ଶ୍ରିଯା ଜାଜ୍ଵଲ୍ଯମାନେନ ଦୀପ୍ଯମାନୈଶ୍ଚ ରଶ୍ମିଭିଃ। ଉଦଯାସ୍ତମଯୌ ଚକ୍ରେ ମେରୁପର୍ଯନ୍ତଗାମିନା
ତାଙ୍କର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ତେଜ ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ କିରଣରେ, ସେ ଉଦୟରୁ ଅସ୍ତମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ମେରୁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦିନ ଚକ୍ର କରୁଥିଲେ।
ତ୍ରିଦିଵ ଦ୍ଵାରଚକ୍ରେଣ ତପସା ଲୋକମଵ୍ଯଯମ୍। ସହସ୍ରରଶ୍ମିଯୁକ୍ତେନ ଭ୍ରାଜମାନେନ ତେଜସା
ତିନି ସ୍ୱର୍ଗର ଦ୍ୱାର ଚକ୍ର ଭାବେ, ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟା ଶକ୍ତିରେ ଅବିନାଶୀ ଜଗତକୁ ବ୍ୟାପି ରହିଥିଲେ; ହଜାର କିରଣ ଯୋଗାଯୋଗି, ତେଜରେ ଦୀପ୍ତିମାନ।
ଚଚାର ମଧ୍ଯେ ଦେଵାନାଂ ଦ୍ଵାଦଶାତ୍ମା ଦିଵାକରଃ। ସୋମଃ ଶ୍ଵେତହଯୋ ଭାତି ସ୍ଯଂଦନେ ଶୀତରଶ୍ମିମାନ୍
ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ଦ୍ୱାଦଶ ରୂପୀ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଚଳିଥିଲେ; ଚାନ୍ଦ୍ରମା, ସ୍ୱେତ ଘୋଡ଼ା ଯୋଗାଯୋଗି ରଥରେ, ଶିତଳ କିରଣରେ ଦୀପ୍ତି ଦେଉଥିଲେ।
ହିମତୋଯପ୍ରପୂର୍ଣାଭିର୍ଭାଭିରାହ୍ଲାଦଯଞ୍ଜଗତ୍। ତମୃକ୍ଷଯୋଗାନୁଗତଂ ଶିଶିରାଂଶୁଂ ଦ୍ଵିଜେଶ୍ଵରମ୍
ହିମ ଜଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଭିମାନ ଭଳି କିରଣରେ, ସେ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଥିଲେ; ଶିତଳ କିରଣ ଧାରୀ, ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କ ଠାକୁର, ତାରାମାନଙ୍କ ଯୋଗକୁ ଅନୁସରଣ କରୁଥିଲେ।
ଶଶଚ୍ଛାଯାଂକିତତନୁଂ ନୈଶସ୍ଯ ତମସଃ କ୍ଷଯମ୍। ଜ୍ଯୋତିଷାମୀଶ୍ଵରଂ ଵ୍ଯୋମ୍ନି ରସଦଂ ପ୍ରଭୁମଵ୍ଯଯମ୍
ଖରା ଛାୟା ଚିହ୍ନିତ ଦେହ ଥିଲା, ରାତିର ଅନ୍ଧାରକୁ ଦୂର କରୁଥିଲେ; ଆକାଶର ଜ୍ୟୋତିର୍ମୟମାନଙ୍କ ଠାକୁର, ଅବିନାଶୀ ରସ ଦେଉଥିବା ପ୍ରଭୁ।
ଓଷଧୀନାଂ ପଵିତ୍ରାଣାଂ ନିଧାନମମୃତସ୍ଯ ଚ। ଜଗତଃ ପରମଂ ଭାଗଂ ସୌମ୍ଯଂ ସର୍ଵମଯଂ ରସମ୍
ଔଷଧି ଓ ପବିତ୍ର ଜିନିଷର ଭଣ୍ଡାର, ଅମୃତର ମୂଳ; ସମସ୍ତ ଜଗତର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅଂଶ, ଶାନ୍ତ ଓ ସମସ୍ତକୁ ବ୍ୟାପିଥିବା ରସ।
ଦଦୃଶୁର୍ଦାନଵାଃ ସୋମଂ ହିମପ୍ରହରଣଂ ସ୍ଥିତମ୍। ଯଃ ପ୍ରାଣଃ ସର୍ଵଭୂତାନାଂ ପଂଚଧା ଭିଦ୍ଯତେ ନୃଷୁ
ଦାନବମାନେ ଦେଖିଲେ ଚାନ୍ଦ୍ରମାଙ୍କୁ, ହିମ ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରିଥିବା, ସେଠି ଦଣ୍ଡାଇଥିଲେ; ସେଁହି ହେଉଛନ୍ତି ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଜୀବନ, ଲୋକମାନେ ଯେଉଁଠି ପଞ୍ଚଭାଗରେ ବିଭକ୍ତ।
ସପ୍ତସ୍କଂଧଗତୋ ଲୋକାଂସ୍ତ୍ରୀନ୍ଦଧାର ଚକାର ଚ। ଯମାହୁରଗ୍ନିକର୍ତ୍ତାରଂ ସର୍ଵପ୍ରଭଵମୀଶ୍ଵରମ୍
ସେ ସାତଟି ଶାଖାରେ ବିସ୍ତାରିତ, ତିନି ଲୋକକୁ ଧାରଣ ଓ ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି; ଯାହାକୁ ଅଗ୍ନିର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ସମସ୍ତ ଉତ୍ପତ୍ତିର ମୂଳ ଠାକୁର ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ସପ୍ତସ୍ଵରଗତା ଯସ୍ଯ ଯୋନିର୍ଗୀର୍ଭିରୁଦୀର୍ଯତେ। ଯଂ ଵଦଂତି ଚଲଂ ଭୂତଂ ଯଂ ଵଦଂତ୍ଯଶରୀରିଣମ୍
ଯାହାଙ୍କ ମୂଳ ସାତଟି ସ୍ୱରରେ ବିସ୍ତାରିତ, ଯାହାକୁ ଚଳିତ ପ୍ରାଣୀ ବୋଲି କୁହନ୍ତି, ଯାହାକୁ ଦେହ ନଥିବା ବୋଲି କୁହନ୍ତି।
ଯମାହୁରାକାଶଗମଂ ଶୀଘ୍ରଗଂ ଶବ୍ଦଯୋନିଜମ୍। ସ ଵାଯୁଃ ସର୍ଵଭୂତାଯୁରୁଦ୍ଧତଃ ସ୍ଵେନ ତେଜସା
ଯାହାକୁ ଆକାଶରେ ଚଳିଥିବା, ତ୍ୱରିତ, ଶବ୍ଦରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ବୋଲି କୁହନ୍ତି; ସେଇ ହେଉଛନ୍ତି ବାୟୁ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଜୀବନ, ନିଜ ତେଜରେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ।
ଵଵୌ ପ୍ରଵ୍ଯଥଯନ୍ଦୈତ୍ଯାନ୍ପ୍ରତିଲୋମଂ ସତୋଯଦଃ। ମାରୁତୋ ଦେଵଗଂଧର୍ଵୈର୍ଵିଦ୍ଯାଧରଗଣୈଃ ସହ
ସେ ବାୟୁ, ବିପରୀତ ଦିଗରେ ବର୍ଷା ମେଘ ସହିତ ବହି, ଦାନବମାନେ ଉତ୍କଳିତ କରିଦେଲେ; ମାରୁତ, ଦେବ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ବିଦ୍ୟାଧରମାନଙ୍କ ସହ ଖେଳିଲେ।
