ପବିତ୍ର ପ୍ରଭାତ ବେଳେ, ହେ କୁରୁଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଘରସ୍ଥ ଲୋକେ ତେରଟି ଗାଈ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ସମସ୍ତ ଗାଈମାନେ ସୁନ୍ଦର ସ୍ୱଭାବର, ଦୁଧ ଦେଉଥିବା, ପିତଳର ଦୁଧ ଦୋହାର ବାସନ, ଚାନ୍ଦିର ଖୁର, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଗାଈ ସହିତ ଏକ ଛୋଟ ଛାଣା ଓ ଚନ୍ଦନରେ ଶୋଭିତ ଅବସ୍ଥାରେ ଥିବା ଦରକାର। ଏହି ଗାଈମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ଦାନ କରି, ସେମାନେ ଖୁସି ହେଉଅ, ଭୋଜନ ଓ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ମିଷ୍ଟାନ୍ନ ଦେଇ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିବା ଉଚିତ। ଏହାପରେ ସମସ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଛତା ଦିଆଯିବା ଉଚିତ। ଘରସ୍ଥ ନିଜ ପୁଅ ଓ ଭାର୍ଯ୍ୟାମାନଙ୍କ ସହିତ, ନମ୍ରତାରେ ବିଦାୟ ନେଇ, ଅଷ୍ଟ ପଦ ଚାଲି ସେମାନଙ୍କୁ ଦେଖିବା ଉଚିତ। ଏହି ସମୟରେ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦୁଃଖ ନାଶକ କେଶବଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବା ପାଇଁ, ଗୁରୁଙ୍କ ଆଜ୍ଞାନୁସାରେ ଜଳପାତ୍ର, ଶୟନାସନ ଓ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ବସ୍ତ୍ର ଦାନ କରିବା ଉଚିତ। ଯଦି ଅନେକ ଶୟନାସନ ନାହିଁ, ତେବେ ଏକ ଭଳି ଶୟନାସନ ଦିଆଯିବା ଦରକାର। ଘରସ୍ଥ, ଭୀମ, ସମସ୍ତ ଉପକରଣ ସହିତ ଏକ ଶୟନାସନ ଦେଇ, ଇତିହାସ ଓ ପୁରାଣ ପାଠ କରିବା ପରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଗମନ କରାଯିବା ଉଚିତ। ଏହି ଦିନ, ଯେଉଁ ଲୋକ ମହାସମୃଦ୍ଧି ଚାହାଁନ୍ତି, ସେମାନେ ଧର୍ମରେ ଅଟୁଟ ରହି, ଇର୍ଷ୍ୟା ବିନା, ଏହି ବ୍ରତ ଉଚିତ ଭାବରେ ପାଳନ କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ବ୍ରତ ତୁମ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେବ, ଏହି ଭୀମ-ଦ୍ୱାଦଶୀ ଅତି ମଙ୍ଗଳମୟ ଓ ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର କରେ। ପୂର୍ବ କଳ୍ପରେ ଏହା କଲ୍ୟାଣିନୀ ନାମରେ ପରିଚିତ ଥିଲା। ହେ ମହାବୀର, ତୁମେ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା; ତୁମ ସ୍ମରଣ କିମ୍ବା ସ୍ତୁତି କଲେ ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶ ହୁଏ। ଦେବକନ୍ୟାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଅତି ଆକାଙ୍କ୍ଷିତ ଉର୍ବଶୀ, ପୂର୍ବଜନ୍ମରେ ବେଶ୍ୟା ରୂପେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ, ଏବେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଗୋପୀ ରୂପେ ଅଛନ୍ତି। ସେ ଏକ ବଣିକ କୁଳରେ ଓ ପୁଲୋମାର କନ୍ୟା ଭାବରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ, ପୁରୁହୂତଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟା ଭାବରେ ଓ ସେଠି ତାଙ୍କ ସହଚରୀ ଥିଲେ, ଏବେ ସେ ମୋର ପ୍ରିୟା ସତ୍ୟଭାମା। ଏହି ପବିତ୍ର କାର୍ଯ୍ୟ ପୂର୍ବରୁ ବେଦବତୀ, ଦ୍ୱିଜପୁତ୍ରୀ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଲେବେଳେ କରାଯାଇଥିଲା। ଏହି ମଙ୍ଗଳମୟ ଦିନ ରେ, ଶତରଶ୍ମି ସୂର୍ଯ୍ୟ ଏଠାରେ ସ୍ନାନ କରିଥିଲେ, ଫଳରେ ଗ୍ରହପତି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଇଥିଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦେବତା, ଅସୁରମାନେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ; ଏହାର ଫଳ କୋଟି କୋଟି ମୁଁହ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିହେବ ନାହିଁ। ଯେଉଁ ଲୋକ ଏହି କଥା ଶୁଣନ୍ତି, ପାଠ କରନ୍ତି, କିମ୍ବା ସଠିକ୍ ଭାବେ ଅନ୍ୟଙ୍କୁ ପଢ଼ି ଶୁଣାନ୍ତି, ସେମାନେ ପଦ୍ମନାଭଙ୍କ ଭକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି ଓ ଇନ୍ଦ୍ର ସମ୍ମାନ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ପୂର୍ବେ ଯେଉଁ କଳ୍ୟାଣିନୀ ନାମକ ପବିତ୍ର ଦ୍ୱାଦଶୀ ମାଘ ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷରେ ପାଳିତ ହୁଏ, ତାହା ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ର ଭୀମ ପାଳନ କରିଥିଲେ ଓ ପରେ ଅନ୍ୟେ ମଧ୍ୟ କରିବେ। ଏଠି ଏକ ଅନ୍ୟ ଦିଗରେ, ବେଶ୍ୟାମାନଙ୍କ ଆଚରଣ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଜିଜ୍ଞାସା ହେଲା। ଏଠି, ଏକ ବୁଦ୍ଧିମତୀ ନାରୀ ୧୩ ମାସ ଧରି ଦିନକୁ ଏକ ପ୍ରସ୍ଥ ଚାଉଳ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ। ତେରୋଟିଏ ମାସ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ, ଏକ ସଜ୍ଜିତ ଶୟନାସନ, ତକିଆ, ଶୁଭ୍ର ଚାଦର, ଓ ସମସ୍ତ ଉପକରଣ ସହିତ ଏହା ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେବା ଉଚିତ। ପ୍ରଦୀପ, ପାଦୁକା, ଛତା, ପାଦପୀଠ, ଆସନ, ସହପତ୍ନୀ ସହ ଶୋଭିତ ସ୍୵ର୍ଣ୍ଣ ମୁଦ୍ରା, ଭଲ ବସ୍ତ୍ର, କଙ୍କଣ, ଧୂପ, ମାଳା, ଚନ୍ଦନ ଏବଂ ଗୁଡ଼ର ଘଡ଼ା ଉପରେ କାମଦେବ ଓ ରତିଙ୍କୁ ସ୍ଥାପିତ କରି ଦାନ କରିବା ଉଚିତ। ତାପରେ ତାମ୍ରପାତ୍ର ଉପରେ ବସି, ସ୍୵ର୍ଣ୍ଣ ଚାଦର ଦେଇ ଢାକି, ଭଲ ପିତଳର ବାସନ ଓ ଇଖ ଛଡ଼ି ସହିତ ଏକ ଦୁଧାଳୁ ଗାଈ ମଧ୍ୟ ଦାନ କରିବା ଦରକାର, ସଦା କାମ ଓ କେଶବଙ୍କୁ ଏକ ଭାବରେ ଦେଖି। ଏହିପରି, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେଉ, ଏପରି ପ୍ରାର୍ଥନା କରି, ବ୍ରାହ୍ମଣ ସ୍୵ର୍ଣ୍ଣମୂର୍ତ୍ତି ଗ୍ରହଣ କରିବେ। ବେଦମନ୍ତ୍ର 'କୋଦାତ୍କାମୋଦା' ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ପରିକ୍ରମା କରି, ସମ୍ମାନ ସହ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେବା ଉଚିତ। ଶୟନାସନ, ଆସନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସାମଗ୍ରୀ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଘରକୁ ପଠାଇବା ଦରକାର। ପରେ, ଯେଉଁ ପୁରୁଷ ତାଙ୍କ ଘରକୁ ଆସିବେ, ସେମାନେ ଦିନକୁ ଦିନ, ରବିବାର ଦିନରେ, ୧୩ ମାସ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମ୍ମାନ ଓ ଉପାସନା ଲାଭ କରିବେ। ତାଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରି, ତାଙ୍କ ଅନୁମତିରେ ଅନ୍ୟ ଏକ ଶୁଭ୍ର ପୁରୁଷ ଗ୍ରହଣ କରିପାରିବେ, ଯେଉଁଯେଉଁଠି ସେ ଆସିନାହାନ୍ତି। ଯଦି ଗର୍ଭଧାରଣ, ପ୍ରସବ, ରାଜାଙ୍କ ଆଜ୍ଞା, ଦୈବ ଅପରାଧ, ମାନବ କ୍ଷତି କିମ୍ବା ଗ୍ରହଣ ଦ୍ୱାରା ବିଘ୍ନ ଆସେ, ତେବେ ସେ ନିଜ ଶକ୍ତିଅନୁସାରେ ପଞ୍ଚାଶଟି ମୁଦ୍ରା ଦେବା ଉଚିତ। ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ବେଶ୍ୟାମାନଙ୍କ ନିମିତ୍ତେ ସଦା ନିୟତ; ଶୟନାସନ କଦାପି ପ୍ରତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। 'ମୋର ଶୟନାସନ କଦାପି ଖାଲି ନ ହେଉ, ମଧୁସୂଦନ,' ଏପରି ପ୍ରାର୍ଥନା କରି, ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ସଙ୍ଗୀତ ଓ ବାଦ୍ୟୟନ୍ତ୍ର ଶବ୍ଦ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ସମସ୍ତ ଆଚରଣ, ପୁରୁହୂତ ଓ ମୋ ଦ୍ୱାରା ଦାନବ ନାରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କଥିତ ହୋଇଥିଲା, ଏବଂ ଏହା ସମସ୍ତ ଦୋଷ ନାଶ କରି ଅନନ୍ତ ଫଳ ଦେଇଥାଏ। ଏହି କଠିନ ବ୍ରତ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ନାରୀମାନେ କରିଥିଲେ, ସେମାନେ ମାଧବଙ୍କ ଅନୁଗାମିନୀ ଭାବେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହୁଅନ୍ତି। ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ, ସେମାନେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସହ ସୁଖର ସ୍ଥାନକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଏହି ବ୍ରତ ବର୍ଣ୍ଣନା କରି, ମହାର୍ଷି ନାରୀମାନଙ୍କୁ ଅଳଙ୍କାର ଓ ଫଳ ଦେଇଥିଲେ। ସେମାନେ ନିଜ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବେ ଓ ଏହି ବ୍ରତ ପାଳନ କରିବେ। ଏହି ସମୟରେ, ବ୍ରହ୍ମା ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: 'ହେ ଭାଗ୍ୟବାନ, ଏପରି କିଛି କୁହ, ଯାହା ନର-ନାରୀଙ୍କୁ ଭୋଗ୍ୟ ଦେଇଥାଏ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଦୁଃଖ, ରୋଗ, ଭୟ, ବେଦନା ନାହିଁ।' ତେବେ ଶଙ୍କର କହିଲେ: 'ଶ୍ରାବଣ କୃଷ୍ଣ ପକ୍ଷ ଦ୍ୱିତୀୟା ଦିନ ମଧୁସୂଦନ ତାଙ୍କ ସଂଗିନୀ ସହ ଦୁଧ ସାଗରରେ ବିରାଜ କରନ୍ତି। ସେଇ ଦିନ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୁଏ, ଏବଂ ସାତ ଶତ ଯୁଗ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଗାଈ, ଜମି, ସ୍୵ର୍ଣ୍ଣ ଦାନର ଫଳ ମିଳେ।