୁମାଂକୁରେ କପୋଲଲୀଲାଲିକଦଂବସଂକୁଲେ
ହିମାଳୟ ପର୍ବତ ସଦୃଶ ଧଳା ଚାମର, ସୁନା ଦଳର ପଦ୍ମମାଳା, ତେଜସ୍ୱୀ କୁଙ୍କୁମ ଚିହ୍ନ ଓ ଗାଲ ଉପରେ ମୁକ୍ତା ମାଳା ରହି, ସେ ଅତି ଆନନ୍ଦମୟ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ସ୍ଥିତସ୍ତଦୈରାଵଣନାମ କୁଂଜରେ ମହାମନାଶ୍ଚିତ୍ରଵିଭୂଷଣାଂବରଃ। ଵିଶାଲଵଜ୍ରଃ ସୁଵିତାନଭୂଷିତଃ ପ୍ରକୀର୍ଣକେଯୂରଭୁଜଂଗମଂଡଲଃ
ସେ ମହାମନା ଏଇରାବତ ନାମକ ହାତୀ ଉପରେ ଦଢ଼ି, ଅଦ୍ଭୁତ ଭୂଷଣ ଓ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ବିଶାଳ ଓ ବଜ୍ର ସଦୃଶ ଦେହରେ, ଶୋଭାମୟ ଭାବରେ, ହାତରେ ଅନେକ କେୟୂର ଓ ସର୍ପମାଳା ପିନ୍ଧିଥିଲେ।
ସହସ୍ରଦୃଗ୍ଵଂଦିତପାଦପଲ୍ଲଵସ୍ତ୍ରିଵିଷ୍ଟପେ ଶୋଭତ ପାକଶାସନଃ। ତୁରଂଗ ମାତଂଗ କୁଲୌଘସଂକୁଲା ସିତାତପତ୍ତ୍ରଦ୍ଧ୍ଵଜଶାଲିନୀ ଚ
ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ଦ୍ୱାରା ପାଦପଦ୍ମ ପ୍ରଶଂସିତ, ତିନି ଲୋକରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଶୋଭା ପାଉଥିଲେ। ଘୋଡ଼ା ଓ ହାତୀର ଦଳ ମଧ୍ୟରେ, ଧଳା ଛତା ଓ ପତାକା ତାଙ୍କୁ ଅଲଙ୍କୃତ କରୁଥିଲା।
ବଭୂଵ ସା ଦୁର୍ଜଯପତ୍ତିସଂତତା ଵିଭାତି ନାନାଯୁଧଯୋଧଦୁସ୍ତରା। ତତୋଶ୍ଵିନୌ ଚ ମରୁତଃ ସସାଧ୍ଯାଃ ସପୁରଂଦରାଃ
ଅଜୟ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଯୋଦ୍ଧାରେ ଭରିଥିବା ସେଇ ସେନାକୁ ଜିତିବା ଅତି କଷ୍ଟ। ତାପରେ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ, ମାରୁତ, ସାଧ୍ୟ ଓ ପୁରନ୍ଦର ଯୋଗ ଦେଲେ।
ଯକ୍ଷରାକ୍ଷସଗଂଧର୍ଵା ଦିଵ୍ଯ ନାନାସ୍ତ୍ରପାଣଯଃ। ଜଘ୍ନୁର୍ଦୈତ୍ଯେଶ୍ଵରଂ ସର୍ଵେ ସଂଭୂଯ ତୁ ମହାବଲାଃ
ଯକ୍ଷ, ରାକ୍ଷସ ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ, ବିଭିନ୍ନ ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଧରି, ସମସ୍ତେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ବଡ଼ ଶକ୍ତି ସହିତ ଦୈତ୍ୟରାଜାଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ।
