ଇତ୍ଯେତୈର୍ବହୁଭିର୍ମଂତ୍ରୈଃ ପୂଜନୀଯଃ ପ୍ରଯତ୍ନତଃ । ଶ୍ରୀନିଵାସୋ ଜଗନ୍ନାଥୋ ଭକ୍ତାନାଂ ଶମଭୀପ୍ସକଃ
ଏଭଳି ବହୁ ମନ୍ତ୍ର ସହିତ, ଶ୍ରୀନିବାସ, ଜଗନ୍ନାଥ, ଯିଏ ଭକ୍ତମାନଙ୍କୁ ଶାନ୍ତି ଦେଇବାକୁ ଚାହାନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ସାଧାନା ସହିତ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ତତୋ ଦମନକମୁଷ୍ଟିଂ ଗୃହୀତ୍ଵା ତତ୍ର ମୂଲମଂତ୍ରେଣ । ଶ୍ରୀଶ୍ରୀଵିଷ୍ଣ୍ଵାଦିଦେଵେଭ୍ଯୋ ଦମନକଂ ନିଵେଦଯେତ୍ । ତତୋ ଗଂଧାଦିଭିର୍ମହତୀପୂଜାଗୀତଵାଦ୍ଯନୃତ୍ଯୈଶ୍ଚ ମହୋତ୍ସଵଃ କାର୍ଯଃ । ଦେଵାଗ୍ରେସ୍ଥାପିତଃ କଲଶୋଦକଂ ଦେଵସ୍ଯ ପାଦଯୋର୍ନିକ୍ଷିପ୍ଯ ଜଲକ୍ରୀଡା ତସ୍ମିନ୍ଦିନେ କର୍ତ୍ତଵ୍ଯା । ତତଃ ସ୍ଵଗୁରୁଂ ଵସ୍ତ୍ରାଲଂକାରଦ୍ରଵିଣୈଃ ଶ୍ରଦ୍ଧଯା ପ୍ରପୂଜଯେତ୍ । ତତଃ ସ୍ଵଯଂ ଵୈଷ୍ଣଵୈର୍ବଂଧୁଭିଃ ସହ ଅଶ୍ନୀଯାତ୍
ତାପରେ ଦମନାର ଏକ ମୁଠି ନେଇ, ମୂଳମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଶ୍ରୀ, ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁ ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବମାନେ ପାଇଁ ଦମନା ନିବେଦନ କରିବା ଉଚିତ; ତାପରେ ଗନ୍ଧ ଓ ଅନ୍ୟ ଉପଚାର ସହିତ ବଡ଼ ପୂଜା, ଗୀତ, ବାଦ୍ୟ, ନୃତ୍ୟ ସହିତ ଉତ୍ସବ କରିବା ଉଚିତ। ଦେବମାନେ ସାମ୍ନାରେ କଳଶ ଜଳ ରଖି, ଦେବତାଙ୍କ ପାଦରେ ଏହି ଦିନ ଜଳକ୍ରୀଡ଼ା କରିବା ଉଚିତ। ତାପରେ ନିଜ ଗୁରୁଙ୍କୁ ବସ୍ତ୍ର, ଆଭୂଷଣ ଓ ଧନ ସହିତ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ତାପରେ ବୈଷ୍ଣବ ପରିବାର ମାନେ ସହିତ ଖାଇବା ଉଚିତ।
ମହାଦେଵ ଉଵାଚ- ତତୋ ଦମନକମଂଜର୍ଯା ଯୋ ଵୈ ଵିଷ୍ଣୁଂ ପ୍ରପୂଜଯେତ୍ । ପୂଜିତେ ଵୈ ଜଗନ୍ନାଥେ ହ୍ଯହଂ ଵୈ ପୂଜିତଃ ସଦା
ମହାଦେବ କହିଲେ: ତାପରେ ଯେ କେହି ଦମନା ମଞ୍ଜରୀ ସହିତ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ, ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ, ମୁଁ ସଦା ପୂଜିତ ହୁଏ।
ବ୍ରହ୍ମହା ହେମହାରୀ ଚ ମଦ୍ଯପୋ ମାଂସଭକ୍ଷକଃ । ମୁଚ୍ଯତେ ପାତକାଦ୍ଦେଵି ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦମନକୋତ୍ସଵମ୍
ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାକାରୀ, ସୁନା ଚୋର, ମଦପାନ କରୁଥିବା, ମାଂସ ଖାଇଥିବା ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ, ଦମନା ଉତ୍ସବ ଦେଖିଲେ, ଦେବୀ, ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି।
ଏଵଂ ଦମନକୋ ଦେଵି ପୂଜିତୋ ଯୈଃ ସୁଵୈଷ୍ଣଵୈଃ । ସର୍ଵଂ ତୀର୍ଥଂ କୃତଂ ତୈସ୍ତୁ ମଂଜର୍ଯା ପୂଜନଂ କୃତମ୍
ଏଭଳି, ଦେବୀ, ଯେ ସୁବୈଷ୍ଣବମାନେ ଦମନା ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ମଞ୍ଜରୀ ପୂଜା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥ ଫଳ ମିଳିଥାଏ।
ଵେଦାଧ୍ଯଯନଂ କୃତଂ ତେନ ଶାସ୍ତ୍ରାଧ୍ଯଯନମେଵ ଚ । ଅଗ୍ନିହୋତ୍ରଂ କୃତଂ ତେନ ମଂଜର୍ଯା ପୂଜିତୋ ହରିଃ
ଏହି ପୂଜା ଦ୍ୱାରା ବେଦ ଅଧ୍ୟୟନ ଓ ଶାସ୍ତ୍ର ଅଧ୍ୟୟନ ସଫଳ ହୁଏ; ମଞ୍ଜରୀ ପୂଜା ଦ୍ୱାରା ହରିଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ ଅଗ୍ନିହୋତ୍ର ମଧ୍ୟ ସଫଳ ହୁଏ।
ତତ୍କୁଲଂ ତୁ ମହଜ୍ଜ୍ଞେଯଂ ବ୍ରାହ୍ମଂ ଵା ଚାଥ କ୍ଷାତ୍ରିଯମ୍ । ଶୌଦ୍ରଂ ଵୈଶ୍ଯଂ ଚ ଯଚ୍ଚାନ୍ଯଦ୍ଧନ୍ଯଂ ଧନ୍ଯତରଂ ସ୍ମୃତମ୍
ଯେଉଁ ପରିବାର ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ, ଶୂଦ୍ର, ବୈଶ୍ୟ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଜାତିର ହେଉ, ସେଠି ଯଦି ସମୃଦ୍ଧି ଅଛି, ତାହାକୁ ବଡ଼ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପରିବାର ଭାବରେ ଗଣାଯିବ।
ଯସ୍ମିନ୍କୁଲେଽଵତୀର୍ଯାଥୋତ୍ସଵୋ ଦମନକଃ କୃତଃ । ସ ଚ ଧନ୍ଯସ୍ତୁ ଧନ୍ଯୋ ଵୈ ଯେନ ଵିଷ୍ଣୁଃ ପ୍ରପୂଜିତଃ
ଯେଉଁ ପରିବାରରେ ଦମନକ ପର୍ବ ଉତ୍ସବ ଉପଲକ୍ଷେ ଉଦ୍ୟାପନା କରାଯାଏ, ସେ ପରିବାର ନିଶ୍ଚୟ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ। ଏବଂ ଯିଏ ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ, ସେ ଅତି ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ।
ଦମନକେନ ତୁ ତଥା ସଂପ୍ରାପ୍ତେ ମଧୁମାଧଵେ । ସଂପୂଜ୍ଯ ଗୋସହସ୍ରସ୍ଯ ଦେଵି ସଂଲଭତେ ଫଲମ୍
ଦେବୀ, ଯେତେବେଳେ ବସନ୍ତ ଋତୁରେ ଦମନକ ପର୍ବ ଆସେ, ଯିଏ ଦମନକ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରେ, ସେ ଗୋ-ସହସ୍ର ଦାନର ଫଳ ପାଇଥାଏ।
ମଲ୍ଲିକାକୁସୁମୈର୍ଦେଵଂ ଵସଂତେ ଗରୁଡଧ୍ଵଜମ୍ । ଯୋଽର୍ଚଯେତ୍ପରଯା ଭକ୍ତ୍ଯା ମୁକ୍ତିଭାଗୀ ଭଵେତ୍ତୁ ସଃ
ବସନ୍ତ ଋତୁରେ ଯିଏ ଗରୁଡ଼ଧ୍ୱଜ ଭଗବାନଙ୍କୁ ମଲ୍ଲିକା ଫୁଲ ଦ୍ୱାରା ଉଚ୍ଚ ଭକ୍ତି ସହିତ ପୂଜା କରେ, ସେ ମୁକ୍ତିର ଅଧିକାରୀ ହୁଏ।
ମରୁକୋଦମନକଶ୍ଚୈଵ ସଦ୍ଯସ୍ତୁଷ୍ଟିକରୋ ହରେଃ । ଅତଃ ପୂଜା ପ୍ରକର୍ତ୍ତଵ୍ଯା ଵୈଷ୍ଣଵୈର୍ନରସତ୍ତମୈଃ
ମରୁକା ଓ ଦମନକ ଫୁଲ ଭଗବାନ ହରିଙ୍କୁ ତୁରନ୍ତ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରେ; ଏହି କାରଣରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୈଷ୍ଣବମାନେ ଏହି ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ଗୋସହସ୍ରଂ କୃତଂ ତେନ କନ୍ଯାଦାନଂ ତଥୈଵ ଚ । ପୃଥ୍ଵୀଦାନଂ କୃତଂ ତେନ ଵିଷ୍ଣୋର୍ଵୈ ପୂଜନେ କୃତେ
ଏଭଳି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଲେ, ଗୋ-ସହସ୍ର ଦାନ, କନ୍ୟା ଦାନ ଓ ପୃଥିବୀ ଦାନର ଫଳ ମିଳିଥାଏ।
ଏକାମେକାଂ ଗୃହୀତ୍ଵା ତୁ ମଂଜରୀଂ ଦମନସ୍ଯ ତୁ । ଯଃ ପୂଜଯତି ଦେଵେଶଂ ସଂପ୍ରାପ୍ତେ ମଧୁମାଧଵେ
ବସନ୍ତ ଋତୁ ଆସିଲେ, ଯିଏ ଦମନକର ଏକ ମଞ୍ଜରୀ ନେଇ ଦେବେଶଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ,
ପୁଣ୍ଯସଂଖ୍ଯାଂ ନ ଜାନେ ଵୈ ତସ୍ଯାହଂ ନଗନଂଦିନି । ସ ଵୈ ଚତୁର୍ଭୁଜୋ ଭୂତ୍ଵା ଇହ ଲୋକେ ପରତ୍ର ଚ । ଧର୍ମାନର୍ଥାଂଶ୍ଚ କାମାଂଶ୍ଚ ପ୍ରଭୁଂକ୍ତେ ଵୈଷ୍ଣଵଂ ପଦମ୍
ନଗନନ୍ଦିନୀ, ତାହାର ପୁଣ୍ୟର ଗଣନା ମୁଁ ଜାଣିନି; ସେ ଚାରି ହାତ ଧାରଣ କରି ଏହି ଜଗତ ଓ ପରଲୋକରେ ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ ଓ କାମ ଉପଭୋଗ କରି, ବୈଷ୍ଣବ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।
