ଏହିପରି ଅନ୍ୟାୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିବାରୁ, ତୁମେ ଶିକ୍ଷା ପାଇବାକୁ ଉଚିତ; ନହେଲେ କ୍ରୋଧରେ, ତୁମେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପରି ଯୁଦ୍ଧରେ ବଧ ହେବ। ଏହି କଥା ଶୁଣି, ନନ୍ଦି ଭଗବାନଙ୍କୁ ସୂଚନା ଦେଲେ; ଭଗବାନ ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀଙ୍କ ଭୃକୁଟି ଭଙ୍ଗିରେ ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ବୁଝିପାରିଲେ। ପ୍ରଣାମ କରି, ଗଣମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଧାନ ନନ୍ଦି ରାହୁଙ୍କୁ ପଠାଇଲେ; ଏବଂ ସେ ଜାଲନ୍ଧରଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇ, ସ୍ୱର୍ଭାନୁ ଓ ଗୌରୀଙ୍କ ମାୟାମୟ ରୂପ ସହ ବିସ୍ତୃତ ଘଟଣାବଳୀ ବର୍ଣ୍ଣନା କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ନାରଦ କହିଲେ—ନାରାୟଣ ଭଗବାନ ତାଳଚିର ଚୀର ପିନ୍ଧିଥିଲେ; ତାଙ୍କ ଦ୍ୱିତୀୟ ଶିଷ୍ୟ ହାତରେ ଫଳ ନେଇ ଆସୁଥିଲେ। ସେମାନେ ଆସୁଥିବାକୁ ଦେଖି, କାମଦୂତୀ ହରିଣୀ ଦୃଷ୍ଟିର ନାୟିକା ଦୁଃଖିତ ହେଲେ; ତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଦୁଇ ଜଣେ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ—“ଭୟ କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ, ଶୁଭେ, ଆମେ ତୁମକୁ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ଆସିଛୁ। ଏହି ଭୟଙ୍କର ଅଟବୀ, ଦୁଷ୍ଟମାନେ ଘୁରୁଥିବା ସ୍ଥାନକୁ କିପରି ପ୍ରବେଶ କଲା?” ଏପରି ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଇ, ମାଧବ ଏକ ଦାନବକୁ କହିଲେ—“ଏଇ ସୁମଧୁର ଅଙ୍ଗ ଓ ମଧୁର ହସ ଥିବା ନାରୀକୁ ତୁମ ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟରୁ ଛାଡ଼ିଦିଅ। ହେ ମୂର୍ଖ, କୃର ଚରିତ୍ର ଧାରଣ କରି, ସମସ୍ତଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ତୁମର ଆହାର କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ? ଧର୍ମର ଶକ୍ତିରେ, ଏହି ପୃଥିବୀର ଶୋଭା ଶୁନ୍ୟ ହେଉ; ଆଜି, ଜଗତ ଅନ୍ଧକାର ହେଉ, କାମ ଗର୍ବ ହରାଉ। ଏଉଁଥିରେ, ତୁମେ ଏହି ଅଟବୀରେ ବୃନ୍ଦାକୁ ବଧ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛ; ତେଣୁ ଶୀଘ୍ର ଏହି ସୁଖ ମନ୍ଦିରର ଦେବୀକୁ ମୁକ୍ତ କର।" ହରିଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଦାନବ କ୍ରୋଧରେ କହିଲା—“ଯଦି ତୁମେ ସମର୍ଥ, ତେବେ ଆଜି ଏଠି ତାଙ୍କୁ ମୋ ହାତରୁ ମୁକ୍ତ କର।" ମାଧବ ଏହି କଥା କହିବା ସହିତ, ଦାନବ ତାଙ୍କ କ୍ରୋଧିତ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଭସ୍ମ ହେଲେ, ବୃନ୍ଦା