କର୍ତ୍ତଵ୍ଯମଗ୍ରତସ୍ତସ୍ଯ ସର୍ଵତୋଭଦ୍ର ମଂଡଲମ୍ । ସ୍ଥାପଯିତ୍ଵା ତୁ ଦେଵେଶଂ ରତିନା ସହ ତତ୍ର ଵୈ
ପ୍ରଥମେ ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ସର୍ବତୋଭଦ୍ର ମଣ୍ଡଳ କରିବା ଉଚିତ; ଦେବେଶଙ୍କୁ ରତି ସହିତ ସେଠାରେ ବସାଇବା ଉଚିତ।
ଆଚ୍ଛାଦ୍ଯ ଶ୍ଵେତଵସ୍ତ୍ରେଣ ଦମନଂ ସ୍ଥାପଯେଦ୍ବୁଧଃ । ତତ୍ର ଵୈ ପୂଜନଂ କାର୍ଯଂ ଵୈଷ୍ଣଵୈର୍ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମୈଃ
ଧାର୍ମିକ ଲୋକେ ଶ୍ୱେତ ବସ୍ତ୍ର ଦେଇ ଦମନା ଗଛକୁ ଆଛାଦନ କରିବା ଉଚିତ; ସେଠାରେ ବୈଷ୍ଣବ ଦ୍ୱିଜମାନେ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
କ୍ଲୀଂ କାମଦେଵାଯ ନମୋ ହ୍ରୀଂ ରତ୍ଯୈ ଚ ତଥା ନମଃ । ଏଂଦ୍ର୍ଯାଦି ଦିଶି ସଂସ୍ଥାପ୍ଯ କଂଦର୍ପ୍ପଂ ପୂଜଯେଦ୍ବୁଧଃ
‘କ୍ଲୀଂ କାମଦେବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର; ହ୍ରୀଂ ରତିଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।’ ପୂର୍ବ ଦିଗରୁ କନ୍ଦର୍ପଙ୍କୁ ବସାଇ, ଜ୍ଞାନୀ ଲୋକେ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ଗଂଧଂ ପୁଷ୍ପଂ ତଥା ଧୂପଂ ଦୀପମାରାର୍ତିକଂ ତଥା । ରାତ୍ରୌ ଭକ୍ତ୍ଯା ପ୍ରକର୍ତ୍ତଵ୍ଯଂ ଵିଧିନାତ୍ର ସୁରେଶ୍ଵରି
ଗନ୍ଧ, ଫୁଲ, ଧୂପ, ଦୀପ ଓ ଆରତି ରାତିରେ ଭକ୍ତି ସହିତ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ କରିବା ଉଚିତ, ଦେବୀ।
ଅକ୍ଷତଗଂଧ ଧୂପଦୀପୈର୍ନୈଵେଦ୍ଯୈସ୍ତାଂବୂଲୈଶ୍ଚ ଦମନକଂ ପୂଜଯିତ୍ଵା ତୁ । ତତ୍ପୁରୁଷାଯ ଵିଦ୍ମହେ କାମଦେଵାଯ ଧୀମହି । ତନ୍ନୋଽନଂଗଃ ପ୍ରଚୋଦଯାତ୍ । ଇତି ଵୈ କାମଗାଯତ୍ର୍ଯା ଅଷ୍ଟୋତ୍ତରଶତଵାରଂ ତଂ ଦମନକଂ ଅଭିମଂତ୍ର୍ଯ ନମସ୍କୁର୍ଯାତ୍ । ନମୋସ୍ତୁ ପୁଷ୍ପବାଣାଯ ଜଗଦାହ୍ଲାଦକାରିଣେ । ମନ୍ମଥାଯ ଜଗନ୍ନେତ୍ରେ ରତିପ୍ରୀତିକରାଯ ଚ
ଦେଵଦେଵ ନମସ୍ତେଽସ୍ତୁ ଶ୍ରୀଵିଶ୍ଵେଶ ନମୋସ୍ତୁ ତେ । ରତିପତେ ନମସ୍ତେସ୍ତୁ ନମସ୍ତେ ଵିଶ୍ଵମଂଡନ
ଦେବଦେବ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର; ଶ୍ରୀବିଶ୍ୱେଶ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର; ରତିପତି, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର; ବିଶ୍ୱର ଶୋଭା, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।
ନମସ୍ତେସ୍ତୁ ଜଗନ୍ନାଥ ସର୍ଵବୀଜ ନମୋସ୍ତୁ ତେ । ଏତୈର୍ନାନାଵିଧୈର୍ମଂତ୍ରୈରାଗମୋକ୍ତୈର୍ଵିଶେଷତଃ
ଜଗନ୍ନାଥ, ସମସ୍ତ ବୀଜର ମୁଳ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ଏହି ବିଭିନ୍ନ ମନ୍ତ୍ର, ଆଗମ ଶାସ୍ତ୍ରର ନିର୍ଦେଶ ଅନୁଯାୟୀ, ବିଶେଷ ଭାବରେ।
ପୂଜନୀଯଃ ପ୍ରଯତ୍ନେନ ଲକ୍ଷ୍ମ୍ଯା ସହ ଜନାର୍ଦନଃ । ତତୋ ନିଵେଦ୍ଯ ତତ୍କର୍ମ ଜାଗରଂ କାରଯେଦ୍ବୁଧଃ
ଲକ୍ଷ୍ମୀ ସହିତ ଜନାର୍ଦନଙ୍କୁ ଏକାଗ୍ରତା ସହିତ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ; ତାପରେ ନିବେଦନ କରି, ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ କରି, ଜ୍ଞାନୀ ଲୋକେ ଜାଗରଣ କରିବା ଉଚିତ।
ଦେଵଦେଵ ଜଗନ୍ନାଥ ଵାଂଚ୍ଛିତାର୍ଥପ୍ରଦାଯକ । ହୃତ୍ସ୍ଥାନ୍ପୂରଯ ମେ ଵିଷ୍ଣୋ କାମାନ୍କାମେଶ୍ଵରୀପ୍ରିଯ
ଦେବଦେବ, ଜଗନ୍ନାଥ, ଇଚ୍ଛିତ ଫଳ ଦେଇଥିବା, ମୋର ହୃଦୟକୁ ପୂରଣ କର, ବିଷ୍ଣୁ, କାମେଶ୍ୱରୀଙ୍କ ପ୍ରିୟ।
ଇତ୍ଯେତୈର୍ବହୁଭିର୍ମଂତ୍ରୈଃ ପୂଜନୀଯଃ ପ୍ରଯତ୍ନତଃ । ଶ୍ରୀନିଵାସୋ ଜଗନ୍ନାଥୋ ଭକ୍ତାନାଂ ଶମଭୀପ୍ସକଃ
ଏଭଳି ବହୁ ମନ୍ତ୍ର ସହିତ, ଶ୍ରୀନିବାସ, ଜଗନ୍ନାଥ, ଯିଏ ଭକ୍ତମାନଙ୍କୁ ଶାନ୍ତି ଦେଇବାକୁ ଚାହାନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ସାଧାନା ସହିତ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ମହାଦେଵ ଉଵାଚ- ତତୋ ଦମନକମଂଜର୍ଯା ଯୋ ଵୈ ଵିଷ୍ଣୁଂ ପ୍ରପୂଜଯେତ୍ । ପୂଜିତେ ଵୈ ଜଗନ୍ନାଥେ ହ୍ଯହଂ ଵୈ ପୂଜିତଃ ସଦା
ମହାଦେବ କହିଲେ: ତାପରେ ଯେ କେହି ଦମନା ମଞ୍ଜରୀ ସହିତ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ, ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ, ମୁଁ ସଦା ପୂଜିତ ହୁଏ।
ବ୍ରହ୍ମହା ହେମହାରୀ ଚ ମଦ୍ଯପୋ ମାଂସଭକ୍ଷକଃ । ମୁଚ୍ଯତେ ପାତକାଦ୍ଦେଵି ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦମନକୋତ୍ସଵମ୍
ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାକାରୀ, ସୁନା ଚୋର, ମଦପାନ କରୁଥିବା, ମାଂସ ଖାଇଥିବା ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ, ଦମନା ଉତ୍ସବ ଦେଖିଲେ, ଦେବୀ, ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି।
ଏଵଂ ଦମନକୋ ଦେଵି ପୂଜିତୋ ଯୈଃ ସୁଵୈଷ୍ଣଵୈଃ । ସର୍ଵଂ ତୀର୍ଥଂ କୃତଂ ତୈସ୍ତୁ ମଂଜର୍ଯା ପୂଜନଂ କୃତମ୍
