ଏହି କଥାରେ, ଅଶୋକବନୀରେ ବସୁଥିବା ଦେବୀଙ୍କୁ ନମ୍ରତା ସହିତ ପୂଜା କରିବାକୁ କୁହାଯାଏ, ତାଙ୍କର ଅଧର ଉପରେ ଅର୍ପଣ କରିବାକୁ, କାରଣ ସେହି ଅଧର ସମୃଦ୍ଧି ଦେଇଥାଏ। ଏହାପରେ, ଥାଣୁ ଓ ହରଙ୍କୁ, ଯେଉଁମାନେ ଚନ୍ଦ୍ରମୁଖୀ ଦେବୀଙ୍କର ପ୍ରିୟ, ତାଙ୍କର ମୁହଁକୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ନାକ ପାଇଁ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କର ପତି ଓ ହରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରିବା ଉଚିତ, ଏବଂ ଭୂତିଆ ଦେହ ଧାରଣ କରିଥିବା ଦେବତାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ। ଭୂକୂଟି ପାଇଁ ଉଗ୍ର, ବିଶ୍ୱର ସ୍ୱାମୀ ଓ ଲଳିତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରିବାକୁ କୁହାଯାଏ। ଏହିପରି, ସହର ଧ୍ୱଂସକାରୀ ଶର୍ବ ଓ ବାସୁଦେବୀଙ୍କୁ କେଶ ପାଇଁ ନମସ୍କାର କରିବା ଉଚିତ। ଶ୍ରୀ କଣ୍ଠନାଥଙ୍କୁ ଓ ପଛରେ ଶିବଙ୍କ ଚୁଡ଼ାକୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଭୟଙ୍କର ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା ଦେବୀଙ୍କ ମୁଣ୍ଡକୁ ନମସ୍କାର କରି, ସର୍ବବ୍ୟାପୀଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ପୂଜା କରିବାକୁ କୁହାଯାଏ। ଏହି ଉପାସନା ପରେ, ନମସ୍କାର କରି ଅଷ୍ଟମଙ୍ଗଳ ଶ୍ଳୋକ ପାଠ କରିବା ଉଚିତ। ଏହାପରେ, କୌମୁଦୀ ମସୁରୀ, କୁସୁମ୍ଭ, ଦୁଧ, ଜୀରା, ତରୁ, ରାଜକ୍ଷାବ, ଲବଣ, କୁସ୍ତୁମ୍ବୁରୁ ଓ ମଠ—ଏହି ଅଷ୍ଟ ମଙ୍ଗଳ ଦ୍ରବ୍ୟ ଶିବ ଓ ତାଙ୍କ ସହଧର୍ମିଣୀଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଅର୍ପଣ କରିବାକୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦିଆଯାଇଛି। ଏହି ବିଧିରେ ଚୈତ୍ର ମାସରେ ଶୃଙ୍ଗାଟକ ଭୋଜନ କରି ଭୂମିରେ ଶୁଇବା, ପୁନଃ ପ୍ରଭାତରେ ଦେହ ଶୁଧ୍ଧ କରି ସ୍ନାନ କରିବା, ମନ୍ତ୍ର ଚାପିବା ଏବଂ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଏହା ପରେ, ଦମ୍ପତି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦମ୍ପତିଙ୍କୁ ମାଳା, ବସ୍ତ୍ର, ଆଭୂଷଣ ଓ ଅଷ୍ଟମଙ୍ଗଳ ଦ୍ରବ୍ୟ ସହିତ ଦୁଇଟି ସୁନାର ମୂର୍ତ୍ତି ଦେଇ ପୂଜା କରିବାକୁ କୁହାଯାଏ। “ଲଳିତା ମୋ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତୁ”—ଏହି କଥା କହି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦାନ କରାଯିବ। ଏହିପରି, ପ୍ରତିବର୍ଷ ତୃତୀୟ ତିଥିରେ ଏହି କ୍ରମ ଅନୁସରଣ କରିବା ଉଚିତ। ପ୍ରତି ମାସର ଖାଦ୍ୟ ଓ ଦାନର ବିଶେଷ ନିୟମ ଅଛି: ଚୈତ୍ରରେ ଗାଈର ଶିଙ୍ଗା ଜଳ, ବୈଶାଖରେ ଗୋମୟ, ଜ୍ୟେଷ୍ଠରେ ମନ୍ଦାର