ଭଵିଷ୍ଯେ ଚାପି ସର୍ଵତ୍ର ଭଵିଷ୍ଯତ୍ସର୍ଵସଂଗ୍ରହଃ। ଯତ୍କିଂଚିତ୍ପଶ୍ଯସେ ଵିପ୍ର ଯଚ୍ଛୃଣୋଷି ଚ କିଂଚନ
ଭବିଷ୍ୟତରେ ମଧ୍ୟ, ସମସ୍ତଠାରେ, ଯେଉଁ ସମସ୍ତ କିଛି ହେବ, ତାହାର ସମ୍ମିଳନ ମୁଁ; ହେ ବିପ୍ର, ତୁମେ ଯାହା ଦେଖୁଛ, ଯାହା ଶୁଣୁଛ, ସେ ସବୁ।
ଯଚ୍ଚାନୁଭଵସେ ଲୋକେ ତତ୍ସର୍ଵଂ ମାମନୁସ୍ମର। ଵିଶ୍ଵଂ ସୃଷ୍ଟଂ ମଯା ପୂର୍ଵଂ ସୃଜେଦ୍ଯାପି ଚ ପଶ୍ଯ ମାମ୍
ଏବଂ ଏହି ଲୋକରେ ତୁମେ ଯାହା ଅନୁଭବ କରୁଛ, ସେ ସବୁକୁ ମୋର ଭାବି ମନେ କର; ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ଆଗରୁ ମୁଁ ସୃଷ୍ଟି କରିଛି, ଏବେ ମଧ୍ୟ ମୋତେ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଭାବେ ଦେଖ।
ଯୁଗେ ଯୁଗେ ଚ ରକ୍ଷାମି ମାର୍କଂଡେଯାଖିଲଂ ଜଗତ୍। ତଦେତତ୍କଥିତଂ ସର୍ଵଂ ମାର୍କଂଡେଯାଵଧାରଯ
ମାର୍କଣ୍ଡେୟ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଯୁଗରେ ମୁଁ ସମସ୍ତ ଜଗତ୍କୁ ରକ୍ଷା କରେ। ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ତୁମକୁ କହିଦେଲି, ଏହାକୁ ଭଲଭାବେ ବୁଝ।
ଶୁଶ୍ରୂଷୁରପି ଧର୍ମେଷୁ କୁକ୍ଷୌ ଚରସୁଖଂ ମମ। ମମ ବ୍ରହ୍ମା ଶରୀରସ୍ଥୋ ଦେଵାଶ୍ଚ ୠଷିଭିଃ ସହ
ଧର୍ମର କଥା ଶୁଣିଲେ ମଧ୍ୟ, ମୋ ଭିତରେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରେ। ବ୍ରହ୍ମା ମୋ ଦେହରେ ବସିଛନ୍ତି, ଦେବତାମାନେ ଓ ଋଷିମାନେ ସହିତ।
ଵ୍ଯକ୍ତମଵ୍ଯକ୍ତଯୋଗଂ ମାମଵଗଚ୍ଛ ମୁରଦ୍ଵିଷମ୍। ଅହମେକାକ୍ଷରୋ ମଂତ୍ରସ୍ତ୍ର୍ଯକ୍ଷରଶ୍ଚ ପିତାମହଃ
ମୁଁ ମୁରାରି, ଦେଖ, ମୁଁ ପ୍ରକଟ ଓ ଅପ୍ରକଟ ଯୋଗର ଏକତା। ମୁଁ ଅବିନାଶୀ ଏକ ଅକ୍ଷର, ତିନି ଅକ୍ଷରର ମନ୍ତ୍ର ଓ ପିତାମହା।
ପରସ୍ତ୍ରିଵର୍ଗଓଂକାରଃ ପରମାତ୍ମପ୍ରଦର୍ଶନଃ। ଏଵମାଦିପୁରାଣଂ ଚ ଵଦତେମାଂ ମହାମତେ
ପରମ ଓଁକାର, ତିନି ପ୍ରକାର ଲକ୍ଷ୍ୟ, ପରମାତ୍ମାଙ୍କର ପ୍ରକାଶ—ଏହି ସବୁ ପୁରାତନ ପୁରାଣରେ ଉଲ୍ଲେଖ ହୋଇଛି, ମହାବୁଦ୍ଧିମାନ।
ଵକ୍ତ୍ରଂ ଯାତୋ ଭଗଵତୋ ମାର୍କଂଡେଯୋ ମହାମୁନିଃ। ତତୋ ଭଗଵତଃ କୁକ୍ଷିଂ ପ୍ରଵିଷ୍ଟୋ ମୁନିସତ୍ତମଃ
ମହାମୁନି ମାର୍କଣ୍ଡେୟ ଭଗବାନଙ୍କର ମୁଖରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ତା’ପରେ ସେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭଗବାନଙ୍କର ପେଟରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ତସ୍ଯାସମ୍ମୁଖମେକାନ୍ତେ ଶୁଶ୍ରୂଷୁର୍ହଂସମଵ୍ଯଯମ୍। ଯଦକ୍ଷଯଂ ଵିଵିଧମୁପାଶ୍ରିତଂ ତୁ ତନ୍ମହାର୍ଣଵେ ଵ୍ଯପଗତଚଂଦ୍ରଭାସ୍କରେ
ସେଠାରେ, ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଏକାନ୍ତରେ, ସେ ଅବିନାଶୀ ହଂସଙ୍କୁ ଶୁଣିଲେ। ଯେଉଁ ସବୁ ଅବିନାଶୀ ଓ ବିଭିନ୍ନ ଥିଲା, ସେସବୁ ମହାସମୁଦ୍ରରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଥିଲା, ଯେଉଁଠାରେ ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯାଇଥିଲେ।
ଶନୈଶ୍ଚରନ୍ପ୍ରଭୁରଥ ହଂସସଂଜ୍ଞିତଃ ସୃଜନ୍ଜଗଦ୍ଵିହରତି କାଲପର୍ଯଯେ। ଅଥ ଚୈଵଂ ଶୁଚିର୍ଭୂତ୍ଵା ଵରଯାମାସ ଵୈ ତପଃ
ଧୀରେ ଧୀରେ ଚଳି, ହଂସ ନାମର ପ୍ରଭୁ ସମୟର ଧାରାରେ ସୃଷ୍ଟି କରି ଜଗତରେ ଘୁରୁଥିଲେ। ତା’ପରେ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ, ସେ ତପସ୍ୟା ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ଛାଦଯିତ୍ଵାତ୍ମନୋ ଦେହଂ ପଯସାଂବୁଜସଂଭଵଃ। ତତୋ ମହାତ୍ମାତିବଲୋ ମର୍ତ୍ଯଲୋକଵିସର୍ଜନେ
ପାନିର ପଦ୍ମରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିବା ସେ, ନିଜ ଦେହକୁ ଆବୃତ କଲେ। ତା’ପରେ ସେ ମହାତ୍ମା ଓ ଅତିଶକ୍ତିଶାଳୀ, ମର୍ତ୍ୟଲୋକକୁ ସୃଷ୍ଟି କଲେ।
ମହତାଂ ଚୈଵ ଭୂତାନାଂ ଵିଶ୍ଵୋ ଵିଶ୍ଵମଚିଂତଯତ୍। ତସ୍ଯ ଚିଂତଯମାନସ୍ଯ ନିଯତେ ସଂସ୍ଥିତେର୍ଣଵେ
ସେ, ସମସ୍ତ ମହାଭୂତମାନେ ଉପରେ ଚିନ୍ତା କଲେ। ତାଙ୍କର ଚିନ୍ତାରେ, ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ବିନାଶ ସମୁଦ୍ରରେ ଘଟୁଥିଲା।
ନିରାକାଶେ ତୋଯମଯେ ସୂକ୍ଷ୍ମେ ଜଗତି ସଂକ୍ଷଯେ। ଈଶଃ ସଂକ୍ଷୋଭଯାମାସ ସୋର୍ଣଵଂ ସଲିଲଂ ଗତଃ
ଆକାଶ ନଥିବା, ପାନିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ସୂକ୍ଷ୍ମ ଜଗତ ବିନାଶ ହେଉଥିବାବେଳେ, ପ୍ରଭୁ ସମୁଦ୍ରରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ସେ ସମୁଦ୍ରକୁ ବିକ୍ଷୋଭିତ କଲେ।
ଅଥାଂତରାଦପାଂ ସୂକ୍ଷ୍ମମଥ ଚ୍ଛିଦ୍ରମଭୂତ୍ପୁରା। ଶବ୍ଦଂ ପ୍ରତି ତତୋ ଭୂତୋ ମାରୁତଶ୍ଛିଦ୍ରସଂଭଵଃ
ତା’ପରେ, ପାନି ଭିତରୁ ଏକ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଚିରା ହେଲା। ସେଠାରୁ ଶବ୍ଦ ପ୍ରତିକ୍ରିୟାରେ, ଚିରାରୁ ବାୟୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା।
ସଂଲବ୍ଧ୍ଵାଂତରସଂକ୍ଷୋଭଂ ଵ୍ଯଵର୍ଧତ ସମୀରଣଃ। ନଭସ୍ଵତା ବଲଵତା ଵେଗାଦ୍ଵିକ୍ଷୋଭିତୋର୍ଣଵଃ
ଭିତରେ ବିକ୍ଷୋଭ ପାଇ, ସେ ବାୟୁ ବଢ଼ିଗଲା। ଶକ୍ତି ଓ ତୀବ୍ରତାରେ, ପ୍ରବଳ ବାୟୁ ସମୁଦ୍ରକୁ ବିକ୍ଷୋଭିତ କଲା।
