ତିର୍ଯଗୂର୍ଧ୍ଵଂ ଚ ଗଗନେ ଵଵୃଧୁସ୍ତସ୍ଯ ବାହଵଃ। ପର୍ଵତାଦିଵ ନିଷ୍କ୍ରାଂତାଃ ପଂଚାସ୍ଯା ଇଵ ପନ୍ନଗାଃ
ତାଙ୍କର ବାହୁମାନେ ଆକାଶରେ ଉପରକୁ ଓ ପାଖକୁ ବଢ଼ିଗଲା, ପାହାଡ଼ରୁ ବାହାରୁଥିବା ପଞ୍ଚମୁଖୀ ସାପ ଭଳି।
ସୋଽସ୍ତ୍ରଜାଲୈର୍ବହୁଵିଧୈର୍ଧନୁର୍ଭିଃ ପରିଘୈରପି। ଦିଵ୍ଯମାକାଶମାଵଵ୍ରେ ପର୍ଵତୈରୁଚ୍ଛ୍ରିତୈରିଵ
ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଅସ୍ତ୍ର, ଧନୁଷ ଓ ଲୋହା ଗଦା ନେଇ, ସେ ଦିବ୍ୟ ଆକାଶକୁ ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ଦ୍ୱାରା ଢାକିଦେଲେ।
ସୋନିଲୋଦ୍ଭୂତଵସନସ୍ତସ୍ଥୌ ସଂଗ୍ରାମଲାଲସଃ। ସଂଧ୍ଯାତପଗ୍ରସ୍ତଶିଲଃ ସାକ୍ଷାନ୍ମେରୁରିଵାଚଲଃ
ପବନେ ଉଡ଼ୁଥିବା ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ, ସେ ସାଂଧ୍ୟାର ରଶ୍ମିରେ ପାହାଡ଼ର ପଥର ଭଳି ଦଣ୍ଡାୟମାନ ମେରୁ ପର୍ବତ ସଦୃଶ ଦଢ଼ିଉଠିଲେ।
ଊରୁଵେଗପ୍ରମଥିତୈଃ ଶୃଂଗଶୈଲାଗ୍ରପାଦପୈଃ। ଅପାତଯଦ୍ଦେଵଗଣାନ୍ଵଜ୍ରେଣେଵ ମହାଗିରୀନ୍
ତାଙ୍କର ଉରୁର ଜୋରରେ ଉଖାଡ଼ା ପାହାଡ଼ ଶିଖର, ଚୂଡ଼ା ଓ ଗଛମାନେ ଦ୍ୱାରା, ସେ ଦେବମାନେକୁ ବଜ୍ର ପରି ଆଘାତ କରି ଭୁଇଁକୁ ପକାଇଦେଲେ।
ବାହୁଭିଶ୍ଚ ସନିସ୍ତ୍ରିଂଶୈଶ୍ଛିନ୍ନଭିନ୍ନଶିରୋରୁହାଃ। ନ ଶେକୁଶ୍ଚଲିତୁଂ ଦେଵାଃ କାଲନେମିହତା ଯୁଧି
ତାଙ୍କର ତଳ ଧରିଥିବା ବାହୁରେ ଆଘାତ ଓ ଚୋଟ ଖାଇ, ଦେବମାନେର କେଶ ଓ ଦେହ ଭାଙ୍ଗିଗଲା, ସେମାନେ କାଳନେମିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଯୁଦ୍ଧରେ ହାରି ଚଳିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ମୁଷ୍ଟିଭିର୍ନିହତାଃ କେଚିତ୍କେଚିଚ୍ଚ ଦ୍ଵିଦଲୀକୃତାଃ। ଯକ୍ଷଗଂଧର୍ଵପତଗାଃ ସମହୋରଗକିନ୍ନରାଃ
କିଛି ଯକ୍ଷ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ପକ୍ଷୀ, ନାଗ ଓ କିନ୍ନରମାନେ ତାଙ୍କର ମୁଷ୍ଟି ଆଘାତରେ ପଡ଼ିଗଲେ, ଅନ୍ୟମାନେ ଦୁଇ ଭାଗରେ ଭାଗିଗଲେ।
ତେନ ଵିତ୍ରାସିତାଃ ପେତୁଃ ସମରେ କାଲନେମିନା। ନ ଶେକୁର୍ଯତ୍ନଵଂତୋପି ଯତ୍ନଂ କର୍ତୁଂ ଵିଚେତସଃ
କାଳନେମିଙ୍କ ଭୟରେ ସେମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଭୂଇଁକୁ ପଡ଼ିଗଲେ; ଅନେକ ଚେଷ୍ଟା କଲେ ମଧ୍ୟ, ଭୟରେ ମନ ଭ୍ରମିତ ହୋଇ, କିଛି କରିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ତେନ ଶକ୍ରଃ ସହସ୍ରାକ୍ଷୋଽସ୍ପଂଦିତଃ ଶରବଂଧନୈଃ। ନିଷ୍ପ୍ରଯତ୍ନଃ କୃତଃ ସଂଖ୍ଯେ ଚଲିତୁଂ ନ ଶଶାକ ହ
ତାଙ୍କର ଦ୍ୱାରା, ହଜାର ଆଖି ଥିବା ଇନ୍ଦ୍ର ଶର ବନ୍ଧନରେ ବାନ୍ଧାଯାଇ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଶକ୍ତିହୀନ ହୋଇ, ଚଳିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ନିର୍ଜଲାଂଭୋଦସଦୃଶୋ ନିର୍ଜଲାର୍ଣଵସପ୍ରଭଃ। ନିର୍ଵ୍ଯାପାରଃ କୃତସ୍ତେନ ଵିପାଶୋ ଵରୁଣୋ ମୃଧେ
ତାଙ୍କର ଦ୍ୱାରା, ଜଳର ଦେବତା ବରୁଣ ଯୁଦ୍ଧରେ କିଛି କରିପାରିଲେ ନାହିଁ; ସେ ଜଳ ନଥିବା ମେଘ କିମ୍ବା ଶୁଷ୍କ ସମୁଦ୍ର ପରି ହୋଇଗଲେ।
ରଣେ ଵୈଶ୍ରଵଣସ୍ତେନ ପରୀତଃ କାଲରୂପିଣା। ଵିଲପନ୍ଲୋକପାଲେଶସ୍ତ୍ଯାଜିତୋ ଧନଦଃ କ୍ରିଯାଂ
ଧନର ଦେବତା ବୈଶ୍ରବଣ, ସେ ମୃତ୍ୟୁ ରୂପୀ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଯୁଦ୍ଧରେ ଘେରାଯାଇ, ଦୁଃଖ କରି, ଲୋକପାଳ ଭାବରେ ତାଙ୍କର କାମ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ଯମଃ ସର୍ଵହରସ୍ତେନ ମୃତ୍ଯୁପ୍ରହରଣୋ ରଣେ। ଯାମ୍ଯାମଵସ୍ଥାଂ ସଂତ୍ଯଜ୍ଯ ଭୀତଃ ସ୍ଵାଂ ଦିଶମାଵିଶତ୍
ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନେଇଯିବା ଯମ, ମୃତ୍ୟୁ ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରି, ଭୟରେ ତାଙ୍କ ଦିଗକୁ ପଳାଇ ନିଜ ଦେଶ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ସଲୋକପାଲାନୁତ୍ସାର୍ଯ ହୃତ୍ଵା ତେଷାଂ ଚ କର୍ମ ତତ୍। ଦିକ୍ଷୁ ସର୍ଵାସୁ ଦେହଂ ସ୍ଵଂ ଚତୁର୍ଧା ଵିଦଧେ ତଦା
ସେ ସମସ୍ତ ଲୋକପାଳଙ୍କୁ ହଟାଇ, ସେମାନଙ୍କର କାମ ନେଇ, ତାପରେ ସେ ନିଜ ଦେହକୁ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଚାରି ଭାଗରେ ବାଣ୍ଟିଦେଲେ।
