ଦୈଵତାନି ଚ ଵିଶ୍ଵାନି ମାନସାଂଶ୍ଚ ସୁତାନୃଷୀନ୍। ତତସ୍ତାଵୂଚତୁସ୍ତତ୍ର ବ୍ରହ୍ମାଣମସୁରୋତ୍ତମୌ॥୧.୪୦.
ଦେବତାମାନେ, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ, ମନସୁତ ଋଷିମାନେ ମଧ୍ୟ ତିଆରି ହେଉଥିଲେ; ତାପରେ ସେଇ ଦୁଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦାନବ ସେଠାରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଦୁଷ୍ଟୌ ଯୁଯୁତ୍ସୂ ସଂକ୍ରୁଦ୍ଧୌ କ୍ରୋଧଵ୍ଯାକୁଲିତେକ୍ଷଣୌ। କସ୍ତ୍ଵଂ ପୁଷ୍କରମଧ୍ଯସ୍ଥଃ ସିତୋଷ୍ଣୀଷଶ୍ଚତୁର୍ଭୁଜଃ॥୧.୪୦.
ଦୁଷ୍ଟ, ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ, କ୍ରୋଧରେ ଚକ୍ଷୁ ରକ୍ତିମ, ସେମାନେ କହିଲେ: 'ତୁମେ କିଏ, କମଳ ମଧ୍ୟରେ ବସିଛ, ଧଳା ପଗଡ଼ି ପିନ୍ଧିଛ, ଚାରିଟି ବାହୁ ଅଛି?'
ଆଵାମଗଣଯନ୍ମୋହାଦାସ୍ସେ ତ୍ଵଂ ଵିଗତସ୍ପୃହଃ। ଏହ୍ଯାଗଚ୍ଛାଵଯୋର୍ଯୁଦ୍ଧଂ ଦେହି ତ୍ଵଂ କମଲୋଦ୍ଭଵ॥୧.୪୦.
'ତୁମେ ମୋହରେ ପଡ଼ି ଆମକୁ ଅବହେଳା କରୁଛ, ଆସେ ବସିଛ, କିଛି ଇଚ୍ଛା ନାହିଁ; ଆସ, ଆମ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କର—ହେ କମଳରୁ ଜନ୍ମିଥିବା, ଆମକୁ ଯୁଦ୍ଧ ଦିଅ।'
ଆଵାଭ୍ଯାଂ ପରମେଶାଭ୍ଯାମଶକ୍ତଃ ସ୍ଥାତୁମର୍ଣଵେ। ତତ୍ର କଶ୍ଚ ଭଵେତ୍ତୁଭ୍ଯଂ ଯେନ ଚାତ୍ର ନିଯୋଜିତଃ॥୧.୪୦.
'ଆମେ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତୁମକୁ ସମୁଦ୍ରରେ ରହିବାକୁ ଦେଉନାହିଁ; ଏଠାରେ ତୁମ ପାଇଁ କିଏ ଅଛି, କିଏ ତୁମକୁ ଏଠାରେ ବସାଇଛି?'
କଃ ସ୍ରଷ୍ଟା କଶ୍ଚ ତେ ଗୋପ୍ତା କେନ ନାମ୍ନାଭିଧୀଯତେ। ବ୍ରହ୍ମୋଵାଚ। ଈଶ୍ଵରଃ ପ୍ରୋଚ୍ଯତେ ଲୋକେ ଵିଷ୍ଣୁଶ୍ଚାନଂତଶକ୍ତିଧୃତ୍॥୧.୪୦.
'କିଏ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, କିଏ ତୁମର ରକ୍ଷାକାରୀ, ଏବଂ କିଏ ନାମରେ ତାଙ୍କୁ ଡାକାଯାଏ?' ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ: 'ସେ ଲୋକରେ ଈଶ୍ୱର ବୋଲି ଚିହ୍ନିତ, ଅନନ୍ତ ଶକ୍ତିଧାରୀ ବିଷ୍ଣୁ।'
ତତ୍ସକାଶାତ୍ତୁ ଜାତଂ ମାଂ ସ୍ରଷ୍ଟାରମଵଗଚ୍ଛତମ୍। ମଧୁକୈଟଭା ଊଚତୁଃ। ନାଵଯୋଃ ପରମଂ ଲୋକେ କିଂଚିଦସ୍ତି ମହାମୁନେ॥୧.୪୦.