ଏଭଳି, ଦେବୀ, ଯେ ସୁବୈଷ୍ଣବମାନେ ଦମନା ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ମଞ୍ଜରୀ ପୂଜା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥ ଫଳ ମିଳିଥାଏ।
ଵେଦାଧ୍ଯଯନଂ କୃତଂ ତେନ ଶାସ୍ତ୍ରାଧ୍ଯଯନମେଵ ଚ । ଅଗ୍ନିହୋତ୍ରଂ କୃତଂ ତେନ ମଂଜର୍ଯା ପୂଜିତୋ ହରିଃ
ଏହି ପୂଜା ଦ୍ୱାରା ବେଦ ଅଧ୍ୟୟନ ଓ ଶାସ୍ତ୍ର ଅଧ୍ୟୟନ ସଫଳ ହୁଏ; ମଞ୍ଜରୀ ପୂଜା ଦ୍ୱାରା ହରିଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ ଅଗ୍ନିହୋତ୍ର ମଧ୍ୟ ସଫଳ ହୁଏ।
ତତ୍କୁଲଂ ତୁ ମହଜ୍ଜ୍ଞେଯଂ ବ୍ରାହ୍ମଂ ଵା ଚାଥ କ୍ଷାତ୍ରିଯମ୍ । ଶୌଦ୍ରଂ ଵୈଶ୍ଯଂ ଚ ଯଚ୍ଚାନ୍ଯଦ୍ଧନ୍ଯଂ ଧନ୍ଯତରଂ ସ୍ମୃତମ୍
ଯେଉଁ ପରିବାର ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ, ଶୂଦ୍ର, ବୈଶ୍ୟ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଜାତିର ହେଉ, ସେଠି ଯଦି ସମୃଦ୍ଧି ଅଛି, ତାହାକୁ ବଡ଼ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପରିବାର ଭାବରେ ଗଣାଯିବ।
ଯସ୍ମିନ୍କୁଲେଽଵତୀର୍ଯାଥୋତ୍ସଵୋ ଦମନକଃ କୃତଃ । ସ ଚ ଧନ୍ଯସ୍ତୁ ଧନ୍ଯୋ ଵୈ ଯେନ ଵିଷ୍ଣୁଃ ପ୍ରପୂଜିତଃ
ଯେଉଁ ପରିବାରରେ ଦମନକ ପର୍ବ ଉତ୍ସବ ଉପଲକ୍ଷେ ଉଦ୍ୟାପନା କରାଯାଏ, ସେ ପରିବାର ନିଶ୍ଚୟ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ। ଏବଂ ଯିଏ ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ, ସେ ଅତି ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ।
ଦମନକେନ ତୁ ତଥା ସଂପ୍ରାପ୍ତେ ମଧୁମାଧଵେ । ସଂପୂଜ୍ଯ ଗୋସହସ୍ରସ୍ଯ ଦେଵି ସଂଲଭତେ ଫଲମ୍
ଦେବୀ, ଯେତେବେଳେ ବସନ୍ତ ଋତୁରେ ଦମନକ ପର୍ବ ଆସେ, ଯିଏ ଦମନକ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରେ, ସେ ଗୋ-ସହସ୍ର ଦାନର ଫଳ ପାଇଥାଏ।
ମଲ୍ଲିକାକୁସୁମୈର୍ଦେଵଂ ଵସଂତେ ଗରୁଡଧ୍ଵଜମ୍ । ଯୋଽର୍ଚଯେତ୍ପରଯା ଭକ୍ତ୍ଯା ମୁକ୍ତିଭାଗୀ ଭଵେତ୍ତୁ ସଃ
ବସନ୍ତ ଋତୁରେ ଯିଏ ଗରୁଡ଼ଧ୍ୱଜ ଭଗବାନଙ୍କୁ ମଲ୍ଲିକା ଫୁଲ ଦ୍ୱାରା ଉଚ୍ଚ ଭକ୍ତି ସହିତ ପୂଜା କରେ, ସେ ମୁକ୍ତିର ଅଧିକାରୀ ହୁଏ।
ମରୁକୋଦମନକଶ୍ଚୈଵ ସଦ୍ଯସ୍ତୁଷ୍ଟିକରୋ ହରେଃ । ଅତଃ ପୂଜା ପ୍ରକର୍ତ୍ତଵ୍ଯା ଵୈଷ୍ଣଵୈର୍ନରସତ୍ତମୈଃ
ମରୁକା ଓ ଦମନକ ଫୁଲ ଭଗବାନ ହରିଙ୍କୁ ତୁରନ୍ତ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରେ; ଏହି କାରଣରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୈଷ୍ଣବମାନେ ଏହି ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ଗୋସହସ୍ରଂ କୃତଂ ତେନ କନ୍ଯାଦାନଂ ତଥୈଵ ଚ । ପୃଥ୍ଵୀଦାନଂ କୃତଂ ତେନ ଵିଷ୍ଣୋର୍ଵୈ ପୂଜନେ କୃତେ
ଏଭଳି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଲେ, ଗୋ-ସହସ୍ର ଦାନ, କନ୍ୟା ଦାନ ଓ ପୃଥିବୀ ଦାନର ଫଳ ମିଳିଥାଏ।
ଏକାମେକାଂ ଗୃହୀତ୍ଵା ତୁ ମଂଜରୀଂ ଦମନସ୍ଯ ତୁ । ଯଃ ପୂଜଯତି ଦେଵେଶଂ ସଂପ୍ରାପ୍ତେ ମଧୁମାଧଵେ
ବସନ୍ତ ଋତୁ ଆସିଲେ, ଯିଏ ଦମନକର ଏକ ମଞ୍ଜରୀ ନେଇ ଦେବେଶଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ,
ପୁଣ୍ଯସଂଖ୍ଯାଂ ନ ଜାନେ ଵୈ ତସ୍ଯାହଂ ନଗନଂଦିନି । ସ ଵୈ ଚତୁର୍ଭୁଜୋ ଭୂତ୍ଵା ଇହ ଲୋକେ ପରତ୍ର ଚ । ଧର୍ମାନର୍ଥାଂଶ୍ଚ କାମାଂଶ୍ଚ ପ୍ରଭୁଂକ୍ତେ ଵୈଷ୍ଣଵଂ ପଦମ୍
ନଗନନ୍ଦିନୀ, ତାହାର ପୁଣ୍ୟର ଗଣନା ମୁଁ ଜାଣିନି; ସେ ଚାରି ହାତ ଧାରଣ କରି ଏହି ଜଗତ ଓ ପରଲୋକରେ ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ ଓ କାମ ଉପଭୋଗ କରି, ବୈଷ୍ଣବ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।
ଇତି ଶ୍ରୀପାଦ୍ମେମହାପୁରାଣେ ପଂଚପଂଚାଶତ୍ସାହସ୍ର୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାମୁତ୍ତରଖଂଡେ ଦମନକମହୋତ୍ସଵୋ ନାମ ଚତୁରଶୀତିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଶ୍ରୀପଦ୍ମ ମହାପୁରାଣର ଉତ୍ତରଖଣ୍ଡରେ, ପଞ୍ଚପଞ୍ଚାଶତ୍ ସାହସ୍ରୀ ସଂହିତାରେ, ଦମନକ ମହୋତ୍ସବ ନାମକ ଚଉଠିଏ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।
ସୂତଉଵାଚ- ଅତଃପରଂ କାର୍ତିକମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ପ୍ରସ୍ତୂଯତେ । ସୂତ ଉଵାଚ- ଏକଦା ଦ୍ଵାରକାମାଗାଦୃଷିଃ କୃଷ୍ଣଦିଦୃକ୍ଷଯା । ପୁଷ୍ପାଣ୍ଯାଦାଯ ଦିଵ୍ଯାନି କଲ୍ପଵୃକ୍ଷୋତ୍ଥିତାନି ଚ
ସୂତ କହିଲେ— ଏବେ କାର୍ତ୍ତିକ ମାସର ମହାତ୍ମ୍ୟ ବିବରଣ କରାଯିବ। ଏକଥର ଜଣେ ଋଷି କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ ଡ୍ୱାରକାକୁ ଆସିଲେ, ଏବଂ କଳ୍ପବୃକ୍ଷରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଦିବ୍ୟ ପୁଷ୍ପ ନେଇ ଆଣିଥିଲେ।
ନାରଦଂ ସ୍ଵାଗତେନାସୌ କୃଷ୍ଣଃ ସତ୍କାରମାଚରତ୍ । ଇଦମର୍ଘ୍ଯମିଦଂ ପାଦ୍ଯମିତ୍ଯୁଵାଚାସନଂଦଦତ୍
କୃଷ୍ଣ ନାରଦଙ୍କୁ ଆଦର ସହିତ ସ୍ୱାଗତ କରିଲେ, ପାଦ ଓ ହାତ ଧୋଇବା ପାଇଁ ଜଳ ଦେଇ, ଆସନ ଦେଇ କହିଲେ— 'ଏହା ଅର୍ଘ୍ୟ, ଏହା ପାଦ୍ୟ'।