ନ ଚୈଵାସ୍ତ୍ରାଣ୍ଯସଜ୍ଜଂତ ଗାତ୍ରେ ଵଜ୍ରାଚଲୋପମେ। ଅଥୋ ରଥାଦଵପ୍ଲୁତ୍ଯ ତାରକୋ ଦାନଵାଧିପଃ
ତାଙ୍କର ଦେହ ବଜ୍ରପାହାଡ଼ ସଦୃଶ ଥିବାରୁ, କୌଣସି ଅସ୍ତ୍ର ଲାଗିଲା ନାହିଁ। ତାପରେ ଦାନବମାନଙ୍କ ରାଜା ତାରକ ରଥରୁ ଅଲଗା ହେଲେ।
ଜଘାନ କୋଟିଶୋ ଦେଵାନ୍କରପାର୍ଷ୍ଣିଭିରେଵ ଚ। ହତଶେଷାଣି ସୈନ୍ଯାନି ଦେଵାନାଂ ଵିପ୍ର ଦୁଦ୍ରୁଵୁଃ
ସେ ଲକ୍ଷେ ଲକ୍ଷେ ଦେବତାଙ୍କୁ ନିଜ ହାତ ଓ ପାଦ ଦ୍ୱାରା ମାରିଦେଲେ। ବାକି ଥିବା ଦେବସେନା ଭୟରେ ପଳାଇଗଲା।
ଦିଶୋ ଭୀତାନି ସଂତ୍ଯଜ୍ଯ ରଣୋପକରଣାନି ଚ। ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତାନ୍ଵିଦ୍ରୁତାନ୍ଦେଵାଂସ୍ତାରକୋ ଵାକ୍ଯମବ୍ରଵୀତ୍
ଭୟରେ ଦେବତାମାନେ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଦିଗ୍ଗୁଡ଼ିକୁ ଛାଡ଼ି ଦେଇ ପଳାଇଗଲେ। ସେମାନେ ଏପରି ଭାଗିଯିବାକୁ ଦେଖି, ତାରକ କହିଲେ—
ମା ଵଧିଷ୍ଠ ସୁରାନ୍ଦୈତ୍ଯା ଵଜ୍ରାଂଗାଯ ଚ ମଂଦିରେ। ଶୀଘ୍ରମାନୀଯ ଦର୍ଶ୍ଯଂତାଂ ବଦ୍ଧାନ୍ପଶ୍ଯତ୍ଵଯଂ ସୁରାନ୍
ହେ ଦାଇତ୍ୟମାନେ, ଦେବତାମାନେକୁ ମାରନ୍ତୁ ନାହିଁ। ବଜ୍ରାଙ୍ଗକୁ ତୁରନ୍ତ ମୋ ମହଳକୁ ଆଣ, ଯାହାଁ ସେ ବନ୍ଧିତ ଦେବମାନେକୁ ଦେଖିପାରିବ।
ଲୋକପାଲାଂସ୍ତତୋ ଦୈତ୍ଯୋ ବଦ୍ଧ୍ଵା ଚେଂଦ୍ରମୁଖାନ୍ରଣେ। ସରୁଦ୍ରାନ୍ସୁଦୃଢୈଃ ପାଶୈଃ ପଶୁପାଲଃ ପଶୂନିଵ
ତାପରେ ସେ ଦାନବଟିଏ ଯୁଦ୍ଧରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଲୋକପାଳମାନଙ୍କୁ ଦୃଢ଼ ଦୌର୍ବଳ୍ୟରେ ବାନ୍ଧିଦେଲେ, ଯେପରି ଗୋପାଳ ଗୋମାନେକୁ ବାନ୍ଧେ।
ସ ଭୂଯୋ ରଥମାସ୍ଥାଯ ଜଗାମ ସ୍ଵକମାଲଯଂ। ସିଦ୍ଧଗଂଧର୍ଵସଂଘୁଷ୍ଟଂ ଵିପୁଲାଚଲମସ୍ତକମ୍
ପୁଣି ସେ ତାଙ୍କର ରଥରେ ଚଢ଼ି, ସିଦ୍ଧ ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଯେଉଁଠାରେ ଗୀତ ଗାଉଛନ୍ତି, ସେଉଁ ଉଚ୍ଚ ପାହାଡ଼ ଶିଖରରେ ନିଜ ଘରକୁ ଚଲିଗଲେ।
ପୁଲସ୍ତ୍ଯ ଉଵାଚ-। ପ୍ରାଦୁରାସୀତ୍ପ୍ରତୀହାରଃ ଶୁଭ୍ରଚୀନାଂଶୁକାଂବରଃ। ସ ଜାନୁଭ୍ଯାଂ ମହୀଂ ଗତ୍ଵା ପିହିତାସ୍ଯଶ୍ଚ ପାଣିନା