'ମୁଁ ତାଙ୍କଠାରୁ ଜନ୍ମିଛି; ମୋତେ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ବୋଲି ଜାଣ।' ମଧୁ ଓ କୈଟଭ କହିଲେ: 'ଏହି ବିଶ୍ୱରେ ଆମ ପରେ କିଛି ନାହିଁ, ହେ ବଡ଼ ଋଷି।'
ଆଵାଭ୍ଯାଂ ଚ୍ଛାଦ୍ଯତେ ଵିଶ୍ଵଂ ତମସା ରଜସା ଚ ଵୈ। ରଜସ୍ତମୋମଯାଵାଵାମୃଷୀଣାମତିଲଂଘିନୌ॥୧.୪୦.
ଆମେ ଦୁଇଜଣ ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ଅନ୍ଧକାର ଓ ରଜୋଗୁଣରେ ଢାକି ଦେଉଛୁ। ଆମେ ଦୁଇଜଣ ରଜ ଓ ତମୋଗୁଣରୁ ଗଠିତ, ଏବଂ ଋଷିମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରିଯାଉଛୁ।
ଧର୍ମ ଶୀଲଂ ଚ୍ଛାଦଯନ୍ତୌ ନାଶକୌ ସର୍ଵଦେହିନାମ୍। ଆଵାଭ୍ଯାଂ ଯୁଜ୍ଯତେ ଲୋକୋ ଦୁସ୍ତରାଭ୍ଯାଂ ଯୁଗେ ଯୁଗେ॥୧.୪୦.
ଧର୍ମ ଓ ସଦ୍ଗୁଣକୁ ଆମେ ଲୁଚାଇ ଦେଉଛୁ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଅଜୟ୍ୟ। ଏହି ଦୁଇଟିକୁ ଜିତିବା ଅତି କଷ୍ଟକର, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଯୁଗରେ ଏହି ଦୁଇଟି ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଜଗତ ବନ୍ଧା ରହେ।
ଆଵାମର୍ଥଶ୍ଚ କାମଶ୍ଚ ଯଜ୍ଞସ୍ସର୍ଵପରିଗ୍ରହଃ। ସୁଖଂ ଯତ୍ର ମଦୋ ଯତ୍ର ଯତ୍ର ଶ୍ରୀଃ କୀର୍ତିରେଵ ଚ॥୧.୪୦.
ଆମେ ଧନ ଓ କାମନା, ଯଜ୍ଞ, ସମସ୍ତ ସଂପତ୍ତି। ଯେଉଁଠି ସୁଖ, ମଦ, ଶ୍ରୀ ଓ କୀର୍ତ୍ତି ଅଛି, ସେଠି ଆମେ ଅଛୁ।
ଯେଷାଂ ଯତ୍କାଂକ୍ଷିତଂ କିଂଚିତ୍ତତ୍ତଦାଵାଂ ଵିଚିଂତଯ। ବ୍ରହ୍ମୋଵାଚ। ଆଵାଭ୍ଯାଂ ସଂହତୌ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଯୁଵାଂ ପୂର୍ଵଂ ପରାଜିତୌ॥୧.୪୦.
ଯେଉଁଠି ଯେଉଁ ଲୋକ ଯାହା ଆଶା କରନ୍ତି, ଆମେ ସେଉଁଠି ତାହା ଭାବିଥାଉ। ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ: ପୂର୍ବେ ତୁମେ ଦୁଇଜଣ ଏକତ୍ର ହେବାକୁ ଦେଖି, ପରାଜିତ ହେଇଥିଲ।
ତଂ ସମାଧାଯ ଗୁଣିନଂ ସତ୍ଵଂ ଚାସ୍ମି ସମାଶ୍ରିତଃ। ଯଃ ପରୋ ଯୋଗଯୁକ୍ତାତ୍ମା ଯୋକ୍ଷରଃ ସତ୍ଵମେଵ ଚ॥୧.୪୦.
ସେ ଗୁଣବାନ ସତ୍ତ୍ୱକୁ ଧ୍ୟାନରେ ରଖି, ମୁଁ ସତ୍ତ୍ୱରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଛି। ଯିଏ ଯୋଗରେ ଏକାଗ୍ର ମନ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ଅବିନାଶୀ, ସେଇ ସତ୍ତ୍ୱ।
ରଜସସ୍ତମସଶ୍ଚୈଵ ଯଃ ସ୍ରଷ୍ଟା ଵିଶ୍ଵସଂଭଵଃ। ତତୋ ଭୂତାନି ଜାଯଂତେ ସାତ୍ଵିକାନୀତରାଣି ଚ॥୧.୪୦.
ଯିଏ ରଜ ଓ ତମସର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ଉତ୍ପତ୍ତିସ୍ଥଳ, ସେଠାରୁ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଜନ୍ମ ନେଇଥାନ୍ତି—ସତ୍ତ୍ୱିକ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ।
ସ ଏଵ ଯୁଵଯୋର୍ନାଶଂ ଵାସୁଦେଵଃ କରିଷ୍ଯତି। ସ୍ଵପନ୍ନେଵ ତତୋ ଦେଵୋ ବହୁଯୋଜନଵିସ୍ତୃତୌ॥୧.୪୦.
ସେଇ ବାସୁଦେବ ତୁମେ ଦୁଇଜଣଙ୍କର ନାଶ କରିବେ। ତାପରେ, ଦେବତା ଶୟନ କରିବାବେଳେ, ବିଶାଳ ଅଞ୍ଚଳରେ—
ବାହୂ ନାରାଯଣୋ ବ୍ରହ୍ମ କୃତଵାନାତ୍ମମାଯଯା। କୃଷ୍ଯମାଣୌ ତତସ୍ତସ୍ଯ ବାହୁଭ୍ଯାଂ ବାହୁଶାଲିନୌ॥୧.୪୦.
ନାରାୟଣ ନିଜ ମାୟାରେ ତାଙ୍କର ବାହୁରୁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ସୃଷ୍ଟି କଲେ। ତାପରେ, ତାଙ୍କର ବାହୁଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଦୁଇଜଣ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁ ଥିବା, ଟାଣି ନେଉଥିଲେ।
ଚେରତୁସ୍ତୌ ଵିଗଲିତୌ ଶକୁନାଵିଵ ପୀଵରୌ। ତତସ୍ତାଵାହତୁର୍ଗତ୍ଵା ଵାସୁଦେଵଂ ସନାତନମ୍॥୧.୪୦.
ତୁମେ ଦୁଇଜଣ ଢିଲା ହୋଇ ଦୁଇଟି ମୋଟା ପକ୍ଷୀ ପରି ଘୁରିବାକୁ ଲାଗିଲ। ତାପରେ, ସନାତନ ବାସୁଦେବଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇ, ତୁମେ କଥା କହିଲ।
ପଦ୍ମନାଭଂ ହୃଷୀକେଶଂ ପ୍ରଣିପତ୍ଯ ନତାଵୁଭୌ। ଜାନୀଵସ୍ତ୍ଵାଂ ଵିଶ୍ଵଯୋନିଂ ତ୍ଵାମେକଂ ପୁରୁଷୋତ୍ତମମ୍॥୧.୪୦.
ପଦ୍ମନାଭ ଓ ହୃଷୀକେଶଙ୍କୁ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପ୍ରଣାମ କରି, ଦୁଇଜଣ କହିଲ: 'ଆମେ ତୁମକୁ ବିଶ୍ୱର ଉତ୍ପତ୍ତିସ୍ଥଳ, ଏକମାତ୍ର ପରମପୁରୁଷ ବୋଲି ଜାଣୁଛୁ।'
ଆଵଯୋଶ୍ଚୈଵ ହେତୁଂ ତ୍ଵାଂ ଜାନନ୍ତୌ ବୁଦ୍ଧିକାରଣମ୍। ଅମୋଘଦର୍ଶନଂ ସତ୍ଯଂ ଯତସ୍ତ୍ଵାଂ ଵିଦ୍ଵ(?)ଶାଶ୍ଵତମ୍॥୧.୪୦.
ତୁମେ ଆମେ ଦୁଇଜଣଙ୍କର କାରଣ, ବୁଦ୍ଧିର ମୂଳ, ଯାହାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି କେବେ ବ୍ଫଳ ହୁଏନାହିଁ, ସତ୍ୟ, ଏହିପରି ଜାଣି ଆମେ ତୁମକୁ ଚିରଅବିନାଶୀ ବୋଲି ବୁଝିଛୁ।
ତତସ୍ତ୍ଵାମଭିତୋ ଦେଵ କାଂକ୍ଷାଵଃ ପ୍ରସମୀକ୍ଷିତୁମ୍। ଅମୋଘଦର୍ଶନୋସି ତ୍ଵଂ ନମସ୍ତେ ସମିତିଂଜଯ॥୧.୪୦.
