ସମୁଦ୍ରକୁ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ମହାନ ଋଷି ଅଗସ୍ତ୍ୟ ଏହିପରି ମନେ କଲେ: "ଲୋକମାନଙ୍କର କଲ୍ୟାଣ ପାଇଁ, ମୁଁ ବରୁଣଙ୍କର ନିବାସ ସମୁଦ୍ରକୁ ପିଇଯିବି।" ଏହିପରି ନିଶ୍ଚୟ କରି, ସେ ମୈତ୍ରାବରୁଣିଙ୍କୁ କହିଲେ, "ତୁମେ ଯାହା କରିବାକୁ ଚାହାଁଅଛ, ଶୀଘ୍ର ବ୍ୟବସ୍ଥା କର।" ଏହା କହି ମୈତ୍ରାବରୁଣି ଆଗକୁ ବଢ଼ିଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଅଗସ୍ତ୍ୟ ଋଷି କ୍ରୋଧରେ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ସମୁଦ୍ରକୁ ପିଇଗଲେ। ସମୁଦ୍ର ଶୂନ୍ୟ ହେଉଥିବା ଦେଖି ଦେବତାମାନେ ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ର ବିଶ୍ମୟରେ ପଡ଼ିଗଲେ, ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରି କହିଲେ: "ଆପଣ ଆମ ପାଳକ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଓ ଜଗତ୍ର ସମ୍ବଳ। ଆପଣଙ୍କର କୃପାରେ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ଉତ୍କୃଷ୍ଟତାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛି।" ଦେବତାମାନଙ୍କର ସମ୍ମାନ, ଗନ୍ଧର୍ବମାନଙ୍କର ଗୀତ ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ପୁଷ୍ପବୃଷ୍ଟି ମଧ୍ୟରେ, ମହାତ୍ମା ଅଗସ୍ତ୍ୟ ସମୁଦ୍ରକୁ ଜଳଶୂନ୍ୟ କରିଦେଲେ। ଏପରି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ, ତାଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଧରି, ଦାନବମାନେ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରିଲେ। ଦେବତାମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଦୃଢ଼ ଚିତ୍ତ ଥିବା ଦାନବମାନେକୁ ବଧ କରିଦେଲେ; ଦାନବମାନେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ପ୍ରଭାବ ସାମ୍ନା କରିପାରିଲେନି। ଏହି ଦାନବମାନେ ଭୟଙ୍କର ଚିତ୍କାର କରି, କିଛି ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦେବତାମାନେ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିଲେ, କିନ୍ତୁ ପୂର୍ବରୁ ଶୁଦ୍ଧ ମନ ଥିବା ଋଷିମାନେର ତପସ୍ୟାରେ ପିଡ଼ିତ ଥିଲେ, ତେଣୁ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ଲଗାଇଲେ ମଧ୍ୟ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବିନଶ୍ଟ ହେଲେ। ସୁନ୍ଦର ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଅଳଙ୍କାର, କଣସୁତି, ବାହୁବଳୟ ପିନ୍ଧିଥିବା ମୃତ ଦାନବମାନେ କିମ୍ଶୁକ ଫୁଲ ଗଛ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। କିଛି ଅବଶିଷ୍ଟ ଦାନବ, କାଳୟଙ୍କର ପ୍ରଧାନ ପୁତ୍ରମାନେ, ପୃଥିବୀ ଦେବୀଙ୍କୁ ଭେଦି ଭୂଗର୍ଭ ଲୋକକୁ ପଳାଇ ଗଲେ। ଦେବତାମାନେ ଦାନବମାନେ ବଧ ହେବା ଦେଖି ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କୁ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରଶଂସା କଥା କହିଲେ: "ଆପଣଙ୍କର କୃପାରେ ସମସ୍ତ ଲୋକ ଶାନ୍ତି ଓ ଆନନ୍ଦ ପାଇଛନ୍ତି; ଆପଣଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ କାଳୀୟ ଦାନବମାନେ ବିନଶ୍ଟ ହୋଇଛନ୍ତି। ହେ ମହାମୁନି, ଏବେ ଜଗତ୍ର ପୋଷକ ଭାବରେ, ସମୁଦ୍ରକୁ ପୁନଃ ପୂରଣ କରନ୍ତୁ; ଆପଣ ପିଇଥିବା ଜଳକୁ ପୁନି ସମୁଦ୍ରକୁ ଫେରାଇଦିଅନ୍ତୁ।" ଏପରି ଅନୁରୋଧରେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅଗସ୍ତ୍ୟ କହିଲେ: "ମୁଁ ଏହି ଜଳକୁ ହଜମ କରିସାରିଛି; ଏହିପାଇଁ ଅନ୍ୟ ଉପାୟ ଚିନ୍ତା କରାଯାଉ।" ସମୁଦ୍ରକୁ ପୁନଃ ପୂରଣ କରିବା ପାଇଁ ସମସ୍ତେ ଉଦ୍ୟମ କରିବାକୁ ଚିନ୍ତା କଲେ। ଏହା ଶୁଣି ଦେବତାମାନେ ଅଚମ୍ଭିତ ଓ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ; ସେମାନେ ମୁନିଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ଏକାଠି ଚାଲିଗଲେ। ଦେବତାମାନେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସହିତ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କଲେ। ସମୁଦ୍ର ପୂରଣ କରିବା ପାଇଁ ସମସ୍ତେ ମନ୍ତନ କରି, ହାତ ଗଠି ଏହି ବିଷୟରେ ଚର୍ଚ୍ଚା କଲେ। ତେବେ, ବ୍ରହ୍ମା, ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ର ପିତାମହ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଉପଦେଶ କଲେ: "ତୁମେ ସବୁ ଦେବତାମାନେ ଆପଣାପଣି ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ ଯାଅ। ସମୟ ଆସିଲେ ସମୁଦ୍ର ପୁନଃ ସ୍ୱାଭାବିକ ଅବସ୍ଥାକୁ ଫେରିବ; ଭାଗୀରଥ ରାଜା ତାଙ୍କର ପୂର୍ବଜମାନେ ହେତୁ କରି, ଗଙ୍ଗା ଧାରା ଦ୍ୱାରା ସମୁଦ୍ରକୁ ପୁନଃ ପୂରଣ କରିବେ।" ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଆଦେଶ ପାଇ ଦେବତାମାନେ ଓ ଋଷିମାନେ ଚାଲିଗଲେ। ଏପରେ, ବ୍ରହ୍ମା ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କୁ ଖୁସି ହୋଇ କହିଲେ: "ତୁମେ ଦେବତାମାନେର କାମ ଦାନବବିନାଶ ସଫଳ କରିଛ, ତେଣୁ ମୁଁ ଖୁସି। ଯେଉଁ ଦାନବମାନେ ଦେବତାମାନେ ଦ୍ୱାରା ମୁକ୍ତ ହେଲେ, ତାହାର ପ୍ରଶଂସା ପାଇଁ ଯେଉଁ ବର ଚାହଁଅଛ, ମାଗ।" ଅଗସ୍ତ୍ୟ ନମ୍ରତା ସହିତ କହିଲେ: "ପ୍ରଭୁ, ଏଠାରେ ରହି ମୁଁ ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ ଏହି କାମ କରିଛି। ମୋ ଆଶ୍ରମ ସମସ୍ତ ଆଶ୍ରମ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହେଉ, ଏହି ଆପଣଙ୍କ କଥା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ସତ୍ୟ ହେଉ।" ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ: "ଯେମାନେ ପୁଷ୍କରକୁ ତୀର୍ଥ କରି, ଏଠାକୁ ଆସିବେ, ଏଠାରେ ସ୍ନାନ କରି ପିତୃଦେବତା ଓ ଦେବତାଙ୍କୁ ତର୍ପଣ ଓ ପୂଜା କରିବେ, ସେମାନେ ଅକ୍ଷୟ ପୁଣ୍ୟ ଲାଭ କରିବେ। ଏଠାରେ ଅର୍ଘ୍ୟ ଦିଅ, ଏବଂ ଚାଲି, ବିହନା, ଚାଳ ଦାନ କରିବେ, ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ବାସ କରିବେ; ତାଙ୍କର ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଦ୍ୱାରା ପିତୃମାନେ ପ୍ରଳୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୃପ୍ତ ହେବେ। ମୂଳ, ଫଳ କିମ୍ବା କନ୍ଦ ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁଠି ଏକ ମୁନିକୁ ତୃପ୍ତ କରିବେ, ସେ ସପ୍ତ ଋଷିଙ୍କ ନିବାସକୁ ପହଞ୍ଚି ଅନନ୍ତ କାଳ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ କରିବେ।" "ଯେଉଁଠି ଏଠାରେ ଗଙ୍ଗା ଉଦ୍ଭବ ଦେଖି, ଯଜ୍ଞାଚଳ ପର୍ବତ ଆରୋହଣ କରିବେ, ସେଠାରେ ଦେବୀ ଗଙ୍ଗା ଉତ୍ତରଦିଗକୁ ବହି ପୁଷ୍କରକୁ ଯାଉଛି। ଏଠାରେ ପିତୃ ଓ ଦେବତାଙ୍କୁ ମନସ୍କାମନା ସହିତ ସ୍ନାନ କରିଲେ, ନିଶ୍ଚୟ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ମିଳେ। ଏଠାରେ ଏକ ମାତ୍ର ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଭୋଜନ ଦେଲେ, କୋଟି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେଇଥିବା ଫଳ ମିଳେ। ଏଠାରେ ଦିଆ ଖାଦ୍ୟ ଓ ପାନ୍ୟ ଅକ୍ଷୟ ହୁଏ।" "ଯେଉଁ ମନୁଷ୍ୟ ଯାହା ଇଚ୍ଛା କରିବେ, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେବ; ଏଠାରେ ସ୍ନାନ କରିଥିବା ଲୋକ କଦାପି ନିମ୍ନ ଜନ୍ମ ନେଇନାହାନ୍ତି। ସ୍ଥାନମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏହା ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୀର୍ଥମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଏହା ପ୍ରଧାନ; ମୁଁ ଏହା ଦେଇଛି, ଏହା ନିଶ୍ଚୟ ହେବ। ଜନ୍ମରୁ ଯେଉଁ ଦୋଷ ପୁରୁଷ କିମ୍ବା ନାରୀଙ୍କ ଥାଏ, ସେ ସମସ୍ତ ଏଠାରେ ସ୍ନାନ କରି ଶୀଘ୍ର ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ।" ଏପରି କଥା କହି, ଜଗତ୍ର ପିତାମହ ବ୍ରହ୍ମା ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଇ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ। ଅଗସ୍ତ୍ୟ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ଆଶ୍ରମରେ ରହିଲେ। ଏହିପରି ଭାବେ ଅଗସ୍ତ୍ୟ ଆଶ୍ରମର ଉତ୍ପତ୍ତି ତୁମକୁ କହିଦେଲି। ଏବେ, ହେ କୁରୁବଂଶୀ, ମୁଁ ସପ୍ତ ଋଷିଙ୍କ ଆଶ୍ରମ ବିବରଣା କରିବି: ଅତ୍ରି, ବଶିଷ୍ଠ, ପୁଲସ୍ତ୍ୟ, ପୁଲହ, କ୍ରତୁ, ଅଙ୍ଗିରା, ଗୌତମ, ସୁମତି, ସୁମୁଖ, ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର, ସ୍ଥୂଳଶିର, ସମ୍ବର୍ତ୍ତ, ଏବଂ ପ୍ରତାର୍ଦ୍ଦନ।