ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ପୁରାତନ ଓ ଗୁପ୍ତ ଉପଦେଶ ଅନୁସାରେ, ଏହି ସଂସାରରେ ଯିଏ କେବେ ଅସ୍ଥିର ହୁଏନି, ସେଇ ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଣିଷ ବୋଲି ମୁଁ ଭାବେ। ଏହି ଧର୍ମର ଶିକ୍ଷାକୁ ମୁଁ ତୁମକୁ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ କହିଦେଇଛି। ଯେଉଁମାନେ ଯଜ୍ଞ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଅନ୍ୟ ଲୋକ ଅଛି; ତଥା ତପସ୍ୱୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଅନ୍ୟ ଲୋକ ଅଛି। ଯେଉଁମାନେ ଆତ୍ମ-ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଅନ୍ୟ ଲୋକ ଅଛି ଓ ସେମାନେ ବହୁତ ସମ୍ମାନ ପାଆନ୍ତି। ସହନଶୀଳମାନେ ମାତ୍ର ଗୋଟିଏ ଦୋଷ ରଖନ୍ତି; ଦ୍ୱିତୀୟ ଦୋଷ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏନି। ଯଦି କେହି ଭାବେ ଯେ ସହନଶୀଳତା ଦୁର୍ବଳତା, ତେବେ ଏହାକୁ ଦୋଷ ଭାବିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ସହନଶୀଳତା ହେଉଛି ବୁଦ୍ଧିମାନଙ୍କର ଶକ୍ତି। ଯିଏ ଶାନ୍ତିକୁ ଜାଣେ, ସେ ଯଜ୍ଞ ଓ ଦାନ ଠାରୁ ଅଧିକ ମାନ୍ୟତା ପାଏ। କ୍ରୋଧରେ ଯାହା ପାଠ କିମ୍ବା ଅର୍ପଣ କିମ୍ବା ପୂଜା କରାଯାଏ—ସେସବୁ ଜଳ ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ଘଡ଼ାର ପାଣି ପରି ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ। ଯିଏ ପ୍ରତିଦିନ ସକାଳେ ଏହି ଶୁଭ ଆତ୍ମ-ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ଅଧ୍ୟାୟ ପଢ଼ିଥାଏ, ସେ ଧର୍ମର ନୌକାରେ ବସି ସମସ୍ତ କଷ୍ଟ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯିବ। ଯିଏ ଏହି ଅଧ୍ୟାୟକୁ ସଦା ପଢ଼ିବାକୁ କହାଏ, ସେ ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ ଓ କେବେ ତାହାଠାରୁ ପଡ଼ିଯିବେ ନାହିଁ। ଏବେ ଧର୍ମର ସାର ଶୁଣ; ଏହାକୁ ଶୁଣି ଭଲଭାବେ ଧାରଣ କର। ଯାହା ନିଜେ ଅପ୍ରିୟ ବୋଧ କରେ, ସେ ଅନ୍ୟଙ୍କୁ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଅନ୍ୟଙ୍କର ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ମାତା ଭାବିବା ଓ ଅନ୍ୟଙ୍କର ଧନକୁ ମାଟି ଭାବିବା ଉଚିତ୍। ଯିଏ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀକୁ ନିଜର ଭାବେ ଦେଖେ, ସେଇ ପ୍ରକୃତ ଦୃଷ୍ଟିର ଧାରକ। ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ରନ୍ଧିବା ଓ ଅନ୍ୟଙ୍କ ପାଇଁ ବଞ୍ଚିବା—ଏହି ସବୁ ଧାତୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସୁନା ପରି ମହତ୍ତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ। ଯିଏ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଉପକାରୀ ଶାସ୍ତ୍ର ଅଧ୍ୟୟନ କରେ, ସେ ଅମରତ୍ୱ ପାଏ, ରାଜନ୍। ଏଭଳି ଧର୍ମର ସାର ଶୁଣାଇ ଶୁନଃଶଖଙ୍କୁ କହି, ସମସ୍ତ ଋଷିମାନେ ଏକାସାଥି ହ୍ରଦର କୂଳରେ ବସିଥିଲେ। ସେମାନେ ଦେଖିଲେ, ବଡ଼ ହ୍ରଦ ଶତଦଳ ପଦ୍ମ ଓ ଶାଳୁକରେ ଢାକା। ସେମାନେ ହ୍ରଦ ପାଖକୁ ଯାଇ, ପଦ୍ମ ମୂଳ ତୋଳି ବୁଣ୍ଡା କଲେ। ସେହି ବୁଣ୍ଡାକୁ ତୀରେ ରଖି, ମଙ୍ଗଳ ଜଳକ୍ରିୟା କଲେ। ପରେ ସମସ୍ତେ ଜଳରୁ ବାହାରି ଏକାଠି ହେଲେ। ଦେଖିଲେ, ପଦ୍ମ ମୂଳ ଅନୁପସ୍ଥିତ। ସେମାନେ ଚିନ୍ତା କଲେ: "ଆମ ମଧ୍ୟରୁ କିଏ ଭୂକ୍ତି ଆଶାରେ ଏହି ପଦ୍ମ ମୂଳ ଚୋରି କଲା?" ଏହା ଦେଖି, ସମସ୍ତେ ଏକାପରେ ଅନ୍ୟକୁ ଅନୁମାନ କଲେ। ତାପରେ ସମସ୍ତେ ଶପଥ ନେବାକୁ ଠାରିଲେ। କଶ୍ୟପ କହିଲେ: "ଯିଏ ପଦ୍ମ ମୂଳ ଚୋରି କରିଛି, ସେ ସମସ୍ତଠାରେ ସବୁକିଛି ହରାଇ ଦିଅ, ଓ ଏକ ଭରସା ଭଙ୍ଗର ଅପରାଧ କରୁ। ସେ ମିଥ୍ୟା ସାକ୍ଷୀ ହେଉ, ଏବଂ ଧର୍ମର ଆଡ଼ ଦେଖାଇ ରାଜାଙ୍କ ସେବା କରୁ। ମଧୁ ଓ ମାଂସ ଖାଉ, ସତତା ତ୍ୟାଗ କରୁ, ଅନ୍ୟଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ସହ ରମଣ କରୁ।" ବଶିଷ୍ଠ କହିଲେ: "ଅନ୍ୟଙ୍କ ଗୃହରେ ଅତିଥି ହୋଇ ଖାଉ, ଏବଂ ଏକ କୁଆଁ ଥିବା ଗ୍ରାମରେ ନିମ୍ନଜାତି ଜନାଙ୍କ ସହ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଏକାକି ରୁହୁ।" ଭୃଗୁ କହିଲେ: "ସେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନିର୍ଦୟ ହେଉ, ଏବଂ ସମୃଦ୍ଧିରେ ଅହଂକାର କରୁ।" ଗୌତମ କହିଲେ: "ଅତିଥିକୁ ଖରାପ ଖାଦ୍ୟ ଦିଅ, ସଦା ଶୂଦ୍ର ତିଆରି କରା ଭୋଜନ ଖାଉ, ଦାନ କରି ଗର୍ବ କରୁ।" ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର କହିଲେ: "ସେ ସଦା କାମନାରେ ଲିନ୍ନ ରୁହୁ, ଦିନେ ଦିନେ ରମଣ କରୁ, ଅନ୍ୟଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ସହ ସମ୍ପୃକ୍ତ ରୁହୁ।" ଜମଦଗ୍ନି କହିଲେ: "ସେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜନ୍ମରେ ଅନ୍ୟଙ୍କର ଦାସ ହେଉ, ସମସ୍ତ ଧର୍ମ କାର୍ଯ୍ୟରୁ ବଞ୍ଚିତ ରୁହୁ।" ଶୁନଃଶଖ କହିଲେ: "ସେ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ବେଦ ଅଧ୍ୟୟନ କରୁ, ଅତିଥିଙ୍କୁ ଆଦର ସହିତ ଗୃହେ ସ୍ୱୀକାର କରୁ, ସତ୍ୟ କହୁ, ଅଗ୍ନିକୁ ଅର୍ପଣ କରୁ, ଯଜ୍ଞ କରୁ। ଯିଏ ପଦ୍ମ ମୂଳ ଚୋରି କରିଛି, ସେ ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକକୁ ଯାଉ।" ଋଷିମାନେ କହିଲେ: "ଏହି ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କ ଶପଥ ନିଶ୍ଚୟ ଯଥାଯଥ।" ତାପରେ ସେମାନେ ଦେଖିଲେ, ଶୁନଃଶଖଙ୍କ ବନ୍ଧୁ ପଦ୍ମ ମୂଳ ଚୋରି କରିଛନ୍ତି। ଶୁନଃଶଖ କହିଲେ: "ମୁଁ ଏହି ପଦ୍ମ ମୂଳ ତୁମମାନେ ପାଇଁ ଲୁଚାଇଥିଲି। ଧର୍ମ ଶୁଣିବା ଆଶାରେ ଏହି କାମ କରିଛି। ମୋତେ ଭି ଭଲି ବାସବ ଭାବିବା। ମହାମୁନିମାନେ, ତୁମେ ଅଲୋଭ ଓ ଅକ୍ଷୟ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଜଗତ ଜିତିଛ।" ତାପରେ ସେ କହିଲେ: "ଦେବଲୋକକୁ ଚଳ, ଆମେ ଦେବତାଙ୍କ ନିବାସକୁ ଯିବା।" ଏଭଳି ମହାମୁନିମାନେ ବୁଝି ପୁରନ୍ଦରଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ। ସେମାନେ ପୁରନ୍ଦରଙ୍କୁ କହିଲେ: "ଏଠାରେ ଯିଏ ମଧ୍ୟ ପୁଷ୍କରରେ ମନୁଷ୍ୟ ଭାବେ ପ୍ରବେଶ କରି, ତିନି ରାତି ଉପବାସ କରିଥାଏ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଚିତ୍ତ ଫଳ ପାଏ। ଏଠାରେ ବନବାସୀମାନେ ଦ୍ୱାଦଶବର୍ଷୀୟ ବ୍ରତକୁ ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି।" "ଏଠାରେ ସେହି ବ୍ରତର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଫଳ ମିଳେ, ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ସେ କେବେ ଅପମାନରେ ପଡ଼େନି, ସଂଗୀମାନେ ସହିତ ଆନନ୍ଦ କରେ। ବିରିଞ୍ଚିଙ୍କ ନିବାସକୁ ପହଞ୍ଚି, ସେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଏକ ଦିନ ସମୟ ରହିଥାଏ।" ପୁଲସ୍ତ୍ୟ କହିଲେ: "ଏଭଳି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହିତ ସମସ୍ତେ ଆନନ୍ଦରେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଲିଗଲେ।