ଏଠାରେ ଅନେକ ପ୍ରକାର ଲୋଭର ଆକର୍ଷଣ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନେ କେବେ ଲୋଭରେ ପଡିନାହାନ୍ତି। ଏହି ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ନିଷ୍ଠା ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ସ୍ବର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ। ଯେଉଁ କୌଣସି ବ୍ୟକ୍ତି ଦିନକୁ ଦିନ ଏହି ପୁଣ୍ୟମୟ ଋଷିମାନଙ୍କର କଥା ଶୁଣନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇଁ ସ୍ବର୍ଗରେ ସମ୍ମାନିତ ହୁଅନ୍ତି। ଭୀଷ୍ମ ଜିଜ୍ଞାସା କରିଲେ, “ଏହି କଥା ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଓ ଆନନ୍ଦକର, ପାପ ନାଶକ। ମୋତେ ଏହା ସଠିକ୍ ଭାବରେ ବିସ୍ତୃତ କରି କହ, କାରଣ ମୁଁ ପ୍ରଶ୍ନ କରୁଛି।” ଋଷିମାନେ ମଧ୍ୟମ ଦେଶର ମହିମା ବିଷୟରେ ପ୍ରଶଂସା କରିଛନ୍ତି, ଖାଦ୍ୟର ଫଳ, ଦମନର ମହିମା ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପଦ ରଖିଥିବା ସ୍ଥାନ ଓ ଅପରିପକ୍ବ ସ୍ତ୍ରୀର ଉତ୍ପତ୍ତି ବିଷୟରେ କଥା ହୋଇଛି। ପୁଲସ୍ତ୍ୟ ଋଷି କହିଲେ, “ପୁରୁଣା ରଥଂତର ଯୁଗରେ, ପୁଷ୍ପବାହନା ନାମର ଏକ ରାଜା ଥିଲେ, ଯେଉଁଥିରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ସେ ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟାରେ ଚତୁର୍ମୁଖ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରି, ସୁବର୍ଣ୍ଣ କମଳ ଲାଭ କରିଥିଲେ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ସେ ଚାହିଁଥିବା ସ୍ଥାନରେ ଯାଇପାରିବା। ସେ ସପ୍ତଦ୍ବୀପ ଓ ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ଇଚ୍ଛାମତା ଘୁଞ୍ଚି ଫିରୁଥିଲେ। ଯୁଗର ଆରମ୍ଭରେ, ପୁଷ୍କର ଦ୍ବୀପ ନିବାସୀମାନେ ସହ ସେ ଏହି ଦ୍ବୀପରେ ଅଂଶୀଦାର ହେଲେ। ଲୋକମାନେ ଏହି ଦ୍ବୀପକୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇଥିବାରୁ ଏହା ପୁଷ୍କର ଦ୍ବୀପ ନାମରେ ପରିଚିତ। ଏହି କମଳ ରଥ ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କୁ ଦାନ କରିଥିଲେ। ଦେବ ଓ ଦାନବମାନେ ତାଙ୍କୁ ପୁଷ୍ପବାହନା ଭାବେ ଡାକୁଥିଲେ। ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ କମଳ ଉପରେ ବସିଥିବା ଏହି ରାଜାଙ୍କ ସମାନ ତିନି ଜଗତରେ କେହି ନାହିଁ। ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟାର ଫଳରେ ତାଙ୍କର ରାଣୀ ଲାବଣ୍ୟବତୀ ନାମରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ, ଯାହା ଭବଙ୍କ ପାଇଁ ପାର୍ବତୀ ପରି ପ୍ରିୟ ଓ ହଜାରେ ହଜାର ଲୋକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ। ରାଜାଙ୍କର ଦଶ ହଜାର ପୁଅ ଥିଲେ, ସମସ୍ତେ ଧର୍ମିକ ଓ ଧନୁର୍ବିଦ୍ୟାରେ ପ୍ରବୀଣ। ସେ ପୁଅମାନେକୁ ପୁନିପୁନି ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଉଥିଲେ। ଏକ ଦିନ ରାଜା ପ୍ରଚେତସ ଋଷିଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ଏହି ଅଚଳ ଶ୍ରୀ କିପରି ଆସିଛି, ଦେବ ଓ ମାନବମାନେ ଯାହାକୁ ସମ୍ମାନ ଦେଉଛନ୍ତି? କମଳଜା ପରି ଏହି ରାଣୀ କିପରି ମୋତେ ମିଳିଛି?” ସେ କହିଲେ, “ମୋ ଅଳ୍ପ ତପସ୍ୟାରେ ମୁଁ ମୋ ଜୀବନ ସାଥୀକୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିଥିଲି, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ବ୍ରହ୍ମା ମୋତେ ଏହି କମଳ ଘର ଦାନ କରିଥିଲେ। ଏହାର ଅବସ୍ଥା ଆକାଶରେ ଯାଇଥିବାମାନେ, ତାରା, ଚନ୍ଦ୍ରମା କିମ୍ବା ତାଙ୍କର କିରଣ ଦ୍ୱାରା ଚିହ୍ନଟ କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ଏହି ଜନ୍ମ, ଧର୍ମ ଓ ଅନ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଯାହା ଲାଭ ହେଉଛି, ତାହା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଛି। ପ୍ରଚେତସ, ଏହି ସମସ୍ତ କଥା କହ।" ପ୍ରଚେତସ ଋଷି ତାଙ୍କୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କାରଣ ଓ କଥା କହିଲେ, “ତୁମ ଜନ୍ମ ଏକ ଅତି କ୍ରୂର ଶିକାରୀ ପରିବାରରେ ହେଇଥିଲା, ଯେଉଁଠାରେ ଦିନକୁ ଦିନ ପାପ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିଲେ। ପୁନି ମାନବ ଶରୀର ଗ୍ରହଣ କରି, ଦୁର୍ଗନ୍ଧ ଭରା ପ୍ରକୃତି, ଅନେକ ନଖ ଓ ଗହନା ହେଉଥିଲା। ତୁମେ କୌଣସି ମିତ୍ର, ପୁଅ, ଆତ୍ମୀୟ, ବୋନ୍, ମାତା ନଥିଲେ, ସମସ୍ତେ ଶାପିତ ଥିଲେ। ତଥାପି ଏହି ଭୂମି ଶତାଧିକ ନାରୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠାରୁ ଅତି ଚାହିଦା ଓ ମୂଲ୍ୟବାନ ହୋଇ ତୁମ ସମ୍ମୁଖରେ ଆସିଥିଲା। ଏକ ଭୟଙ୍କର ଖରା ହେଲା, ଖାଦ୍ୟ ଅଭାବରେ ତୁମେ ଭୟଭୀତ ହେଲେ, କୌଣସି କୃଷି ଫଳ କିମ୍ବା ଖାଇବା ଜିନିଷ ମିଳିଲା ନାହିଁ। ଏବେ ତୁମେ ଏକ ବଡ଼ କମଳ ନିର୍ଭର ହିଲା ଝିଲିକୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହା କି ମାଟିରେ ବାଧାପ୍ରାପ୍ତ ଥିଲା। ସେଠାରୁ ବହୁ କମଳ ନେଇ ତୁମେ ବୈଦିଶା ନାମକ ନଗରକୁ ଗଲେ। ତାଙ୍କର ମୂଲ୍ୟ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ନଗର ଘୁଞ୍ଚିଲେ, କିନ୍ତୁ କୌଣସି କ୍ରୟକାରୀ ମିଳିଲା ନାହିଁ; ଭୟଙ୍କର ଭୋକ ଓ କ୍ଲାନ୍ତିରେ ତୁମେ ନିର୍ବଳ ହେଲେ। ଏବେ ତୁମେ ତୁମ ଜୀବନ ସାଥୀ ସହିତ ଏକ ଘରର ଆଙ୍ଗଣରେ ବସିଲେ। ରାତିରେ ତୁମେ ଶୁଣିଲେ ଶୁଭ ଧ୍ୱନି। ତୁମେ ତାଙ୍କ ସହିତ ସେଠାକୁ ଗଲେ, ସେଠି ଏକ ବୃତ୍ତର ମଧ୍ୟରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ପ୍ରତିମା ଦେଖିଲେ। ଏକ ନାମିତା ନାରୀ ଅଙ୍ଗବତୀ ମାଘ ମାସର ଦ୍ୱାଦଶୀ ବ୍ରତ ଉପବାସ କରି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ଲବଣାଚଳକୁ ଗଲେ। ସେ ତାଙ୍କ ଗୁରୁଙ୍କୁ ସୁସଜ୍ଜିତ ଶୟନ ଦାନ କଲେ, ହୃଷୀକେଶଙ୍କୁ ସୁବର୍ଣ୍ଣରେ ଶୋଭିତ କରି ଭକ୍ତିରେ ଉପସ୍ଥାପନ କଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ତୁମେ ଓ ତୁମ ଜୀବନ ସାଥୀ ଚିନ୍ତା କଲେ, “ଏଠି କମଳର କଣ ଉପଯୋଗ? ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଶୋଭିତ କରିବା ଉତ୍ତମ।” ଏଭଳି ଭକ୍ତି ଉଦ୍ଭବ ହେଲା, ତୁମେ ଦମ୍ପତି ଲବଣାଚଳରେ କେଶବଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ। ଶୟନ ସମସ୍ତଠାରେ ଫୁଲର ତୈଳା ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ହେଲା; ଅଙ୍ଗବତୀ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ତୁମେ ଦୁଇଜଣକୁ ତିନି ଶତ ମାପ ଧାନ ଦାନ କଲେ। ପୁନି ତିନି ଶୁଧ୍ଧ ଧାତୁର ପାତ୍ର ଦେବାକୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ; କିନ୍ତୁ ତୁମେ ମହାପୁଣ୍ୟ ଉପରେ ଭରସା କରି ଗ୍ରହଣ କଲେ ନାହିଁ। ଅଙ୍ଗବତୀ ପୁନି ଚାରି ପ୍ରକାର ଖାଦ୍ୟ ଦେଲେ, “ଖାଦ୍ୟ ଖାଉନ୍ତୁ,” କହିଲେ; ତୁମେ ମଧ୍ୟ ନାକୁ କହିଲେ, “ଆମେ ଆଗାମୀକାଲି ଖାଇବା, ଆଜି ଆପଣଙ୍କ ସଂଗରେ ଉପବାସ କରି ଶୁଭ ଲାଭ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ।” “ଏ ଦେବୀ, ଜନ୍ମ ଦିନରୁ ଆମେ ଦୁଇଜଣ ଅତି ପାପୀ, ତଥାପି ନିଷ୍ଠାରେ ଅଟୁଟ; ଆପଣଙ୍କ ସଂଗରେ ଏକ ଅଳ୍ପ ଧର୍ମ ମଧ୍ୟ ଆପଣଙ୍କ ଘରରେ ରହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।” ଏଭଳି, ସେ ତାଙ୍କ ସହିତ ଏହି ରାତି ଜାଗିଲେ; ପ୍ରଭାତେ ଅଙ୍ଗବତୀ ତାଙ୍କୁ ଲୁଣ ଓ ଖାଦ୍ୟର ପାହାଡ଼ ସହିତ ଶୟନ ଦେଲେ। ଏକ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଭକ୍ତିରେ ଏକ ଗାଁ ଦାନ ହେଲା, ଦ୍ୱାଦଶ ଗାଁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପାଇଲେ; ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଗହନା ଓ ପୋଶାକ ଦେଇ ଗାଁ ଦାନ ହେଲା। ମିତ୍ର, ସାଥୀ, ଗରିବ, ଅନ୍ଧ, ଦୁଃଖୀ ସହ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଖାଦ୍ୟ ବଣ୍ଟି ଦିଆଗଲା; ଏହି ଲୋଭୀ ଦମ୍ପତିଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ ଦୂର କରାଗଲା। ଏହି ଶିକାରୀ ଓ ତାଙ୍କ ଜୀବନ ସାଥୀ ଏହି କମଳ ତୈଳାରେ କେଶବଙ୍କୁ ପୂଜିଥିବାରୁ, ତୁମେ ଏହି ରାଜା ହେଲେ। ପୁଷ୍କର ମନ୍ଦିରରେ ପୂଜା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶ ହେଲା; ଏହି ସତ୍ୟ ଶକ୍ତି ଓ ଅଲୋଭ ତପସ୍ୟାର ଫଳରେ। ବ୍ରହ୍ମା, ଚତୁର୍ମୁଖ ଦେବ, ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ତୁମକୁ ଚାହିଁଥିବା ସ୍ଥାନକୁ ଯିବା ପାଇଁ ଏକ ରଥ ଦାନ କଲେ; ଏହି ପୁଷ୍କରକୁ ଆଶ୍ରୟ କର।