ଇତି ଶ୍ରୀପାଦ୍ମେମହାପୁରାଣେ ପଂଚପଂଚାଶତ୍ସାହସ୍ର୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାମୁତ୍ତରଖଂଡେ ଦମନକମହୋତ୍ସଵୋ ନାମ ଚତୁରଶୀତିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଶ୍ରୀପଦ୍ମ ମହାପୁରାଣର ଉତ୍ତରଖଣ୍ଡରେ, ପଞ୍ଚପଞ୍ଚାଶତ୍ ସାହସ୍ରୀ ସଂହିତାରେ, ଦମନକ ମହୋତ୍ସବ ନାମକ ଚଉଠିଏ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।
ସୂତଉଵାଚ- ଅତଃପରଂ କାର୍ତିକମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ପ୍ରସ୍ତୂଯତେ । ସୂତ ଉଵାଚ- ଏକଦା ଦ୍ଵାରକାମାଗାଦୃଷିଃ କୃଷ୍ଣଦିଦୃକ୍ଷଯା । ପୁଷ୍ପାଣ୍ଯାଦାଯ ଦିଵ୍ଯାନି କଲ୍ପଵୃକ୍ଷୋତ୍ଥିତାନି ଚ
ସୂତ କହିଲେ— ଏବେ କାର୍ତ୍ତିକ ମାସର ମହାତ୍ମ୍ୟ ବିବରଣ କରାଯିବ। ଏକଥର ଜଣେ ଋଷି କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ ଡ୍ୱାରକାକୁ ଆସିଲେ, ଏବଂ କଳ୍ପବୃକ୍ଷରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଦିବ୍ୟ ପୁଷ୍ପ ନେଇ ଆଣିଥିଲେ।
ନାରଦଂ ସ୍ଵାଗତେନାସୌ କୃଷ୍ଣଃ ସତ୍କାରମାଚରତ୍ । ଇଦମର୍ଘ୍ଯମିଦଂ ପାଦ୍ଯମିତ୍ଯୁଵାଚାସନଂଦଦତ୍
କୃଷ୍ଣ ନାରଦଙ୍କୁ ଆଦର ସହିତ ସ୍ୱାଗତ କରିଲେ, ପାଦ ଓ ହାତ ଧୋଇବା ପାଇଁ ଜଳ ଦେଇ, ଆସନ ଦେଇ କହିଲେ— 'ଏହା ଅର୍ଘ୍ୟ, ଏହା ପାଦ୍ୟ'।
ନାରଦସ୍ତାନି ପୁଷ୍ପାଣି କୃଷ୍ଣାଯୋପାଜହାର ଚ । କୃଷ୍ଣଃ ଷୋଡଶସାହସ୍ରସ୍ତ୍ରୀଭ୍ଯସ୍ତାନି ଵ୍ଯଭଜ୍ଯତ
ନାରଦ ସେ ପୁଷ୍ପଗୁଡ଼ିକୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଲେ, ଏବଂ କୃଷ୍ଣ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ତାଙ୍କ ଷୋଡ଼ଶ ହଜାର ଜନା ମହିଳାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବାଣ୍ଟିଦେଲେ।
ଵିସ୍ମୃତ୍ଯ ସତ୍ଯଭାମାଂ ତୁ ସର୍ଵାଭ୍ଯସ୍ତାନ୍ଯଦାତ୍ପ୍ରଭୁଃ । ସତ୍ଯଭାମା ତତଃ କ୍ରୁଦ୍ଧା କ୍ରୋଧାଗାରଂ ସମାଵିଶତ୍
