ମହାନ୍ ଆତ୍ମା ପୁରନ୍ଦର, ଅର୍ଥାତ୍ ଇନ୍ଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ତେଜସ୍ୱୀ ଓ ତପୋଧନ ଏହି ଦାନବଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ଏହି ଦାନବର ଶକ୍ତି ଦେଖି, ଯିଏ ତିନିଜଗତ୍କୁ ଧାରଣ କରିପାରିଥିଲେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପଡ଼ି ତାଙ୍କ ଦରବାରକୁ ଆସି, ଦାନବରାଜଙ୍କୁ ଚୁପଚାପ ନିରୀକ୍ଷଣ କରିଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଯୁଦ୍ଧକୁ ଭୟଙ୍କର ଦାନବମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ କହିଲେ, “ଏହା ଏକ ବିଶ୍ମୟ! ଇନ୍ଦ୍ର ନିଜେ ଆମର ସହରକୁ ଆସିଛନ୍ତି।” ସେମାନେ ଏହି କଥା ଦାନବରାଜଙ୍କୁ କହିଲେ, “ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କ ସହିତ ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ ବାମନ ମଧ୍ୟ ଆସିଛନ୍ତି, ଆମେ କ’ଣ କରିବା ଉଚିତ୍, କୃପାକରି ଆମକୁ କହନ୍ତୁ।” ତେଣୁ ଦାନବରାଜ ସମସ୍ତ ଦାନବମାନେଂକୁ ଆଦେଶ ଦେଇ କହିଲେ, “ତମେ ସମସ୍ତେ ଏଠି ସହରରେ ରୁହ, ଦେବରାଜ ଇନ୍ଦ୍ରକୁ ଭିତରକୁ ଆସିବାଦିଅ, କାରଣ ଆଜି ସେଉଁଠି ମୋର ପ୍ରସ୍ତୁତି ଅଛି, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେବି।” ଏହି ସମୟରେ ବାମନ ଓ ବାସବ, ଅର୍ଥାତ୍ ଇନ୍ଦ୍ର, ଦାନବରାଜଙ୍କ ସମ୍ନାରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ଦାନବରାଜ ପ୍ରେମ ଭରା ଦୃଷ୍ଟିରେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଅତି ସମ୍ମାନର ସହିତ ନମସ୍କାର କରି କହିଲେ, “ଆଜି ମୁଁ ତିନି ଲୋକରେ ସବୁଠାରୁ ଧନ୍ୟ, କାରଣ ଶକ୍ର ନିଜେ ମୋ ଘରକୁ ଆସିଛନ୍ତି। ଯେଉଁଠି ମୋ ଘରକୁ କେହି କିଛି ଚାହିଁ ଆସିବେ, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଦେବି, ଯଦି ଆବଶ୍ୟକ ହୁଏ ମୋ ଜୀବନ ମଧ୍ୟ ଦେଇଦେବି। ମୋତେ ଘର, ପରିବାର କିମ୍ବା ସ୍ତ୍ରୀ-ସନ୍ତାନ କିଛି ଆବଶ୍ୟକ ନାହିଁ, ମୁଁ ନିଜେ ତାଙ୍କୁ ମୋ ଆଙ୍କ ଉପରେ ବସାଇଛି।” ସେ ପ୍ରେମ ଓ ସମ୍ମାନରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଘରକୁ ନେଇ, ଜଳ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଆର୍ଘ୍ୟ ଦେଇ ଯଥାଯଥ ଉପଚାର କଲେ। ଦାନବରାଜ କହିଲେ, “ଆଜି ମୋର ଜନ୍ମ ସାର୍ଥକ, ମୋର ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା, କାରଣ ଆପଣ ନିଜେ ଆସିଛନ୍ତି। ଆପଣ ଯେଉଁଠି ଆସିଛନ୍ତି, ମୋ ମାନ୍ୟତା ବଢ଼ିଛି, ମୋର ପୁଣ୍ୟ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ହେଲା। ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଖିବାରେ ଯେଉଁ ଫଳ ଅଗ୍ନିଷ୍ଟୋମ ଯଜ୍ଞରେ ମିଳେ, ଏହି ଫଳ ମୋତେ ମିଳିଛି। ଭୂମି ଦାନ, ଗାଉଁ ଦାନ କିମ୍ବା ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞ ଯେଉଁଠି ଫଳ ଦେଇଥାଏ, ଏହି ସମସ୍ତ ଫଳ ଆଜି ମୋତେ ମିଳିଛି। ଆପଣଙ୍କ ଦର୍ଶନ କ୍ଷୁଦ୍ର ତପସ୍ୟାରେ ମିଳେ ନାହିଁ, ଏବେ ଆପଣ ମୋ ଘରେ, କହନ୍ତୁ ମୁଁ କ’ଣ କରିପାରିବି?” “ଆପଣଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଚିନ୍ତା ନ ରଖନ୍ତୁ, ଆପଣ ଯାହା ଚାହାଁନ୍ତି, ଯଦି ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ ମଧ୍ୟ ହୁଏ, ମୁଁ ତାହା ପୂରଣ କରିଦେବି। ଆପଣଙ୍କ ପାଦ ଯାହାକୁ ଦେବତାମାନେ ପୂଜନ୍ତି, ମୁଁ ଏହି ପାଦକୁ ପୂଜା କରି ଧନ୍ୟ ହୋଇଛି। ଆପଣ ଏଠାରେ କାହିଁକି ଆସିଛନ୍ତି, ସେ କାରଣ ମୋତେ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ କହନ୍ତୁ।” ତେବେ ଇନ୍ଦ୍ର କହିଲେ, “ହେ ବାଷ୍କଲ, ତୁମେ ଦାନବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ନୁହେଁ ଯେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଦେଖୁଛି। ତୁମ ଘରକୁ ଯେଉଁଠି ଭିକ୍ଷା ମାଗିବାକୁ ଆସନ୍ତି, ସେମାନେ କେବେ ନିରାଶ ଫେରନ୍ତି ନାହିଁ; ତୁମେ ମାନେ ଚିନ୍ତାମଣି ବୃକ୍ଷ ପରି, ଦାତା ତୁମେ ଛଡ଼ି ଅନ୍ୟ କେହି ନାହିଁ। ତୁମେ ତେଜରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି, ଗମ୍ଭୀରତାରେ ସାଗର ପରି, ଧୈର୍ୟରେ ପୃଥିବୀ ପରି ଓ ଶ୍ରୀରେ ନାରାୟଣ ସମାନ। ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣ ବାମନ, କଶ୍ୟପ ବଂଶର, ମୋତେ ତିନି ପଦ ଭୂମି ଦିଆଁ ବୋଲି ଅନୁରୋଧ କରିଛନ୍ତି। ମୋ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ଏହି ଭୂମି ଆବଶ୍ୟକ, ଏହି ହେଉଛି ମୋର ଅନୁରୋଧ। ତୁମେ ତିନି ଲୋକକୁ ଅଧିକାର କରିଛ, ମୁଁ ଏବେ ଦରିଦ୍ର, ମୋ ପାଖରେ ଯାହା ଦେବାକୁ ଥିଲା ସେ ନାହିଁ। ଏହି ଅନ୍ୟ ବ୍ୟକ୍ତି ପାଇଁ କିମ୍ବା ମୋ ପାଇଁ ମୁଁ ତୁମ ପାଖରେ ଭିକ୍ଷା ମାଗୁଛି, ଯାହା ଉଚିତ ତୁମେ କର। ତୁମେ କଶ୍ୟପ ବଂଶର, ଦିତି ପୁତ୍ର, ତୁମର ପିତା ତିନି ଲୋକରେ ପୂଜ୍ୟ। ଏପରି ଜାଣି, ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣ ବାମନ ପାଇଁ ତିନି ପଦ ଭୂମି ଦିଅ। ଏହି ବାମନଙ୍କ ଦେହ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଛୋଟ, ମୁଁ ଅନ୍ୟର ଭୂମି ଦେଇପାରିବି ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ତୁମେ ଯାହା ଅନୁମତି ଦେଉଛ, ତାହା ଦେଇଦିଅ। ଯଦି ମୋର ବଡ଼ମାନେ କିମ୍ବା ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ଅନୁମତି ଦେଉଛନ୍ତି, ଏହି ବାମନକୁ ତିନି ପଦ ଭୂମି ଦିଅ। ଯେଉଁଠି ଦରକାର, ଯେଉଁଠି ଉଚିତ, ତାହା କର। ଯଦି ତୁମେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ, ଏହି ବାମନକୁ ତିନି ପଦ ଭୂମି ତୁରନ୍ତ ଦିଅ।” ତେବେ ବାଷ୍କଲ କହିଲେ, “ଇନ୍ଦ୍ର, ଆପଣଙ୍କୁ ସ୍ୱାଗତ! ଆପଣ ଶୀଘ୍ର ମଙ୍ଗଳ ପାଉନ୍ତୁ। ନିଜକୁ ଅନୁଭବ କର, ସମସ୍ତଙ୍କର ପରମ ଆଶ୍ରୟ। ପିତାମହ ତୁମ ପ୍ରଭାବ ଉପରେ ଭରସା ରଖି ଧ୍ୟାନ ଓ ଧାରଣାରେ ଲୀନ। ଅନେକ ଯୁଦ୍ଧରେ କ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇ, କେଶବ ଦୁନିଆର ଚିନ୍ତା ଛାଡ଼ି ଛୀରସାଗର ଦ୍ୱୀପରେ ଶାନ୍ତିରେ ଶୟନ କରୁଛନ୍ତି। ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାନବମାନେ ତୁମେ ଏକାକି ବିଜୟ କରିଛ, ଶକ୍ର। ଏଠି ଦ୍ୱାଦଶ ଆଦିତ୍ୟ, ଏଗାର ରୁଦ୍ର, ଦୁଇ ଅଶ୍ୱିନୀ, ବସୁମାନେ ଓ ଧର୍ମ ଅଛନ୍ତି। ସେମାନେ ତୁମ ବଳରେ ଆଶ୍ରୟ କରି ସ୍ୱର୍ଗରେ ଯଜ୍ଞ କରନ୍ତି, ଶତଶଃ ଯଜ୍ଞ ତୁମେ ସଫଳ କରିଛ। ବୃତ୍ର, ନାମୁଚି ତୁମେ ହତ କରିଛ, ପୂର୍ବେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ସେମାନେ ବିନଶିଥିଲେ। ହିରଣ୍ୟାକ୍ଷ, ହିରଣ୍ୟକଶିପୁଙ୍କ ଭାଇ, ସେ ମଧ୍ୟ ବିନଶିଗଲେ, ଏଠି ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ ମଧ୍ୟ ଉରୁପରେ ବସାଇ ହତ ହେଲେ।” ଏପରି ଭାବରେ ଦାନବରାଜ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଉଚିତ୍ ସମ୍ବାଦ ହେଇ, ବାମନଙ୍କ ଅନୁରୋଧ ପୂରଣ ପାଇଁ ସମସ୍ତେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ।