ପୁଷ୍ପକଂ ତୁ ତତଃ ପ୍ରାପ୍ତଂ ଗାଂଧାରଵିଷଯୋ ଯତଃ। ଭରତସ୍ଯ ସୁତୌ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଜଗନ୍ନୀତିଂ ନିରୀକ୍ଷ୍ଯ ଚ
ତାପରେ ପୁଷ୍ପକ ଗାନ୍ଧାର ଦେଶକୁ ପହଞ୍ଚିଲା। ଭରତଙ୍କ ପୁଅମାନଙ୍କୁ ଦେଖି ଓ ସଂସାରର ଶାସନ ଦେଖିଲେ।
ପୂର୍ଵାଂ ଦିଶଂ ତତୋ ଗତ୍ଵା ଲକ୍ଷ୍ମଣସ୍ଯ ସୁତୌ ଯତଃ। ପୁରେଷୁ ତେଷୁ ଷଡ୍ରାତ୍ରମୁଷିତ୍ଵା ରଘୁନଂଦନୌ
ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ଯାଇ, ଯେଉଁଠାରେ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ପୁଅମାନେ ଥିଲେ, ରଘୁବଂଶୀମାନେ ସେଠାରେ ଛଅ ରାତି ରହିଲେ।
ଗତୌ ତେନ ଵିମାନେନ ଦକ୍ଷିଣାମଭିତୋ ଦିଶମ୍। ଗଂଗାଯାମୁନସଂଭେଦଂ ପ୍ରଯାଗମୃଷିସେଵିତମ୍
ସେହି ବିମାନରେ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗକୁ ଯାଇ, ଗଙ୍ଗା ଓ ଯମୁନା ମିଶିଥିବା ପବିତ୍ର ପ୍ରୟାଗକୁ, ଯେଉଁଠାରେ ଋଷିମାନେ ବସିଥାନ୍ତି, ପହଞ୍ଚିଲେ।
ଅଭିଵାଦ୍ଯ ଭରଦ୍ଵାଜମତ୍ରେରାଶ୍ରମମୀଯତୁଃ। ସଂଭାଷ୍ଯ ଚ ମୁନୀଂସ୍ତତ୍ର ଜନସ୍ଥାନମୁପାଗତୌ
ଭରଦ୍ୱାଜଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ସେମାନେ ଅତ୍ରିଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ମୁନିମାନଙ୍କ ସହ କଥାହେବା ପରେ ଜନସ୍ଥାନକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ରାମ ଉଵାଚ। ଅତ୍ର ପୂର୍ଵଂ ହୃତା ସୀତା ରାଵଣେନ ଦୁରାତ୍ମନା। ହତ୍ଵା ଜଟାଯୁଷଂ ଗୃଧ୍ରଂ ଯୋସୌ ପିତୃସଖୋ ହି ନୌ
ରାମ କହିଲେ: 'ଏଠି ଦୁଷ୍ଟ ରାବଣ ସୀତାଙ୍କୁ ଚୁରିନେଇଥିଲା, ଆମ ପିତାଙ୍କ ବନ୍ଧୁ ଗୃଧ୍ର ଜଟାୟୁଙ୍କୁ ମାରିଦେଇ।'
ଅତ୍ରାସ୍ମାକଂ ମହଦ୍ଯୁଦ୍ଧଂ କବଂଧେନ କୁବୁଦ୍ଧିନା। ହତେନ ତେନ ଦଗ୍ଧେନ ସୀତାସ୍ତେ ରାଵଣାଲଯେ
'ଏଠି ଆମେ ଦୁଷ୍ଟ କବନ୍ଧ ସହ ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧ କରିଥିଲୁ। ସେ ମରି ଦାହ ହେବା ପରେ, ସୀତା ରାବଣଙ୍କ ଘରକୁ ନେଇଯାଇଥିଲେ।'
ୠଷ୍ଯମୂକେ ଗିରିଵରେ ସୁଗ୍ରୀଵୋ ନାମ ଵାନରଃ। ସ ତେ କରିଷ୍ଯତେ ସାହ୍ଯଂ ପଂପାଂ ଵ୍ରଜ ସହାନୁଜଃ
'ଋଷ୍ୟମୂକ ପର୍ବତରେ ସୁଗ୍ରୀବ ନାମକ ବାନର ଅଛନ୍ତି। ସେ ତୁମକୁ ସାହାଯ୍ୟ କରିବେ। ତୁମେ ଭାଇ ସହିତ ପମ୍ପାକୁ ଯାଅ।'
ପଂପାସରଃ ସମାସାଦ୍ଯ ଶବରୀଂ ଗଚ୍ଛ ତାପସୀମ୍। ଇତ୍ଯୁକ୍ତୋ ଦୁଃଖିତୋ ଵୀର ନିରାଶୋ ଜୀଵିତେ ସ୍ଥିତଃ
'ପମ୍ପା ସରୋବରକୁ ପହଞ୍ଚି, ତାପସୀ ଶବରୀଙ୍କୁ ଦେଖ।' ଏପରି ଆଦେଶ ପାଇ ଦୁଃଖିତ ଓ ଜୀବନରେ ଆଶାହୀନ ହିରୋ ରହିଗଲେ।
ଇଯଂ ସା ନଲିନୀ ଵୀର ଯସ୍ଯାଂ ଵୈ ଲକ୍ଷ୍ମଣୋଵଦତ୍। ମା କୃଥାଃ ପୁରୁଷଵ୍ଯାଘ୍ର ଶୋକଂ ଶତ୍ରୁଵିନାଶନ
'ଏହି ହେଉଛି ସେ ନଳିନୀ ପୋଖରୀ, ବୀର, ଯେଉଁଠାରେ ଲକ୍ଷ୍ମଣ କହିଥିଲେ: "ପୁରୁଷଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଶତ୍ରୁ ନାଶକ, ଦୁଃଖ କରନି।"'
ଆଜ୍ଞାକାରିଣି ଭୃତ୍ଯେ ଚ ମଯି ପ୍ରାପ୍ସ୍ଯସି ମୈଥିଲୀମ୍। ଅତ୍ର ମେ ଵାର୍ଷିକା ମାସା ଗତା ଵର୍ଷଶତୋପମାଃ
'ତୁମେ ଆଜ୍ଞାକାରୀ ଓ ଭକ୍ତିଶୀଳ ହେଲେ, ଏଠି ମୈଥିଳୀକୁ ପାଇବ। ଏଠି ମୋତେ ଯେତେ ମାସ କଟିଲା, ଶତ ବର୍ଷ ପରି ଲାଗିଲା।'
ଅତ୍ରୈଵ ନିହତୋ ଵାଲୀ ସୁଗ୍ରୀଵାର୍ଥେ ପରଂତପ। ଏଷା ସା ଦୃଶ୍ଯତେ ନୂନଂ କିଷ୍କିଂଧା ଵାଲିପାଲିତା
'ଏଠି ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ପାଇଁ ବାଲୀଙ୍କୁ ମାରାଯାଇଥିଲା, ଶତ୍ରୁ ଦଳନ। ନିଶ୍ଚୟ ଏହି ହେଉଛି ବାଲୀ ଶାସିତ କିଷ୍କିନ୍ଧା।'
ଯସ୍ଯାଂ ଵୈ ସ ହି ଧର୍ମାତ୍ମା ସୁଗ୍ରୀଵୋ ଵାନରେଶ୍ଵରଃ। ଵାନରୈଃ ସହିତୋ ଵୀର ତାଵଦାସ୍ତେ ସମାଃ ଶତମ୍
'ଏଠାରେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ସୁଗ୍ରୀବ, ବାନରମାନଙ୍କ ସହିତ, ଶତ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହିଥିଲେ, ବୀର।'
ଵାନରୈସ୍ସହ ସୁଗ୍ରୀଵୋ ଯାଵଦାସ୍ତେ ସଭାଂ ଗତଃ। ତାଵତ୍ତତ୍ରାଗତୌ ଵୀରୌ ପୁର୍ଯାଂ ଭରତରାଘଵୌ
ବାନରମାନଙ୍କ ସହ ସୁଗ୍ରୀବ ସଭାରେ ଥିବା ସମୟରେ, ସେଇ ସମୟରେ ବୀର ଭରତ ଓ ରାଘବ ସେହି ସହରକୁ ଆସିଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସ ଭ୍ରାତରୌ ପ୍ରାପ୍ତୌ ପ୍ରଣିପତ୍ଯାବ୍ରଵୀଦିଦମ୍। କ୍ଵ ଯୁଵାଂ ପ୍ରସ୍ଥିତୌ ଵୀରୌ କାର୍ଯଂ କିଂ ନୁ କରିଷ୍ଯଥଃ
ସେ ଦୁଇ ଭାଇଙ୍କୁ ଆସିଥିବା ଦେଖି, ପ୍ରଣାମ କରି କହିଲେ, 'ବୀରମାନେ, ତୁମେ କେଉଁଠି ଯାଉଛ? କଣ କାମ କରିବାକୁ ଯାଉଛ?'
