ଦାନବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କେତେକ ଅବଶିଷ୍ଟ, କାଳୟର ପୁତ୍ରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ, ଭୂଦେବୀଙ୍କୁ ଭେଦି ଭୂମି ତଳେ ଶରଣ ନେଇଲେ । ଦେବତାମାନେ ଦେଖିଲେ ଯେ, ଦାନବମାନେ ବିନାଶ ପାଇଛନ୍ତି । ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଅନେକ ପ୍ରଶଂସା କରି, ଏହିପରି କହିଲେ: “ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ମହାର୍ଷି, ଆପଣଙ୍କ କୃପାରେ ସମସ୍ତ ଲୋକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ ପାଇଛନ୍ତି । ଆପଣଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଭୟଙ୍କର କାଳୟମାନେ ବିନାଶ ପାଇଛନ୍ତି । ମହାମୁନି, ଜଗତ୍କୁ ପୁନଃ ପୂରଣ କରୁଥିବା, ଏବେ ସମୁଦ୍ରକୁ ପୁନଃ ପୂରଣ କରନ୍ତୁ; ଆପଣ ପିଇଥିବା ପାଣିକୁ ପୁନି ସମୁଦ୍ରରେ ଛାଡ଼ନ୍ତୁ ।” ଏପରି ଅନୁରୋଧ ଶୁଣି, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆଗସ୍ତ୍ୟ କହିଲେ, “ମୁଁ ପିଇଥିବା ପାଣି ମୋର ଦେହରେ ହଜମ ହୋଇଯାଇଛି; ଏହିପାଇଁ ଅନ୍ୟ କିଛି ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବାକୁ ଚିନ୍ତା କରନ୍ତୁ ।” ଏହିପରି ମୁନିଙ୍କ ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ସମସ୍ତେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଓ ନିରାଶ ହେଲେ । ସେମାନେ ପରସ୍ପର ଅଭିବାଦନ କରି, ମହାମୁନିଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ଯେଉଁପରି ଆସିଥିଲେ, ସେମିତି ଚାଲିଗଲେ । ଦେବତାମାନେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ସହିତ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ନେଇ ଚାଲିଗଲେ । ସମୁଦ୍ର ପୂରଣ ପାଇଁ ସେମାନେ ଆପସରେ ଚର୍ଚ୍ଚା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ; ହାତ ଯୋଡ଼ି, ସମୁଦ୍ର ପୁନଃ ପୂରଣ ନେଇ ଅନେକ କଥା ହେଲା । ତାଁପରେ, ବ୍ରହ୍ମା, ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବସି, କହିଲେ, “ଏହିଠାରୁ ଆପଣମାନେ ଯେଉଁଭଳି ଚାହାନ୍ତି, ଯାଆନ୍ତୁ । ସମୟ ଆସିଲେ ସମୁଦ୍ର ପୁନି ସ୍ୱାଭାବିକ ଅବସ୍ଥାକୁ ଫେରିବ । କିନ୍ତୁ ଭାଗୀରଥ ତାଙ୍କ ପୂର୍ବଜମାନଙ୍କୁ କାରଣ କରି, ଗଙ୍ଗା ଧାରା ଦ୍ୱାରା ସମୁଦ୍ରକୁ ପୁନଃ ପୂରଣ କରିବେ ।” ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଆଦେଶ ଅନୁଯାୟୀ, ଦେବତାମାନେ ଓ ଋଷିଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ ଚାଲିଗଲେ । ଏହିପରେ, ବ୍ରହ୍ମା ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ମହାମୁନି ଆଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଆପଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦେବତାଙ୍କ କାମ ସଫଳ ହୋଇଛି; ଦାନବମାନଙ୍କ ବିନାଶ ହୋଇଛି । ଆପଣ ଦେବତାଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରିଛନ୍ତି, ତେଣୁ ମୁଁ ଖୁସି; ଚାହିଁଥିବା ବର ମାଗନ୍ତୁ ।” ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ଆଗସ୍ତ୍ୟ ଗଭୀର ଭକ୍ତିରେ କହିଲେ, “ହେ ପ୍ରଭୁ, ଏଠାରେ ବସି ମୁଁ ଦେବତାଙ୍କ ନିମିତ୍ତରେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛି । ମୋ ଆଶ୍ରମ ସମସ୍ତ ଆଶ୍ରମ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ହେଉ; ଆପଣ ଯେପରି ଘୋଷଣା କରିଛନ୍ତି, ନିଶ୍ଚୟ ଏହିପରି ହେବ ।” ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ, “ଯେଉଁମାନେ ପୁଷ୍କରକୁ ତୀର୍ଥ କରି ଏଠାକୁ ଆସନ୍ତି, ଏଠି ପ୍ରସ୍ରବଣରେ ସ୍ନାନ କରନ୍ତି, ପିତୃଦେବତାଙ୍କୁ ତର୍ପଣ ଦେଇ, ଦେବପୂଜା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଅନନ୍ତ ପୁଣ୍ୟ ଲାଭ କରିବେ । ଏଠି ଅର୍ଘ୍ୟ, ବଡ଼ କିମ୍ବା ଛୋଟ, ଚାଲି, ଯା ଦିଆଯିବ, ତାହା ପ୍ରଧାନ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପାଇବେ; ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ବାସ କରିବେ । ସେମାନଙ୍କ ପିତୃମାନେ ସୃଷ୍ଟିର ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୃପ୍ତି ପାଇବେ । ଯେଉଁଠି ମୂଳ, ଫଳ, କନ୍ଦ ଦ୍ୱାରା ମୁନିଙ୍କୁ ତୃପ୍ତ କରାଯିବ, ସେମାନେ ଷଡ୍ମୁନିଙ୍କ ନିବାସକୁ ପହଞ୍ଚି ଅନେକ କାଳ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ କରିବେ ।” “ଯେଉଁମାନେ ଯଜ୍ଞଶୃଙ୍ଗ ପର୍ବତ ଉପରେ ଚଢ଼ି ଗଙ୍ଗା ଉତ୍ପତ୍ତି ଦେଖିଛନ୍ତି, ଦେବୀ ନଦୀ ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ବହି ପୁଷ୍କରକୁ ଯାଇଛି । ଏଠି ପିତୃଦେବତା ଓ ଦେବତାଙ୍କ ପୂଜା କରି ସ୍ନାନ କରିଲେ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ନିଶ୍ଚୟ ମିଳେ । ଏଠି ଗୋଟିଏ ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ଭୋଜନ ଦେଲେ, କୋଟି ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ଭୋଜନ ଦେବା ସମାନ; ଏଠି ଦିଆଯାଉଥିବା ଭୋଜ୍ୟ ଓ ପାନ୍ୟ ଅକ୍ଷୟ ହୁଏ । ଯେଉଁ ଆଶା କରିବେ, ସେ ସମସ୍ତ ପୂରଣ ହେବ; ଏଠି ସ୍ନାନ କରିଥିବା ଲୋକ ପୃଥିବୀରେ ଜନ୍ମ ନେଇ ନିମ୍ନ ଯୋନିକୁ ଯାଆନ୍ତି ନାହିଁ ।” “ସ୍ଥଳମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଏହା ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ; ତୀର୍ଥମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଏହା ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ; ମୁଁ ଏହି ଦାନ ଦେଇଛି, ଏହା ନିଶ୍ଚୟ ହେବ । ପୁରୁଷ କିମ୍ବା ନାରୀ, ଜନ୍ମଠାରୁ ଯେଉଁ ପାପ ଥାଏ, ଏଠି ସ୍ନାନ କଲେ ସେ ସମସ୍ତ ଦୂର ହୁଏ ।” ଏପରି କହି, ବ୍ରହ୍ମା, ସମସ୍ତ ଜଗତଙ୍କ ପିତାମହ, ଆଗସ୍ତ୍ୟ ମୁନିଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଇ ଚାଲିଗଲେ । ଆଗସ୍ତ୍ୟ ମୁନି ତାଙ୍କ ଆଶ୍ରମରେ ରହିଲେ । ଏହିପରି ଆଗସ୍ତ୍ୟ ଆଶ୍ରମର ଉତ୍ପତ୍ତି ତୁମକୁ କହିଲି । ଏବେ ମୁଁ ତୁମକୁ କୁରୁବଂଶଜ, ସପ୍ତ ଋଷିଙ୍କ ଆଶ୍ରମ ବିଷୟରେ କହିବି: ଅତ୍ରି, ବଶିଷ୍ଠ, ପୁଲସ୍ତ୍ୟ, ପୁଲହ, କ୍ରତୁ, ଅଙ୍ଗିରା, ଗୌତମ, ସୁମତି, ସୁମୁଖ, ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର, ସ୍ଥୂଳଶିରା, ସମ୍ବର୍ତ୍ତ, ପ୍ରତାର୍ଦନ, ରୈଭ୍ୟ, ବୃହସ୍ପତି, ଚ୍ୟବନ, କଶ୍ୟପ, ଭୃଗୁ, ଦୁର୍ବାସା, ଜମଦଗ୍ନି, ମାର୍କଣ୍ଡେୟ, ଗାଲବ, ଉଶନା, ଭରଦ୍ୱାଜ, ଯବକୃତ, ସ୍ଥୂଳକ୍ଷ, ସକଳକ୍ଷ, କଣ୍ଵ, ମେଧାତିଥି, କୃତ, ନାରଦ, ପର୍ବତ, ସ୍ୱଗନ୍ଧି, ଦ୍ୱିଜ ଚ୍ୟବନ, ତ୍ରିଣମ୍ବୁ, ଶବଳ, ଧୌମ୍ୟ, ଶତାନନ୍ଦ, କୃତବ୍ରଣ, ଜମଦଗ୍ନି, ରାମ, ଅଷ୍ଟକ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, କୃଷ୍ଣଦ୍ୱୈପାୟନ ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ଓ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କ ସହିତ । ଏମାନେ ପୁଷ୍କରକୁ ପହଞ୍ଚି ସପ୍ତ ଋଷିଙ୍କ ଆଶ୍ରମ ସ୍ଥାପନ କରିଥିଲେ; ଏଠି ଉପବାସ, ଦୟା, ତପସ୍ୟା ଓ କୃପା ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ । ଦୟା, ବିଜୟ, ଶୌର୍ୟ, ତପସ୍ୟା, ସତ୍ୟ, କ୍ଷମା, ସାଧାରଣତା, ଦୟା, ଦାନ, ଓ ପାଠ ଏମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବିଶେଷ ରୂପେ ଅଛି । ଏଠି କରାଯାଉଥିବା କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ ପରଲୋକରେ ଫଳ ଦେଇଥାଏ; ଏହିକଥା ଜାଣି ଋଷିମାନେ ପରମ ତତ୍ତ୍ୱରେ ନିଷ୍ଠା ରଖନ୍ତି । ଏଠି ନାଷ୍ଟିକ, ଚୋର, ଅନିୟନ୍ତ୍ରିତ, କ୍ରୁର, ଅପବାଦୀ, କୃତଘ୍ନ, ଅଭିମାନୀ ଯାଇପାରନ୍ତି ନାହିଁ । ସତ୍ୟବାଦୀ, ତେଜସ୍ୱୀ, ଶୌର୍ୟବାନ, ଦୟାଳୁ, କ୍ଷମାଶୀଳ, ଯଜ୍ଞ ପ୍ରତି ନିଷ୍ଠା ଓ ଅଲୋଭୀ, ଅହିଂସକ, ଏମାନେ ପୁଷ୍କରକୁ ଯାଆନ୍ତି । ଏମାନେ କୌଣସି ରୋଗ, ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା, ମୃତ୍ୟୁ ଦ୍ୱାରା ବିଧ୍ୱଂସ ହେବେ ନାହିଁ ।