ଦୂରେ ରହିଗଲେ। ତାପରେ, ବିଶ୍ୱନାଥଙ୍କ ମାୟାରେ ମୁହଁଘୁମି, ବୃନ୍ଦା କହିଲେ—“କିଏ ତୁମେ, କୃପାସାଗର, ଯେଉଁଠାରେ ମୁଁ ରକ୍ଷିତ ହୋଇଛି?” “ମୋ ଦେହ ଓ ମନର ଦୁଃଖ, ତପସ୍ୟାର ଜ୍ୱଳନା, ତୁମ ମଧୁର କଥା ଓ ଦାନବ ବିନାଶରେ ଅପସୃତ ହୋଇଛି। ତୁମ ଆଶ୍ରମରେ, ମୃଦୁଦୟାଳୁ, ମୁଁ ତପସ୍ୟା କରିବି, ହେ ତପୋଧନ।” ସେ ତପସ୍ବୀ କହିଲେ—“ମୁଁ ଭରଦ୍ୱାଜଙ୍କ ପୁତ୍ର, ଦେବଶର୍ମାନ୍ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ; ସମସ୍ତ ସୁଖ ତ୍ୟାଗ କରି, ଏହି ଭୟଙ୍କର ଅଟବୀକୁ ଆସିଛି। ଏହି ନାକ ଛୋଟ ଶିଷ୍ୟ ସହ, ଆଉ ଅନେକ ଶିଷ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଅଛନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ଇଚ୍ଛାମତେ ରୂପ ଧାରଣ କରିପାରନ୍ତି। ଯଦି ତୁମେ ମୋ ଆଶ୍ରମରେ ତପସ୍ୟା କରିବାକୁ ଚାହ, ହେ ମହିଳେ, ତେବେ ଆସ, ଆଉ ଏକ ଅଟବୀକୁ ଯିବା; କାରଣ ଏଠା ରାଜାଠାରୁ ଦୂର।" ଏପରି କଥା କହି, ହରି ରାଜପତ୍ନୀଙ୍କୁ ନେଇ ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ଗଲେ; ରାଜା ଧୀରେ ଧୀରେ ଭୂତ-ପିଶାଚ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଟବୀରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ବୃନ୍ଦା, ଜଳଭରା ଚକ୍ଷୁରେ, ତାଙ୍କ ପଛକୁ ଚାଲିଲେ; ପ୍ରେମଦୂତୀ ମଧ୍ୟ ପଛରେ ଚାଲି, ‘ମୋତେ ଅପେକ୍ଷା କର’ ବୋଲି କହିଲେ। ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ଅଟବୀରେ ଏକ ପାପୀ ଦୁଷ୍ଟ ଜଣେ ଜାଲ ଛଡ଼ିଲେ, ଯାହା ଶୀଘ୍ର ଜୀବଜନ୍ତୁରେ ପୂରିଗଲା। ସେ ଦୁଷ୍ଟ ନେତା ଜାଲ ଟାଣି, ଧରା ପଡ଼ିଥିବା ପ୍ରାଣୀମାନେକୁ ବାହାର କରି, ମୁକ୍ତ କଲେ। ସେ ଶିକାରୀ, ଦୁଇ ନାରୀକୁ ଦେଖି, କାମଦୂତୀକୁ କହିଲେ—‘ମହିଳେ, ତୁମ ସାଥିକୁ ମୋ ପାଖକୁ ଆଣ, ମୋତେ ହାତ ଧରିଦିଅ।’ ଏହା ଶୁଣି, ବୃନ୍ଦା ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହାର ମୁହଁ ବିକୃତ ଥିଲା; ଭୟର ବାତାସରେ କ୍ଷୁବ୍ଧ ହୋଇ, ସିନ୍ଧୁପତିଙ୍କ ପ୍ରିୟା ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ସେ ଭୟରେ ଦୌଡ଼ି, ପ୍ରେମଦୂତୀ ସହ ଅଟବୀ ମଧ୍ୟରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲେ; ସହେଳୀ ସହ ଦୁଇଜଣେ ଦୌଡ଼ି, ତପସ୍ବୀଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ସେଠାରେ, ତପସ୍ବୀ ଅଟବୀରେ, ବୃନ୍ଦା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିଲେ—ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଦେହ ଥିବା ପକ୍ଷୀମାନେ ବିଭିନ୍ନ ଧ୍ୱନି କରୁଥିଲେ। ସେ ଏକ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ହେଉଥିବା ପଦ୍ମରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ପୋଖରୀ ଦେଖିଲେ, ତଳ ମାଟି ସୁବର୍ଣ୍ଣର; ନଦୀ ଦୁଧ ବହୁଛି, ଗଛ ମଧୁ ଝରୁଛି। ସେଠାରେ ସିନ୍ଧ ଓ ମିଠା ଦେଖିଲେ; ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ମିଠା ଖାଦ୍ୟ ଓ ଅଳଙ୍କାର ଥିଲା। ବହୁତ ଦେବାସ୍ତ୍ର ଆକାଶରେ ଉଡ଼ୁଥିଲା; ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ବାନରମାନେ ଉଲ୍ଲାସରେ ଖେଳୁଥିଲେ। ବୃନ୍ଦା ଏକ ସୁନ୍ଦର ମଠରେ ଏକ ତପସ୍ବୀଙ୍କୁ ବାଘ ଚର୍ମ ଉପରେ ବସିଥିବା ଦେଖିଲେ, ଯିଏ ତିନି ଲୋକକୁ ଆଲୋକିତ କରୁଥିଲେ। ସେ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ—‘ପ୍ରଭୁ, ମୋତେ ପାପର ଶତ୍ରୁଠାରୁ ରକ୍ଷା କର; ତପ, ଧର୍ମ, ମୌନ, ଜପ ଯେଉଁ କିଛି ଦ୍ୱାରା ହେଉ।’ ଭୟଭୀତଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରିବା ଠାରୁ ବଡ଼ ପୁଣ୍ୟ ଆଉ କିଛି ନାହିଁ; ଏପରି କହି, ତାପସ୍ବୀକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ବୃନ୍ଦା କମ୍ପିତ ହେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀକୁ ଧରିଥିବା ଦୁଷ୍ଟ ଆତ୍ମା ଆସିଲା; ବୃନ୍ଦା ଭୟରେ ହରିଙ୍କ ଗଳାକୁ ଜଡ଼ି ଧରିଲେ। ସେ ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, ତାଙ୍କ ସ୍ପର୍ଶରେ ସନ୍ତୋଷ ଅନୁଭବ କଲେ, ଦୁଃଖର ଲତା ପରି ଜଡ଼ିଗଲେ; ତୁମ ଆଲିଙ୍ଗନରେ, ସେ ଆଉଥରେ ପୁନଃ ଉନ୍ନତି ପାଇବେ। ଯେଉଁ ମୁଣ୍ଡ ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ, ସେ ତୁମ ସ୍ୱାମୀଠାରୁ ଗୁଣରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ; ଏବେ, ହେ ନାରୀ, ତୁମ ସ୍ୱାମୀ ପାଇଁ ଶୁଭ ମଣ୍ଡପକୁ ଯାଅ। ଏପରି ଉପଦେଶ ଦେଇ, ସେ ତପସ୍ବୀ ସହ ଶୁଭ ମଣ୍ଡପକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ; ଦିବ୍ୟ ଶଯ୍ୟାରେ ବସି, ସେ ନିଜ ପ୍ରିୟଙ୍କ ମୁଣ୍ଡକୁ ଧରିଲେ। ସେ ତାଙ୍କ ଅଞ୍ଜଳିରେ ମଧୁର ଚୁମ୍ବନ କଲେ, ଚକ୍ଷୁ ମୁଦି, ଅନୁରାଗରେ ଲୀନ ହେଲେ; ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ରାଜା ଜାଲନ୍ଧର ରୂପ ଧାରଣ କଲେ। ତାଙ୍କ ଦେହ, ବକ୍ତୃତ୍ୱ, ମନ ସମସ୍ତ କିଛି ପ୍ରିୟଙ୍କ ସମାନ ହେଲା; ସେ ଏପରି ଭାବେ ଜଗତର ନାଥ ହେଲେ। ତାପରେ, ପ୍ରିୟଙ୍କୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦେହରେ ଦେଖି, ବୃନ୍ଦା କହିଲେ—“ମୁଁ ତୁମକୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବି, ପ୍ରଭୁ; ତୁମ ଇଚ୍ଛା କହ, ମୁଁ ଶୁଣିବି।” ବୃନ୍ଦାଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ମାୟାସାଗରରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟ କହିଲେ—“ଦେବୀ, ଶୁଣ, ଶମ୍ଭୁ ଓ ମୋ ମଧ୍ୟରେ କିପରି ଯୁଦ୍ଧ ହେଲା।