ଵଵୌ ପ୍ରଵ୍ଯଥଯନ୍ଦୈତ୍ଯାନ୍ପ୍ରତିଲୋମଂ ସତୋଯଦଃ। ମାରୁତୋ ଦେଵଗଂଧର୍ଵୈର୍ଵିଦ୍ଯାଧରଗଣୈଃ ସହ
ସେ ବାୟୁ, ବିପରୀତ ଦିଗରେ ବର୍ଷା ମେଘ ସହିତ ବହି, ଦାନବମାନେ ଉତ୍କଳିତ କରିଦେଲେ; ମାରୁତ, ଦେବ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ବିଦ୍ୟାଧରମାନଙ୍କ ସହ ଖେଳିଲେ।
ଚିକ୍ରୀଡ ରଶ୍ମିଭିଶ୍ଶୁଭ୍ରୈର୍ନିର୍ମୁକ୍ତୈରିଵ ପନ୍ନଗୈଃ। ସୃଜଂତଃ ସର୍ପପତଯସ୍ତୀଵ୍ରଂ ରୋଷମଯଂ ଵିଷମ୍
ସେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କିରଣରେ ଖେଳିଲେ, ମୁକ୍ତ ସର୍ପମାନଙ୍କ ପରି; ସର୍ପମାନଙ୍କ ଠାକୁରମାନେ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ବିଷ ଛାଡ଼ିଲେ।
ଶରଭୂତା ଵିଲଗ୍ନାଶ୍ଚ ଚେରୁର୍ଵ୍ଯାତ୍ତାନନା ଦିଵି। ପର୍ଵତାଶ୍ଚ ଶିଲାଶୃଂଗୈଃ ଶତଶାଖୈଶ୍ଚ ପାଦପୈଃ
ଶର ଆକାରର ପ୍ରାଣୀମାନେ ଏକଠା ହୋଇ, ଆକାଶରେ ବଡ଼ ବଡ଼ ମୁହଁ ଖୋଲି ଘୁରୁଥିଲେ; ପାହାଡ଼ ଶିଳା ଚୂଡ଼ା ଓ ଶତଶାଖା ଗଛମାନେ ସହ।
ଉପତସ୍ଥୁଃ ସୁରଗଣାନ୍ପ୍ରହର୍ତୁଂ ଦାନଵଂ ବଲମ୍। ଯଃ ସ ଦେଵୋ ହୃଷୀକେଶଃ ପଦ୍ମନାଭସ୍ତ୍ରିଵିକ୍ରମଃ
ସେମାନେ ଦେବମାନଙ୍କ ସମୂହକୁ ଦାନବ ସେନାକୁ ମାରିବାକୁ ଆସିଥିଲେ; ସେଁହି ଦେବ ହେଉଛନ୍ତି ହୃଷୀକେଶ, ପଦ୍ମନାଭ, ତିନିପଦ ଚାଲିଥିବା।
ଯୁଗାଂତେ କୃଷ୍ଣଵର୍ତ୍ମା ଚ ଵିଶ୍ଵସ୍ଯ ଜଗତଃ ପ୍ରଭୁଃ। ସର୍ଵଯୋନିଃ ସମଧୁହା ହଵ୍ଯଭୁକ୍କ୍ରତୁସଂସ୍ଥିତଃ
ଯୁଗ ଶେଷରେ, ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ନାଥ, କୃଷ୍ଣଙ୍କର ପଥ ହେଉଥିବା, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ମୂଳ ସ୍ରୋତ, ଯିଏ ଯଜ୍ଞରେ ହବି ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି, ସେ ପ୍ରଭୁ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ଭୂମ୍ଯମ୍ବୁଵ୍ଯୋମଭୂତାତ୍ମା ଶ୍ଯାମଃ ଶାଂତିକରୋରିହା। ଅଵିଘ୍ନମମରାଦୀନାଂ ଚକ୍ରେ ଚକ୍ରଗଦାଧରଃ
ଭୂମି, ଜଳ, ଆକାଶ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଭୂତ ଯାହାଙ୍କର ସ୍ୱରୂପ, ଶ୍ୟାମବର୍ଣ୍ଣ, ଏଠାରେ ଶାନ୍ତି ଦେଇଥିବା, ଚକ୍ର ଓ ଗଦାଧାରୀ, ଅମରମାନେ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ବାଧା ଦୂର କରିଦେଲେ।
ସଵ୍ଯେନାଲଭ୍ଯ ମହତୀଂ ସର୍ଵାଯୁଧଵିନାଶିନୀଂ। କରେଣ କାଲୀଂ ଵପୁଷା ଶତ୍ରୁକାଲପ୍ରଦାଂ ଗଦାଂ
ତାଙ୍କର ବାମ ହାତରେ, ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ନାଶ କରୁଥିବା, ଶତ୍ରୁମାନେ ପାଇଁ କାଳ ହେଉଥିବା, ଦୁର୍ଲଭ ଏବଂ ବିଶାଳ କାଳୀ ଗଦାକୁ ଧରିଥିଲେ।
ଶେଷୈର୍ଭୁଜୈଃ ପ୍ରଦୀପ୍ତାଭୈର୍ଭୁଜଗାରିଧ୍ଵଜଃ ପ୍ରଭୁଃ। ଦଧାରାଯୁଧଜାଲାନି ଶାର୍ଙ୍ଗାଦୀନି ମହାବଲଃ
ତାଙ୍କର ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ବାହୁମାନେ ଦ୍ୱାରା, ନାଗଧ୍ୱଜ ଧାରଣ କରୁଥିବା ପ୍ରଭୁ, ବିଶାଳ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଶାର୍ଙ୍ଗ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ରମାନେ ଧାରଣ କରିଥିଲେ।
ସ କଶ୍ଯପସ୍ଯାତ୍ମଭଵଂ ଦ୍ଵିଜଂ ଭୁଜଗଭୋଜନମ୍। ଭୁଜଗେଂଦ୍ରେଣ ଵଦନେ ନିଵିଷ୍ଟେନ ଵିରାଜିତମ୍
ସେ, କଶ୍ୟପଙ୍କର ଦ୍ୱିଜ ପୁତ୍ର, ଯିଏ ନାଗମାନେ ପାଇଁ ଭୋଜ୍ୟ, ନାଗରାଜଙ୍କର ମୁହଁ ଭିତରେ ରଖାଯାଇଥିବା, ତାହାକୁ ଧରି ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ଅମୃତାରଂଭସଂଯୁକ୍ତଂ ମଂଦରାଦ୍ରିମିଵୋଚ୍ଛିତମ୍। ଦେଵାସୁରଵିମର୍ଦେଷୁ ବହୁଶୋ ଦୃଷ୍ଟଵିକ୍ରମମ୍
ଅମୃତ ଜଳରେ ଏକତ୍ରିତ, ମନ୍ଦରାଚଳ ପର୍ବତ ପରି ଉତ୍ତୋଳିତ, ଦେବ ଓ ଦାନବମାନଙ୍କ ଯୁଦ୍ଧରେ ତାଙ୍କର ପ୍ରତାପ ବାରମ୍ବାର ଦେଖାଯାଇଛି।
ମହେଂଦ୍ରେଣାମୃତସ୍ଯାର୍ଥେ ଵଜ୍ରେଣ କୃତଲକ୍ଷଣମ୍। ଵିଚିତ୍ରପତ୍ରଵସନଂ ଧାତୁମଂତମିଵାଚଲମ୍
ମହେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଭଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ଅମୃତ ପାଇଁ ଚିହ୍ନିତ, ଅଦ୍ଭୁତ ପଙ୍ଖି ଓଡ଼ଣା ପିନ୍ଧିଥିବା, ଧାତୁ ଭରିଥିବା ପାହାଡ଼ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ସ୍ଫୀତକ୍ରୋଧାଵଲଂବେନ ଶୀତାଂଶୁସମତେଜସା। ଭୋଗିଭୋଗାଵସକ୍ତେନ ମଣିରତ୍ନେନ ଭାସ୍ଵତା