ସତ୍ୟଭାମାକୁ ଭୁଲି, ପ୍ରଭୁ ସେ ପୁଷ୍ପଗୁଡ଼ିକୁ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେଲେ; ତେଣୁ ସତ୍ୟଭାମା କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ କ୍ରୋଧ ଗୃହରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ସମାଜ୍ଞାଯ ତତଃ କୃଷ୍ଣସ୍ତତ୍ର ଗତ୍ଵା ସମାହିତଃ । ସତ୍ଯଭାମାଂ ମାନଯିତ୍ଵା ଗରୁଡଂ ମନସା ସ୍ମରନ୍
ଏହି ଘଟଣା ବୁଝି, କୃଷ୍ଣ ଶାନ୍ତ ମନେ ସେଠାକୁ ଗଲେ, ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କୁ ମାନ୍ୟତା ଦେଲେ ଏବଂ ମନରେ ଗରୁଡ଼ଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କଲେ।
ସ୍ମୃତମାତ୍ରସ୍ତୁ ଗରୁଡସ୍ତଦାଗତ୍ଯାଗ୍ରତଃ ସ୍ଥିତଃ । ଆରୁହ୍ଯ ଵେଗାତ୍ପତ୍ରଂ ତମିତ୍ଯୁଵାଚ ପ୍ରିଯାଂ ପ୍ରଭୁଃ
ଗରୁଡ଼ଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରିବା ସହିତ, ସେ ତୁରନ୍ତ ଆସି ପ୍ରଭୁଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଦଢ଼ିଲେ; ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କ ଉପରେ ଚଢ଼ି ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟାଙ୍କୁ କହିଲେ,
ସତ୍ଯେ ତ୍ଵଂ ମାକୃଥାଃ କ୍ରୋଧଂ ତ୍ଵତ୍କୃତେ ଦେଵତୈଃ ସହ । ଵିରୁଧ୍ଯ ଦେଵରାଜାନଂ ରୋପଯିଷ୍ଯେ ତଵାଂଗଣେ
'ସତ୍ୟେ, ତୁମେ କ୍ରୋଧ କରନି; ତୁମ ପାଇଁ ଦେବତାମାନେ ଓ ଦେବରାଜଙ୍କୁ ବିରୋଧ କରି, ମୁଁ କଳ୍ପବୃକ୍ଷକୁ ତୁମ ଆଙ୍ଗଣରେ ରୋପିବି।'
କଲ୍ପଦ୍ରୁମଂ ମହାଭାଗେଽପରାଧଂ ମେ କ୍ଷମାଂ କୁରୁ । ଇତି କୃତ୍ଵା ପ୍ରତିଜ୍ଞାଂ ତୁ କୃଷ୍ଣଃ ସ ସତ୍ଯଭାମଯା
'ଓ ମହାଭାଗ୍ୟବତୀ, କଳ୍ପବୃକ୍ଷ ସଂପର୍କରେ ମୋର ଅପରାଧକୁ ଖ୍ଷମା କର।' ଏଭଳି ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରି, କୃଷ୍ଣ ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କ ସହିତ—
ଦେଵଲୋକମଗାତ୍ତୂର୍ଣଂ ଯତ୍ର ଦେଵଃ ସ ଵୃତ୍ରହା । ଯାଚିତଃ କଲ୍ପଵୃକ୍ଷାର୍ଥମୁତ୍ତରଂ ଦତ୍ତଵାନ୍ପ୍ରଭୁମ୍
ତୁରନ୍ତ ଦେବଲୋକକୁ ଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଦେବତା ଇନ୍ଦ୍ର ଅଛନ୍ତି; କଳ୍ପବୃକ୍ଷ ପାଇଁ ଅନୁରୋଧ କରି, ପ୍ରଭୁ ଉତ୍ତର ମିଳିଲେ।