ତସ୍ଯାର୍ଣଵସ୍ଯ କ୍ଷୁବ୍ଧସ୍ଯ ତସ୍ମିନ୍ନଂଭସି ମଥ୍ଯତଃ। କୃଷ୍ଣଵର୍ତ୍ମା ସମଭଵତ୍ପ୍ରଭୁର୍ଵୈଶ୍ଵାନରୋ ମହାନ୍
ସେ ସମୁଦ୍ର ବିକ୍ଷୋଭିତ ଓ ମଥିତ ହେଉଥିବାବେଳେ, ସେହି ପାନିରୁ ଦାରୁଣ ପଥ ନେଇ, ମହାପ୍ରଭୁ ବୈଶ୍ୱାନର ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ।
ତତଃ ସଂଶୋଷଯାମାସ ପାଵକଃ ସଲିଲଂ ବହୁ। ସମସ୍ତଜଲଧିଶ୍ଛିଦ୍ରମଭଵଦ୍ଵିସୃତଂ ନଭଃ
ତା’ପରେ ଅଗ୍ନି ବହୁ ପାନିକୁ ଶୁଖାଇଦେଲେ। ସମସ୍ତ ସମୁଦ୍ର ଭେଦିଗଲା, ଆକାଶ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା।
ଆତ୍ମତେଜୋଭଵାଃ ପୁଣ୍ଯା ଆପୋମୃତରସୋପମାଃ। ଆକାଶଂ ଛିଦ୍ରସଂଭୂତଂ ଵାଯୁରାକାଶସଂଭଵଃ
ନିଜ ତେଜରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ପବିତ୍ର ପାନି, ଅମୃତ ରସ ସମାନ। ଚିରାରୁ ଆକାଶ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ଆକାଶରୁ ବାୟୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା।
ଅଥ ସଂଘର୍ଷସମ୍ଭୂତଂ ପାଵକଂ ଚାସ୍ଯ ସଂଭଵମ୍। ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପିତାମହୋ ଦେଵୋ ମହାଭୂତଵିଭାଵନଃ
ତା’ପରେ ଘଷଣରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଅଗ୍ନି ଓ ତାହାର ଉତ୍ପତ୍ତିକୁ ଦେଖି, ଦେବତା ପିତାମହ, ମହାଭୂତମାନେ ଯିଏ ଜଣାଇଥାନ୍ତି, ସେ ଦେଖିଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଭୂତାନି ଭଗଵାନ୍ଲୋକସୃଷ୍ଟ୍ଯର୍ଥମୁତ୍ତମମ୍। ବ୍ରହ୍ମଣୋ ଜନ୍ମସହିତଂ ବହୁରୂପୋ ହ୍ଯଚିଂତଯତ୍
ଭଗବାନ ଭୂତମାନେକୁ ଦେଖି, ଲୋକ ସୃଷ୍ଟି ପାଇଁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ବିଭିନ୍ନ ଜନ୍ମ ଉପରେ ଚିନ୍ତା କଲେ।
ଚତୁର୍ଯୁଗାନାଂ ସଂଖ୍ଯାତଂ ସହସ୍ରଂ ଯୁଗପର୍ଯଯେ। ଯତ୍ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ଦ୍ଵିଜେଂଦ୍ରାଣାଂ ତପସା ଭାଵିତାତ୍ମନାମ୍
ଚାରି ଯୁଗର ହଜାର ଚକ୍ର, ପୃଥିବୀରେ ଯେଉଁଥିରେ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ ତପସ୍ୟାରେ ପବିତ୍ର ଆତ୍ମା ହୋଇଥାନ୍ତି, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଗଣନା କରାଯାଏ।
ବହୁଜନ୍ମଵିଶୁଦ୍ଧାତ୍ମା ବ୍ରହ୍ମଣୋ ହରିରୁଚ୍ଯତେ। ଜ୍ଞାନଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତୁ ଵିଶ୍ଵାତ୍ମା ଯୋଗିନାଂ ଯାତି ଯୋଗ୍ଯତାମ୍1.39.