ଚିକ୍ରୀଡ ରଶ୍ମିଭିଶ୍ଶୁଭ୍ରୈର୍ନିର୍ମୁକ୍ତୈରିଵ ପନ୍ନଗୈଃ। ସୃଜଂତଃ ସର୍ପପତଯସ୍ତୀଵ୍ରଂ ରୋଷମଯଂ ଵିଷମ୍
ସେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କିରଣରେ ଖେଳିଲେ, ମୁକ୍ତ ସର୍ପମାନଙ୍କ ପରି; ସର୍ପମାନଙ୍କ ଠାକୁରମାନେ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ବିଷ ଛାଡ଼ିଲେ।
ଶରଭୂତା ଵିଲଗ୍ନାଶ୍ଚ ଚେରୁର୍ଵ୍ଯାତ୍ତାନନା ଦିଵି। ପର୍ଵତାଶ୍ଚ ଶିଲାଶୃଂଗୈଃ ଶତଶାଖୈଶ୍ଚ ପାଦପୈଃ
ଶର ଆକାରର ପ୍ରାଣୀମାନେ ଏକଠା ହୋଇ, ଆକାଶରେ ବଡ଼ ବଡ଼ ମୁହଁ ଖୋଲି ଘୁରୁଥିଲେ; ପାହାଡ଼ ଶିଳା ଚୂଡ଼ା ଓ ଶତଶାଖା ଗଛମାନେ ସହ।
ଉପତସ୍ଥୁଃ ସୁରଗଣାନ୍ପ୍ରହର୍ତୁଂ ଦାନଵଂ ବଲମ୍। ଯଃ ସ ଦେଵୋ ହୃଷୀକେଶଃ ପଦ୍ମନାଭସ୍ତ୍ରିଵିକ୍ରମଃ
ସେମାନେ ଦେବମାନଙ୍କ ସମୂହକୁ ଦାନବ ସେନାକୁ ମାରିବାକୁ ଆସିଥିଲେ; ସେଁହି ଦେବ ହେଉଛନ୍ତି ହୃଷୀକେଶ, ପଦ୍ମନାଭ, ତିନିପଦ ଚାଲିଥିବା।
ଯୁଗାଂତେ କୃଷ୍ଣଵର୍ତ୍ମା ଚ ଵିଶ୍ଵସ୍ଯ ଜଗତଃ ପ୍ରଭୁଃ। ସର୍ଵଯୋନିଃ ସମଧୁହା ହଵ୍ଯଭୁକ୍କ୍ରତୁସଂସ୍ଥିତଃ
ଯୁଗ ଶେଷରେ, ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ନାଥ, କୃଷ୍ଣଙ୍କର ପଥ ହେଉଥିବା, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ମୂଳ ସ୍ରୋତ, ଯିଏ ଯଜ୍ଞରେ ହବି ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି, ସେ ପ୍ରଭୁ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ଭୂମ୍ଯମ୍ବୁଵ୍ଯୋମଭୂତାତ୍ମା ଶ୍ଯାମଃ ଶାଂତିକରୋରିହା। ଅଵିଘ୍ନମମରାଦୀନାଂ ଚକ୍ରେ ଚକ୍ରଗଦାଧରଃ
ଭୂମି, ଜଳ, ଆକାଶ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଭୂତ ଯାହାଙ୍କର ସ୍ୱରୂପ, ଶ୍ୟାମବର୍ଣ୍ଣ, ଏଠାରେ ଶାନ୍ତି ଦେଇଥିବା, ଚକ୍ର ଓ ଗଦାଧାରୀ, ଅମରମାନେ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ବାଧା ଦୂର କରିଦେଲେ।
ସଵ୍ଯେନାଲଭ୍ଯ ମହତୀଂ ସର୍ଵାଯୁଧଵିନାଶିନୀଂ। କରେଣ କାଲୀଂ ଵପୁଷା ଶତ୍ରୁକାଲପ୍ରଦାଂ ଗଦାଂ
ତାଙ୍କର ବାମ ହାତରେ, ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ନାଶ କରୁଥିବା, ଶତ୍ରୁମାନେ ପାଇଁ କାଳ ହେଉଥିବା, ଦୁର୍ଲଭ ଏବଂ ବିଶାଳ କାଳୀ ଗଦାକୁ ଧରିଥିଲେ।
ଶେଷୈର୍ଭୁଜୈଃ ପ୍ରଦୀପ୍ତାଭୈର୍ଭୁଜଗାରିଧ୍ଵଜଃ ପ୍ରଭୁଃ। ଦଧାରାଯୁଧଜାଲାନି ଶାର୍ଙ୍ଗାଦୀନି ମହାବଲଃ
ତାଙ୍କର ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ବାହୁମାନେ ଦ୍ୱାରା, ନାଗଧ୍ୱଜ ଧାରଣ କରୁଥିବା ପ୍ରଭୁ, ବିଶାଳ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଶାର୍ଙ୍ଗ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ରମାନେ ଧାରଣ କରିଥିଲେ।
ସ କଶ୍ଯପସ୍ଯାତ୍ମଭଵଂ ଦ୍ଵିଜଂ ଭୁଜଗଭୋଜନମ୍। ଭୁଜଗେଂଦ୍ରେଣ ଵଦନେ ନିଵିଷ୍ଟେନ ଵିରାଜିତମ୍
ସେ, କଶ୍ୟପଙ୍କର ଦ୍ୱିଜ ପୁତ୍ର, ଯିଏ ନାଗମାନେ ପାଇଁ ଭୋଜ୍ୟ, ନାଗରାଜଙ୍କର ମୁହଁ ଭିତରେ ରଖାଯାଇଥିବା, ତାହାକୁ ଧରି ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ଅମୃତାରଂଭସଂଯୁକ୍ତଂ ମଂଦରାଦ୍ରିମିଵୋଚ୍ଛିତମ୍। ଦେଵାସୁରଵିମର୍ଦେଷୁ ବହୁଶୋ ଦୃଷ୍ଟଵିକ୍ରମମ୍
ଅମୃତ ଜଳରେ ଏକତ୍ରିତ, ମନ୍ଦରାଚଳ ପର୍ବତ ପରି ଉତ୍ତୋଳିତ, ଦେବ ଓ ଦାନବମାନଙ୍କ ଯୁଦ୍ଧରେ ତାଙ୍କର ପ୍ରତାପ ବାରମ୍ବାର ଦେଖାଯାଇଛି।
ମହେଂଦ୍ରେଣାମୃତସ୍ଯାର୍ଥେ ଵଜ୍ରେଣ କୃତଲକ୍ଷଣମ୍। ଵିଚିତ୍ରପତ୍ରଵସନଂ ଧାତୁମଂତମିଵାଚଲମ୍
ମହେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଭଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ଅମୃତ ପାଇଁ ଚିହ୍ନିତ, ଅଦ୍ଭୁତ ପଙ୍ଖି ଓଡ଼ଣା ପିନ୍ଧିଥିବା, ଧାତୁ ଭରିଥିବା ପାହାଡ଼ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ସ୍ଫୀତକ୍ରୋଧାଵଲଂବେନ ଶୀତାଂଶୁସମତେଜସା। ଭୋଗିଭୋଗାଵସକ୍ତେନ ମଣିରତ୍ନେନ ଭାସ୍ଵତା
ବଢ଼ୁଥିବା କ୍ରୋଧକୁ ଆଶ୍ରୟ କରି, ଚାନ୍ଦ୍ରମା ପରି ତେଜସ୍ୱୀ, ନାଗର ତରଙ୍ଗରେ ଲାଗିଥିବା ମଣିରତ୍ନର ଚମକରେ ଶୋଭିତ।
ପକ୍ଷାଭ୍ଯାଂ ଚାରୁପତ୍ରାଭ୍ଯାମାଵୃତଂ ଦିଵି ଲୀଲଯା। ଯୁଗାଂତେ ସେଂଦ୍ରଚାପାଭ୍ଯାଂ ତୋଯଦାଭ୍ଯାମିଵାଂବରମ୍
ତାଙ୍କର ଦୁଇଟି ସୁନ୍ଦର ପଖ ଦ୍ୱାରା ଆକାଶରେ ଖେଳିବା ସମୟରେ ଢାକିଯାଇଥିଲେ, ଯେପରି ଯୁଗ ଶେଷରେ ଇନ୍ଦ୍ରଧନୁ ଓ ମେଘରେ ଆକାଶ ଢାକିଯାଏ।
ନୀଲଲୋହିତପୀତାଭିଃ ପତାକାଭିରଲଂକୃତମ୍। ଅରୁଣାଵରଜଂ ଶ୍ରୀମାନାରୁହ୍ଯ ସମରେ ପ୍ରଭୁଃ