ସ ନକ୍ଷତ୍ରପଥଂ ଗତ୍ଵା ଦିଵ୍ଯଂ ସ୍ଵର୍ଭାନୁଦର୍ଶିତଂ। ଜହାର ଲକ୍ଷ୍ମୀଂ ସୋମସ୍ଯ ଯଚ୍ଚାସ୍ଯ ଵିଷଯଂ ମହତ୍
ସେ ତାରାମଣ୍ଡଳର ଦିବ୍ୟ ପଥକୁ, ଯାହା ସ୍ୱର୍ଭାନୁ ଦେଖାଇଥିଲେ, ଯାଇ ସୋମଙ୍କର ଧନ-ଉତ୍ତମ ଭାଗ୍ୟ ଓ ବିଶାଳ ରାଜ୍ୟକୁ ଜବରଦସ୍ତି ନେଇ ନେଲେ।
ଚାଲଯାମାସ ଦୀପ୍ତାଂଶୁଂ ଧର୍ମଦ୍ଵାରା ସଭାସ୍କରଂ। ଶାସନଂ ଚାସ୍ଯ ଵିଷଯଂ ଜହାର ଦିନକର୍ମ ଚ
ସେ ଦୀପ୍ତ ରବିକୁ, ଧର୍ମର ଦ୍ୱାର ସହିତ, ହଲାଇ ଦେଲେ; ତାଙ୍କର ଶାସନ, ରାଜ୍ୟ ଓ ଦିନର କାର୍ଯ୍ୟକୁ ନେଇ ନେଲେ।
ସୋଗ୍ନିଂ ଦେଵମୁଖଂ ଜିତ୍ଵା ଚକାରାତ୍ମମୁଖାଶ୍ରଯଂ। ଵାଯୁଂ ଚ ତରସା ଜିତ୍ଵା ଚକାରାତ୍ମଵଶାନୁଗଂ
ସେ ଅଗ୍ନିକୁ, ଦେବତାଙ୍କର ମୁଖ, ଜିତି ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଚାଲାଇଲେ; ଏବଂ ବାୟୁକୁ ଶକ୍ତିରେ ଜିତି ନିଜ ଆଜ୍ଞାରେ ଅନୁଗତ କରିଲେ।
ସ ସମୁଦ୍ରାତ୍ସମାନୀଯ ସମସ୍ତାଃ ସରିତୋ ବଲାତ୍। ଚକାରାଭିସୁଖାଵୀର୍ଯା ଦେହଭୂତାଶ୍ଚ ସିଂଧଵଃ
ସେ ସମୁଦ୍ରରୁ ସମସ୍ତ ନଦୀମାନେକୁ ଶକ୍ତିରେ ଆଣିଲେ; ଏବଂ ସିନ୍ଧୁମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଦେହର ଉତ୍ସ, ସେମାନେକୁ ନିଜ ଆନନ୍ଦ ଓ ଶକ୍ତି ପାଇଁ ବ୍ୟବହାର କରିଲେ।
ଅପଃ ସ୍ଵଵଶଗାଃ କୃତ୍ଵା ଦିଵିଜାଯାଶ୍ଚ ଭୂମିଜାଃ। ଛାଦଯାମାସ ଜଗତୀଂ ସୁଗୁପ୍ତାଂ ଧରଣୀଧରୈଃ
ସେ ଦିବ୍ୟ ଓ ପୃଥିବୀର ଜଳକୁ ନିଜ ଆଜ୍ଞାରେ ଚାଲାଇଲେ; ଏବଂ ପାହାଡ଼ମାନେ ଦ୍ୱାରା ଭଲଭାବେ ସୁରକ୍ଷିତ ଭୂମିକୁ ଢାକି ଦେଲେ।
ସ ସ୍ଵଯଂଭୂରିଵାଭାତି ମହାଭୂତପତିର୍ମହାନ୍। ସର୍ଵଲୋକମଯୋ ଦୈତ୍ଯଃ ସର୍ଵଲୋକଭଯାଵହଃ
ସେ ସ୍ୱୟଂ ଜନ୍ମା, ମହାଭୂତମାନଙ୍କର ପ୍ରଭୁ ଭାବରେ ତେଜମୟ ହେଲେ; ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ବ୍ୟାପିଥିବା ଏହି ଦାନବ ସମସ୍ତ ଜୀବକୁ ଭୟ ଦେଇଥିଲେ।
ସ ଲୋକପାଲୈକଵପୁଶ୍ଚଂଦ୍ରସୂର୍ଯଗ୍ରହାତ୍ମଵାନ୍। ପାଵକାନିଲସଂଭୂତୋ ରରାଜ ଯୁଧି ଦାନଵଃ
