ପରିପେତୁର୍ଭୃଶଂ କେଚିତ୍ପୁନଃ କେଚିତ୍ତୁ ଜଘ୍ନିରେ। ତତୋ ରଥୈଶ୍ଚ ତୁରଗୈର୍ଵିମାନୈଶ୍ଚ ପଦାତିଭିଃ
କେହି ଭୂମିରେ ଭାରି ଭାବେ ପଡ଼ିଗଲେ, କେହି ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ; ତାପରେ ରଥ, ଘୋଡ଼ା, ଉଡ଼ନ୍ତା ଯାନ ଓ ପଦାତିମାନେ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା।
ସମୀଯୁସ୍ତେତିସଂରବ୍ଧା ରୋଷାଦନ୍ଯୋନ୍ଯମାହଵେ। ସଂଵର୍ତ୍ତମାନାସ୍ସମରେ ସଂଦଷ୍ଟୌଷ୍ଟପୁଟାନନାଃ
ସେମାନେ ରୋଷରେ ପରସ୍ପରକୁ ଆକ୍ରମଣ କରି ଦୌଡ଼ିଲେ, ଦାନ୍ତ ଚିବାଇ, ମୁହଁ ଭୟଙ୍କର ରୂପ ନେଇ, ଯୁଦ୍ଧ ଅଧିକ ଭୟଙ୍କର ହେଉଥିଲା।
ରଥା ରଥୈର୍ନିଯୁଧ୍ଯଂତେ ପାଦାତାଶ୍ଚ ପଦାତିଭିଃ। ତେଷାଂ ରଥାନାଂ ତୁମୁଲଃ ସଶବ୍ଦଃ ଶବ୍ଦଵାହିନାମ୍
ରଥ ରଥ ସହିତ, ପଦାତି ପଦାତି ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ; ସେମାନଙ୍କର ରଥମାନଙ୍କର ଗୁଞ୍ଜନ ଏତେ ଭୟଙ୍କର ଥିଲା ଯେ, ସବୁଠି ଶବ୍ଦ ହେଉଥିଲା।
ନଭୋ ନିଦଦ୍ଧ୍ଵାନଯଥା ନଭସ୍ଯେ ଜଲଦସ୍ଵନୈଃ। ବଭଂଜିରେ ରଥାନ୍କେଚିତ୍କେଚିତ୍ସଂମୃଦିତା ରଥୈଃ
ଆକାଶ ମେଘର ଗର୍ଜନା ଭଳି ଧ୍ୱନି କରୁଥିଲା; କେହି ରଥ ଭାଙ୍ଗିଗଲେ, କେହି ରଥ ଦ୍ୱାରା ଚକ୍କି ହେଇଗଲେ।
ସଂବାଧମନ୍ଯେ ସଂପ୍ରାପ୍ତା ନ ଶେକୁଶ୍ଚଲିତୁଂ ରଥାଃ। ଅନ୍ଯୋନ୍ଯ ମଧ୍ଯେ ସମରେ ଦୋର୍ଭ୍ଯାମୁତ୍କ୍ଷିପ୍ଯ ଦଂଶିତାଃ
ଯୁଦ୍ଧ ମାଝିରେ ରଥମାନେ ଏତେ ଭିଡ଼ିଗଲେ ଯେ, ଚଳିପାରିଲେ ନାହିଁ; ସେଠାରେ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଏକାଉଁ ଅନ୍ୟକୁ ହାତରେ ଧରି, ଦାନ୍ତ ଦେଖାଇ ଲଢ଼ିଲେ।
ସଂହ୍ରାଦମାଣାସ୍ସବଲା ଜଘ୍ନୁସ୍ତତ୍ରାସି ଚର୍ମିଣଃ। ଅସ୍ତ୍ରୈରନ୍ଯେ ଵିନିର୍ଭିନ୍ନା ରକ୍ତଂ ଵେମୁର୍ହତାଯୁଧି
କିଛି ଯୋଦ୍ଧା ତଳଓ ଢାଲ ନେଇ ଗର୍ଜନ କରି ଆଘାତ କଲେ; ଅନ୍ୟମାନେ ଅସ୍ତ୍ରରେ ବିଦ୍ଧ ହୋଇ, ରକ୍ତ ଝରାଇ ଯୁଦ୍ଧରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
କ୍ଷରଜ୍ଜଲାନାଂ ସଦୃଶା ଜଲଦାନାଂ ସମାଗତାଃ। ଅନ୍ଯୋନ୍ଯବାଣଵର୍ଷେଣ ଯୁଦ୍ଧଦୁର୍ଦିନମାବଭୌ
ପାଣି ଭରିଥିବା ମେଘମାନେ ଯେପରି ଏକଠା ହୁଅନ୍ତି, ସେମାନେ ଏମିତି ଏକଠା ହୋଇ, ଏକାଉଁ ଅନ୍ୟକୁ ବାଣ ବର୍ଷା କରି, ଯୁଦ୍ଧ ଦିନକୁ ଅନ୍ଧାର କରିଦେଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ କ୍ରୁଦ୍ଧଃ କାଲନେମିସ୍ସ ଦାନଵଃ। ଅଵର୍ଧତ ସମୁଦ୍ରୌଘୈଃ ପୂର୍ଯମାଣ ଇଵାଂବୁଦଃ
ଏହି ସମୟରେ, ଦାନବ କାଳନେମି କ୍ରୋଧରେ ଭରିଯାଇ, ସମୁଦ୍ର ତରଙ୍ଗରେ ପୂରିଥିବା ମେଘ ପରି ବଡ଼ ହେଉଥିଲେ।
ତସ୍ଯ ଵିଦ୍ଯୁଲ୍ଲତାପୀଡାଃ ପ୍ରଦୀପ୍ତାଶନିଵର୍ଷିଣଃ। ଗାତ୍ରୈର୍ନଗଗିରିପ୍ରଖ୍ଯୈର୍ଵିନିପେତୁର୍ବଲାହକାଃ
ତାଙ୍କର ପାହାଡ଼ ପରି ଶରୀରରୁ, ବିଦ୍ୟୁତ ଚମକୁଥିବା, ଅଗ୍ନି ବର୍ଷା କରୁଥିବା ମେଘମାନେ ଝରିପଡ଼ିଲେ।
କ୍ରୋଧାନ୍ନିଶ୍ଵସତସ୍ତସ୍ଯ ଭ୍ରୂଭେଦସ୍ଵେଦଵର୍ଷିଣଃ। ସାଗ୍ନିସ୍ଫୁଲିଂଗାଃ ପ୍ରତତା ମୁଖାନ୍ନିଶ୍ଚେରୁରର୍ଚିଷଃ
କ୍ରୋଧରେ ଶ୍ୱାସ ନେଉଥିବା ବେଳେ, ଭୂକୁଟି ଚିରି ସ୍ୱେତ ଝରୁଥିଲା; ମୁହଁରୁ ଅଗ୍ନିର ତରଙ୍ଗ ଓ ଚିଙ୍ଗାରି ଚୁଇଁ ଚୁଇଁ ବାହାରୁଥିଲା।
ତିର୍ଯଗୂର୍ଧ୍ଵଂ ଚ ଗଗନେ ଵଵୃଧୁସ୍ତସ୍ଯ ବାହଵଃ। ପର୍ଵତାଦିଵ ନିଷ୍କ୍ରାଂତାଃ ପଂଚାସ୍ଯା ଇଵ ପନ୍ନଗାଃ
ତାଙ୍କର ବାହୁମାନେ ଆକାଶରେ ଉପରକୁ ଓ ପାଖକୁ ବଢ଼ିଗଲା, ପାହାଡ଼ରୁ ବାହାରୁଥିବା ପଞ୍ଚମୁଖୀ ସାପ ଭଳି।
ସୋଽସ୍ତ୍ରଜାଲୈର୍ବହୁଵିଧୈର୍ଧନୁର୍ଭିଃ ପରିଘୈରପି। ଦିଵ୍ଯମାକାଶମାଵଵ୍ରେ ପର୍ଵତୈରୁଚ୍ଛ୍ରିତୈରିଵ
ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଅସ୍ତ୍ର, ଧନୁଷ ଓ ଲୋହା ଗଦା ନେଇ, ସେ ଦିବ୍ୟ ଆକାଶକୁ ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ଦ୍ୱାରା ଢାକିଦେଲେ।
ସୋନିଲୋଦ୍ଭୂତଵସନସ୍ତସ୍ଥୌ ସଂଗ୍ରାମଲାଲସଃ। ସଂଧ୍ଯାତପଗ୍ରସ୍ତଶିଲଃ ସାକ୍ଷାନ୍ମେରୁରିଵାଚଲଃ
ପବନେ ଉଡ଼ୁଥିବା ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ, ସେ ସାଂଧ୍ୟାର ରଶ୍ମିରେ ପାହାଡ଼ର ପଥର ଭଳି ଦଣ୍ଡାୟମାନ ମେରୁ ପର୍ବତ ସଦୃଶ ଦଢ଼ିଉଠିଲେ।