ପୁଲସ୍ତ୍ୟ କହିଲେ: ଏକ ଦ୍ୱାରପାଳ ଦେଖାଦେଲେ, ସେ ଧଳା ଜମା ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଜଙ୍ଘା ଟିକେ ମାଟିକୁ ଛୁଇଁ, ହାତରେ ମୁଁହ ଢାକିଥିଲେ।
ଉଵାଚାନାଵିଲଂ ଵାକ୍ଯମଲ୍ପାକ୍ଷରପରିଷ୍କୃତମ୍। ଦୈତ୍ଯେଂଦ୍ରମର୍କଵୃଂଦାଭଂ ବିଭ୍ରତଂ ଭାସ୍ଵରଂ ଵପୁଃ
ସେ ଦ୍ୱାରପାଳ ସ୍ପଷ୍ଟ ଓ ସଂକ୍ଷିପ୍ତ କଥା କହିଲେ, ଯେଉଁଥିରେ ଦାନବରାଜା ଆଗରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେହରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟମାଳା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
କାଲନେମିଃ ସୁରାନ୍ବଦ୍ଧ୍ଵା ପ୍ରାଦାଯ ଦ୍ଵାରି ତିଷ୍ଠତି। ସ ଵିଜ୍ଞାପଯତି ସ୍ଥେଯଂ କ୍ଵ ଵଂଦିନି ଚ ଯୈଃ ପ୍ରଭୋ
କାଳନେମି ଦେବମାନେକୁ ବାନ୍ଧି, ଦ୍ୱାରେ ରଖିଛନ୍ତି; ସେ ଜଣେଇଲେ, 'ପ୍ରଭୁ, ଏହି ବନ୍ଧିଆମାନେ କେଉଁଠି ରହିବେ ଓ କିଏ ଦେଖିବେ?'
ତନ୍ନିଶମ୍ଯାବ୍ରଵୀଦ୍ଦୈତ୍ଯଃ ପ୍ରତୀହାରସ୍ଯ ଭାଷିତମ୍। ଯଥେଷ୍ଠଂ ସ୍ଥୀଯତାମେଭିର୍ଗୃହଂ ମେ ଭୁଵନତ୍ରଯଂ
ଦ୍ୱାରପାଳଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଦାନବ କହିଲେ: 'ଏମାନେ ଯେଉଁଠି ଇଚ୍ଛା କରନ୍ତି, ସେଠି ରୁହନ୍ତୁ; ମୋର ଘର ତିନି ଲୋକ ଅଟୁଟ।'
କେଵଲଂ ଵାସଵଂ ତ୍ଵେକଂ ମୁଂଡଯିତ୍ଵା ଵିମୁଚ୍ଯତାମ୍। ସିତଵସ୍ତ୍ରପରିଚ୍ଛନ୍ନଂ ଶୁନଃପାଦେନ ଚିହ୍ନିତମ୍
କିନ୍ତୁ କେବଳ ବାସବଙ୍କୁ ମୁଣ୍ଡ ମୁଣ୍ଡି, ଧଳା ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧାଇ, କୁକୁର ପାଦର ଚିହ୍ନ ଦେଇ ଛାଡ଼ିଦିଅ।
ଏଵଂ କୃତେ ତତୋ ଦେଵା ଦୂଯମାନେନ ଚେତସା। ଜଗ୍ମୁର୍ଜଗଦ୍ଗୁରୁଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ଶରଣଂ କମଲୋଦ୍ଭଵମ୍
ଏପରି କରାଯିବା ପରେ, ଦେବମାନେ ମନରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, ଜଗତ୍ର ଗୁରୁ କମଳରୁତ୍ପନ୍ନଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ।
ଵିନିର୍ଵିଣ୍ଣାସ୍ତମାସାଦ୍ଯ ଶିରୋଭିର୍ଦ୍ଧରଣୀଂ ଗତାଃ। ତୁଷ୍ଟୁଵୁଃ ସୁଷ୍ଠୁ ଵର୍ଣାଢ୍ଯୈର୍ଵଚୋଭିଃ କମଲାସନମ୍