ବଢ଼ୁଥିବା କ୍ରୋଧକୁ ଆଶ୍ରୟ କରି, ଚାନ୍ଦ୍ରମା ପରି ତେଜସ୍ୱୀ, ନାଗର ତରଙ୍ଗରେ ଲାଗିଥିବା ମଣିରତ୍ନର ଚମକରେ ଶୋଭିତ।
ପକ୍ଷାଭ୍ଯାଂ ଚାରୁପତ୍ରାଭ୍ଯାମାଵୃତଂ ଦିଵି ଲୀଲଯା। ଯୁଗାଂତେ ସେଂଦ୍ରଚାପାଭ୍ଯାଂ ତୋଯଦାଭ୍ଯାମିଵାଂବରମ୍
ତାଙ୍କର ଦୁଇଟି ସୁନ୍ଦର ପଖ ଦ୍ୱାରା ଆକାଶରେ ଖେଳିବା ସମୟରେ ଢାକିଯାଇଥିଲେ, ଯେପରି ଯୁଗ ଶେଷରେ ଇନ୍ଦ୍ରଧନୁ ଓ ମେଘରେ ଆକାଶ ଢାକିଯାଏ।
ନୀଲଲୋହିତପୀତାଭିଃ ପତାକାଭିରଲଂକୃତମ୍। ଅରୁଣାଵରଜଂ ଶ୍ରୀମାନାରୁହ୍ଯ ସମରେ ପ୍ରଭୁଃ
ନୀଳ, ଲାଲ୍ ଓ ହଳଦୀ ରଙ୍ଗର ପତାକାରେ ଶୋଭିତ, ଅରୁଣଙ୍କ ଭାଇ ଉପରେ ଅସୀମ ମହିମା ଥିବା ପ୍ରଭୁ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରକୁ ଚଢ଼ିଲେ।
ସୁଵର୍ଣଵର୍ଣଵପୁଷଂ ସୁପର୍ଣଂ ଖେଚରୋତ୍ତମମ୍। ତମନ୍ଵଯୁଃ ସୁରଗଣା ମୁନଯଶ୍ଚ ସମାହିତାଃ
ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଦେହ ଥିବା, ଆକାଶରେ ଉତ୍ତମ ଗତିଶୀଳ ସୁପର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ, ଦେବମାନେ ଓ ଧ୍ୟାନସ୍ଥ ଋଷିମାନେ ଅନୁସରଣ କରିଥିଲେ।
ଗୀର୍ଭିଃ ପରମମଂତ୍ରାଭିସ୍ତୁଷ୍ଟୁଵୁଶ୍ଚ ଗଦାଧରମ୍। ତଦ୍ଵୈଶ୍ରଵଣସଂଶ୍ଲିଷ୍ଟଂ ଵୈଵସ୍ଵତପୁରଃସରମ୍
ସେମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଗଦାଧାରୀଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିଲେ, ଯିଏ ବୈଶ୍ରବଣଙ୍କ ସହିତ ଏବଂ ବୈବସ୍ବତଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଥିଲେ।
ଵାରିରାଜପରିକ୍ଷିପ୍ତଂ ଦେଵରାଜଵିରାଜିତମ୍। ପଵନାବଦ୍ଧନିର୍ଘୋଷଂ ସଂପ୍ରଦୀପ୍ତ ହୁତାଶନମ୍
ଜଳରାଜା ଦ୍ୱାରା ଘେରାଯାଇଥିବା, ଦେବରାଜା ଦ୍ୱାରା ଅଲଙ୍କୃତ, ପବନର ଗୁଞ୍ଜନରେ ଗଞ୍ଜିଉଥିବା, ହବନାଗ୍ନି ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ୍।
ଵିଷ୍ଣୋର୍ଜିଷ୍ଣୋଃ ସହିଷ୍ଣୋଶ୍ଚ ଭ୍ରାଜିଷ୍ଣୋସ୍ତେଜସାଵୃତମ୍। ବଲଂ ବଲଵଦୁଦ୍ରିକ୍ତେ ଯୁଦ୍ଧାଯ ସମଵର୍ତତ
ବିଷ୍ଣୁ, ଜିଷ୍ଣୁ, ସହିଷ୍ଣୁ ଓ ଭ୍ରାଜିଷ୍ଣୁଙ୍କ ତେଜରେ ଭରିଥିବା, ବଳଶାଳୀ ସେନା ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଏକତ୍ରିତ ହେଲା।
ସ୍ଵସ୍ତ୍ଯସ୍ତୁ ଦେଵେଭ୍ଯ ଇତି ବୃହସ୍ପତିରଭାଷତ। ସ୍ଵସ୍ତ୍ଯସ୍ତୁ ଦୈତ୍ଯେଭ୍ଯ ଇତି ଉଶନା ଵାକ୍ଯମାଦଦେ
ବୃହସ୍ପତି କହିଲେ, 'ଦେବମାନେ ପାଇଁ ମଙ୍ଗଳ ହେଉ', ତାପରେ ଉଶନା କହିଲେ, 'ଦାଇତ୍ୟମାନେ ପାଇଁ ମଙ୍ଗଳ ହେଉ'।
ତାଭ୍ଯାଂ ବଲାଭ୍ଯାଂ ସଂଜଜ୍ଞେ ତୁମୁଲୋ ଵିଗ୍ରହସ୍ତଥା। ସୁରାଣାମସୁରାଣାଂ ଚ ପରସ୍ପରଜଯୈଷିଣାମ୍
ସେଇ ଦୁଇ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଦେବମାନେ ଓ ଅସୁରମାନେ ପ୍ରତିସ୍ପର୍ଧାରେ ବିଜୟ ଚାହିଁଲେ।
ଦାନଵା ଦୈଵତୈଃ ସାର୍ଦ୍ଧଂ ନାନାପ୍ରହରଣୋଦ୍ଯମାଃ। ସମୀଯୁର୍ଯୁଧ୍ଯମାନା ଵୈ ପର୍ଵତା ଇଵ ପର୍ଵତୈଃ1.41.
ଦାନବମାନେ ଓ ଦେବମାନେ, ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର ନେଇ, ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ, ପାହାଡ଼ ସହ ପାହାଡ଼ ଭିଡ଼ିବା ପରି।
ତତ୍ସୁରାସୁରସଂଯୁକ୍ତଂ ଯୁଦ୍ଧମତ୍ଯଦ୍ଭୁତଂ ବଭୌ। ଧର୍ମାଧର୍ମସମାଯୁକ୍ତଂ ଦର୍ପେଣ ଵିନଯେନ ଚ
ସେଇ ଦେବ ଓ ଅସୁରମାନେ ମିଶିଥିବା ଅଦ୍ଭୁତ ଯୁଦ୍ଧ, ଧର୍ମ ଓ ଅଧର୍ମ, ଗର୍ବ ଓ ନମ୍ରତାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ତତୋ ହଯୈଃ ପ୍ରଜଵିତୈର୍ଵାରଣୈଶ୍ଚ ପ୍ରଚୋଦିତୈଃ। ଉତ୍ପତଦ୍ଭିଶ୍ଚ ଗଗନେ ସାସିହସ୍ତୈଃ ସମଂତତଃ
ତାପରେ ତୀବ୍ର ଘୋଡ଼ା ଓ ଚଳନ୍ତି ହାତୀମାନେ, ତଳୱାର ଧରି ହାତରେ, ଚାରିପାଖରେ ଆକାଶକୁ ଲାଘି ଯାଇଥିଲେ।
କ୍ଷିପ୍ଯମାଣୈଶ୍ଚ ମୁସଲୈଃ ସଂପତଦ୍ଭିଶ୍ଚ ସାଯକୈଃ। ଚାପୈର୍ଵିସ୍ଫାର୍ଯମାଣୈଶ୍ଚ ପାତ୍ଯମାନୈଃ ସୁଦାରୁଣୈଃ
ଏହି ସମୟରେ ଗଦା ଛାଡ଼ାଯାଉଥିଲା, ବାଣ ଉଡ଼ୁଥିଲା, ଧନୁଷ ତଣାଯାଉଥିଲା, ଭୟଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ଭୂମିରେ ପଡ଼ୁଥିଲା।
ତଦ୍ଯୁଦ୍ଧମଭଵଦ୍ଘୋରଂ ଦେଵଦାନଵସଂକୁଲମ୍। ଜଗତସ୍ତ୍ରାସଜନନଂ ଯୁଗସଂଵର୍ତକୋପମମ୍