ବହୁ ଜନ୍ମରେ ଆତ୍ମାକୁ ଶୁଦ୍ଧ କରିଥିବା ହରିଙ୍କୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆତ୍ମା ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ସମସ୍ତଙ୍କ ଆତ୍ମା ଥିବା ପ୍ରଭୁ, ଯେଉଁଠାରେ ଜ୍ଞାନ ଦେଖାଯାଏ, ସେଠି ଯୋଗୀମାନେ ସହିତ ଏକତା ପାଇବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ ହୁଅନ୍ତି।
ତଂ ଯୋଗଵଂତଂ ଵିଜ୍ଞାଯ ସଂପୂର୍ଣୈଶ୍ଵର୍ଯମୁତ୍ତମମ୍। ପଦେ ବ୍ରହ୍ମଣି ଵିଶ୍ଵସ୍ଯ ନ୍ଯଯୋଜଯତ ଯୋଗଵିତ୍
ଯେଉଁଠାରେ ଯୋଗ ଥିବା ଏବଂ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶକ୍ତି ଓ ଏଶ୍ୱର୍ୟ ଥିବା ଜଣେକୁ ଚିହ୍ନି, ଯୋଗ ଜାଣିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ସେଉଁଠି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ଆଧାର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ବ୍ରହ୍ମ ପଦେ ସ୍ଥାପନ କଲେ।
ତତସ୍ତସ୍ମିନ୍ମହାତୋଯେ ମହେଶୋ ହରିରଚ୍ଯୁତଃ। ଜଲକ୍ରୀଡାଂ ଚ ଵିଧିଵତ୍ସ ଚକ୍ରେ ସର୍ଵଲୋକକୃତ୍
ତାପରେ, ସେଇ ବିଶାଳ ଜଳରେ, ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଅଚ୍ୟୁତ ହରି ବିଧିମତେ ଜଳକ୍ରୀଡ଼ା କଲେ।
ପଦ୍ମଂ ନାଭ୍ଯୁଦ୍ଭଵଂ ଚୈକଂ ସମୁତ୍ପାଦିତଵାଂସ୍ତତଃ। ସହସ୍ତ୍ରଵର୍ଣଂ ଵିରଜଂ ଭାସ୍କରାଭଂ ହିରଣ୍ମଯମ୍
ସେଠାରୁ, ତାଙ୍କର ନାଭିରୁ ଏକ ହଜାର ପତ୍ର ଥିବା, ନିର୍ମଳ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଏବଂ ସୁନା ରଙ୍ଗର ଏକ ପଦ୍ମ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ।
ହୁତାଶନଜ୍ଵଲିତଶିଖୋଜ୍ଜଵଲପ୍ରଭଂ ସମୁତ୍ଥିତଂ ଶରଦମଲାର୍କତେଜସମ୍। ଵିରାଜତେ କମଲମୁଦାରଵର୍ଚସଂ ମହାତ୍ମନସ୍ତନୁରୁହ ଚାରୁଶୈଵଲମ୍
ଏହି ପଦ୍ମଟି ଅଗ୍ନିର ଶିଖା ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଶରତ୍କାଳୀନ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ପବିତ୍ର ଏବଂ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ମହାତ୍ମାଙ୍କ ଦେହରୁ ଉଦ୍ଭୂତ ଚମତ୍କାର ଶୋଭା ଓ ସୁନ୍ଦର ପତ୍ରରେ ଶୋଭିତ।
ପୁଲସ୍ତ୍ଯ ଉଵାଚ। ଅଥ ଯୋଗଵତାଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠମସୃଜଦ୍ଭୂରିଵର୍ଚସମ୍। ସ୍ରଷ୍ଟାରଂ ସର୍ଵଲୋକାନାଂ ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ସର୍ଵତୋମୁଖମ୍୧.୪୦.
ପୁଲସ୍ତ୍ୟ କହିଲେ: ତାପରେ, ଯୋଗୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରିଥିବା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ସୃଷ୍ଟି କଲେ।
ତସ୍ମିନ୍ହିରଣ୍ମଯେ ପଦ୍ମେ ବହୁଯୋଜନଵିସ୍ତୃତେ। ସର୍ଵତେଜୋଗୁଣମଯେ ପାର୍ଥିଵୈର୍ଲକ୍ଷଣୈର୍ଵୃତେ୧.୪୦.
ସେଇ ସୁନା ରଙ୍ଗର ପଦ୍ମରେ, ଯେଉଁଟି ବହୁ ଯୋଜନା ଚଉଡ଼ା, ସମସ୍ତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଗୁଣରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ପୃଥିବୀର ଚିହ୍ନରେ ଘିରିଥିଲା।
ତଚ୍ଚ ପଦ୍ମଂ ପୁରାଭୂତଂ ପୃଥିଵୀରୂପମୁତ୍ତମମ୍। ନାରାଯଣସମୁଦ୍ଭୂତଂ ପ୍ରଵଦଂତି ମହର୍ଷଯଃ୧.୪୦.
ସେହି ପଦ୍ମଟି, ପୂର୍ବରୁ ଅଛିଥିବା, ସର୍ବୋତ୍ତମ ପୃଥିବୀର ରୂପ ବୋଲି କୁହାଯାଏ ଏବଂ ମହାର୍ଷିମାନେ କହନ୍ତି ଏହା ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଉଦ୍ଭବ।
ଯତ୍ପଦ୍ମଂ ସା ରସାଦେଵୀ ପୃଥିଵୀ ପରିକଥ୍ଯତେ। ଯେ ପଦ୍ମକେସରା ମୁଖ୍ଯାସ୍ତାନ୍ଦିଵ୍ଯାନ୍ପର୍ଵତାନ୍ଵିଦୁଃ॥୧.୪୦.
ଏହି ପଦ୍ମଟିକୁ ରସା ଦେବୀ, ଅର୍ଥାତ୍ ପୃଥିବୀ ବୋଲି କୁହାଯାଏ; ପଦ୍ମର ମୁଖ୍ୟ ତନ୍ତୁଗୁଡ଼ିକୁ ଦିବ୍ୟ ପାହାଡ଼ ବୋଲି ଜଣାଯାଏ।
ହିମଵଂତଂ ଚ ନୀଲଂ ଚ ମେରୁଂ ନିଷଧମେଵ ଚ। କୈଲାସଂ ଶୃଂଗଵଂତଂ ଚ ତଥାଦ୍ରିଂ ଗଂଧମାଦନମ୍॥୧.୪୦.
ଏହି ପାହାଡ଼ଗୁଡ଼ିକୁ ହିମବନ୍ତ, ନୀଳ, ମେରୁ, ନିଷଧ, କୈଳାସ, ଶୃଙ୍ଗବନ୍ତ ଏବଂ ଗନ୍ଧମାଦନ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।