ଊରୁଵେଗପ୍ରମଥିତୈଃ ଶୃଂଗଶୈଲାଗ୍ରପାଦପୈଃ। ଅପାତଯଦ୍ଦେଵଗଣାନ୍ଵଜ୍ରେଣେଵ ମହାଗିରୀନ୍
ତାଙ୍କର ଉରୁର ଜୋରରେ ଉଖାଡ଼ା ପାହାଡ଼ ଶିଖର, ଚୂଡ଼ା ଓ ଗଛମାନେ ଦ୍ୱାରା, ସେ ଦେବମାନେକୁ ବଜ୍ର ପରି ଆଘାତ କରି ଭୁଇଁକୁ ପକାଇଦେଲେ।
ବାହୁଭିଶ୍ଚ ସନିସ୍ତ୍ରିଂଶୈଶ୍ଛିନ୍ନଭିନ୍ନଶିରୋରୁହାଃ। ନ ଶେକୁଶ୍ଚଲିତୁଂ ଦେଵାଃ କାଲନେମିହତା ଯୁଧି
ତାଙ୍କର ତଳ ଧରିଥିବା ବାହୁରେ ଆଘାତ ଓ ଚୋଟ ଖାଇ, ଦେବମାନେର କେଶ ଓ ଦେହ ଭାଙ୍ଗିଗଲା, ସେମାନେ କାଳନେମିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଯୁଦ୍ଧରେ ହାରି ଚଳିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ମୁଷ୍ଟିଭିର୍ନିହତାଃ କେଚିତ୍କେଚିଚ୍ଚ ଦ୍ଵିଦଲୀକୃତାଃ। ଯକ୍ଷଗଂଧର୍ଵପତଗାଃ ସମହୋରଗକିନ୍ନରାଃ
କିଛି ଯକ୍ଷ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ପକ୍ଷୀ, ନାଗ ଓ କିନ୍ନରମାନେ ତାଙ୍କର ମୁଷ୍ଟି ଆଘାତରେ ପଡ଼ିଗଲେ, ଅନ୍ୟମାନେ ଦୁଇ ଭାଗରେ ଭାଗିଗଲେ।
ତେନ ଵିତ୍ରାସିତାଃ ପେତୁଃ ସମରେ କାଲନେମିନା। ନ ଶେକୁର୍ଯତ୍ନଵଂତୋପି ଯତ୍ନଂ କର୍ତୁଂ ଵିଚେତସଃ
କାଳନେମିଙ୍କ ଭୟରେ ସେମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଭୂଇଁକୁ ପଡ଼ିଗଲେ; ଅନେକ ଚେଷ୍ଟା କଲେ ମଧ୍ୟ, ଭୟରେ ମନ ଭ୍ରମିତ ହୋଇ, କିଛି କରିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ତେନ ଶକ୍ରଃ ସହସ୍ରାକ୍ଷୋଽସ୍ପଂଦିତଃ ଶରବଂଧନୈଃ। ନିଷ୍ପ୍ରଯତ୍ନଃ କୃତଃ ସଂଖ୍ଯେ ଚଲିତୁଂ ନ ଶଶାକ ହ
ତାଙ୍କର ଦ୍ୱାରା, ହଜାର ଆଖି ଥିବା ଇନ୍ଦ୍ର ଶର ବନ୍ଧନରେ ବାନ୍ଧାଯାଇ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଶକ୍ତିହୀନ ହୋଇ, ଚଳିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ନିର୍ଜଲାଂଭୋଦସଦୃଶୋ ନିର୍ଜଲାର୍ଣଵସପ୍ରଭଃ। ନିର୍ଵ୍ଯାପାରଃ କୃତସ୍ତେନ ଵିପାଶୋ ଵରୁଣୋ ମୃଧେ