ନାଯଂ ଦେଵଦ୍ରୁମୋ ଭୂମ୍ଯାଂ ପ୍ରାପ୍ତୁଂ ଯୋଗ୍ଯସ୍ତ୍ଵଯା ପ୍ରଭୋ । ତଦା କ୍ରୁଦ୍ଧୋ ମହାବାହୁର୍ଵୃକ୍ଷମୁତ୍ପାଟ୍ଯ ମୂଲତଃ
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଏହି ଦିବ୍ୟ ବୃକ୍ଷଟି ଭୂମିରେ ତୁମ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ ନୁହେଁ। ଏହାକୁ ଶୁଣି, ମହାବଳଶାଳୀ ତିନି, କ୍ରୋଧରେ ଏହି ବୃକ୍ଷଟିକୁ ମୂଳସହିତ ଉଖାଡ଼ିଦେଲେ।
ଵାହମାରୋପଯାମାସ ଵେଗେନ ବଲଵତ୍ତରଃ । ତଦା ଵଜ୍ରଧରୋ ଵେଗାଦ୍ଵଜ୍ରମୁଦ୍ଯମ୍ଯ ଵୀର୍ଯଵାନ୍
ତାପରେ ସେ ବଳବାନ ବ୍ୟକ୍ତି ବେଗରେ ବୃକ୍ଷଟିକୁ ତାଙ୍କର ବାହନ ଉପରେ ରଖିଦେଲେ। ସେଇ ସମୟରେ ବଜ୍ରଧାରୀ ବୀର, ତାଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ରକୁ ତୁରନ୍ତ ଉଠାଇଲେ।
ଗରୁଡଂ ତାଡଯାମାସ କଲ୍ପଵୃକ୍ଷଂ ତ୍ଯଜେରିତି । ତଦା ପତ୍ରରଥଃ ପତ୍ରଂ କୁଲିଶସ୍ଯାପି ଗୌରଵାତ୍
ସେ ବଜ୍ରଧାରୀ ଗରୁଡ଼ଙ୍କୁ ଆଘାତ କରି କହିଲେ, 'କଳ୍ପବୃକ୍ଷକୁ ଛାଡ଼ିଦିଅ!' ତେବେ ପତ୍ରଧାରୀ ଗରୁଡ଼, ବଜ୍ରର ଗମ୍ଭୀରତାକୁ ମନେ କରି, ତୁରନ୍ତ ଏକ ପତ୍ର ଛାଡ଼ି ଚାଲିଗଲେ।
ଏକଂ ଵିସର୍ଜଯାମାସ ତ୍ଵରଯା ପ୍ରଜଗାମ ଚ । ତେନ ଵଜ୍ରପ୍ରହାରେଣ ତ୍ରଯୋଭୂଵ ପତତ୍ରିଣଃ
ସେଇ ବଜ୍ରର ଆଘାତରେ, ତିନିଟି ପକ୍ଷୀ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ: ମୟୂର, ନକୁଳ ଓ ଚାଷ।
ମଯୂରୋ ନକୁଲଶ୍ଚାଷଃ କୃଷ୍ଣୋ ଦ୍ଵାରାଵତୀମଗାତ୍ । ଆଗତ୍ଯ ସତ୍ଯଭାମାଯା ଗୃହେ ଚୈନମରୋପଯତ୍ । ତଦୈଵ ନାରଦୋଽଭ୍ଯାଗାତ୍ସତ୍ଯଯା ମାନିତୋ ବହୁ
କଳା ପକ୍ଷୀ ଦ୍ୱାରାବତୀକୁ ଗଲା। ସେଠାକୁ ପହଞ୍ଚି, ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କ ଘରେ ଏହାକୁ ରଖିଲା। ସେଇ ସମୟରେ, ନାରଦ ଆସିଲେ ଏବଂ ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବହୁତ ସମ୍ମାନ ପାଇଲେ।
ସତ୍ଯଭାମୋଵାଚ- ଈଦୃଶଃ କଲ୍ପଵୃକ୍ଷୋଽଯଂ ପତିରେତାଦୃଶଃ ପ୍ରଭୁଃ । ଭଵେଭଵେ କଥଂ ପ୍ରାପ୍ଯସ୍ତଦାଖ୍ଯାତୁ ଭଵାନ୍ମମ
ସତ୍ୟଭାମା କହିଲେ— 'ଏପରି ଏହି କଳ୍ପବୃକ୍ଷ ଓ ଏପରି ଏହାର ପ୍ରଭୁ। ପ୍ରତି ଜନ୍ମରେ କିପରି ଏହାଙ୍କୁ ପାଇପାରିବି? ଦୟାକରି ଏହା ମୋତେ କୁହ।'