ନାରଦସ୍ତାନି ପୁଷ୍ପାଣି କୃଷ୍ଣାଯୋପାଜହାର ଚ । କୃଷ୍ଣଃ ଷୋଡଶସାହସ୍ରସ୍ତ୍ରୀଭ୍ଯସ୍ତାନି ଵ୍ଯଭଜ୍ଯତ
ନାରଦ ସେ ପୁଷ୍ପଗୁଡ଼ିକୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଲେ, ଏବଂ କୃଷ୍ଣ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ତାଙ୍କ ଷୋଡ଼ଶ ହଜାର ଜନା ମହିଳାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବାଣ୍ଟିଦେଲେ।
ଵିସ୍ମୃତ୍ଯ ସତ୍ଯଭାମାଂ ତୁ ସର୍ଵାଭ୍ଯସ୍ତାନ୍ଯଦାତ୍ପ୍ରଭୁଃ । ସତ୍ଯଭାମା ତତଃ କ୍ରୁଦ୍ଧା କ୍ରୋଧାଗାରଂ ସମାଵିଶତ୍
ସତ୍ୟଭାମାକୁ ଭୁଲି, ପ୍ରଭୁ ସେ ପୁଷ୍ପଗୁଡ଼ିକୁ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେଲେ; ତେଣୁ ସତ୍ୟଭାମା କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ କ୍ରୋଧ ଗୃହରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ସମାଜ୍ଞାଯ ତତଃ କୃଷ୍ଣସ୍ତତ୍ର ଗତ୍ଵା ସମାହିତଃ । ସତ୍ଯଭାମାଂ ମାନଯିତ୍ଵା ଗରୁଡଂ ମନସା ସ୍ମରନ୍
ଏହି ଘଟଣା ବୁଝି, କୃଷ୍ଣ ଶାନ୍ତ ମନେ ସେଠାକୁ ଗଲେ, ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କୁ ମାନ୍ୟତା ଦେଲେ ଏବଂ ମନରେ ଗରୁଡ଼ଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କଲେ।
ମଦନାଯ ନମ ଇତି ପ୍ରାଚ୍ଯାମ୍ । ମନ୍ମଥାଯ ନମ ଇତି ଆଗ୍ନ୍ଯେଯ୍ଯାମ୍ । କଂଦର୍ପାଯ ନମ ଇତି ଯାମ୍ଯେ । ଅନଂଗାଯ ନମ ଇତି ରକ୍ଷୋଦିଶି । ଭସ୍ମଶରୀରାଯ ନମଃ ଇତି ଵାରୁଣ୍ଯାମ୍ । ସ୍ମରାଯ ନମ ଇତି ଵାଯଵ୍ଯାମ୍ । ଈଶ୍ଵରାଯ ନମଃ ଇତି କୌବେର୍ଯାମ୍ । ପୁଷ୍ପବାଣାଯ ନମଃ ଇତି ଈଶାନ୍ଯାମ୍ । ଚତୁର୍ଦିକ୍ଷୁ ଚ ସର୍ଵାସୁ ପୂଜନଂ ତତ୍ର କାରଯେତ୍ । ପୂଜିତେ କେଶଵେ ଚାତ୍ର ସର୍ଵେ ଦେଵାଃ ସୁପୂଜିତାଃ
ପୂର୍ବ ଦିଗରେ ‘ମଦନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର’, ଆଗ୍ନେୟ ଦିଗରେ ‘ମନ୍ମଥଙ୍କୁ ନମସ୍କାର’, ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରେ ‘କନ୍ଦର୍ପଙ୍କୁ ନମସ୍କାର’, ରାକ୍ଷୋଦିଶିରେ ‘ଅନଙ୍ଗଙ୍କୁ ନମସ୍କାର’, ପଶ୍ଚିମ ଦିଗରେ ‘ଭସ୍ମଶରୀରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର’, ବାୟବ୍ୟ ଦିଗରେ ‘ସ୍ମରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର’, ଉତ୍ତର ଦିଗରେ ‘ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର’, ଈଶାନ ଦିଗରେ ‘ପୁଷ୍ପବାଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର’। ଚାରି ଦିଗରେ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। କେଶବଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଭଲଭାବେ ପୂଜିତ ହୁଅନ୍ତି।
