ଏହି ଦିନ ଦେବୀଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ଖିଲି ଥିବା ପଦ୍ମ ଫୁଲ ଭଳି ଥିଲା । ସେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଭାବରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ମୁଁ ତମ ଉପରେ କୌଣସି ବିପଦ ଆସୁଛି ଦେଖୁନାହିଁ ।” ଦେବଗଣ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ, ଭୟରେ ପଳାଇବାରୁ ଦେବୀ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ତେବେ ଦେବଗଣ କାହିଁକି ଭୟରେ ଚାଲିଯାଉଛନ୍ତି?” ଦେବଗଣ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ଦୈତ୍ୟମହାରାଜ ରୁରୁ ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତି ସହ ଆସୁଛି ।” ସେ ଚାରିପାଖରେ ବଡ଼ ଚତୁରଙ୍ଗୀ ଦଳ ନେଇ ଆଗକୁ ବଢ଼ୁଛି । ଏହି ଭୟରେ ଆମେ ଦେବୀ, ତୁମ ଶରଣକୁ ଆସିଛୁ । ଦେବୀ ଦେବଗଣଙ୍କର କଥା ଶୁଣି ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ହସିଲେ । ତାଙ୍କ ହସ ମୁଁହାଠୁ ଭାସ୍କର୍ୟ ନାରୀମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ । ସେମାନେ ସବୁ ନାରୀ ହାତରେ ନୂସ, ଅଙ୍କୁଶ, ତ୍ରିଶୂଳ ଧରିଥିଲେ । ସବୁ ଭୟଙ୍କର ଦଶା, ଦାନ୍ତ ଦେଖାଉଥିଲେ, ମୁଁହାରେ କ୍ରୂର ଦିଶା । ସେମାନେ ମୁଣ୍ଡରେ ମୁକୁଟ ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଦାନ୍ତ ଦଢ଼ ଭାବରେ ଦେଖାଉଥିଲେ । ସେମାନେ ଅଶୁଭ ସ୍ୱରରେ ଚିତ୍କାର କରି ଚାରିପାଖରେ ଭୟ ପ୍ରଚାର କରୁଥିଲେ । କିଛି ନାରୀ ଧଳା ପୋଷାକ ପିନ୍ଧିଥିଲେ, କିଛି ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗର ପୋଷାକ । କିଛି ଗଭୀର ନୀଳ ପୋଷାକ ଥିଲେ, କିଛି ରକ୍ତ ରସ ଲାଗି ଆଗ୍ରହୀ । ସେମାନେ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ମୁଁହା, ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଶରୀର ଦେଖାଉଥିଲେ । ଏମିତି ନାରୀମାନେ ଦେବୀଙ୍କୁ ଦେବଗଣଙ୍କ ପାଇଁ ନିରାପଦ ଦାତା କରିଦେଲେ । ଦେବୀ କହିଲେ, “ଦେବମାନେ, ଭୟ କରିବନି, ତୁମ ଭଲ ହେବ ।” ଏହି କଥା ମଧ୍ୟରେ ଦୈତ୍ୟ ରୁରୁ ଚତୁରଙ୍ଗୀ ଦଳ ସହ ଆସିପହଞ୍ଚିଲେ । ଦେବୀ ଦେବଗଣଙ୍କ ଦଳକୁ ଅସ୍ଥିର ଦେଖି, ନୀଳ ପାହାଡ଼ ପୁଷ୍କର ପାହାଡ଼କୁ ଆସିପହଞ୍ଚିଲେ । ଦୈତ୍ୟମାନେ ଚିତ୍କାର କରି, “ଥମ୍ବ, ଥମ୍ବ!” ବୋଲି ଆଗକୁ ଆସିଲେ । ଏହି ସମୟରେ ଦେବୀଙ୍କ ନାରୀମାନେ ଓ ଦୈତ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା । ପୃଥିବୀ ଉପରେ ଦୈତ୍ୟମାନେ ବାଣରେ ବିଦ୍ଧ ହୋଇ, ଗୋଡ଼ ଭାଙ୍ଗିଥିବା ସାପ ଭଳି କଷ୍ଟ ପାଇ ଶୟାନ ହେଲେ । କିଛି ଦୈତ୍ୟର ହୃଦୟ ବିଦ୍ଧ ହେଲା, କିଛିର ଛାତି ଗଦାରେ ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହେଲା, ମୁଣ୍ଡ କୁଟାରରେ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହେଲା, ଖପର ଗଦାରେ ଭଙ୍ଗ ହେଲା । କିଛିର ପେଟ ତ୍ରିଶୂଳରେ ବିଦ୍ଧ ହେଲା, କିଛିର ଗଳା ତଳୱାରରେ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହେଲା । ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଶ୍ୱ, ରଥ, ହାତୀ, ପଦାଟୀ ସମସ୍ତେ ଆହତ ହୋଇ ପଡ଼ିଗଲେ । ସମସ୍ତ ଦୈତ୍ୟମାନେ ରୁରୁ ବ୍ୟତିତ ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରକୁ ଆସିଲେ । ରୁରୁ ତାଙ୍କ ଦଳ ନଶ୍ଟ ହେବା ଦେଖି ମାୟାର ଉପଯୋଗ କଲେ । ଏହି ମାୟାରେ ଦେବୀ ଓ ଦେବମାନେ ଅସ୍ଥିର ହେଲେ । ଦେବୀଙ୍କ ଅନ୍ଧକାର ମାୟାରେ ସମସ୍ତ କ୍ଷେତ୍ର ଗଭୀର ଅନ୍ଧାରରେ ଢକିଗଲା । ଏହିପରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦେବୀ ଦୈତ୍ୟ ରୁରୁକୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ । ଦେବୀଙ୍କ ଆକ୍ରମଣରେ ରୁରୁର ଉପରୁ ଅନ୍ଧକାର ହଟିଯିବା । ଏହି ମାୟା ନଶ୍ଟ ହେଲାପରେ ଦାନବ ରୁରୁ ତୁରନ୍ତ ପାତାଳକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ । ଏଠି ମଧ୍ୟ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦେବୀ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ । ଦେବୀ ଓ ତାଙ୍କ ଦେବୀମାନେ କ୍ରୋଧରେ ରୁରୁକୁ ସାମ୍ନା କଲେ । ଭୟପାଇଥିବା ଦାନବ ରୁରୁ ସାମ୍ନାରେ ଲଗିଗଲେ । ଦେବୀ ନଖର ତୀରେ ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ କଲେ, ଚମ ଉପରେ ଧରି ତୁରନ୍ତ ପାତାଳରୁ ପୁଷ୍କର ପାହାଡ଼କୁ ଫେରିଗଲେ । ଦେବୀ ଏକ ବିଭିନ୍ନ ରୂପର ଦଳ ସହ ଆସିଲେ । ଦେବଗଣ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଦେଖିଲେ, ଦେବୀ ରୁରୁର ଚମ ଓ ମୁଣ୍ଡ ଧରି ଆସିଛନ୍ତି । ଦେବୀ ତାଙ୍କ ନିଜ ପୂଜାସ୍ଥଳରେ ବସିଲେ । ତାଙ୍କୁ ଦେବୀମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଘେରି ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ । ଦେବୀମାନେ ଆଗ୍ରହ ଓ ଭୋକରେ ଦେବୀଙ୍କୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ, “ମୁଁ ଭୋକା, ଦେବୀ, ଆମକୁ ଖାଦ୍ୟ ଦିଅ ।” ଦେବୀ ଖାଦ୍ୟ ଉପଲବ୍ଧ କରିବା ପାଇଁ ଧ୍ୟାନ କଲେ, କିନ୍ତୁ ଯଥାଯଥି ଖାଦ୍ୟ ମିଳିଲାନାହିଁ । ଦେବୀ ମହାଦେବ, ରୁଦ୍ର, ପଶୁପତିଙ୍କ ଉପରେ ଧ୍ୟାନ କଲେ । ଏହି ଧ୍ୟାନରୁ ତିନି ଚକ୍ଷୁ ଧାରୀ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆତ୍ମା ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ । ରୁଦ୍ର ଦେବୀଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ଦେବୀ, କୌଣସି କାମ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ? ତୁମ ମନର ଭାବ କହ ।” ଶିବଦୂତୀ କହିଲେ, “ପ୍ରଭୁ, ତୁମେ ଛାଗ ରୂପେ ଉପସ୍ଥିତ ଅଛ, ଏହି ଦେବୀମାନେ ତୁମକୁ ମନ୍ତ୍ରାନୁସାରେ ଖାଦ୍ୟ ଭାବେ ଭକ୍ଷଣ କରିବେ ।” “ଦେବମହାରାଜ, ଏମିତି ଖାଦ୍ୟ ଦିଅ, ଦେବୀମାନେ ତ୍ରିଶୂଳ ଦେଖାଇ ମୋତେ ଭୟ ଦେଉଛନ୍ତି । ନହେଲେ ଏହି ଭୋକା ଦେବୀମାନେ ମୋତେ ମଧ୍ୟ ଶକ୍ତି ଦେଖାଇ ଭକ୍ଷିବେ । ଏହି ଦେଖି ତୁମେ ଏଠାରେ ଯଥାଯଥି ଖାଦ୍ୟ ଦିଅ ।” ରୁଦ୍ର କହିଲେ, “ଶିବଦୂତୀ, ଆଗରୁ ଘଟିଥିବା ଏକ କଥା କହିବି: ଗଙ୍ଗାଦ୍ୱାରରେ ମୋର ସେବକମାନେ ଦକ୍ଷର ଯଜ୍ଞ ନଶ୍ଟ କରିଥିଲେ । ଏଠି ଯଜ୍ଞ ପଶୁ ହରିଣ ହୋଇ ଦୌଡିଗଲା; ମୁଁ ବାଣରେ ବିଦ୍ଧ କରି, ରକ୍ତ ଛିଟାଇଥିଲି ।” “ଏହା ପରେ ଛାଗ ଗନ୍ଧ ଆସିଲା, ଦେବମାନେ ମୋତେ ଅଜଗନ୍ଧ କହିଲେ; ତୁମେ ଅଜଗନ୍ଧ ହେବେ, ମୁଁ ଅନ୍ୟ ଖାଦ୍ୟ ଦେଉଛି ।” “ଦେବୀ, ଶୁଣ, ଏକ ଖାଦ୍ୟ ଦେଉଛି: ଗର୍ଭବତୀ ନାରୀ, ଅନ୍ୟ ନାରୀର ପୋଷାକ ପିନ୍ଧିଥିବା, ଅନ୍ୟ ନାରୀକୁ ଛୁଇଁଥିବା, ବିଶେଷ କରି ପୁରୁଷ—” “ଯଦି କିଏ ଜୋର କରି ଏକ ବର୍ଷର ଶିଶୁକୁ ଭୂମିରୁ ଉଠାଇ ନେଇଯିବେ—” “ସେମାନେ ଅନେକ ଶତାବ୍ଦୀ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଖାଇ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ରହିପାରିବେ; ଅନ୍ୟମାନେ, ଅସମ୍ମାନିତ, ଜନନ କୋଠାର ଦ୍ୱାର ଦକ୍ଷିଣ କରିପାରିବେ ।” “ଦେବୀ, ଯେମାନେ ନବଜାତ ଶିଶୁ ଚୋରି କରିଥିବେ ସେମାନେ ଘର, ଖେତ, ପୋଖରି, ହ୍ରଦ, ଉଦ୍ୟାନରେ ବାସ କରିବେ ।” “ସେମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଯେମାନେ ସବୁବେଳେ କାନ୍ଦିଥିବେ ସେମାନେ ଅନ୍ୟମାନେ ଦ୍ୱାରା ଶରୀର ଭକ୍ଷିତ ହେବେ, କିଛି ସନ୍ତୁଷ୍ଟି ପାଇବେ ।” ଶିବଦୂତୀ କହିଲେ, “ତୁମେ ଦେଇଥିବା ଏହି ଖାଦ୍ୟ ନିନ୍ଦିତ, ଲୋକମାନେ ଦୁଃଖ ପାଇବେ; ଶଙ୍କରର ସାର ଦେବା ଉପାୟ ତୁମେ ଜାଣିନାହିଁ ।” “ଯାହା ଲୋକମାନେ ଲଜ୍ଜା ଓ କଷ୍ଟ ପାଇଥିବେ, ଏହିପରି ଖାଦ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଶଙ୍କର ।