ଚଂଦ୍ରାର୍କକିରଣୋଦ୍ଯୋତଂ ଗିରିକୂଟମିଵୋଚ୍ଛ୍ରିତମ୍। ନଂଦକାନଂଦିତକରଂ କୌସ୍ତୁଭୋଦ୍ଭାସିତୋରସମ୍॥୧.୪୦.
ତିନି ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଆଲୋକରେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ପାହାଡ଼ ଶିଖର ପରି ଉଚ୍ଚ, ତାଙ୍କର ହାତ ନନ୍ଦକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଥିଲା, କୌସ୍ତୁଭ ମଣିରେ ତାଙ୍କର ଛାତି ଚମକୁଥିଲା।
ଶକ୍ତିଚିତ୍ରଫଲୋଦଗ୍ରଂ ଶଂଖଚକ୍ରଗଦାଧରମ୍। ଵିଷ୍ଣୁଶୈଲଂ କ୍ଷମାଶୀଲଂ ଶ୍ରୀଵତ୍ସଂ ଶାର୍ଙ୍ଗପାଣିନମ୍॥୧.୪୦.
ତିନି ଅଦ୍ଭୁତ ଡାଳି ଥିବା ଢାଲ, ଶଂଖ, ଚକ୍ର ଓ ଗଦା ଧାରଣ କରିଥିଲେ; ବିଷ୍ଣୁ, ପାହାଡ଼ ପରି ଦୃଢ଼, ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନ ଓ ଶାର୍ଙ୍ଗ ଧନୁଷ ଧାରଣ କରିଥିଲେ।
ତ୍ରିଦଶୋଦାରଫଲଦଂ ସ୍ଵର୍ଗସ୍ତ୍ରୀଚାରୁଵଲ୍ଲଭମ୍। ସର୍ଵଲୋକମନଃକାଂତଂ ସର୍ଵସତ୍ଵମନୋହରମ୍॥୧.୪୦.
ତିନି ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇଥିଲେ, ସ୍ୱର୍ଗର ସୁନ୍ଦରୀମାନେଙ୍କର ପ୍ରିୟ, ସମସ୍ତ ଲୋକର ମନକୁ ଆକର୍ଷିତ କରୁଥିଲେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ମନୋହର ଲାଗୁଥିଲେ।
ମାଯାଵିଶାଲଵିଟପଂ ତୋଯଦୌଘସମପ୍ରଭମ୍। ଵିଦ୍ଯାହଂକାରମାନାଢ୍ଯ ମହାଭୂତପ୍ରରୋହଣମ୍॥୧.୪୦.
ତିନି ମାୟାର ବଡ଼ ବୃକ୍ଷ ପରି, ମେଘମାଳା ପରି ଚମକୁଥିଲେ, ଜ୍ଞାନ, ଗର୍ବ ଓ ମାନରେ ଧନୀ, ମହାଭୂତମାନଙ୍କର ଉତ୍ସ ଥିଲେ।
ଵିଶେଷପତ୍ରୈର୍ନିଚିତଂ ଗ୍ରହନକ୍ଷତ୍ରପୁଷ୍ପିତମ୍। ଦୈତ୍ଯଲୋକମହାସ୍କଂଧଂ ମର୍ତ୍ଯଲୋକପ୍ରକାଶିତମ୍॥୧.୪୦.
ବିଶେଷ ପତ୍ରରେ ଶୋଭିତ, ଗ୍ରହ ଓ ନକ୍ଷତ୍ରରେ ଫୁଲିଥିବା, ଦୈତ୍ୟଲୋକର ବଡ଼ ତଣ୍ଡ ମାନେ ମର୍ତ୍ୟଲୋକରେ ସ୍ପଷ୍ଟ ହୋଇ ଦେଖାଯାଉଛି।
ସାଗରାକାରନିର୍ହ୍ରାଦଂ ରସାତଲଗଲାଶ୍ରଯମ୍। ନାଗେଂଦ୍ରପାଶୈର୍ଵିତତଂ ପକ୍ଷିଜଂତୁସମନ୍ଵିତମ୍॥୧.୪୦.