ସେ ଦାନବ, ଲୋକପାଳ, ଚନ୍ଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଗ୍ରହମାନଙ୍କର ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଅଗ୍ନି ଓ ବାୟୁରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ଯୁଦ୍ଧରେ ତେଜମୟ ହେଲେ।
ପାରମେଷ୍ଠ୍ଯେ ସ୍ଥିତଃ ସ୍ଥାନେ ଲୋକାନାଂ ପ୍ରଭଵୋପମେ। ତଂ ତୁଷ୍ଟୁଵୁର୍ଦୈତ୍ଯଗଣା ଦେଵା ଇଵ ପିତାମହଂ
ସେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସିଂହାସନରେ ବସି, ଲୋକମାନଙ୍କର ଉତ୍ସ ସମାନ, ଦାନବମାନଙ୍କର ଦଳ ତାଙ୍କୁ ପିତାମହଙ୍କୁ ଦେବତାମାନେ ଯେପରି ଷ୍ଟୁତି କରନ୍ତି, ସେପରି ପ୍ରଶଂସା କଲେ।
ପଂଚ ତଂ ନାଭ୍ଯଵର୍ତଂତ ଵିପରୀତେନ କର୍ମଣା। ଵେଦୋ ଧର୍ମଃ କ୍ଷମା ସତ୍ଯଂ ଶ୍ରୀଶ୍ଚ ନାରାଯଣାଶ୍ରଯା
କିନ୍ତୁ ପାଞ୍ଚଟି—ବେଦ, ଧର୍ମ, କ୍ଷମା, ସତ୍ୟ ଓ ଶ୍ରୀ, ଯେଉଁମାନେ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ କରନ୍ତି—ତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ବିପରୀତ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି ନିକଟ ଆସିଲେ ନାହିଁ।
ସ ତେଷାମନୁପସ୍ଥାନାତ୍ସକ୍ରୋଧୋ ଦାନଵେଶ୍ଵରଃ। ଵୈଷ୍ଣଵଂ ପଦମନ୍ଵିଚ୍ଛନ୍ସ ଗତୋ ଦେଵତାଯତଃ
ସେମାନେ ଆସିଲେ ନାହିଁ ବୋଲି, ଦାନବମାନଙ୍କର ନାୟକ କ୍ରୋଧିତ ହେଇ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ପଦକୁ ଚାହି, ଦେବତାମାନଙ୍କର ନିବାସକୁ ଗଲେ।
ସ ଦଦର୍ଶ ସୁପର୍ଣସ୍ଥଂ ଶଂଖଚକ୍ରଗଦାଧରଂ। ଦାନଵାନାଂ ଵିନାଶାଯ ଭ୍ରାମଯଂତଂ ଗଦାଂ ଶୁଭାଂ
ସେଠାରେ ସେ ଗରୁଡ଼ରେ ବସିଥିବା, ଶଂଖ, ଚକ୍ର ଓ ଗଦା ଧାରଣ କରିଥିବା, ଦାନବମାନଙ୍କର ନାଶ ପାଇଁ ଶୁଭ ଗଦାକୁ ଘୁମାଇଥିବା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ସଜଲାଂଭୋଦସଦୃଶଂ ଵିଦ୍ଯୁତ୍ସଦୃଶଵାସସଂ। ଆରୂଢଂ ସ୍ଵର୍ଣପତ୍ରାଢ୍ଯଂ ଖେଚରଂ କାଶ୍ଯପଂ ଖଗଂ
ବିଦ୍ୟୁତ୍ ସଦୃଶ ପୋଷାକ ପିନ୍ଧି, ଜଳଭରା ମେଘ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା, କାଶ୍ୟପଙ୍କର ଗୋଲ୍ଡେନ୍ ପାଖିରେ ଆରୋହଣ କରି, ଆକାଶରେ ଉଡୁଥିବା ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ଦୁଷ୍ଟଦୈତ୍ଯଵିନାଶାଯ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଖସ୍ଥମିଵସ୍ଥିତଂ। ଦାନଵୋ ଵିଷ୍ଣୁମକ୍ଷୋଭ୍ଯଂ ବଭାଷେ କ୍ଷୁବ୍ଧମାନସଃ
ଦୁଷ୍ଟ ଦାନବମାନଙ୍କର ନାଶ ପାଇଁ ଆକାଶରେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦଉଡ଼ୁଥିବା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଦେଖି, ଦାନବ ଚିତ୍ତରେ ଅଶାନ୍ତି ଆସି, ଅଚଳ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।
ଅଯଂ ସ ରିପୁରସ୍ମାକଂ ପୂର୍ଵେଷାଂ ପ୍ରାଣନାଶନଃ। ଅର୍ଣଵାଵାସିନଶ୍ଚୈଵ ମଧୋଶ୍ଚ କୈଟଭସ୍ଯ ଚ
ଏହି ହେଉଛନ୍ତି ଆମର ଶତ୍ରୁ, ଆମ ପୂର୍ବଜମାନଙ୍କର ପ୍ରାଣ ନଷ୍ଟ କରିଥିବା, ସମୁଦ୍ରରେ ବସୁଥିବା ଏବଂ ମଧୁ ଓ କୈଟଭଙ୍କୁ ନଷ୍ଟ କରିଥିବା।
ଅଯଂ ସ ରିପୁରସ୍ମାକମସମଃ କିଲ କଥ୍ଯତେ। ଅନେକସଂଯୁଗେନେନ ଦାନଵା ବହଵୋ ହତାଃ
ଏହି ହେଉଛନ୍ତି ଆମର ଶତ୍ରୁ, ଅପୂର୍ବ ଭାବରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ; ଅନେକ ଯୁଦ୍ଧରେ ସେ ଅନେକ ଦାନବମାନେକୁ ହତ କରିଛନ୍ତି।
ଅଯଂ ସ ନିର୍ଘୃଣୋ ଲୋକେ ସ୍ତ୍ରୀବାଲନିରପତ୍ତ୍ରପଃ। ଯେନ ଦାନଵନାରୀଣାଂ ସୀମଂତୋଦ୍ଵରଣଂ କୃତମ୍
ଏହି ହେଉଛନ୍ତି ସେ ନିର୍ଦୟ, ଯିଏ ନାରୀ ଓ ଶିଶୁଙ୍କୁ ଲଜ୍ଜା ନକରି, ଦାନବ ନାରୀମାନଙ୍କର ସୀମା ଓ ଚୟନ କରିଥିଲେ।
ଅଯଂ ସ ଵିଷ୍ଣୁର୍ଦେଵାନାଂ ଵୈକୁଂଠଶ୍ଚ ଦିଵୌକସାମ୍। ଅନଂତୋ ଭୋଗିନାଂ ମଧ୍ଯେ ସ୍ଵଯଂଭୂଶ୍ଚ ସ୍ଵଯଂଭୁଵଃ
ଏହି ହେଉଛନ୍ତି ଦେବତାମାନଙ୍କର ବିଷ୍ଣୁ, ସ୍ୱର୍ଗବାସୀମାନଙ୍କର ବୈକୁଠ, ଭୋଗିମାନଙ୍କର ମଧ୍ୟରେ ଅନନ୍ତ, ଏବଂ ସ୍ୱୟଂ ଜନ୍ମାମାନଙ୍କର ମଧ୍ୟରେ ସ୍ୱୟଂ ଜନ୍ମା।
ଅଯଂ ସ ନାଥୋ ଦେଵାନାମସ୍ମାଭିର୍ଵିପ୍ରକୃଷ୍ଯତେ। ଅସ୍ଯ କ୍ରୋଧଂ ସମାସାଦ୍ଯ ହିରଣ୍ଯକଶିପୁର୍ହତଃ
ଏହି ହେଉଛନ୍ତି ଦେବତାମାନଙ୍କର ନାଥ, ଯାହାକୁ ଆମେ ଅପମାନ କରିଛୁ; ତାଙ୍କର କ୍ରୋଧକୁ ଦେଖି, ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ ମଧ୍ୟ ନଷ୍ଟ ହୋଇଥିଲେ।