ତାଙ୍କର ଦ୍ୱାରା, ଜଳର ଦେବତା ବରୁଣ ଯୁଦ୍ଧରେ କିଛି କରିପାରିଲେ ନାହିଁ; ସେ ଜଳ ନଥିବା ମେଘ କିମ୍ବା ଶୁଷ୍କ ସମୁଦ୍ର ପରି ହୋଇଗଲେ।
ରଣେ ଵୈଶ୍ରଵଣସ୍ତେନ ପରୀତଃ କାଲରୂପିଣା। ଵିଲପନ୍ଲୋକପାଲେଶସ୍ତ୍ଯାଜିତୋ ଧନଦଃ କ୍ରିଯାଂ
ଧନର ଦେବତା ବୈଶ୍ରବଣ, ସେ ମୃତ୍ୟୁ ରୂପୀ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଯୁଦ୍ଧରେ ଘେରାଯାଇ, ଦୁଃଖ କରି, ଲୋକପାଳ ଭାବରେ ତାଙ୍କର କାମ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ଯମଃ ସର୍ଵହରସ୍ତେନ ମୃତ୍ଯୁପ୍ରହରଣୋ ରଣେ। ଯାମ୍ଯାମଵସ୍ଥାଂ ସଂତ୍ଯଜ୍ଯ ଭୀତଃ ସ୍ଵାଂ ଦିଶମାଵିଶତ୍
ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନେଇଯିବା ଯମ, ମୃତ୍ୟୁ ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରି, ଭୟରେ ତାଙ୍କ ଦିଗକୁ ପଳାଇ ନିଜ ଦେଶ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ସଲୋକପାଲାନୁତ୍ସାର୍ଯ ହୃତ୍ଵା ତେଷାଂ ଚ କର୍ମ ତତ୍। ଦିକ୍ଷୁ ସର୍ଵାସୁ ଦେହଂ ସ୍ଵଂ ଚତୁର୍ଧା ଵିଦଧେ ତଦା
ସେ ସମସ୍ତ ଲୋକପାଳଙ୍କୁ ହଟାଇ, ସେମାନଙ୍କର କାମ ନେଇ, ତାପରେ ସେ ନିଜ ଦେହକୁ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଚାରି ଭାଗରେ ବାଣ୍ଟିଦେଲେ।
ସ ନକ୍ଷତ୍ରପଥଂ ଗତ୍ଵା ଦିଵ୍ଯଂ ସ୍ଵର୍ଭାନୁଦର୍ଶିତଂ। ଜହାର ଲକ୍ଷ୍ମୀଂ ସୋମସ୍ଯ ଯଚ୍ଚାସ୍ଯ ଵିଷଯଂ ମହତ୍
ସେ ତାରାମଣ୍ଡଳର ଦିବ୍ୟ ପଥକୁ, ଯାହା ସ୍ୱର୍ଭାନୁ ଦେଖାଇଥିଲେ, ଯାଇ ସୋମଙ୍କର ଧନ-ଉତ୍ତମ ଭାଗ୍ୟ ଓ ବିଶାଳ ରାଜ୍ୟକୁ ଜବରଦସ୍ତି ନେଇ ନେଲେ।
ଚାଲଯାମାସ ଦୀପ୍ତାଂଶୁଂ ଧର୍ମଦ୍ଵାରା ସଭାସ୍କରଂ। ଶାସନଂ ଚାସ୍ଯ ଵିଷଯଂ ଜହାର ଦିନକର୍ମ ଚ
ସେ ଦୀପ୍ତ ରବିକୁ, ଧର୍ମର ଦ୍ୱାର ସହିତ, ହଲାଇ ଦେଲେ; ତାଙ୍କର ଶାସନ, ରାଜ୍ୟ ଓ ଦିନର କାର୍ଯ୍ୟକୁ ନେଇ ନେଲେ।
ସୋଗ୍ନିଂ ଦେଵମୁଖଂ ଜିତ୍ଵା ଚକାରାତ୍ମମୁଖାଶ୍ରଯଂ। ଵାଯୁଂ ଚ ତରସା ଜିତ୍ଵା ଚକାରାତ୍ମଵଶାନୁଗଂ
