ଏଭଳି ପବିତ୍ର କଥାରେ କୁହାଯାଏ, ପ୍ରତି ମାସରେ ଜଣେ ମନୁଷ୍ୟ ଉପଯୁକ୍ତ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ—ବସ୍ତ୍ର, ସୁନାର ବୃଷ, ଏବଂ ସୁନାରୁ ତିଆରି ଗାଈ। ବର୍ଷର ଶେଷରେ ସେଉଁଠି ଚିନି ଆଉ ଗୁଡ଼ିରେ ସଜାଯିଥିବା ଏକ ଶଯ୍ୟା, ଏକ ତାମାର ପାତ୍ର ଯେଉଁଥିରେ ପ୍ରସ୍ଥ ପରିମାଣର ତିଳ ରହିଥାଏ, ଏବଂ ସୁନାର ବୃଷ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ। ଏସବୁ ଦାନ ଏକ ବେଦବିଦ୍ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେଇ, "ବିଶ୍ୱାତ୍ମା ଖୁସି ହେଉନ୍ତୁ" ବୋଲି କହିବା ଉଚିତ। ଏହିପରି ଉତ୍ତମ ଉପାୟରେ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ସପ୍ତମୀ ବ୍ରତ ପାଳନ କରିଥାନ୍ତି। ଏହି ବ୍ରତ ଯିଏ କରେ, ସେପାଇଁ ପ୍ରତି ଜନ୍ମରେ ଶୁଭ ଭାଗ୍ୟ ଓ ଖ୍ୟାତି ଉପଜାଏ; ସେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଗୃହରେ ଅପ୍ସରା ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୁଏ। ସେ ସମସ୍ତ ଜୀବର ପ୍ରଳୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏକ ମହାନ୍ତ ନାୟକ ଭାବେ ବାସ କରେ; ଏବଂ ନୂତନ କଳ୍ପ ଆରମ୍ଭରେ ସପ୍ତଦ୍ୱୀପର ଚକ୍ରବର୍ତ୍ତୀ ରାଜା ଭାବେ ଜନ୍ମ ଗ୍ରହଣ କରେ। ଏହି ଶୁଭ ସପ୍ତମୀ ବ୍ରତ ହଜାର ଗର୍ଭପାତ ଓ ଶତ ଶତ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାର ପାପକୁ ନିଶ୍ଚିହ୍ନ କରିଥାଏ। ଯିଏ ଏହି ବ୍ରତ ପଢ଼େ, ଶୁଣେ ବା ଦେଖେ, କିଛି ମହୁର୍ତ୍ତ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ, ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ଲଭି ଏବଂ ଵିଦ୍ୟାଧରମାନଙ୍କ ଉପରେ ନାୟକତ୍ୱ ଅର୍ଜନ କରେ। ଯେଉଁଠି ମୁଣ୍ଡେ ଏହି ସପ୍ତମୀ ବ୍ରତ ସପ୍ତ ବର୍ଷ ଧରି ସପ୍ତ ପ୍ରକାର ଉପବାସ ସହିତ କରାଯାଏ, ସେ ସପ୍ତ ଲୋକର ନାୟକ ହୁଏ ଏବଂ ମୁରାରିଙ୍କ ପରମ ଧାମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ। ଏହି ସମୟରେ ଭୀଷ୍ମ ଜଣେ ପ୍ରମୁଖ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ: "ଏଠାରେ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଉପଦେଶିତ ଯେଉଁଠି ଵୈଷ୍ଣବ ଧର୍ମ ଅଛି, ସେଗୁଡ଼ିକ କେମିତି ଏବଂ କ'ଣ ତାହାର ଫଳ?" ଏଉଁପରି ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତରରେ ପୁଲସ୍ତ୍ୟ ମୁନି କହିଲେ: "ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ, ରଥାନ୍ତର କଳ୍ପରେ, ବ୍ରହ୍ମା ନିଜେ ମନ୍ଦରାଚଳରେ ପିନାକଧାରୀ ମହାଦେବଙ୍କୁ ପଚାରିଥିଲେ—'ହେ ଅମରେଶ, କିପରି ଲୋକମାନେ ଅଳ୍ପ ତପସ୍ୟାରେ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ, ଶ୍ରୀ, ଓ ଅନନ୍ତ ମୋକ୍ଷ ପାଇପାରିବେ? ଏହି ଜ୍ଞାନ କ'ଣ, ଯାହା ତୁମ ଦୟାରେ ଅଳ୍ପ ତପସ୍ୟାରେ ବଡ଼ ଫଳ ଦେଇଥାଏ?' ଏହିପରି ପ୍ରଶ୍ନରେ, ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ର ସୃଷ୍ଟା, ବିଶ୍ୱାତ୍ମା, ଉମାପତି ମହାଦେବ ମନକୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ କଥା କହିଲେ: 'ଏହି ରଥାନ୍ତର କଳ୍ପରୁ, ବିଶ୍ୱରେ ବିଶିଏ କଳ୍ପ ପରେ ଯେତେବେଳେ ବିଶିଏ କଳ୍ପ ପ୍ରାରମ୍ଭ ହେବ, ସେଉଁବେଳେ ଶୁଭ ମନ୍ବନ୍ତର ଆସିବ। ସପ୍ତମ ମନ୍ବନ୍ତର ଯେଉଁଥିରେ ବୈବସ୍ୱତ ନାମକ ମନ୍ବନ୍ତର ହେବ, ସେଉଁଠି ସପ୍ତ ଲୋକ ସ୍ଥିତି ରଖିବା ପାଇଁ, ସେଇ ଦ୍ୱାପର ଯୁଗରେ, ଯାହା ଶୁଭ ସତେଇତମ, ଏହି ଯୁଗରେ ଭୂଭାର ହ୍ରାସ ପାଇଁ ବିଶ୍ୱୁ ତିନି ରୂପରେ ଅବତାର ନେବେ। ସେଉଁଠି ଦ୍ୱାଇପାୟନ ଋଷି, ରୋହିଣୀନନ୍ଦନ, କେଶବ—ଯିଏ କଂସ ହନନ କରିଥିଲେ, କେଶୀ ନାଶ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ଦୁଃଖ ହରଣ କରିଥିଲେ—ସେଇ ଦ୍ୱାରକାପୁରୀ ନାମକ ସହରରେ ରହୁଛନ୍ତି, ଯାହା ପୂର୍ବରୁ କୁଶସ୍ଥଳୀ ନାମରେ ପରିଚିତ ଥିଲା, ଦିବ୍ୟ ତେଜସ୍ୱୀ ଏବଂ ଶାର୍ଙ୍ଗଧାରୀଙ୍କ ନିବାସସ୍ଥଳୀ। ତାଙ୍କ ଆଦେଶରେ, ତ୍ୱଷ୍ଟା ଏହି ସହର ତିଆରି କରିବେ ଏବଂ କେବଳ ଏଉଁଠି ଏହି ଅପାର ତେଜସ୍ୱୀ ଭଗବାନ ଏକ ଭୂବନ୍ଦର ମଞ୍ଚରେ ବସିବେ। ତାଙ୍କୁ ଘେରି ରହିବେ ତାଙ୍କ ମହିଳାମାନେ, ଶିକ୍ଷିତ ବୃଷ୍ଣିମାନେ, ଅନେକ ଦାନଶୀଳ ଲୋକ, କୁରୁମାନେ, ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଏବଂ କୈଟଭ ବିଧ୍ୱଂସୀ ଭାଗବାନ। ଏହି ସମୟରେ, ଯେତେବେଳେ ପୁରାତନ ଉପାଖ୍ୟାନ ଓ ଧର୍ମ ସମ୍ପର୍କିତ କଥା ଚର୍ଚ୍ଚା ହେଉଛି, ଭୀମସେନ ପ୍ରଶ୍ନ କରିବେ। ତାଙ୍କ ପ୍ରଶ୍ନରେ ଧର୍ମର ଧାରାଣା ଉପରେ ଉତ୍ତର ଦିଆଯିବ; ଏହି ସମୟରେ, ଭୀମସେନ ପ୍ରଶ୍ନକର୍ତ୍ତା ଓ କର୍ତ୍ତା ଦୁହେଁ ହେବେ। ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ର ଭୀମ, ଯାଙ୍କ ଉଦରେ ଅଗ୍ନିର ଭୟଙ୍କର ରୂପ 'ବୃକ' ବସିଛି, ସେଇ ଏହି ଧର୍ମର ଆରମ୍ଭକର୍ତ୍ତା ହେବେ। ସେ ଧର୍ମ ନିଷ୍ଠାରେ ଅଟୁଟ ଏବଂ ଦଶ ହଜାର ହାତୀର ଶକ୍ତି ସମ୍ପନ୍ନ, ଭୋଜନପ୍ରିୟ ଭୀମସେନଙ୍କ ସହିତ କଥାବାର୍ତ୍ତା କରିବେ। ଏହି ବ୍ରତ ଏପରି ଉତ୍ତମ ଯେ, ଯେଉଁମାନେ ତୀବ୍ର ତପସ୍ୟା କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ବ୍ରତ ସମସ୍ତ ବ୍ରତମାନଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରେ। ବିଶ୍ୱାତ୍ମା, ଜଗତ୍ ଗୁରୁ ବାସୁଦେବ ଏହି ବ୍ରତର ବିଶେଷତା ଓ ଫଳ ବିଷୟରେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିବେ, ଏହି ବ୍ରତ ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞ ଫଳ ଦିଏ ଓ ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶ କରେ। ଏହା ସମସ୍ତ ଦୁଷ୍ଟତାକୁ ନିଶ୍ଚିହ୍ନ କରେ, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ, ଶୁଭମଧ୍ୟରୁ ଅତିଶୁଭ, ପବିତ୍ରମଧ୍ୟରୁ ଅତିପବିତ୍ର, ଏବଂ ପ୍ରାଚୀନ ବ୍ରତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସବୁଠାରୁ ପ୍ରାଚୀନ। ଏଉଁପରି ବାସୁଦେବ କହନ୍ତି: "ହେ ଭାରତ, ଯଦି ତୁମେ ଅଷ୍ଟମୀ, ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ, ଦ୍ୱାଦଶୀ ବା ଅନ୍ୟ ଶୁଭ ତିଥିରେ ଉପବାସ କରିପାର ନଥିବା, ତେବେ, ଭୀମ, ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପାପନାଶିନୀ ଚନ୍ଦ୍ର ତିଥି ଉପବାସ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ କର, ଏବଂ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପରମ ଧାମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେ। ମାଘ ମାସର ଶୁକ୍ଳ ଦଶମୀ ଆସିଲେ, ଘୃତ ଲଗାଇ, ତିଳ ସହିତ ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ। ଏହିପରି ଭାବେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ 'ନାରାୟଣାୟ ନମଃ' ବୋଲି ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ, ଏବଂ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମକୁ ପୂଜି, 'ତୁମେ କୃଷ୍ଣ, ଆତ୍ମା' ବୋଲି ମସ୍ତକ ନମାଇବା ଉଚିତ। 'ୱୈକୁଣ୍ଠାୟ' ବୋଲି ବୈକୁଣ୍ଠଙ୍କ ଛାତି, ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନଧାରୀଙ୍କୁ, ଶଂଖ, ଗଦା, ଚକ୍ର ଧାରୀ ଓ ଵରଦାନକାରୀଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ। ଏହିପରି ନାରାୟଣଙ୍କୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ—ଡାମୋଦରଙ୍କୁ ଉଦର, ପଞ୍ଚଜନ୍ୟଙ୍କୁ କଟି, ଶ୍ରୀଧରଙ୍କୁ ଜଂଘା, ଭୂଭୃତ୍ତ୍ୱାନ୍କୁ ଜାଙ୍ଘ, ଶ୍ୟାମଙ୍କୁ ପିଣ୍ଡ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଧାରଣକାରୀଙ୍କୁ ପାଦ ପୂଜିବା ଉଚିତ। ଦେବୀ, ଶାନ୍ତି, ଲକ୍ଷ୍ମୀ, ଶ୍ରୀ, ତୃପ୍ତି, ପୂଷ୍ଟି, ଧୃତି, ସିଦ୍ଧି—ଏହି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର କରିବା ଉଚିତ। ଏହିପରି ଗରୁଡ଼ଙ୍କୁ, ଶୀଘ୍ରପତ୍ରଧାରୀ, ବିଷ ନିବାରକ ପକ୍ଷୀଙ୍କୁ ବି ଶ୍ରଦ୍ଧାପୂର୍ବକ ପୂଜିବା ଉଚିତ। ଏପରି ଗୋବିନ୍ଦ, ଉମାପତି, ଓ ବିନାୟକଙ୍କୁ ଗନ୍ଧ, ମାଳ୍ୟ, ଧୂପ, ନାନାପ୍ରକାର ନୈ୵େଦ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିବା ଉଚିତ। ଏହାପରେ ଗାଈର ଦୁଧରେ ରାନ୍ଧା ଭାତ ବା ଘୃତ ମିଶିତ ପାୟସ ଭୋଜନ କରି, ଏକ ଅନ୍ୟ ସ୍ଥାନକୁ ଯିବା ଉଚିତ।