ଦେବତାମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଦେଖିଲେ—ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଅନେକ ଆକୃତିର ଦୀପ୍ତିମୟ ସେନା ସହିତ ଏକ କନ୍ୟା ଉପସ୍ଥିତ ଅଛନ୍ତି, ଯାହା ରୁରୁ ନାମକ ଜନ୍ତୁର ଚର୍ମ ଓ ମୁଣ୍ଡ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି। ସେଇ କନ୍ୟା, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦେବୀ, ନିଜ ପୂଜାସ୍ଥଳୀରେ ବସି, ଅନେକ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଦେବୀମାନଙ୍କର ଘେରାଓ ଓ ସେବା ପାଇଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଦେବୀମାନେ ଭୋକା ଓ ଅତି ଆଗ୍ରହୀ ହୋଇ ଏହି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦେବୀଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମା, ଆମେ ଭୋକା, ଆମକୁ ଖାଦ୍ୟ ଦାନ କର।" ଦେବୀ ତାଙ୍କୁ ଖାଦ୍ୟ ଦେବାକୁ ଚିନ୍ତା କଲେ, କିନ୍ତୁ ଅନେକ ଚିନ୍ତା କରିଲେ ମଧ୍ୟ ସେଠାରେ ଉପଯୁକ୍ତ ଖାଦ୍ୟ କିଛି ମିଳିଲା ନାହିଁ। ତେବେ ଦେବୀ ମହାଦେବ, ରୁଦ୍ର, ପଶୁପତିଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କଲେ। ତାଙ୍କ ଧ୍ୟାନରୁ ଏକ ତ୍ରିନେତ୍ରୀ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆତ୍ମା, ରୁଦ୍ର ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ରୁଦ୍ର ଦେବୀଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, "ମା, ତୁମେ କ’ଣ କାମ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ? ତୁମ ମନର କଥା କହ।" ତେବେ ଶିବଦୂତୀ କହିଲେ, "ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ଛାଗର ଆକୃତି ଧାରଣ କରି ଏଠାରେ ବସିଛନ୍ତି। ଏହି ଦେବୀମାନେ ଆପଣଙ୍କୁ ଆଦର ସହିତ ଖାଦ୍ୟର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଭକ୍ଷଣ କରିବେ। ଏମିତି ଏଠାରେ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଖାଦ୍ୟ ଦିଅନ୍ତୁ, ନହେଲେ ସେମାନେ ମୋତେ ମଧ୍ୟ ଭକ୍ଷିତ କରିବେ।" ତେବେ ରୁଦ୍ର କହିଲେ, "ଶିବଦୂତୀ, ପୂର୍ବ କଥା ଶୁଣ। ଗଙ୍ଗାଦ୍ୱାରରେ ମୋର ଗଣମାନେ ଦକ୍ଷଙ୍କ ଯଜ୍ଞ ଧ୍ୱଂସ କରିଥିଲେ। ସେଠାରେ ଯଜ୍ଞ ପଶୁ ହରିଣ ହୋଇ ପଳାଇଲା, ମୁଁ ତାକୁ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଘାତ କଲି, ତାର ରକ୍ତ ଝରିଲା। ଏହି ଘଟଣା ପରେ ମୋ ଦେହରୁ ଛାଗ ଗନ୍ଧ ଆସିଲା, ତେଣୁ ଦେବତାମାନେ ମୋତେ 'ଅଜଗନ୍ଧ' ନାମ ଦେଲେ। ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଏହି ନାମ ଧାରଣ କର, ମୁଁ ଅନ୍ୟ ଖାଦ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଦେଉଛି।" "ମା, ଏହି ଦେବୀମାନେ ପାଇଁ ଏକ ଉପଯୁକ୍ତ ଖାଦ୍ୟ କଥା କହୁଛି—ଯେଉଁ ନାରୀ ଗର୍ଭବତୀ, ଅନ୍ୟ ନାରୀଙ୍କ ପୋଷାକ ପିନ୍ଧନ୍ତି, କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ ନାରୀକୁ ଛୁଁନ୍ତି, ବିଶେଷକରି ପୁରୁଷଙ୍କୁ, କିମ୍ବା ଜଣେ ଅବୁଢ଼ ଶିଶୁକୁ ଜୋରକରି ନେଇଯାନ୍ତି—ସେମାନେ ଏହି ଦେବୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ଅନେକ ବର୍ଷ ଧରି ଭକ୍ଷିତ ହେବେ। ଯେଉଁ ନାରୀ ନିରନ୍ତର କାନ୍ଦନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ଦେହ ଅନ୍ୟେ ଭକ୍ଷିବେ। ଏହି ଦୁଷ୍କର୍ମ କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ ଘର, କ୍ଷେତ୍ର, ପୋଖରୀ, ପୁକୁର, ବଗିଚାରେ ବାସ କରିବେ।" ଶିବଦୂତୀ କହିଲେ, "ପ୍ରଭୁ, ଏହି ଦେଉଥିବା ଖାଦ୍ୟ ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ଅପମାନ ଓ ଦୁଃଖର କାରଣ। ଏହିପରି ଲୋକ ଦୁଃଖ ଦେଉଥିବା ଖାଦ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।" ତେବେ ରୁଦ୍ର କହିଲେ, "ଏକଥା ମଧ୍ୟ ଶୁଣ। ଯେବେ ମୁଁ ଅବନ୍ତୀରେ ସ୍କନ୍ଦଙ୍କ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିଥିଲି, ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡମୁଣ୍ଡିଆ ଉତ୍ସବ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା, ସେଠାକୁ ମାତୃମାନେ ଆସି ଅଦ୍ଭୁତ ଖାଦ୍ୟ ପ୍ରସ୍ତୁତ କଲେ। ଦେବମଣ୍ଡଳର ବ୍ରହ୍ମା, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଅପ୍ସରା, ଯକ୍ଷ, ଗୁହ୍ୟକ, ମେରୁ ପର୍ବତ, ଗଙ୍ଗା ଓ ଅନ୍ୟ ନଦୀ, ନାଗ, ହାତୀ, ସିଦ୍ଧ, ପକ୍ଷୀ, ଦାନବ ନାଶକ, ଡାକିନୀ, ବେତାଳ, ଗ୍ରହଗଣ—ସମସ୍ତେ ଏହି ଖାଦ୍ୟ ଉପଭୋଗ କଲେ।" "ଏହି ଖାଦ୍ୟ ସ୍ୱେଚ୍ଛାରେ ଦିଆଯାଇଥିଲା, ଦେବସ୍ବର୍ଗରେ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ। ଶିବଦୂତୀ କହିଲେ, 'ସେଇ ଦୁର୍ଲଭ ଓ ସ୍ନେହପୂର୍ଣ୍ଣ ଖାଦ୍ୟ ଦିଅନ୍ତୁ, ଯାହା ସୁସ୍ୱାଦୁ, ମଧୁର, ଭଲ ଭାବେ ସିଜାଯାଇଥିବା, କେବଳ ତୁମେ ଖାଉଛ, ଅନ୍ୟେ ନୁହେଁ।'" ତେବେ ମହେଶ୍ୱର ଦେବୀ ପାର୍ବ୍ବତୀଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ କହିଲେ, "ମୁଁ ବହୁ ପ୍ରକାରେ ଖାଦ୍ୟ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିଛି, ଏବେ କିଛି ବାକି ନାହିଁ। ଏବେ ତୁମେ ଆସିଛ, କଣ ଅଦ୍ଭୁତ ଦେଉ, କହ। ଏହି ଖାଦ୍ୟ ମୁଁ ଚଖିନାହିଁ, କେହି ଚଖିନାହିଁ, ଏହା ତୁମେ ଖାଅ। ମୋ ନାଭି ତଳେ ଦୁଇଟି ଫଳର ଦାନା ପରି ଦେଖାଯାଉଛି, ଏହି ଦୁଇଟି ଆଣ୍ଡା ତୁମେ ସମସ୍ତେ ଏକାସাথে ଭକ୍ଷଣ କର, ଏହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ତୃପ୍ତି ପାଇବ।" ଏହି ମହାପ୍ରସାଦ ପାଇ ବଦଳରେ ସମସ୍ତ ଦେବୀ ଶିବଙ୍କ ପାଖରେ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପ୍ରଣାମ କରି କହିଲେ, "ଯେଉଁ ପୁରୁଷ ନିର୍ମଳ ଭାବେ କୌମୁଦୀ ଉତ୍ସବରେ ଚଣା ଓ ବଡା ସହିତ ଏହି ଆଣ୍ଡା ଦାନ କରିବେ, ସେମାନେ ଧନ, ଗୋ, ପୁତ୍ର, ଭାର୍ୟା ଓ ସମସ୍ତ ଗୃହସଂପଦ ଲାଭ କରିବେ। ତାଙ୍କ ମନର ଅନ୍ୟ ଇଚ୍ଛା ମଧ୍ୟ ପୂରଣ ହେବ। ଯେଉଁମାନେ ଉପହାସ କରିବେ, ସେମାନେ ଦରିଦ୍ର ହେବେ।" "ଏହିପରି କୌଣସି ଉପହାସ କିମ୍ବା ହସି ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ତୁମେ, ସମସ୍ତେ ପୂଜ୍ୟ ମାତୃମାନେ, ଏହି ଜଗତରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେବା।" "ଏହିପରି ଦାନ କରିଥିବା ପୁରୁଷମାନେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ସମ୍ବନ୍ଧୀ, ତାଙ୍କ ବଂଶ ଅବିଚ୍ଛିନ୍ନ ରହିବ। ଯେଉଁଠାରେ ପୁତ୍ର ନାହିଁ, ସେଉଁଠାରେ ପୁତ୍ର ମିଳିବ, ଧନ ଚାହୁଁଥିବାକୁ ଧନ ମିଳିବ। ସେମାନେ ଦେହରେ ଶୋଭାମାନ, ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ର ଜ୍ଞାନୀ ଓ ବ୍ରହ୍ମାଲୋକରେ ହଂସଯାନରେ ବିହାର କରିବେ।" "ଶିବଦୂତୀ, ଏଭଳି ମୁଁ ତୁମେମାନେ ପାଇଁ ଖାଦ୍ୟ ଦେଇଛି। ତୁମେ ଯାହାକୁ ଅପମାନ ଓ ଲୋକଦୁଃଖର କାରଣ କହିଥିଲ, ଏହି ବିଷୟ ଏବେ ଶୁଣ।