ସାଗର ଭଳି ଗଞ୍ଜନ କରୁଥିବା, ତଳସ୍ଥଳର ତଳରେ ଭିତି ରହିଥିବା, ନାଗମାନଙ୍କର ବନ୍ଧନରେ ପ୍ରସାରିତ, ପକ୍ଷୀମାନେ ଭରିଥିବା।
ଶୀଲାନାହାର୍ଯଗଂଧାଢ୍ଯଂ ସର୍ଵଲୋକମହାଦ୍ରୁମମ୍। ଅଵ୍ଯକ୍ତାନଂଦସଲିଲଂ ଵ୍ଯକ୍ତାହଂକାରଫେନିଲମ୍॥୧.୪୦.
ଦୃଢ଼ତାର ଗନ୍ଧରେ ପ୍ରବଳ, ସମସ୍ତ ଲୋକର ବଡ଼ ଗଛ, ଯାହାର ଜଳ ଅଦୃଶ୍ୟ ଆନନ୍ଦ ଓ ତାହାର ଫେନ ଦୃଶ୍ୟ ଅହଂକାର।
ମହାଭୂତକରୌଘୌଘଂ ଗ୍ରହନକ୍ଷତ୍ରବୁଦ୍ବୁଦମ୍। ଵିମାନଵାହନୈର୍ଵ୍ଯାପ୍ତଂ ତୋଯଦାଡମ୍ବରାକୁଲମ୍॥୧.୪୦.
ବଡ଼ ପଞ୍ଚଭୂତର ଧାରାର ଏକ ମହାସମୂହ, ଗ୍ରହ ଓ ନକ୍ଷତ୍ର ଝୁଲି ଥିବା ବୁଲବୁଲି, ଦେବତାଙ୍କ ରଥରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ମେଘର ଶବ୍ଦରେ ଭରିଯାଇଛି।
ଜଂତୁମତ୍ସ୍ଯଗଣାକୀର୍ଣଂ ଶୈଲଶଂଖକୁଲୈର୍ଯୁତମ୍। ତ୍ରୈଗୁଣ୍ଯଵିଷଯାଵର୍ତଂ ସର୍ଵଲୋକତିମିଂଗିଲମ୍॥୧.୪୦.
ଜନ୍ତୁ ଓ ମାଛର ଦଳରେ ଭରିଥିବା, ପାହାଡ଼ ଓ ଶଂଖମାଳା ସହିତ ଯୁକ୍ତ, ତିନି ଗୁଣର ଘୁର୍ଣ୍ଣି, ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ଗିଲି ନେଉଥିବା।
ଵୀରଵୃକ୍ଷଲତାଗୁଲ୍ମଂ ଭୁଜଗୋତ୍ସୃଷ୍ଟଶୈଵଲମ୍। ଦ୍ଵାଦଶାର୍କମହାଦ୍ଵୀପଂ ରୁଦ୍ରୈକାଦଶପତ୍ତନମ୍॥୧.୪୦.
ବୀର ବୃକ୍ଷ, ଲତା ଓ ଝାଡ଼ିରେ ଭରିଥିବା, ସର୍ପମାନେ ଛାଡ଼ିଦେଇଥିବା ଶୈବଳରେ ଶୋଭିତ, ବାରଟି ସୂର୍ଯ୍ୟର ବଡ଼ ଦ୍ୱୀପ ଓ ଏଗାରଟି ରୁଦ୍ରପୁରୀ ସହିତ।
ଵସ୍ଵଷ୍ଟପର୍ଵତୋପେତଂ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯାଂଭୋ ମହୋଦଧିମ୍। ସଂଧ୍ଯାସଂଧ୍ଯୋର୍ମିସଲିଲମାପୂର୍ଣାନିଲଶୋଭିତମ୍॥୧.୪୦.
ଅଷ୍ଟ ବସୁ ପାହାଡ଼ରେ ଶୋଭିତ, ତିନି ଲୋକର ଜଳର ବଡ଼ ସମୁଦ୍ର, ସନ୍ଧ୍ୟା ଓ ପ୍ରଭାତର ଜଳ ମିଶିଥିବା, ପୂର୍ଣ୍ଣ ବାତାସରେ ଅତି ଶୋଭା ପାଉଛି।
ଦୈତ୍ଯଯକ୍ଷଗଣଗ୍ରାମଂ ରକ୍ଷୋଗଣଝଷାକୁଲମ୍। ପିତାମହମହାଵୀର୍ଯଂ ସ୍ଵର୍ଗସ୍ତ୍ରୀରତ୍ନସଂକୁଲମ୍॥୧.୪୦.
ଦୈତ୍ୟ ଓ ଯକ୍ଷମାନଙ୍କ ଗ୍ରାମ, ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ମାଛରେ ଭରିଥିବା, ପିତାମହଙ୍କ ବଡ଼ ଶକ୍ତିରେ ଯୁକ୍ତ, ସ୍ୱର୍ଗର ମୂଲ୍ୟବାନ ମହିଳାମାନେ ଭରିଥିବା।
ଶ୍ରୀ କୀର୍ତି କାଂତିଲକ୍ଷ୍ମୀଭିର୍ନଦୀଭିଶ୍ଚ ସମାକୁଲମ୍। କାଲଯୋଗମହାଵର୍ଷପ୍ରଲଯୋତ୍ପତ୍ତିଵେଗିତମ୍॥୧.୪୦.
ଶ୍ରୀ, କୀର୍ତ୍ତି, କାନ୍ତି, ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଓ ନଦୀମାନେ ଭରିଥିବା, କାଳ, ଯୋଗ, ବଡ଼ ବର୍ଷା, ସୃଷ୍ଟି ଓ ପ୍ରଳୟର ତୀବ୍ରତାରେ ଚଳିତ।
ସତ୍ସଂଯୋଗମହାପାରଂ ନାରାଯଣମହାର୍ଣଵମ୍। ଦେଵାତିଦେଵଂ ଵରଦଂ ଭକ୍ତାନାଂ ଭକ୍ତଵତ୍ସଲମ୍॥୧.୪୦.
ସତ୍ସଙ୍ଗର ବଡ଼ ସମ୍ମିଳନ, ନାରାୟଣଙ୍କ ବଡ଼ ସମୁଦ୍ର, ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦାତା, ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ପ୍ରିୟ।
ଅନୁଗ୍ରହକରଂ ଦେଵଂ ପ୍ରଶାଂତିକରଣଂ ଶୁଭମ୍। ହର୍ଯଶ୍ଵରଥସଂଯୁକ୍ତ ସୁପର୍ଣଧ୍ଵଜଶୋଭିତେ॥୧.୪୦.
କୃପା କରୁଥିବା ଦେବତା, ଶାନ୍ତି ଓ ଶୁଭ ଦେଉଥିବା, ହର୍ୟଶ୍ୱଙ୍କ ରଥ ଓ ସୁପର୍ଣ୍ଣ ଧ୍ୱଜରେ ଶୋଭିତ।
ଚଂଦ୍ରାର୍କଚକ୍ରରଚିତ ଉଦାରାକ୍ଷଵୃତାଂତରେ। ଅନଂତରଶ୍ମିସଂଯୁକ୍ତେ ଦୁର୍ଦର୍ଶେ ମେରୁକୂବରେ॥୧.୪୦.
ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଚକ୍ରରେ ତିଆରି, ଉଦାର ଦୃଷ୍ଟିମାନେ ଘେରିଥିବା, ଅନେକ କିରଣରେ ଯୁକ୍ତ, ଦୁର୍ଦ୍ଦର୍ଶ୍ୟ, ମେରୁଶୃଙ୍ଗରେ ଅବସ୍ଥିତ।
ତାରକାଚିତ୍ରକୁସୁମେ ଗ୍ରହନକ୍ଷତ୍ରବଂଧୁରେ। ଭଯେଷ୍ଵଭଯଦେ ଵ୍ଯୋମ୍ନି ଦେଵଦୈତ୍ଯାପରାଜିତେ॥୧.୪୦.
ତାରା ଆକୃତିର ଫୁଲରେ ଶୋଭିତ, ଗ୍ରହ ଓ ନକ୍ଷତ୍ରରେ ଚମକୁଥିବା, ଭୟରେ ନିର୍ଭୟତା ଦେଉଥିବା, ଦେବ ଓ ଦୈତ୍ୟଙ୍କୁ ଅଜୟ, ଆକାଶରେ ଅପରାଜିତ।
ହର୍ଯଶ୍ଵରଥସଂଯୁକ୍ତମୁକ୍ତାଶୋଭାସମନ୍ଵିତମ୍। ଦଦୃଶୁସ୍ତେ ସ୍ଥିତଂ ଦେଵଂ ଦିଵ୍ଯଲୋକମଯେ ରଥେ॥୧.୪୦.
ସେମାନେ ଦେଖିଲେ, ଦେବତା ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଦଢ଼ିଆ ଅବସ୍ଥାନ କରିଛନ୍ତି, ହର୍ୟଶ୍ୱଙ୍କ ରଥ ଓ ମୁକ୍ତାର ଚମକରେ ଶୋଭିତ।
ତେ କୃତାଂଜଲଯଃ ସର୍ଵେ ଦେଵା ଇଂଦ୍ରପୁରୋଗମାଃ। ଜଯଶବ୍ଦଂ ପୁରସ୍କୃତ୍ଯ ଶରଣ୍ଯଂ ଶରଣଂ ଗତାଃ॥୧.୪୦.
ସମସ୍ତ ଦେବତା, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ, ହାତ ଜୋଡି ସମ୍ମାନ କରି, ଜୟ ଧ୍ୱନି କରି, ଶରଣ୍ୟଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ।
ଏତେଷାଂ ଚ ଗିରଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସ ଵିଷ୍ଣୁର୍ଦେଵଦୈଵତଃ। ମନଶ୍ଚକ୍ରେ ଵିନାଶାଯ ଦାନଵାନାଂ ମହାମୃଧେ॥୧.୪୦.
ସେମାନଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ବିଷ୍ଣୁ, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ଦେବତା, ମନରେ ଠାରୁ ଦାନବମାନେ ମହାଯୁଦ୍ଧରେ ନଶ୍ୱନ କରିବାକୁ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ।
ଆକାଶେ ତୁ ସ୍ଥିତୋ ଵିଷ୍ଣୁରୁତ୍ତମଂ ଵପୁରାଶ୍ରିତଃ। ଉଵାଚ ଦେଵତାଃ ସର୍ଵାଃ ସପ୍ରତିଜ୍ଞମିଦଂ ଵଚଃ॥୧.୪୦.
ଆକାଶରେ ଦଢ଼ିଆ ଅବସ୍ଥାନ କରି, ବିଷ୍ଣୁ ତାଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ସହିତ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ଶାଂତିଂ ଵ୍ରଜତ ଭଦ୍ରଂ ଵୋ ମା ଭୈଷ୍ଟ ମରୁତାଂଗଣାଃ। ଜିତା ମେ ଦାନଵାଃ ସର୍ଵେ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଂ ପରିଗୃହ୍ଯତାମ୍॥୧.୪୦.
ଶାନ୍ତିରେ ଯାଅ, ତୁମମାନେ ମଙ୍ଗଳମୟ ହେଉ, ମରୁତମାନଙ୍କ ଦଳ, ଭୟ କରନି। ସମସ୍ତ ଦାନବମାନେ ମୋ ଦ୍ୱାରା ଜିତାଯାଇଛନ୍ତି, ତିନି ଲୋକ ଅଧିକାର କର।
ତତୋସ୍ଯ ସତ୍ଯସଂଧସ୍ଯ ଵିଷ୍ଣୋର୍ଵାକ୍ଯେନ ତୋଷିତାଃ। ଦେଵାଃ ପ୍ରୀତିଂ ପରାଜଗ୍ମୁଃ ପ୍ରାଶ୍ଯାମୃତମିଵୋତ୍ତମମ୍॥୧.୪୦.
ତାପରେ ସତ୍ୟବାନ୍ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର କଥାରେ ଦେବମାନେ ଖୁସି ହେଲେ ଏବଂ ସେମାନେ ମଧୁର ଅମୃତ ଚାଖିଥିବା ପରି ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ।
ତତସ୍ତମଶ୍ଚ ସଂହୃତ୍ଯ ଵିନେଶୁଶ୍ଚ ବଲାହକାଃ। ପ୍ରଵଵୁଶ୍ଚ ଶିଵା ଵାତାଃ ପ୍ରସନ୍ନାଶ୍ଚ ଦିଶୋ ଦଶ॥୧.୪୦.
