ଏକ ସମୟର କଥା, ଏକ ଭକ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ପ୍ରସନ୍ନତା ପାଇଁ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଦାନ କରିବା ପ୍ରସ୍ତାବ ନେଇ ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲେ । ସେ ପ୍ରଥମେ ଗୁଡ଼ର ପାହାଡ଼ ଦାନ କଥା ଶୁଣିଲେ—ଏହି ଗୁଡ଼ର ପାହାଡ଼ ପାର୍ବତୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟି, ଶୁଭ ଭାଗ୍ୟ ଦାତାଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ ହେବାରୁ, ଏହା ସର୍ବଦା ରକ୍ଷା କରିଥାଏ । ଏହି ବିଧିରେ ଯିଏ ଗୁଡ଼ର ପାହାଡ଼ ଦାନ କରେ, ସେ ଗନ୍ଧର୍ବମାନଙ୍କର ସମ୍ମାନ ଲାଭ କରେ ଏବଂ ଗୌରୀ ଲୋକରେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ମର୍ଯ୍ୟାଦା ପାଏ । ଏହି ଦାନର ଫଳରେ, ଶତାବ୍ଦୀ ଶେଷରେ, ସେ ସପ୍ତଦ୍ବୀପର ନାୟକ ହୁଏ, ଦୀର୍ଘାୟୁ, ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ଓ ଅଜୟ ହୁଏ । ଏପରେ ଦେବତା ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପାହାଡ଼ ବିଷୟରେ କହିଲେ, ଯାହା ପାପ ନାଶ କରେ ଏବଂ ଦାନ କଲେ ବ୍ରହ୍ମଲୋକ ଲାଭ ହୁଏ । ଏହାର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରୂପ ହେଉଛି ହଜାର ପଳାରେ, ମଧ୍ୟମ ହେଉଛି ପାଞ୍ଚଶେ ପଳାରେ, ଏବଂ ତାହାର ଅର୍ଧ ହେଉଛି ନିମ୍ନ । ଧନ ଅଳ୍ପ ଥିଲେ ଯେତେକି ଶକ୍ତି ଅନୁଯାୟୀ ଦେବା ଉଚିତ, ଇର୍ଷ୍ୟା ବିନା । ଅତି କମରେ ଏକ ପଳା ଦେବା ଉଚିତ, ଏବଂ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ବ୍ୟବସ୍ଥା ଧାନ୍ୟ ପାହାଡ଼ ପରି କରିବା ଦରକାର । ଏହିପରି, ବିଷ୍କମ୍ଭ ପାହାଡ଼ମାନେ ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା ପୁରୋହିତମାନଙ୍କୁ ଦେବା ଉଚିତ । ସମସ୍ତ ଫଳ ଧାରଣ କରୁଥିବା ଏହି ପାହାଡ଼ ତୁମେ ରକ୍ଷା କର, କାରଣ ତୁମେ ଅଗ୍ନିର ସନ୍ତାନ, ଏବଂ ଜଗତ୍ପତିଙ୍କ ପୁତ୍ର । ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପାହାଡ଼ ରୂପ ଥିବାରୁ ଏହି ପାହାଡ଼ ରକ୍ଷା କର । ଏହି ବିଧିରେ ଯିଏ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପାହାଡ଼ ଦାନ କରେ, ସେ ପରମ ବ୍ରହ୍ମଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ, ଶତ ଯୁଗ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତାହାଁରେ ବସି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପଦ ଲାଭ କରେ । ଏବେ ତିଲ ପାହାଡ଼ ବିଷୟରେ କଥା ଆସିଲା । ଏହି ଦାନ ଦ୍ୱାରା ମନୁଷ୍ୟ ଅତିଶୟ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ବିଷ୍ଣୁ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ । ଏହାର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମାପ ଦଶ ଡ୍ରୋଣା, ମଧ୍ୟମ ପାଞ୍ଚ ଡ୍ରୋଣା, ଏବଂ ନିମ୍ନ ତିନି ଡ୍ରୋଣା । ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ବ୍ୟବସ୍ଥା ବିଷ୍କମ୍ଭ ଓ ଅନ୍ୟ ପାହାଡ଼ମାନଙ୍କ ପରି । ଦାନ ମନ୍ତ୍ର ଏବଂ ବିଧି ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରାଯାଏ । ତିଲ, କୁଶ ଓ କଳା ଉଡ଼ଦ ମଧୁ ହତ୍ୟା ବେଳେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଶରୀରର ଘମରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ଏହିପରି ଶାନ୍ତିଦାତା ହୁଅ । ତିଲ ହବନ ଓ ନୈୱେଦ୍ୟର ରକ୍ଷାକାରୀ, ଧନ-ସମୃଦ୍ଧି ଦିଅ, ତିଲ ପାହାଡ଼କୁ ନମସ୍କାର । ଏହିପରି ଯିଏ ଅତିଶୟ ତିଲ ପାହାଡ଼ ଦାନ କରେ, ସେ ବାପ୍ରତ୍ୟାଗ୍ୟ ବୈଷ୍ଣବ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ । ତାପରେ କପାସ ପାହାଡ଼ ଦାନର କଥା ଆସିଲା । ଏହିପରି ପାହାଡ଼ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହେଉଛି ବିଶ୍ ମାପରେ, ମଧ୍ୟମ ଦଶ ଏବଂ ନିମ୍ନ ପାଞ୍ଚ ମାପରେ । ଧନ ଅଳ୍ପ ଥିଲେ ଶକ୍ତି ଅନୁଯାୟୀ, ଚତୁରତା ବିନା ଦେବା ଉଚିତ । ଧାନ୍ୟ ପାହାଡ଼ ପରି ସମସ୍ତ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବା ଦରକାର । ପ୍ରଭାତେ ଏହା ଦେଇ ଏହି ମନ୍ତ୍ର ପଢ଼ିବା ଉଚିତ—"ତୁମେ ସମସ୍ତ ଲୋକର ଆବରଣ ହେଉଛ ।" କପାସ ପାହାଡ଼କୁ ନମସ୍କାର, ପାପ ନାଶ କର । ଏପରି ଯିଏ ସମସ୍ତଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଦାନ କରେ, ସେ ଏକ ଯୁଗ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରୁଦ୍ର ଲୋକରେ ବସି, ପୁନି ଏଠାରେ ରାଜା ହୁଏ । ଏବେ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ଘଉଁ ପାହାଡ଼ ବିଷୟରେ କଥା ଆସିଲା । ଘଉଁ ତେଜଉଁ ଓ ପୁଣ୍ୟମୟ, ବଡ଼ ପାପ ନାଶ କରେ । ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଘଉଁ ପାହାଡ଼ ବିଶ୍ ଘଉଁ ଘଡ଼ାରେ, ମଧ୍ୟମ ଦଶ ଏବଂ ନିମ୍ନ ପାଞ୍ଚ ଘଡ଼ାରେ । ଅଳ୍ପ ଧନ ଥିଲେ ଦୁଇ ଘଡ଼ାରେ ଏହା କରିବା ଉଚିତ । ବିଷ୍କମ୍ଭ ପାହାଡ଼ ଏଠି ଚତୁର୍ଥାଂଶ ମାପରେ ତିଆରି କରିବା ଦରକାର । ଘଡ଼ା ଉପରେ ଚାଉଳ ଓ ଧାନ ରଖିବା ଉଚିତ । ପାହାଡ଼ଟି ଉଚ୍ଚ ଓ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ତିଆରି କରିବା ଦରକାର, ସଫେଦ ବସ୍ତ୍ର ରେ ମୁଡ଼ି, ଖଣ୍ଡସାକର, ଲଠି, ଫଳ ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଉପକରଣରେ ଶୋଭିତ କରିବା ଉଚିତ । ଏହି ବ୍ୟବସ୍ଥା ଧାନ୍ୟ ପାହାଡ଼ ପରି ହେବା ଦରକାର । ପୂର୍ବରୁ ଶୁଭାରମ୍ଭ ଓ ଦେବତାଙ୍କ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ । ପ୍ରଭାତେ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଏହା ଦେଇ, ଶାନ୍ତ ମନେ ପୁରୋହିତମାନେ ପାଇଁ ଧାନ୍ୟ ପାହାଡ଼ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ । ଘଉଁ ଅମୃତ ତତ୍ତ୍ୱ ସଂଯୋଗରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ଏହିଥିରେ ଶିବଙ୍କ ପ୍ରସନ୍ନତା ହେଉ । ଘଉଁରେ ତେଜସ୍ୱୀ ବ୍ରହ୍ମା ବିରାଜିତ, ଏହି ଘଉଁ ପାହାଡ଼ ଆକାରରେ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର । ଏହିପରି ଯେଉଁଠି ଘଉଁ ପାହାଡ଼ ଦାନ କରାଯାଏ, ବଡ଼ ପାପ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଶିବ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏ । ହଂସ, ବକ, ଘଣ୍ଟି ଝାଲିରେ ଶୋଭିତ ଦିବ୍ୟ ଯାନରେ ଅପ୍ସରା, ସିଦ୍ଧ, ବିଦ୍ୟାଧରଙ୍କ ସହିତ ପିତୃପୁରୁଷମାନେ ସହ ଏହି ଲୋକରେ ସୃଷ୍ଟି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଘୁରିବେ । ଏବେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ମଣିର ପାହାଡ଼ ବିଷୟରେ କଥା ଆସିଲା । ଏହିପରି ପାହାଡ଼ ହଜାର ମୁକ୍ତାରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପାଞ୍ଚଶେ ମୁକ୍ତାରେ ମଧ୍ୟମ, ତିନିଶେ ମୁକ୍ତାରେ ନିମ୍ନ । ଚାରିପାଖରେ ଧାନ୍ୟ ପାହାଡ଼ ତିଆରି କରିବା ଦରକାର । ପୂର୍ବଦିଗରେ ହୀରା ଓ ରକ୍ତମାଣି, ଦକ୍ଷିଣରେ ନୀଳମଣି, ପଶ୍ଚିମରେ ଇନ୍ଦ୍ରନୀଳ ଓ ପ୍ରବାଳ, ଉତ୍ତରରେ ପଦ୍ମରାଗ ଓ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ କରିବା ଉଚିତ । ସମସ୍ତ ବ୍ୟବସ୍ଥା ଧାନ୍ୟ ପାହାଡ଼ ପରି । ଏହିପରି, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଗଛ ଓ ଦେବତା ତିଆରି କରି, ମାଳା ଓ ଗନ୍ଧ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରିବା ଦରକାର; ପ୍ରଭାତେ ବିଦାୟ ଦେବା ଉଚିତ । ପୂର୍ବପରି ଗୁରୁ ଓ ପୁରୋହିତଙ୍କୁ ଏହି ମନ୍ତ୍ର କହିବା ଉଚିତ—"ଯେପରି ଦେବମଣ୍ଡଳ ସମସ୍ତ ମଣିରେ ବିରାଜିତ, ଏବଂ ତୁମେ ସଦା ମଣିମୟ ହୁଅ, ଏହିପରି ମହାପାହାଡ଼ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର । ମଣି ଦାନରେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି । ଏହି ମନ୍ତ୍ରର ଅନୁଗ୍ରହରେ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର । ଏହି ବିଧିରେ ଯିଏ ମଣିର ପାହାଡ଼ ଦାନ କରେ..." ଏଭଳି ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ପାହାଡ଼ ଦାନ ଏବଂ ତାହାର ବିଧି ଓ ଫଳ ବିଷୟରେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ଭକ୍ତି ସହ ଏହି ଉପାଖ୍ୟାନ ଗଢ଼ିଯାଏ ।