ଏହିକାରଣରୁ, ହେ ଦେବ, ଆମେ ତୁମକୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ ଆସିଛୁ। ତୁମର ଦୃଷ୍ଟି କେବେ ବ୍ଫଳ ହୁଏନାହିଁ—ଯୁଦ୍ଧରେ ବିଜୟୀ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।
ଶ୍ରୀଭଗଵାନୁଵାଚ। କିମର୍ଥଂ ମାମନୁବ୍ରୂଥ ଯୁଵାମସୁରସତ୍ତମୌ। ଗତାଯୁଷ୍କୌ ଯୁଵାଂ ଭୂଯସ୍ତ୍ଵହୋ ଜୀଵିତୁମିଚ୍ଛଥଃ॥୧.୪୦.
ଶ୍ରୀଭଗବାନ କହିଲେ: 'ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦାନବମାନେ, କାହିଁକି ତୁମେ ମୋତେ ଡାକୁଛ? ତୁମର ଆୟୁଷ୍ୟ ଶେଷ ହୋଇଛି—ପୁଣି ଜୀବନ ଚାହୁଁଛ କି?'
ମଧୁକୈଟଭା ଊଚତୁଃ। ଯସ୍ମିନ୍ନ କଶ୍ଚିନ୍ମୃତଵାନ୍ଦେଵ ତସ୍ମିନ୍ଵଧଂ ପ୍ରଭୋ। ଇଚ୍ଛାଵଃ ପୁତ୍ରତାଂ ଚୈଵ ଭଵତଃ ସୁମହାତପଃ॥୧.୪୦.
ମଧୁକୈଟଭ କହିଲେ: 'ହେ ପ୍ରଭୁ, ଯେଉଁଠି କେହି ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିନାହାନ୍ତି, ସେଠି ଆମକୁ ମୃତ୍ୟୁ ଦିଅ। ଏବଂ, ହେ ମହାତପସ୍ବୀ, ଆମେ ତୁମର ପୁତ୍ର ହେବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ।'
ଶ୍ରୀଭଗଵାନୁଵାଚ। ଯୁଵଯୋର୍ବାଢମେତତ୍ସ୍ଯାଦ୍ଭଵିଷ୍ଯେ କଲିସଂଭଵେ। ଭଵିଷ୍ଯଥୋ ନ ସଂଦେହଃ ସତ୍ଯମେତଦ୍ବ୍ରଵୀମି ଵାମ୍॥୧.୪୦.
ଶ୍ରୀଭଗବାନ କହିଲେ: 'ତୁମେ ଦୁଇଜଣଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ଇଚ୍ଛା ନିଶ୍ଚିତ ହେବ। କଳିଯୁଗରେ ଏହା ଘଟିବ। ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ; ମୁଁ ତୁମକୁ ସତ୍ୟ କହୁଛି।'
ଵରଂ ପ୍ରଦାଯାଥ ମହାସୁରାଭ୍ଯାଂ ସନାତନୋ ଵିଶ୍ଵଧରଃ ସୁରୋତ୍ତମଃ। ରଜସ୍ତମୋଜୌ ତୁ ତଦାଂଜନୋପମୌ ମମର୍ଦ ତାଵୂରୁତଲେଽମରପ୍ରଭୁଃ॥୧.୪୦.
ତାପରେ, ସେ ସନାତନ, ବିଶ୍ୱଧାରୀ, ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦୁଇ ମହାଦାନବଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ, ରଜ ଓ ତମସର ଅଂଶ ଥିବା, ଅଞ୍ଜନ ରଙ୍ଗର ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ନିଜ ଉରୁ ଉପରେ ଚାପି ଦଳିଦେଲେ।
ସ୍ଥିତ୍ଵା ତସ୍ମିଂସ୍ତୁ କମଲେ ବ୍ରହ୍ମା ବ୍ରହ୍ମଵିଦାଂଵରଃ। ଊର୍ଧ୍ଵବାହୁର୍ମହାତେଜାସ୍ତପୋଘୋରଂ ସମାଶ୍ରିତଃ॥୧.୪୦.
ତାପରେ, ବ୍ରହ୍ମା, ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେଇ କମଳ ଉପରେ ଦଢ଼ି, ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱ ବାହୁ ଉଠାଇ, ମହାତେଜସ୍ବୀ ହୋଇ, ଘୋର ତପସ୍ୟାରେ ଲିନ ହେଲେ।
ପ୍ରଜ୍ଵଲନ୍ନିଵ ତେଜୋଭିର୍ଭାଭିଃ ସ୍ଵାଭିସ୍ତମୋନୁଦଃ। ବଭାଷେ ସ ତୁ ଧର୍ମାତ୍ମା ସହସ୍ରାଂଶୁରିଵାଂଶୁଭିଃ॥୧.୪୦.