ସେମାନେ ଅତି ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, ମୁଣ୍ଡ ମାଟିକୁ ଛୁଇଁ, କମଳାସନଙ୍କୁ ଉତ୍ତମ ଗୁଣରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶବ୍ଦରେ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ଦେଵା ଊଚୁଃ-। ନମସ୍ତ୍ଵୋଂକାରାଂକୁରାଦିପ୍ରସୂତ୍ଯୈ ଵିଶ୍ଵସ୍ଥାନାନଂତଭେଦସ୍ଯ ପୂର୍ଵମ୍। ସଂଭୂତସ୍ଯାନଂତରଂ ସତ୍ଵମୂଲେ ସଂହାରେଚ୍ଛୋସ୍ତେ ନମଃ ସତ୍ଵମୂର୍ତ୍ତେ
ଦେବମାନେ କହିଲେ: ଓଁକାର ଆରମ୍ଭ ଯେଉଁଠାରୁ, ସୃଷ୍ଟିର ମୂଳ, ଅନେକ ପ୍ରକାର ଜଗତ୍ର ପ୍ରଥମ କାରଣ, ଅସ୍ତିତ୍ୱର ମୂଳରେ ଉତ୍ପନ୍ନ, ସଂହାର ଇଚ୍ଛା ଯାହାଙ୍କର—ସେଇ ଅସ୍ତିତ୍ୱର ମୂର୍ତ୍ତିକୁ ନମସ୍କାର।
ଵ୍ଯକ୍ତୀନାଂ ତ୍ଵାମାଦିଭୂତଂ ମହିମ୍ନା ଚାସ୍ମାଦସ୍ମାନଭିଧାନାଦ୍ଵିଚିଂତ୍ଯ। ଦ୍ଯାଵାପୃଥ୍ଵ୍ଯୋରୂର୍ଦ୍ଧ୍ଵଲୋକାଂସ୍ତଥାଧଶ୍ଚାଂଡାଦସ୍ମାତ୍ତ୍ଵଂ ଵିଭାଗଂ ଚକର୍ଥ
ତୁମେ ସମସ୍ତ ପ୍ରକଟ ଜିନିଷର ଆଦି ତତ୍ତ୍ୱ, ତୁମର ମହିମା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ନାମ ଓ ବିଚାରରୁ ଉପରେ; ତୁମେ ଦ୍ୟୁଲୋକ ଓ ପୃଥିବୀ ଓ ତଳ ଲୋକକୁ ଏହି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡରୁ ବିଭାଜନ କରିଥିଲେ।
ଵ୍ଯକ୍ତଂ ମେରୁର୍ଯଜ୍ଜରାଯୁସ୍ତଵାଭୂଦେଵଂ ଵିଦ୍ମସ୍ତ୍ଵତ୍ପ୍ରଣୀତୋଵକାଶଃ। ଵ୍ଯକ୍ତଂ ଦେଵା ଜଜ୍ଞିରେ ଯସ୍ଯ ଦେହାଦ୍ଦେହସ୍ଯାଂତଶ୍ଚାରିଣୋ ଦେହଭାଜଃ
ମେରୁ ପାହାଡ଼ ତୁମରୁ ପ୍ରକଟ ହୋଇଛି, ଏହିପରି ଆମେ ଜାଣୁଛୁ ଯେ ଆକାଶ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ସୃଷ୍ଟି କରିଛ; ଦେବମାନେ ତୁମ ଦେହରୁ ଜନ୍ମିଛନ୍ତି, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଜୀବ ତୁମ ଦେହରେ ବସିଛନ୍ତି।
ଦ୍ଯୌସ୍ତେ ମୂର୍ଦ୍ଧା ଲୋଚନେ ଚଂଦ୍ରସୂର୍ଯୌ ଵ୍ଯାଲାଃ କେଶାଃ ଶ୍ରୋତ୍ରରଂଧ୍ରେ ଦିଶସ୍ତେ। ଗାତ୍ରଂ ଯଜ୍ଞଃ ସିଂଧଵଃ ସଂଧଯୋ ଵୈ ପାଦୌ ଭୂମିସ୍ତୂଦରଂ ତେ ସମୁଦ୍ରାଃ