ଫୁଲ ଓ ବେଳପତ୍ର, ଶ୍ରାବଣରେ ଦହି, ଭାଦ୍ରପଦରେ କୁଶା ଜଳ, ଆଶ୍ୱିନରେ ଦୁଧ, କାର୍ତ୍ତିକରେ ଦହିର ଘିଅ, ମାର୍ଗଶିର୍ଷରେ ଗୋମୁତ୍ର, ପୌଷରେ ଘିଅ, ମାଘରେ କଳା ତିଳ, ଫାଲ୍ଗୁନରେ ପଞ୍ଚଗବ୍ୟ। ଦାନ କାଳରେ ଲଳିତା, ବିଜୟା, ଭଦ୍ରା, ଭବାନୀ, କୁମୁଦା, ଶିବା, ବାସୁଦେବୀ, ଗୌରୀ, ମଙ୍ଗଳା, କମଳା, ସତୀ, ଉମାଙ୍କୁ “ସେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତୁ” ବୋଲି ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ। ବାରମାସର ଦ୍ୱାଦଶୀ ତିଥିରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା, ତାଙ୍କ ସହ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ଦିନେ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ସାବିତ୍ରୀଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ପୂଜା କରି, ଭୟ ମୁକ୍ତି କାମନା କରିବା ଉଚିତ। ଅଷ୍ଟମଙ୍ଗଳ ଦ୍ରବ୍ୟ ଦେଇ ସମୃଦ୍ଧି ଅନ୍ୱେଷଣ କରିବା ଉଚିତ; ମଲ୍ଲିକା, ଅଶୋକ, ପଦ୍ମ, କଦମ୍ବ, ଉତ୍ପଳ, ଚମ୍ପା, କୁବ୍ଜକା, କରବୀର, ବଣ, ତାଜା ପଦ୍ମ ଓ ସିନ୍ଦୁବାର ଫୁଲ ସମସ୍ତ ମାସରେ ଉପଯୁକ୍ତ। ଜବା, କୁସୁମ୍ଭ, ମଲ୍ଲିକା, ପଦ୍ମ ଓ କରବୀର ସବୁବେଳେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଏହିପରି, ପ୍ରତି ଏକ ବର୍ଷ ଧରି ପୁରୁଷ, ନାରୀ କିମ୍ବା କୁମାରୀ ନିୟମାନୁସାରେ ଉପବାସ ରଖି, ରାତିରେ ଭକ୍ତି ସହିତ ଶିବଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ବ୍ରତ ଶେଷେ, ସମସ୍ତ ସାଜସଜ୍ଜା ସହିତ ଏକ ଶଯ୍ୟା, ଉମା ଓ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ସୁନା ମୂର୍ତ୍ତି, ଏକ ବୃଷ ଓ ଗାଈ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ଶଯ୍ୟା ଏବଂ ଦେବୀ ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀ, କେଶବଙ୍କୁ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ବାର୍ଷିକ ଦାନ ଦେବାପରେ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ସାବିତ୍ରୀଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଲେ ମନୋରଥ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ। ସାମର୍ଥ୍ୟ ଅନୁଯାୟୀ, ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦମ୍ପତିଙ୍କୁ ବସ୍ତ୍ର, ଧାନ୍ୟ, ଆଭୂଷଣ, ଗାଈ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଧନ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ। ମନ୍ଦ ଚିତ୍ତ ଓ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଛାଡି ଶୁଦ୍ଧ ଭାବେ ପୂଜା କରିବା ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁଠି ଶୁଭଶଯ୍ୟା ବ୍ରତ ନିୟମିତ ଭାବେ କରାଯାଏ, ସେ ସମସ୍ତ କାମନା ପୂର୍ଣ୍ଣ କରେ କିମ୍ବା ଶାଶ୍ୱତ ପଦ ଲାଭ କରେ। ଏହି ବ୍ରତ କରି, କୌଣସି କର୍ମର ଫଳ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ଉପାସନା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିମାସରେ ବ୍ୟକ୍ତି ଖ୍ୟାତି, ଶ୍ରୀ, ଆରୋଗ୍ୟ, ରୂପ, ବସ୍ତ୍ର, ଭୂଷଣ ଓ ମଣି ଲାଭ କରେ। ଯେଉଁଠି ଶୁଭଶଯ୍ୟା ଦାନ କରାଯାଏ, ସେ କେବେ ଅଭାବରେ ନ ପଡ଼େ। ଯେଉଁଠି ଦ୍ୱାଦଶ ବର୍ଷ କିମ୍ବା ସାତ-ଆଠ ବର୍ଷ ଏହି ବ୍ରତ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରାଯାଏ, ସେ ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକରେ ସମ୍ମାନିତ ହୁଏ ଏବଂ ଦଶ ହଜାର ଯୁଗ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହିଥାଏ। ଏହାପରେ, ବିଷ୍ଣୁ ଲୋକ ଓ ଶିବ ଲୋକକୁ ଲାଭ କରିଥିବା ନାରୀ କିମ୍ବା କୁମାରୀ ମଧ୍ୟ ଏହି ଫଳ ପାଇଥାନ୍ତି। ଯେଉଁଠି ଏହି କଥା ଶୁଣିଥାଏ କିମ୍ବା ଚିନ୍ତା କରିଥାଏ, ସେ ମଧ୍ୟ ବିଦ୍ୟାଧର ହୋଇ ଦୀର୍ଘକାଳ ସ୍ୱର୍ଗରେ ବାସ କରେ। ଏହି ବ୍ରତ ପୂର୍ବେ ମଦନ ଓ ଶତଧନୁ, ପବନ ଓ ନନ୍ଦିନୀ, ଏବଂ ଅନେକ ମାନବ ଦ୍ୱାରା ଅନୁଷ୍ଠିତ ହୋଇଥିଲା, ତେଣୁ ଏହା ଅଦ୍ଭୁତ ନୁହେଁ। ଏଠାରେ, ଭୀଷ୍ମ ପ୍ରଶ୍ନ କରନ୍ତି—ଏହି ବଳିକ୍ଷେତ୍ରକୁ ପହଞ୍ଚି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବିଷ୍ଣୁ ତାଙ୍କର ପଦ ରଖିଥିଲେ, କେଉଁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଏହି ପଦକ୍ରମ ହେଲା? ଏହି କର୍ମ ଦେବତାଙ୍କ ଦେବତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କାହିଁକି କରାଯାଇଥିଲା? କେଉଁ ଦାନବ ଏଠାରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦଳିତ ହେଲେ? ଏହି ପଦକ୍ରମ ତିଆରି କରି, ବିଷ୍ଣୁ କିପରି ଶ୍ୱର୍ଗରେ, ବୈକୁଣ୍ଠରେ ବାସ କରିଥିଲେ, ତାହା ଉଲ୍ଲେଖ କରିବାକୁ ଭୀଷ୍ମ ଅନୁରୋଧ କରନ୍ତି। ଏହି ବିଷ୍ୟରେ ସେ ପଚାରନ୍ତି—ବିଷ୍ଣୁ କିପରି ମାନବ ଲୋକରେ ପଦ ରଖିଥିଲେ? ଦେବତାମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ସଦା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଉପାସନା କରନ୍ତି। ଏହିପରି, ଶ୍ରୀ ବରାହଙ୍କ ନିବାସ ମହର୍ଲୋକରେ, ନୃସିଂହଙ୍କ ନିବାସ ଜନଲୋକରେ, ଏବଂ ତ୍ରିବିକ୍ରମଙ୍କ ନିବାସ ତପୋଲୋକରେ କୁହାଯାଏ। ଏହି ଲୋକଗୁଡ଼ିକୁ ଛାଡ଼ି, ବିଷ୍ଣୁ କିପରି ଏହି ପୃଥିବୀରେ, ପୁଷ୍କର ତ୍ୟାଗ କ୍ଷେତ୍ରରେ, ବଳି ପର୍ବତରେ ଦୁଇ ପଦ ରଖିଥିଲେ?—ଏହି ସଂଶୟ ଭୀଷ୍ମ ଉପସ୍ଥାପନ କରନ୍ତି।