ଵିନିଵେଶ୍ଯାସନେ ତୌ ଚ ଦଦାଵର୍ଘ୍ଯେ ସ୍ଵଯଂ ତଦା। ଏଵଂ ସଭାସ୍ଥିତେ ତତ୍ର ଧର୍ମିଷ୍ଟେ ରଘୁନଂଦନେ
ସେ ସମୟରେ ସେମାନେ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ଯଥାଯଥ ଆସନରେ ବସାଇ, ନିଜେ ହାତରେ ଅର୍ଘ୍ୟ ଦେଲେ। ଏଭଳି ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ରଘୁନନ୍ଦନ ସଭାରେ ବସିଥିଲେ।
ଅଂଗଦୋଥ ହନୂମାଂଶ୍ଚ ନଲୋ ନୀଲଶ୍ଚ ପାଟଲଃ। ଗଜୋ ଗଵାକ୍ଷୋ ଗଵଯଃ ପନସଶ୍ଚ ମହାଯଶାଃ
ତାପରେ ଅଙ୍ଗଦ, ହନୁମାନ, ନଳ, ନୀଳ, ପାଟଳ, ଗଜ, ଗଭାକ୍ଷ, ଗବୟ ଏବଂ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ପନସ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ।
ପୁରୋଧସୋ ମଂତ୍ରିଣଶ୍ଚ ଦୈଵଜ୍ଞୋ ଦଧିଵକ୍ରକଃ। ନୀଲଶ୍ଶତବଲିର୍ମୈନ୍ଦୋ ଦ୍ଵିଵିଦୋ ଗଂଧମାଦନଃ
ପୁରୋହିତ, ମନ୍ତ୍ରୀମଣ୍ଡଳୀ, ଜ୍ୟୋତିଷୀ ଦଧିବକ୍ରକ, ନୀଳ, ଶତବଳି, ମୈନ୍ଦ, ଦ୍ୱିବିଦ ଏବଂ ଗନ୍ଧମାଦନ ମଧ୍ୟ ଆସିଥିଲେ।
ଵୀରବାହୁସ୍ସୁବାହୁଶ୍ଚ ଵୀରସେନୋ ଵିନାଯକଃ। ସୂର୍ଯାଭଃ କୁମୁଦଶ୍ଚୈଵ ସୁଷେଣୋ ହରିଯୂଥପଃ
ବୀରବାହୁ, ସୁବାହୁ, ବୀରସେନ, ବିନାୟକ, ସୂର୍ଯ୍ୟାଭ, କୁମୁଦ ଏବଂ ବନରାଜ ସୁଷେଣ ମଧ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ।
ୠଷଭୋ ଵିନତଶ୍ଚୈଵ ଗଵାଖ୍ଯୋ ଭୀମଵିକ୍ରମଃ। ୠକ୍ଷରାଜଶ୍ଚ ଧୂମ୍ରଶ୍ଚ ସହସୈନ୍ଯୈରୁପାଗତାଃ
ଋଷଭ, ବିନତ, ଭୟଙ୍କର ପ୍ରତାପୀ ଗଭାକ୍ଷ, ଋକ୍ଷରାଜ ଏବଂ ଧୂମ୍ର ସେମାନଙ୍କର ସେନା ସହିତ ଆସିଥିଲେ।
ଅଂତଃପୁରାଣି ସର୍ଵାଣି ରୁମା ତାରା ତଥୈଵ ଚ। ଅଵରୋଧୋଂଗଦସ୍ଯାପି ତଥାନ୍ଯାଃ ପରିଚାରିକାଃ
ସମସ୍ତ ଅନ୍ତଃପୁର, ରୁମା, ତାରା ଏବଂ ଅଙ୍ଗଦଙ୍କ ଘରର ମହିଳାମାନେ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସେବିକାମାନେ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ।
ପ୍ରହର୍ଷମତୁଲଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ସାଧୁସାଧ୍ଵିତି ଚାବ୍ରୁଵନ୍। ଵାନରାଶ୍ଚ ମହାତ୍ମାନଃ ସୁଗ୍ରୀଵସହିତାସ୍ତଦା
ଅପୂର୍ବ ଆନନ୍ଦ ପାଇ ସେ ସମସ୍ତ ମହାତ୍ମା ବାନରମାନେ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ସହିତ 'ବାହ! ବାହ!' ବୋଲି ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ।