ଦ୍ୟୁଲୋକ ତୁମର ମୁଣ୍ଡ, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ତୁମ ଆଖି, ସର୍ପମାନେ ତୁମ କେଶ, ଦିଗ୍ଗୁଡ଼ିକ ତୁମ କାନର ରନ୍ଧ୍ର; ଯଜ୍ଞ ତୁମ ଦେହ, ନଦୀମାନେ ତୁମ ଯୋଡ଼, ପୃଥିବୀ ତୁମ ପାଦ, ସମୁଦ୍ର ତୁମ ଉଦର।
ମାଯାକାରଃ କାରଣଂ ତ୍ଵଂ ପ୍ରସିଦ୍ଧୋ ଵେଦୈଃ ଶାଂତୋ ଜ୍ଯୋତିରର୍କସ୍ତ୍ଵମୁକ୍ତଃ। ଵେଦାର୍ଥେନ ତ୍ଵାଂ ଵିଵୃଣ୍ଵଂତି ବୁଦ୍ଧ୍ଯା ହୃତ୍ପଦ୍ମାଂତଃ ସଂନିଵିଷ୍ଟଂ ପୁରାଣମ୍
ତୁମେ ବେଦରେ ମାୟାକାର ଓ ସମସ୍ତର କାରଣ ବୋଲି ପରିଚିତ; ତୁମେ ଶାନ୍ତ ଆଲୋକ, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଅକ୍ଷୟ; ବୁଦ୍ଧିମାନେ ବେଦର ଅର୍ଥ ଦ୍ୱାରା ତୁମକୁ ହୃଦୟର କମଳ ମଧ୍ୟରେ ବସିଥିବା ପୁରାତନ ବୋଲି ବର୍ଣ୍ଣନା କରନ୍ତି।
ତ୍ଵାଂ ଚାତ୍ମାନଂ ଲବ୍ଧଯୋଗା ଗୃଣଂତି ସାଂଖ୍ଯୈର୍ଯାଃ ସ୍ତାଃ ସପ୍ତସୂକ୍ଷ୍ମାଃ ପ୍ରଣୀତାଃ। ତାସାଂ ହେତୁର୍ଯାଷ୍ଟମୀ ଚାପି ଗୀତା ତାସ୍ଵଂତସ୍ଥୋ ଜୀଵଭୂତସ୍ତ୍ଵମେଵ
ଯେମାନେ ଯୋଗ ଲାଭ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ତୁମକୁ ଆତ୍ମା ବୋଲି ଗାନ କରନ୍ତି; ସାଂଖ୍ୟମାନେ ଶିଖାଉଥିବା ସତ୍ତ ସୂକ୍ଷ୍ମ ତତ୍ତ୍ୱମାନେ ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ଗାନ କରନ୍ତି; ସେମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଅଷ୍ଟମ କାରଣ ଭାବେ ତୁମେ ଗୀତିତ, ଏବଂ ତୁମେ ଭିତରେ ବସିଥିବା ଜୀବ ଅଟୁଟ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମୂର୍ତ୍ତିଂ ସ୍ଥୂଲସୂକ୍ଷ୍ମାଂଚକାର ଯେ ଵୈ ଭାଵାଃ କାରଣେ କେଚିଦୁକ୍ତାଃ। ସଂଭୂତାସ୍ତେ ତ୍ଵତ୍ତ ଏଵାଦିସର୍ଗେ ଭୂଯସ୍ତାସ୍ତ୍ଵାଂ ଵାସନାଂ ତେଭ୍ଯୁପେଯାଃ
ଯେମାନେ ତୁମର ଷ୍ଠୂଳ ଓ ସୂକ୍ଷ୍ମ ରୂପ ଦେଖିଛନ୍ତି, ଏବଂ କିଛି କାରଣ ଭାବରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ଅବସ୍ଥାମାନେ, ସେମାନେ ଜାଣନ୍ତି ଏସବୁ ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭରେ ତୁମରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ; ଆମର ଭକ୍ତି ତୁମ ପ୍ରତି ସେମାନେଠାରୁ ଅଧିକ ହେଉ।