ତାପରେ ଅନ୍ଧାର ହଟିଗଲା, ମେଘମାନେ ହେଲେ ଅଦୃଶ୍ୟ, ମୃଦୁ ପବନ ବହିଲା ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦିଗ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଇଯାଇଲା।
ଶୁଦ୍ଧପ୍ରାଯାଣି ଜ୍ଯୋତୀଂଷି ସୋମଂ ଚକ୍ରୁଃ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣମ୍। ନ ଵିଗ୍ରହଂ ଗ୍ରହାଶ୍ଚକ୍ରୁଃ ପ୍ରସନ୍ନାଶ୍ଚାପି ସିଂଧଵଃ॥୧.୪୦.
ତାରାମାନେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲେ, ଚନ୍ଦ୍ରମାଙ୍କୁ ପରିକ୍ରମା କରାଯିଲା, ଗ୍ରହମାନେ କୌଣସି ବିରୋଧ କଲେ ନାହିଁ, ଏବଂ ନଦୀମାନେ ଶାନ୍ତ ଭାବେ ବହିଲେ।
ଵିରଜା ଅଭଵନ୍ମାର୍ଗା ଲୋକାଃ ସ୍ଵର୍ଗାଦଯସ୍ତ୍ରଯଃ। ଯଥାର୍ଥମୂହୁସ୍ସରିତଶ୍ଚୁକ୍ଷୁଭେ ନ ତଥାର୍ଣଵଃ॥୧.୪୦.
ପଥମାନେ ପବିତ୍ର ହେଲେ, ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ଅନ୍ୟ ଦୁଇ ଲୋକ ସହିତ ତିନି ଲୋକ ପରିଷ୍କାର ହେଲା; ନଦୀମାନେ ଯଥାଯଥ ଭାବେ ଉତ୍କଳିତ ହେଲେ, କିନ୍ତୁ ସାଗର ଏମିତି ହେଲା ନାହିଁ।
ଆସନ୍ଛୁଭାନୀନ୍ଦ୍ରିଯାଣି ନରାଣାମଂତରାତ୍ମସୁ। ମହର୍ଷଯୋ ଵୀତଶୋକା ଵେଦାନୁଚ୍ଚୈରଧୀଯତ॥୧.୪୦.
ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କର ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡ଼ିକ ଭିତରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲା; ମହାର୍ଷିମାନେ ଶୋକ ଛାଡ଼ି ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ବେଦ ପାଠ କଲେ।
ଯଜ୍ଞେଷୁ ଚ ହଵିଃ ପାକଂ ଶିଵମାପ ଚ ପାଵକଃ। ପ୍ରଵୃତ୍ତଧର୍ମସଂଵୃତ୍ତା ଲୋକା ମୁଦିତମାନସାଃ॥୧.୪୦.
ଯଜ୍ଞରେ ହବି ଭଲ ଭାବେ ପାକ ହେଲା ଏବଂ ଅଗ୍ନି ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର ହେଲା; ସମସ୍ତ ଲୋକ ଧର୍ମରେ ଅବିଚଳ ଥିଲେ ଏବଂ ମନରେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ।
ଵିଷ୍ଣୋଃ ସତ୍ଯପ୍ରତିଜ୍ଞସ୍ଯ ଶ୍ରୁତ୍ଵାରିନିଧନା ଗିରଃ। ତତୋ ଭଯଂ ଵିଷ୍ଣୁମୁଖାଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଦୈତେଯଦାନଵାଃ॥୧.୪୦.
ସତ୍ୟବାନ୍ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଶତ୍ରୁ ନାଶ କଥା ଶୁଣି, ଦୈତ୍ୟ ଓ ଦାନବମାନେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମୁଖରୁ ଏହା ଶୁଣି ଭୟଭୀତ ହେଲେ।
ଉଦ୍ଯୋଗଂ ଵିପୁଲଂ ଚକ୍ରୁର୍ଯୁଦ୍ଧାଯ ଵିଜଯାଯ ଚ। ମଯସ୍ତୁ କାଂଚନମଯଂ ତ୍ରିନଲ୍ଵାଂତରମଵ୍ଯଯମ୍॥୧.୪୦.
ସେମାନେ ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧ ଓ ବିଜୟ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତି ନେଲେ; ମୟା ତିନିଟି ସୁନାର ପାତ ଥିବା ଅବିନାଶୀୟ କିଳ୍ଲା ତିଆରି କଲେ।