ସେ ଅଗ୍ନିକୁ, ଦେବତାଙ୍କର ମୁଖ, ଜିତି ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଚାଲାଇଲେ; ଏବଂ ବାୟୁକୁ ଶକ୍ତିରେ ଜିତି ନିଜ ଆଜ୍ଞାରେ ଅନୁଗତ କରିଲେ।
ସ ସମୁଦ୍ରାତ୍ସମାନୀଯ ସମସ୍ତାଃ ସରିତୋ ବଲାତ୍। ଚକାରାଭିସୁଖାଵୀର୍ଯା ଦେହଭୂତାଶ୍ଚ ସିଂଧଵଃ
ସେ ସମୁଦ୍ରରୁ ସମସ୍ତ ନଦୀମାନେକୁ ଶକ୍ତିରେ ଆଣିଲେ; ଏବଂ ସିନ୍ଧୁମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଦେହର ଉତ୍ସ, ସେମାନେକୁ ନିଜ ଆନନ୍ଦ ଓ ଶକ୍ତି ପାଇଁ ବ୍ୟବହାର କରିଲେ।
ଅପଃ ସ୍ଵଵଶଗାଃ କୃତ୍ଵା ଦିଵିଜାଯାଶ୍ଚ ଭୂମିଜାଃ। ଛାଦଯାମାସ ଜଗତୀଂ ସୁଗୁପ୍ତାଂ ଧରଣୀଧରୈଃ
ସେ ଦିବ୍ୟ ଓ ପୃଥିବୀର ଜଳକୁ ନିଜ ଆଜ୍ଞାରେ ଚାଲାଇଲେ; ଏବଂ ପାହାଡ଼ମାନେ ଦ୍ୱାରା ଭଲଭାବେ ସୁରକ୍ଷିତ ଭୂମିକୁ ଢାକି ଦେଲେ।
ସ ସ୍ଵଯଂଭୂରିଵାଭାତି ମହାଭୂତପତିର୍ମହାନ୍। ସର୍ଵଲୋକମଯୋ ଦୈତ୍ଯଃ ସର୍ଵଲୋକଭଯାଵହଃ
ସେ ସ୍ୱୟଂ ଜନ୍ମା, ମହାଭୂତମାନଙ୍କର ପ୍ରଭୁ ଭାବରେ ତେଜମୟ ହେଲେ; ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ବ୍ୟାପିଥିବା ଏହି ଦାନବ ସମସ୍ତ ଜୀବକୁ ଭୟ ଦେଇଥିଲେ।
ସ ଲୋକପାଲୈକଵପୁଶ୍ଚଂଦ୍ରସୂର୍ଯଗ୍ରହାତ୍ମଵାନ୍। ପାଵକାନିଲସଂଭୂତୋ ରରାଜ ଯୁଧି ଦାନଵଃ
ସେ ଦାନବ, ଲୋକପାଳ, ଚନ୍ଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଗ୍ରହମାନଙ୍କର ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଅଗ୍ନି ଓ ବାୟୁରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ଯୁଦ୍ଧରେ ତେଜମୟ ହେଲେ।
ପାରମେଷ୍ଠ୍ଯେ ସ୍ଥିତଃ ସ୍ଥାନେ ଲୋକାନାଂ ପ୍ରଭଵୋପମେ। ତଂ ତୁଷ୍ଟୁଵୁର୍ଦୈତ୍ଯଗଣା ଦେଵା ଇଵ ପିତାମହଂ
ସେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସିଂହାସନରେ ବସି, ଲୋକମାନଙ୍କର ଉତ୍ସ ସମାନ, ଦାନବମାନଙ୍କର ଦଳ ତାଙ୍କୁ ପିତାମହଙ୍କୁ ଦେବତାମାନେ ଯେପରି ଷ୍ଟୁତି କରନ୍ତି, ସେପରି ପ୍ରଶଂସା କଲେ।