ନିଜ ତେଜରେ ଜ୍ୱାଲାମୟ ହୋଇ, ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରି, ସେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ବ୍ରହ୍ମା, ହଜାର କିରଣ ଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ କଥା କହିଲେ।
ଅଥାନ୍ଯଦ୍ରୂପମାସ୍ଥାଯ ପ୍ରଭୁର୍ନରାଯଣୋଵ୍ଯଯଃ। ଆଜଗାମ ମହାତେଜା ଯୋଗାଚାର୍ଯୋ ମହାଯଶାଃ॥୧.୪୦.
ତାପରେ ଅବିନାଶୀ ନାରାୟଣ ଭଗବାନ୍ ଅନ୍ୟ ଏକ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଅତି ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଏବଂ ଯୋଗର ମହାଗୁରୁ ଭାବରେ ସେଠାକୁ ଆସିଲେ।
ସାଂଖ୍ଯାଚାର୍ଯଶ୍ଚ ମତିମାନ୍କପିଲୋ ବ୍ରହ୍ମଣାଂ ଵରଃ। ଉଭାଵପି ମହାତ୍ମାନୌ ପୂଜିତୌ ତତ୍ର ତତ୍ପରୌ॥୧.୪୦.
ଏହିଠାରେ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ସାଂଖ୍ୟ ଶିକ୍ଷକ କପିଳ, ଯିଏ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ସବୁଠୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁଅ, ଦୁଇଜଣେ ମହାତ୍ମା ଏବଂ ପୂଜିତ ଥିଲେ।
ତୌ ପ୍ରାପ୍ତାଵୂଚତୁସ୍ତତ୍ର ବ୍ରହ୍ମାଣମମିତୌଜସମ୍। ପରାଵରଵିଶେଷଜ୍ଞୌ ପୂଜିତୌ ଚ ମହର୍ଷିଭିଃ॥୧.୪୦.
ସେଇ ଦୁଇଜଣେ, ଅସୀମ ଶକ୍ତି ଧାରଣ କରି, ଉଚ୍ଚ ଓ ନିମ୍ନର ବିଭେଦ ଜାଣି, ମହାଋଷିମାନେ ଯେଉଁଠାରେ ପୂଜା କରୁଥିଲେ, ସେଠାରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ସମ୍ମୁଖୀନ କରି କହିଲେ।
ବ୍ରହ୍ମ ସଂପରିଵେଦ୍ଯଂ ତେ ଵିଶାଲ ଜଗଦାସ୍ଥିତୌ। ଗ୍ରାମଣୀସ୍ସର୍ଵଭୂତାନାଂ ବ୍ରହ୍ମା ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯପୂଜିତଃ॥୧.୪୦.
ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏଭଳି କହାଯିବା ପରେ, ତିନି ଲୋକରେ ପୂଜିତ, ବିଶାଳ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଜୀବର ମୁଖ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ସେମାନେ ସମ୍ମାନ କଲେ।
ତଯୋସ୍ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵିବୋଧ୍ଯଗତଯୋଃ ପରମ୍। ତ୍ରୀନିମାନ୍କୃତଵାନ୍ଲୋକାନ୍ଯଥେଯଂ ବ୍ରହ୍ମଣଃ ଶ୍ରୁତିଃ॥୧.୪୦.
ସେମାନଙ୍କର କଥା ଶୁଣି ଓ ସେମାନଙ୍କର ଉଚ୍ଚ ଇଚ୍ଛା ବୁଝି, ବ୍ରହ୍ମା ବେଦର ଅନୁସାରେ ଏହି ତିନିଟି ଲୋକ ସୃଷ୍ଟି କଲେ।
ପୁତ୍ରଂ ସ୍ଵସଂଭଵଂ ଚୈକଂ ସମୁତ୍ପାଦିତଵାନ୍ଭୁଵମ୍। ତଦାଗ୍ରେ ଚାଗତସ୍ତସ୍ଯ ବ୍ରହ୍ମମାନସସଂଭଵଃ॥୧.୪୦.
ସେ ନିଜ ଅଂଶରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ଏକ ପୁଅ ଏବଂ ପୃଥିବୀକୁ ସୃଷ୍ଟି କଲେ; ଏହାର ପୂର୍ବରୁ ତାଙ୍କର ମନରୁ ଅନ୍ୟ ଜଣ ଜନ୍ମିଥିଲେ।