ସେଠାରେ ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ଭରିଥିବା ଯୁଦ୍ଧ ଏତେ ଭୟଙ୍କର ହେଲା, ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ଭୟ ଛାଇଗଲା, ଯେପରି ଯୁଗାନ୍ତର ସମୟର ନାଶ।
ସ୍ଵହସ୍ତମୁକ୍ତୈଃ ପରିଘୈର୍ମୁଦ୍ଗରୈଶ୍ଚୈଵ ପର୍ଵତୈଃ। ଦାନଵାସ୍ସମରେ ଜଘ୍ନୁର୍ଦେଵାନିଂଦ୍ରପୁରୋଗମାନ୍
ଦାନବମାନେ ନିଜ ହାତରେ ପାହାଡ଼, ଲୋହା ଗଦା ଓ ମୁସଳ ଛାଡ଼ି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଥିବା ଦେବତାମାନୋକୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଆଘାତ କଲେ।
ତେ ଵଧ୍ଯମାନା ବଲିଭିର୍ଦାନଵୈର୍ଜିତକାଶିଭିଃ। ଵିଷଣ୍ଣଵଦନା ଦେଵା ଜଗ୍ମୁରାର୍ତିଂ ପରାଂ ମୃଧେ
ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାନବମାନେ ଦେବତାମାନୋକୁ ପ୍ରହାର କରି, ସେମାନଙ୍କର ମୁହଁ ମଲିନ ହୋଇଗଲା, ଯୁଦ୍ଧରେ ସେମାନେ ଭୟଙ୍କର ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ିଲେ।
ତେ ଚାସ୍ତ୍ରଶୂଲମଥିତାଃ ପରିଘୈର୍ଭିନ୍ନମସ୍ତକାଃ। ଭିନ୍ନୋରସ୍କା ଦିତିସୁତୈଃ ସ୍ରଵଦ୍ରକ୍ତା ରଣେ ବହୁ
ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଶୂଳରେ ଦେବତାମାନେ ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ, ପରଘାତରେ ମୁଣ୍ଡ ଫାଟିଗଲା, ଦିତିର ପୁଅମାନେ ଛାତି ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ, ଯୁଦ୍ଧଭୂମିରେ ରକ୍ତ ଝରିଲା।
ସୂଦିତାଃ ଶରଜାଲୈଶ୍ଚ ନିର୍ଯତ୍ନାଶ୍ଚ ଶରୈଃ କୃତାଃ। ପ୍ରଵିଷ୍ଟା ଦାନଵୀଂ ମାଯାଂ ନ ଶେକୁସ୍ତେ ଵିଚେଷ୍ଟିତମ୍
ବାଣର ଝଡ଼ରେ ଦେବତାମାନେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ, ଅସ୍ତ୍ରରେ ଅସହାୟ ହେଲେ, ଦାନବମାନେ ତିଆରି କରିଥିବା ମାୟାରେ ପଡ଼ି, କିଛି କରିପାରିଲେନି।
ଉତ୍ତଂଭିତମିଵାଭାତି ନିଷ୍ପ୍ରାଣ ସଦୃଶାକୃତି। ବଲଂ ସୁରାଣାମସୁରୈର୍ନିଷ୍ପ୍ରଯତ୍ନାଯୁଧଂ କୃତମ୍
ଦେବତାମାନୋର ସେନା, ଦାନବମାନେ ଅସ୍ତ୍ର ଛିନି ନିଜେ ନିଜେ ନିର୍ଜୀବ କରିଦେଲେ, ଏମିତି ଲାଗୁଥିଲା ଯେ, ଜଣେ ଜଣେ ଦେହ ଥିଲେ କିନ୍ତୁ ପ୍ରାଣ ନଥିଲା।