ନୀଳ, ଲାଲ୍ ଓ ହଳଦୀ ରଙ୍ଗର ପତାକାରେ ଶୋଭିତ, ଅରୁଣଙ୍କ ଭାଇ ଉପରେ ଅସୀମ ମହିମା ଥିବା ପ୍ରଭୁ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରକୁ ଚଢ଼ିଲେ।
ସୁଵର୍ଣଵର୍ଣଵପୁଷଂ ସୁପର୍ଣଂ ଖେଚରୋତ୍ତମମ୍। ତମନ୍ଵଯୁଃ ସୁରଗଣା ମୁନଯଶ୍ଚ ସମାହିତାଃ
ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଦେହ ଥିବା, ଆକାଶରେ ଉତ୍ତମ ଗତିଶୀଳ ସୁପର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ, ଦେବମାନେ ଓ ଧ୍ୟାନସ୍ଥ ଋଷିମାନେ ଅନୁସରଣ କରିଥିଲେ।
ଗୀର୍ଭିଃ ପରମମଂତ୍ରାଭିସ୍ତୁଷ୍ଟୁଵୁଶ୍ଚ ଗଦାଧରମ୍। ତଦ୍ଵୈଶ୍ରଵଣସଂଶ୍ଲିଷ୍ଟଂ ଵୈଵସ୍ଵତପୁରଃସରମ୍
ସେମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଗଦାଧାରୀଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିଲେ, ଯିଏ ବୈଶ୍ରବଣଙ୍କ ସହିତ ଏବଂ ବୈବସ୍ବତଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଥିଲେ।
ଵାରିରାଜପରିକ୍ଷିପ୍ତଂ ଦେଵରାଜଵିରାଜିତମ୍। ପଵନାବଦ୍ଧନିର୍ଘୋଷଂ ସଂପ୍ରଦୀପ୍ତ ହୁତାଶନମ୍
ଜଳରାଜା ଦ୍ୱାରା ଘେରାଯାଇଥିବା, ଦେବରାଜା ଦ୍ୱାରା ଅଲଙ୍କୃତ, ପବନର ଗୁଞ୍ଜନରେ ଗଞ୍ଜିଉଥିବା, ହବନାଗ୍ନି ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ୍।
ଵିଷ୍ଣୋର୍ଜିଷ୍ଣୋଃ ସହିଷ୍ଣୋଶ୍ଚ ଭ୍ରାଜିଷ୍ଣୋସ୍ତେଜସାଵୃତମ୍। ବଲଂ ବଲଵଦୁଦ୍ରିକ୍ତେ ଯୁଦ୍ଧାଯ ସମଵର୍ତତ
ବିଷ୍ଣୁ, ଜିଷ୍ଣୁ, ସହିଷ୍ଣୁ ଓ ଭ୍ରାଜିଷ୍ଣୁଙ୍କ ତେଜରେ ଭରିଥିବା, ବଳଶାଳୀ ସେନା ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଏକତ୍ରିତ ହେଲା।
ସ୍ଵସ୍ତ୍ଯସ୍ତୁ ଦେଵେଭ୍ଯ ଇତି ବୃହସ୍ପତିରଭାଷତ। ସ୍ଵସ୍ତ୍ଯସ୍ତୁ ଦୈତ୍ଯେଭ୍ଯ ଇତି ଉଶନା ଵାକ୍ଯମାଦଦେ
ବୃହସ୍ପତି କହିଲେ, 'ଦେବମାନେ ପାଇଁ ମଙ୍ଗଳ ହେଉ', ତାପରେ ଉଶନା କହିଲେ, 'ଦାଇତ୍ୟମାନେ ପାଇଁ ମଙ୍ଗଳ ହେଉ'।
ତାଭ୍ଯାଂ ବଲାଭ୍ଯାଂ ସଂଜଜ୍ଞେ ତୁମୁଲୋ ଵିଗ୍ରହସ୍ତଥା। ସୁରାଣାମସୁରାଣାଂ ଚ ପରସ୍ପରଜଯୈଷିଣାମ୍
ସେଇ ଦୁଇ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଦେବମାନେ ଓ ଅସୁରମାନେ ପ୍ରତିସ୍ପର୍ଧାରେ ବିଜୟ ଚାହିଁଲେ।