ଵାନର୍ଯଶ୍ଚ ମହାଭାଗାସ୍ତାରାଦ୍ଯାସ୍ତତ୍ର ରାଘଵମ୍। ଅଭିପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯାଶ୍ରୁକଂଠ୍ଯଶ୍ଚ ପ୍ରଣିପତ୍ଯେଦମବ୍ରୁଵନ୍
ତାରାଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ମହାଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ବାନରୀମାନେ ରାଘବଙ୍କୁ ଦେଖି, କଣ୍ଠ ଅଶ୍ରୁରେ ଭରିଯାଇ, ପ୍ରଣାମ କରି ଏହିପରି କହିଲେ:
କ୍ଵ ସା ଦେଵୀ ତ୍ଵଯା ଦେଵ ଯା ଵିନିର୍ଜିତ୍ଯରାଵଣମ୍। ଶୁଦ୍ଧିଂ କୃତ୍ଵା ହି ତେ ଵହ୍ନୌ ପିତୁରଗ୍ର ଉମାପତେଃ
'ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ଯିଏ ରାବଣଙ୍କୁ ଜିତି, ନିଜ ପିତା ଓ ଉମାପତିଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଅଗ୍ନି ପରୀକ୍ଷା ଦେଇ ଶୁଦ୍ଧ କରିଥିଲେ, ସେ ଦେବୀ କେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି?'
ତ୍ଵଯାନୀତା ପୁରୀଂ ରାମ ନ ତାଂ ପଶ୍ଯାମି ତେଗ୍ରତଃ। ନ ଵିନା ତ୍ଵଂ ତଯା ଦେଵ ଶୋଭସେ ରଘୁନଂଦନ
'ରାମ, ଆପଣ ସହରକୁ ଫେରାଇ ଆଣିଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କୁ ଆପଣଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଦେଖୁନି। ସେ ବିନା ଆପଣ ରଘୁନନ୍ଦନ, ଆପଣଙ୍କ ଶୋଭା ନାହିଁ।'
ତ୍ଵଯା ଵିନାପି ସାଧ୍ଵୀ ସା କ୍ଵ ନୁ ତିଷ୍ଠତି ଜାନକୀ। ଅନ୍ଯାଂ ଭାର୍ଯାଂ ନ ତେ ଵେଦ୍ମି ଭାର୍ଯାହୀନୋ ନ ଶୋଭସେ
'ସେ ସତୀ ଜାନକୀ ଆପଣ ବିନା କେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି? ଆପଣଙ୍କ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଭାର୍ଯ୍ୟା ମୁଁ ଜାଣେନି। ଭାର୍ଯ୍ୟା ବିନା ଆପଣଙ୍କ ଶୋଭା ନାହିଁ।'
କ୍ରୌଂଚଯୁଗ୍ମଂ ମିଥୋ ଯଦ୍ଵଚ୍ଚକ୍ରଵାକଯୁଗଂ ଯଥା। ଏଵଂ ଵଦଂତୀଂ ତାଂ ତାରାଂ ତାରାଧିପସମାନନାମ୍
'ଯେପରି କ୍ରଞ୍ଚ ଦମ୍ପତି କିମ୍ବା ଚକ୍ରବାକ ଦମ୍ପତି, ସେପରି ତାରା, ଯାହାର ରୂପ ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ହରାଏ, ଏଭଳି କଥା କହିଲେ।'
ପ୍ରାହ ପ୍ରଵଚସାଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠୋ ରାମୋ ରାଜୀଵଲୋଚନଃ। ଚାରୁଦଂଷ୍ଟ୍ରେ ଵିଶାଲାକ୍ଷି କାଲୋ ହି ଦୁରତିକ୍ରମଃ1.38.
ତାପରେ ପଦ୍ମନୟନ ରାମ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବକ୍ତା, ଚମତ୍କାର ଦାନ୍ତ ଓ ବିଶାଳ ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ତାଙ୍କୁ କହିଲେ— 'କାଳକୁ କେହି ଅଟକାଇପାରେନାହିଁ।'
ସର୍ଵଂ କାଲକୃତଂ ଵିଦ୍ଧି ଜଗଦେତଚ୍ଚରାଚରମ୍। ଵିସୃଜ୍ଯତାଃ ସ୍ତ୍ରିଯଃ ସର୍ଵାଃ ସୁଗ୍ରୀଵୋଭିମୁଖଃ ସ୍ଥିତଃ
'ଏହି ସମସ୍ତ ଚରାଚର ଜଗତ କାଳର ଆଧୀନ, ଏହି କଥା ଜାଣ। ସମସ୍ତ ମହିଳାମାନେ ଯାଆନ୍ତୁ, କାରଣ ସୁଗ୍ରୀବ ମୋ ସାମ୍ନାରେ ଅଛନ୍ତି।'
ସୁଗ୍ରୀଵ ଉଵାଚ। ଭଵଂତୌ ଯେନ କାର୍ଯେଣ ଇହାଯାତୌ ନରେଶ୍ଵରୌ। ତଚ୍ଚାପି କଥ୍ଯତାଂ ଶୀଘ୍ରଂ କୃତ୍ଯକାଲୋ ହି ଵର୍ତତେ
ସୁଗ୍ରୀବ କହିଲେ— 'ମହାନୁଭାବ ଦୁଇଜଣ, କେଉଁ କାରଣରେ ଆପଣମାନେ ଏଠାକୁ ଆସିଛନ୍ତି? ସେ କଥା ଶୀଘ୍ର କହନ୍ତୁ, କାର୍ଯ୍ୟର ସମୟ ଆସିଛି।'
ବ୍ରୁଵାଣମେଵଂ ସୁଗ୍ରୀଵଂ ଭରତୋ ରାମଚୋଦିତଃ। ଆଚଚକ୍ଷେ ଚ ଗମନଂ ଲଂକାଯାଂ ରାଘଵସ୍ଯ ତୁ। ତୌ ଚାବ୍ରଵୀଚ୍ଚ ସୁଗ୍ରୀଵୋ ଭଵଦ୍ଭ୍ଯାଂ ସହିତଃ ପୁରୀମ୍
ସୁଗ୍ରୀବ ଏପରି କହିବା ସମୟରେ, ରାମଙ୍କ ଉପଦେଶରେ ଭରତ ଲଙ୍କାକୁ ରାଘବଙ୍କ ଯାତ୍ରା ବିବରଣ କଲେ। ସୁଗ୍ରୀବ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ— 'ମୁଁ ଦୁଇଜଣଙ୍କ ସହିତ ସହରକୁ ଯିବି।'