ଅକ୍ଷତ, ଗନ୍ଧ, ଧୂପ, ଦୀପ, ନୈବେଦ୍ୟ ଓ ତାମ୍ବୁଳ ସହିତ ଦମନାକୁ ପୂଜା କରି, ‘ତତ୍ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଜାଣିବା, କାମଦେବଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରିବା, ଅନଙ୍ଗ ଆମକୁ ପ୍ରେରଣା ଦିଅ’ ଏହି କାମଗାୟତ୍ରୀ ମନ୍ତ୍ର ଏକଶଏ ଆଠ ବାର ଦମନା ଉପରେ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ‘ପୁଷ୍ପବାଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ଯିଏ ଜଗତକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥାଏ; ମନ୍ମଥଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ଯିଏ ଜଗତର ଚକ୍ଷୁ; ରତିଙ୍କୁ ପ୍ରୀତି ଦେଇଥିବାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର’ ଏଭଳି ନମସ୍କାର କରିବା ଉଚିତ।
ତତୋ ଦମନକମୁଷ୍ଟିଂ ଗୃହୀତ୍ଵା ତତ୍ର ମୂଲମଂତ୍ରେଣ । ଶ୍ରୀଶ୍ରୀଵିଷ୍ଣ୍ଵାଦିଦେଵେଭ୍ଯୋ ଦମନକଂ ନିଵେଦଯେତ୍ । ତତୋ ଗଂଧାଦିଭିର୍ମହତୀପୂଜାଗୀତଵାଦ୍ଯନୃତ୍ଯୈଶ୍ଚ ମହୋତ୍ସଵଃ କାର୍ଯଃ । ଦେଵାଗ୍ରେସ୍ଥାପିତଃ କଲଶୋଦକଂ ଦେଵସ୍ଯ ପାଦଯୋର୍ନିକ୍ଷିପ୍ଯ ଜଲକ୍ରୀଡା ତସ୍ମିନ୍ଦିନେ କର୍ତ୍ତଵ୍ଯା । ତତଃ ସ୍ଵଗୁରୁଂ ଵସ୍ତ୍ରାଲଂକାରଦ୍ରଵିଣୈଃ ଶ୍ରଦ୍ଧଯା ପ୍ରପୂଜଯେତ୍ । ତତଃ ସ୍ଵଯଂ ଵୈଷ୍ଣଵୈର୍ବଂଧୁଭିଃ ସହ ଅଶ୍ନୀଯାତ୍
ତାପରେ ଦମନାର ଏକ ମୁଠି ନେଇ, ମୂଳମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଶ୍ରୀ, ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁ ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବମାନେ ପାଇଁ ଦମନା ନିବେଦନ କରିବା ଉଚିତ; ତାପରେ ଗନ୍ଧ ଓ ଅନ୍ୟ ଉପଚାର ସହିତ ବଡ଼ ପୂଜା, ଗୀତ, ବାଦ୍ୟ, ନୃତ୍ୟ ସହିତ ଉତ୍ସବ କରିବା ଉଚିତ। ଦେବମାନେ ସାମ୍ନାରେ କଳଶ ଜଳ ରଖି, ଦେବତାଙ୍କ ପାଦରେ ଏହି ଦିନ ଜଳକ୍ରୀଡ଼ା କରିବା ଉଚିତ। ତାପରେ ନିଜ ଗୁରୁଙ୍କୁ ବସ୍ତ୍ର, ଆଭୂଷଣ ଓ ଧନ ସହିତ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ତାପରେ ବୈଷ୍ଣବ ପରିବାର ମାନେ ସହିତ ଖାଇବା ଉଚିତ।