ତ୍ଵତ୍ସଂକେତସ୍ତ୍ଵଂତରାଯୋ ନିଗୂଢଃ କାଲୋଽମେଯୋ ଧ୍ଵସ୍ତସଂଖ୍ଯାଵିକଲ୍ପଃ। ଭାଵାଭାଵାଵ୍ଯକ୍ତିସଂହାରହେତୁଃ ସୋଽନଂତସ୍ତ୍ଵଂ ତସ୍ଯ କର୍ତା ନିଧାନମ୍
ତୁମର ଚିହ୍ନ ଗୁପ୍ତ ଅନ୍ତରାଳ, ଅପରିମାପ୍ୟ କାଳ, ସମସ୍ତ ଭେଦ ଓ ଗଣନାର ନାଶକ; ତୁମେ ଭାବ ଓ ଅଭାବ, ପ୍ରକଟି ଓ ସଂହାରର କାରଣ; ଅନନ୍ତ, ସେମାନଙ୍କର ସୃଷ୍ଟିକାରୀ ଓ ଶେଷ ଅଟୁଟ।
ସ୍ଥୂଲସ୍ସର୍ଵୋଽନର୍ଥଭୂତସ୍ତତୋନ୍ଯସ୍ସୋଽର୍ଥସ୍ସୂକ୍ଷ୍ମୋ ଯୋ ହି ତେଭ୍ଯୋପିଗୀତଃ। ସ୍ଥୂଲା ଭାଵାଶ୍ଚାଵୃତା ଯୈଶ୍ଚ ତେଷାଂ ତେଭ୍ଯଃ ସ୍ଥୂଲସ୍ତ୍ଵଂ ପୁରାଣେ ପ୍ରଣୀତଃ
ସମସ୍ତ ଷ୍ଠୂଳ ଜିନିଷ ଅର୍ଥହୀନ, କିନ୍ତୁ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଯାହାକୁ ଅଧିକ ମହତ୍ତ୍ୱ ଦିଆଯାଇଛି, ତାହା ଅର୍ଥପୂର୍ଣ୍ଣ; ଷ୍ଠୂଳ ଅବସ୍ଥାମାନେ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଢାକି ରହିଛି, ଏବଂ ପୁରାଣରେ ତୁମକୁ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଷ୍ଠୂଳ ତତ୍ତ୍ୱ ବୋଲି କୁହାଯାଇଛି।
ଭୂତଂଭୂତଂ ଭୂତିମଦ୍ଭୂତଭାଵଂ ଭାଵେଭାଵେ ଭାଵିତଂ ତ୍ଵଂ ଯୁନକ୍ଷି। ଯୁକ୍ତଂଯୁକ୍ତଂ ଵ୍ଯକ୍ତିଭାଵାନ୍ନିରସ୍ଯ ସ୍ଥାନେସ୍ଥାନେ ଵ୍ଯକ୍ତିଵୃତ୍ତିଂ କରୋଷି
ତୁମେ ପୁନିପୁନି ସମସ୍ତ ଜୀବକୁ ଏକତ୍ର କର, ଯେଉଁମାନେ ମହିମାଶାଳୀ, ସେମାନେ ସହିତ ମହିମାଶାଳୀଙ୍କୁ ମିଶାଉଛ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅବସ୍ଥାରେ ଯାହା ଯୋଗ୍ୟ, ସେଉଁଠି ଯୋଡ଼ ଦେଉଛ। ପୁନିପୁନି ତୁମେ ପ୍ରକଟ ରୂପକୁ ଅପସାରଣ କରି, ପ୍ରତ୍ୟେକ ସ୍ଥାନରେ ପ୍ରକଟତାର କାର୍ଯ୍ୟକୁ ସ୍ଥାପନ କର।
ଇତ୍ଥଂ ଦେଵୋ ଵ୍ଯକ୍ତିଭାଜାଂ ଶରଣ୍ଯସ୍ତ୍ରାତା ଗୋପ୍ତା ଭାଵିତୋଽନଂତମୂର୍ତିଃ। ଵିରେମୁରମରାସ୍ତୁ ତ୍ଵା ବ୍ରହ୍ମାଣମିତି କାରଣମ୍
ଏଭଳି ଦେବତା, ଯିଏ ରୂପଧାରୀଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ, ରକ୍ଷାକାରୀ ଓ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ରୂପରେ ଅନେକ ରୂପ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି, ଅମରମାନେ ତାଙ୍କୁ, ହେ ବ୍ରହ୍ମା, ସବୁ କାରଣ ଭାବେ ପ୍ରଶଂସା କଲେ।