ଏହି ସମୟରେ, ରାଜାଙ୍କୁ ଏକ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଉପଦେଶ ଦିଆଯାଇଲା — ଏହି ଜ୍ଞାନକୁ ସମସ୍ତ ଧାତୁରେ ସୁନା ଭଳି ଦେଖିବା ଉଚିତ। ଯିଏ ଏହା ପଠିବେ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଜୀବର ଉପକାର ନିମିତ୍ତେ ଚିନ୍ତା କରିବେ, ସେ ଅମରତ୍ୱ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥାଏ। ଶୁନଃଶଖଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଧର୍ମର ସାର ଉପଦେଶ ଦେଇ, ସମସ୍ତ ଋଷିମାନେ ଏବଂ ଶୁନଃଶଖ ଏକାଠି ହେଇ ଏକ ଝିଲା କାଠରେ ବସିଗଲେ। ସେମାନେ ବିଶାଳ ଝିଲାକୁ ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁଠି ପଦ୍ମ ଏବଂ ଶାଳୁକ ଫୁଲ ଫଟିଥିଲା। ସମସ୍ତେ ଝିଲାରେ ଅବତରଣ କରି, ପଦ୍ମ ଡଣ୍ଡା ଏକାଠି କରି ଗୁଛା ଭଳି ତିଆରି କଲେ। ଏହି ଗୁଛାକୁ ଝିଲା ପାରେ ରଖି, ସମସ୍ତେ ଶୁଭ ଜଳକ୍ରିୟା କଲେ। ପରେ, ପାଣିରୁ ବାହାରି ସମସ୍ତେ ଏକାଠି ହେଲେ। ଏଥିରେ ଦେଖିଲେ ପଦ୍ମ ମୂଳ ଅନୁପସ୍ଥିତ। ଏହା ଦେଖି ଋଷିମାନେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ — “ଆମେ ସମସ୍ତେ ଭୋକରେ କ୍ଷୁଦିତ ଏବଂ ଅପରାଧରେ ଦୁଃଖିତ, ତଥା ଆମଠାରୁ କିଏ ପଦ୍ମ ମୂଳ ଖାଇଲା?” ଏହି ପ୍ରଶ୍ନରେ ସମସ୍ତେ ଏକାଠି ଶକ୍ତି ନେଇ, ଏକାଠି ଅନ୍ୟକୁ ଅନ୍ୟକୁ ଶଙ୍କା କରି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ଏବେ ସମସ୍ତେ ଶପଥ ନେବାକୁ ଚିନ୍ତା କଲେ। କଶ୍ୟପ ନିଜ ଶପଥ ଦେଲେ — “ଯିଏ ପଦ୍ମ ମୂଳ ଚୋରି କରିଛି, ସେ ସମସ୍ତଠାରେ ସମସ୍ତ କିଛି ହରାଇବ, ଏବଂ ଭରସାଭଙ୍ଗ କରିବ। ସେ ମିଥ୍ୟା ସାକ୍ଷୀ ହେବ, ଧର୍ମର ନାମେ ଅପସ୍ତମ୍ଭ କରିବ, ରାଜାଙ୍କୁ ସେବା କରିବ। ସେ ମଧୁ ଏବଂ ମାଂସ ଖାଇବ, ସଦା ମିଥ୍ୟା କଥା କହିବ, ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ସୁଖରେ ଲିନ ହେବ। ସେ ନିଜ କନ୍ୟାକୁ ବିବାହ ପାଇଁ ମୂଲ୍ୟ ନେଇ ଦେଇଦିଅ।" ବସିଷ୍ଠ କହିଲେ — “ଯିଏ ପଦ୍ମ ମୂଳ ଚୋରି କରିଛି, ସେ ଅନ୍ୟଥା କାମ କରିବ, ଦିନକୁ ଦିନ ଦିନ୍ଦ୍ରିୟ ଇଚ୍ଛାରେ ଲିନ ହେବ। ସେ ଅନ୍ୟ ମଣିଷଙ୍କୁ ଅତିଥି ଭଳି ଭୋଜନ ନେଇବ, ଏବଂ ଏକ ପଣ୍ୟ-ଜଳ ଗ୍ରାମରେ ଏକ ନିମ୍ନଜାତି ମହିଳା ସହିତ ବ୍ରାହ୍ମଣ ରହିବ।" ଭୃଗୁ, ଭରଦ୍ୱାଜ, ଗୌତମ, ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର, ଜମଦଗ୍ନି, ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଋଷିମାନେ ଏହିପରି ବିଭିନ୍ନ ଶପଥ କଲେ — ଯିଏ ପଦ୍ମ ମୂଳ ଚୋରି କରିଛି, ସେ କ୍ରୂର, ଅହଂକାରୀ, ଇର୍ଷ୍ୟାପୂର୍ଣ୍ଣ, ଅନ୍ୟଙ୍କୁ ଅପମାନ କରି ବିପରୀତ ଭାବରେ ଅପମାନ ଭୋଗିବ, ଶୁଦ୍ର ତିଆରି ଖାଦ୍ୟ ଖାଇବ, ଦାନ ଦେଇ ଅହଂକାର କରିବ, ଅନ୍ୟଙ୍କର ଜନାନୀ-ପତ୍ନୀ ସହିତ ଲିନ ହେବ, ମାତାପିତାକୁ ଅସମ୍ମାନ କରିବ, ବେଦ ବିକ୍ରୟ କରିବ, ଜନ୍ମ ପରେ ଜନ୍ମ ଅନ୍ୟଙ୍କ ସେବକ ହେବ, ଧର୍ମକର୍ମର ଅଭାବ ହେବ। ଶୁନଃଶଖ ଏହି ଶପଥକୁ ଉଲ୍ଲେଖ କରି କହିଲେ — “ଯିଏ ପଦ୍ମ ମୂଳ ଚୋରି କରିଛି, ସେ ନିୟମପୂର୍ବକ ବେଦ ଅଧ୍ୟୟନ କରି, ଗୃହସ୍ଥ ହେଇ ଅତିଥିମାନେ ପ୍ରତି ଆଦର କରିବ, ସତ୍ୟ କଥା କହିବ, ଅଗ୍ନିରେ ଅବଳି ଦେବ, ଯଜ୍ଞ କରିବ। ଏହି କ୍ରିୟା କରି ଅବସ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମାର ନିବାସକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବ।" ଋଷିମାନେ କହିଲେ — “ଏହି ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କ ଶପଥ ଶୁଭ ଏବଂ ଉଚିତ।” ଏପରେ କିଏ ପଦ୍ମ ମୂଳ ଚୋରି କରିଛି, ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା। ଶୁନଃଶଖ କହିଲେ — “ମୁଁ ଏହି ପଦ୍ମ ଡଣ୍ଡା ଆପଣମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଲୁଚାଇ ରଖିଥିଲି। ଧର୍ମ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଶୁଣିବା ପାଇଁ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛି। ଆପଣମାନେ ଜଣିବେ, ମୁଁ ବାସବ ଅଟେ। ଆପଣମାନେ ଲୋଭ ନ କରି ଅଭିନାଶୀ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଜଗତ୍ ଜୟ କରିଛନ୍ତି।” ଏହାପରେ ଶୁନଃଶଖ କହିଲେ — “ଏବେ ଦେବଲୋକର ଯାନ ଉପରେ ଚଢ଼ିବା, ଆମେ ଦେବମାନଙ୍କ ନିବାସକୁ ଯିବା।" ଏହିପରି ଉପଦେଶ ଶୁଣି ସମସ୍ତ ଋଷିମାନେ ପୁରନ୍ଦରଙ୍କୁ ଆଗ୍ରହ କରି ଯିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ପୁରନ୍ଦରଙ୍କୁ କହିଲେ — “ଯିଏ ଏଠାରେ ଆସି, ପୁଷ୍କରର ମଧ୍ୟ ଭାଗକୁ ଏକ ମଣିଷ ଭଳି ପ୍ରବେଶ କରି, ତିନି ଦିନ ଉପବାସ କରିବ, ସେ ଇଚ୍ଛିତ ଫଳ ପାଇବ। ଏଠାରେ ବନବାସୀମାନେ ଦ୍ୱାଦଶ ବର୍ଷ ଉପବାସର ଉଲ୍ଲେଖ କରନ୍ତି। ଏଠାରେ ସେ ଦ୍ୱାଦଶ ବର୍ଷ ଉପବାସର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଫଳ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ପାଇଥାଏ। ସେ ଦୁଃଖରେ ପଡ଼େନାହିଁ, ସଂଗୀମାନେ ସହିତ ଆନନ୍ଦ କରିଥାଏ। ବିରିଞ୍ଚିର ସ୍ଥାନକୁ ପହଁଚି, ସେ ବ୍ରହ୍ମାର ଏକ ଦିନ ରହିଥାଏ।” ପୁଲସ୍ତ୍ୟ କହିଲେ — “ଏପରେ ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ ସମସ୍ତ ଋଷିମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଗଲେ। ସେମାନେ ଏଠାରେ ଅନେକ ପ୍ରକାର ଲୋଭର ଆକର୍ଷଣ ଦେଖିଲେ, କିନ୍ତୁ ଲୋଭରେ ଲିନ ହେଲେ ନାହିଁ, ଏହି ନିମିତ୍ତେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ। ଯିଏ ଏହି ଋଷିମାନଙ୍କର ଶୁଭ କଥା ପ୍ରତିଦିନ ଶୁଣିଥାଏ, ସେ ସମସ୍ତ ଅପରାଧରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇ ସ୍ୱର୍ଗରେ ସମ୍ମାନିତ ହେଇଥାଏ।” ଏଠାରେ ଭୀଷ୍ମ କହିଲେ — “ଏହି ଗଳ୍ପ ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ଏବଂ ଆନନ୍ଦଦାୟକ, ପାପ ନାଶ କରେ। ମୁଁ ପ୍ରଶ୍ନ କରୁଛି, ଏହାକୁ ଆମକୁ ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ ଏବଂ ସତ୍ୟ ଭଳି କହିବା। ମଧ୍ୟ ଭାଗର ମହତ୍ତ୍ୱ ଋଷିମାନେ ବଢ଼ାଇଛନ୍ତି। ଖାଦ୍ୟର ଫଳ ଏବଂ ନିଗ୍ରହର ମହତ୍ତ୍ୱ ବିବର୍ଣ୍ଣ କରାଯାଇଛି। ବିଷ୍ଣୁ କେଉଁଠି ପଦ ରଖିଥିଲେ, ଏବଂ କିପରି କନିଷ୍ଠର ଉତ୍ପତ୍ତି — ଏହି ସତ୍ୟ ଘଟଣା କହିବା।" ପୁଲସ୍ତ୍ୟ କହିଲେ — “ପୁରୁଣା ରଥଂତର ଚକ୍ରରେ, ପୁଷ୍ପଭାହନ ନାମକ ଏକ ରାଜା ଥିଲେ, ତିନି ଜଗତରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରଭା ଭଳି ଚମକୁଥିଲେ। ତାଙ୍କ ତପସ୍ୟାରେ, ଚତୁର୍ମୁଖୀ ବ୍ରହ୍ମା ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଇ, ତାଙ୍କୁ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପଦ୍ମ ଦେଲେ — ଏହି ପଦ୍ମ ଦ୍ୱାରା ସେ ଚାହିଲେ ଯେଉଁଠି ଯିବା ସକ୍ଷମ ହେଲେ। ସେ ସପ୍ତଦ୍ୱୀପ ଏବଂ ଜଗତରେ ସଦା ଇଚ୍ଛାମତେ ଘୁଞ୍ଚିବାକୁ ସକ୍ଷମ ହେଲେ। ଚକ୍ରର ଆରମ୍ଭରେ, ଦ୍ୱୀପ ପୁଷ୍କରବାସୀମାନେ ସହିତ ଅଂଶୀଦାର ହେଲା। ଲୋକଙ୍କର ସମ୍ମାନରେ, ଏହାକୁ ପୁଷ୍କର ଦ୍ୱୀପ କୁହାଯାଏ। ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିବା ଏହି ପଦ୍ମ ଯାନ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଥିଲା। ଏହିପରି, ଦେବ ଏବଂ ଦାନବମାନେ ତାଙ୍କୁ ପୁଷ୍ପଭାହନ କୁହିଲେ। ତିନି ଜଗତରେ ବ୍ରହ୍ମାର ପଦ୍ମରେ ବସିଥିବା ଏହି ରାଜା ପାଇଁ ସମାନ କିଏ ନାହିଁ।