ସମୟ କ୍ରମେ, ସାଗର ପୁନର୍ବାର ତାହାର ସ୍ୱାଭାବିକ ଅବସ୍ଥାକୁ ଫେରିବାକୁ ଲାଗିଲା। କିନ୍ତୁ ରାଜା ଭାଗୀରଥ, ତାଙ୍କର ପୂର୍ବଜମାନଙ୍କୁ କାରଣ କରି, ପୁନରେ ଗଙ୍ଗା ଧାରାକୁ ସାଗରରେ ପ୍ରବାହିତ କରିବେ। ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାନୁସାରେ, ଦେବତାମାନେ ଓ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଋଷିମାନେ ସେଠାରୁ ବିଦାୟ ନେଲେ। ତାପରେ, ଶୁଭ ଓ ପ୍ରସନ୍ନ ବ୍ରହ୍ମା ମହାମୁନି ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମ ପ୍ରୟାସରେ ଦେବତାମାନଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ ହୋଇଛି; ତୁମେ ଦାନବମାନଙ୍କୁ ନଶ୍ୱ କରିଛ। ଦେବତାମାନେ ତୁମ ଦ୍ୱାରା ଉଦ୍ଧାର ପାଇଛନ୍ତି, ତେଣୁ ମୁଁ ବହୁତ ପ୍ରସନ୍ନ। ଚାହାଁଥିବା ବର ମାଗ, ମୁଁ ଦେଇବି।" ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ଅଗସ୍ତ୍ୟ ଗଭୀର ଭକ୍ତିରେ କହିଲେ, "ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ଏଠାରେ ବସି ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପାଦନ କରିଛି। ଆପଣ କହିଥିବାପରି, ମୋ ଆଶ୍ରମ ସମସ୍ତ ଆଶ୍ରମ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ହେଉ, ଏହି କଥା ନିଶ୍ଚିତ।" ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ, "ଯେଉଁମାନେ ପୁଷ୍କରକୁ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରା କରି ଏଠାକୁ ଆସନ୍ତି, ଏଠାର ତଳାବରେ ସ୍ନାନ କରି ପିତୃଦେବତା ଓ ଦେବତାଙ୍କୁ ତର୍ପଣ ଓ ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଅପରିମିତ ପୁଣ୍ୟ ଲାଭ କରନ୍ତି। ଏଠାରେ ଅର୍ଘ୍ୟ ଦିଅନ୍ତୁ କିମ୍ବା ଚିରା ଓ ବାର୍ଲି ରୋଟି ଦିଅନ୍ତୁ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପାଇଁ ଦିଅନ୍ତୁ, ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ବାସ କରିବେ। ସେମାନଙ୍କର ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଦ୍ୱାରା ପିତୃମାନେ ସୃଷ୍ଟି ପ୍ରଳୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ ହେବେ।" "ଯେଉଁମାନେ ମୂଳ, ଫଳ କିମ୍ବା କନ୍ଦ ଦେଇ ଏଠାରେ କୌଣସି ଋଷିଙ୍କୁ ତୃପ୍ତ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସପ୍ତ ଋଷିଙ୍କ ନିବାସକୁ ପହଞ୍ଚି ଅନେକ ଯୁଗ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ କରିବେ।" "ଯେଉଁମାନେ ବଳିଦାନ ପାର୍ବତରେ ଚଢ଼ି ଗଙ୍ଗା ପ୍ରଭାହକୁ ଦେଖିଛନ୍ତି, ଏହି ଦିବ୍ୟ ନଦୀ ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ପ୍ରବାହିତ ହୋଇ ପୁଷ୍କରକୁ ଯାଇଛି। ଏଠାରେ ଯେଉଁମାନେ ପିତୃଦେବ ଓ ଦେବତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ ସ୍ନାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ପାଆନ୍ତି।" "ଏଠାରେ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଭୋଜନ ଦେବା ଅର୍ଥାତ କୋଟି କୋଟିକୁ ଦେବା ସମାନ। ଏଠାରେ ଦିଆଯାଉଥିବା ଭୋଜନ ଓ ପାନୀୟ ଅକ୍ଷୟ ହୋଇଯାଏ। ଯେଉଁ କୌଣସି ଇଛା ଏଠାରେ କରିବେ, ସେଗୁଡିକ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବ। ଏଠାରେ ସ୍ନାନ କରିଥିବା ପୁରୁଷ କେବେ ନିମ୍ନ ଯୋନିକୁ ଯାଆନ୍ତି ନାହିଁ।" "ସ୍ଥାନମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏହା ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ; ତୀର୍ଥମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ସ୍ଥାନ ସର୍ବପ୍ରଥମ। ମୁଁ ଏହି ଦାନ ଦେଇଛି, ଏହା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଘଟିବ।" "ପୁରୁଷ କିମ୍ବା ନାରୀ ଜନ୍ମ ଠାରୁ ଯେଉଁ ସବୁ ପାପ ଅଛି, ଏଠାରେ ସ୍ନାନ କରିଲେ ସେଗୁଡିକ ଶୀଘ୍ର ନଶ୍ୱ ହୋଇଯାଏ।" ଏପରି କଥା କହି, ସମସ୍ତ ଜଗତଙ୍କ ପିତାମହ ବ୍ରହ୍ମା ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଇ ଚାଲିଗଲେ। ଅଗସ୍ତ୍ୟ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ଆଶ୍ରମରେ ବସିଲେ। ଏହିପରି ଭାବେ ଅଗସ୍ତ୍ୟ ଆଶ୍ରମର ଉତ୍ପତ୍ତି ଘଟିଥିଲା। ଏହିବେଳେ, ହେ କୁରୁବଂଶୀ, ମୁଁ ତୁମକୁ ସପ୍ତ ଋଷିଙ୍କ ଆଶ୍ରମ ବିଷୟରେ କହିବି—ଏମାନେ ହେଲେ: ଅତ୍ରି, ବଶିଷ୍ଠ, ପୁଲସ୍ତ୍ୟ, ପୁଲହ, କ୍ରତୁ, ଅଙ୍ଗିରା, ଗୌତମ, ସୁମତି, ସୁମୁଖ, ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର, ସ୍ଥୂଳଶିରା, ସମ୍ବର୍ତ୍ତ, ପ୍ରତାର୍ଦନ, ରୈଭ୍ୟ, ବୃହସ୍ପତି, ଚ୍ୟବନ, କଶ୍ୟପ, ଭୃଗୁ, ଦୁର୍ବାସା, ଜମଦଗ୍ନି, ମାର୍କଣ୍ଡେୟ, ଗାଳବ, ଉଶନା, ଭରଦ୍ୱାଜ, ଯବକୃତ, ସ୍ଥୂଳକ୍ଷ, ସକଳକ୍ଷ, କଣ୍ବ, ମେଧାତିଥି, କୃତ, ନାରଦ, ପର୍ବତ, ସ୍ୱଗନ୍ଧି, ଦ୍ୱିଜ ଚ୍ୟବନ, ତ୍ରିଣାମ୍ବୁ, ଶବଳ, ଧୌମ୍ୟ, ଶତାନନ୍ଦ, କୃତବ୍ରଣ, ଜମଦଗ୍ନି, ରାମ, ଅଷ୍ଟକ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, କୃଷ୍ଣ ଦ୍ୱୈପାୟନ ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ଓ ଶିଷ୍ୟମାନେ। ଏମାନେ ସମସ୍ତେ ପୁଷ୍କରକୁ ପହଞ୍ଚି, ସପ୍ତ ଋଷିଙ୍କ ଆଶ୍ରମ ସ୍ଥାପନ କଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ନିୟମ, କରୁଣା ଓ ତପସ୍ୟା ବିଦ୍ୟମାନ ଥିଲା। ସେଠି କରୁଣା, ବିଜୟ, ସାହସ, ତପସ୍ୟା, ସତ୍ୟ, ଧୈର୍ଯ୍ୟ, ସରଳତା, ଦୟା, ଦାନ ଓ ପାଠ—ଏହି ସବୁ ଗୁଣ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ ଥିଲା। ଏଠାରେ କରାଯାଉଥିବା କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ ପରଲୋକରେ ଉପଭୋଗ ହୁଏ, ଏହି କଥା ଜାଣି ଋଷିମାନେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସତ୍ୟକୁ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି। ଏଠିକୁ ଅନାସ୍ତିକ, ଚୋର, ଅନିୟନ୍ତ୍ରିତ, କ୍ରୂର, ନିନ୍ଦକ, କୃତଘ୍ନ, ଅଭିମାନୀ ପ୍ରବେଶ କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ। ଏଠାରେ ସତ୍ୟବାଦୀ, ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ସାହସୀ, ଦୟାଳୁ, ଛମାଶୀଳ, ଯଜ୍ଞ ପ୍ରତି ନିଷ୍ଠାବାନ୍, ଅଲୋଭୀ, ଅହିଂସ୍ର, ନିର୍ମମ ଓ ନିର୍ମାନୀ ଲୋକମାନେ ଯାଆନ୍ତି। ସେମାନେ ରୋଗ, ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା, ମୃତ୍ୟୁରୁ ମୁକ୍ତ ଥାନ୍ତି। ଏଠିକୁ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଭୋଗରେ ଆସକ୍ତ, କାମ, ଲୋଭ, ମଦ, ଦ୍ୱେଷ, କ୍ରୋଧ ଓ ମୋହରେ ଆବୃତ ଲୋକମାନେ ପ୍ରବେଶ କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ। ଯେଉଁମାନେ ସମ୍ମାନ-ଅପମାନରେ ସମ, ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱରୁ ମୁକ୍ତ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଥିବା, ଧ୍ୟାନ ଓ ଯୋଗରେ ଲିନ, ସେମାନେ ପୁଷ୍କରକୁ ଯାଆନ୍ତି। ଏଠାର ନିୟମିତ ଆଶ୍ରମରେ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଦ୍ୱିଜମାନେ ବସିଥିଲେ, ସେମାନେ ବିଶାଳ ସମୃଦ୍ଧି ଲାଭ କରନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ କ୍ରିୟା, ଚିନ୍ତା, ଓ ଭାଷାରେ କୌଣସି ପ୍ରାଣୀକୁ କ୍ଷତି କରନ୍ତି ନାହିଁ, ସେମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ କରୁଣାମୟ ଓ ସଦା ମୃଦୁଭାଷୀ। ଏମାନେ ସଦା ଅଗ୍ନିହୋତ୍ରରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍, ଅତିଥି ସେବାରେ ଲିନ, ଅଧ୍ୟୟନ ଓ ସ୍ନାନରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍। ସେମାନେ ପରସ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ମାତା, ଭଉଣୀ କିମ୍ବା କନ୍ୟା ଭାବି ଦୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି, କାମନାରୁ ମୁକ୍ତ। ଅପମାନ ହେଲେ କ୍ରୋଧିତ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ, ଅପକାର ହେଲେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରତିଶୋଧ ନେନ୍ତି ନାହିଁ, ଦୁଃଖ-ସୁଖରେ ସମ, ମହାତ୍ମା, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ନିପୁଣ। ସେମାନେ ଏହି ଭୂମିରେ ବିଚରଣ କରି, ଧ୍ୟାନ ଓ ଚିନ୍ତନ ଦ୍ୱାରା ନିତ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମ ଲୋକକୁ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି। ଏହିପରି ଶାନ୍ତି ଓ ଧର୍ମରେ ଲିନ ଆଶ୍ରମରେ ଏକଥର ବଡ଼ ଦୁର୍ଭିକ୍ଷ ଆସିଲା। ସମସ୍ତେ ଭୟଙ୍କର ଭୁକ୍କରେ ଅତିବ୍ରତ ହେଲେ। ଏହି ଭୟାବହ ଅଭାବରେ, ସେମାନେ ଜୀବନ ବଞ୍ଚାଇବା ପାଇଁ ଏକ ମୃତ ଶିଶୁକୁ ନେଇ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖରେ ତାହାକୁ ରନ୍ଧିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ।