ପର୍ବତକୁ ଏପରି କହାଯିବା ପରେ, ସେ ଅଚାନକ ରୁଷ୍ଟ ହେଇ, ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ଦହିଦେଇଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ପଥକୁ ବାଧା ଦେବାକୁ ଉଦ୍ୟତ ହେଲା। ତାହାଦେଖି ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ, ବଡ଼ ପର୍ବତରାଜକୁ ଅଟକାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, କିନ୍ତୁ ସେ ତାଙ୍କର କଥା କିଛି ଶୁଣିଲେ ନାହିଁ। ଏହାପରେ ସେମାନେ ଅଗସ୍ତ୍ୟ ମୁନିଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ତପସ୍ଵୀ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଓ ଅଦ୍ଭୁତ ତପୋବଳ ସମ୍ପନ୍ନ ଥିଲେ। ଦେବତାମାନେ ଏକସাথে ତାଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କରି କହିଲେ—"ବିନ୍ଧ୍ୟ ପର୍ବତ କ୍ରୋଧରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପଥ ଏବଂ ତାରାମାନଙ୍କ ଗତିକୁ ବାଧା ଦେଉଛି। ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତାଙ୍କୁ ଅଟକାଇପାରିବା ଶକ୍ତି ଅନ୍ୟ କାହାରି ନାହିଁ।" ଦେବମାନେ ଏହିପରି କହିବା ପରେ, ମୁନି ନିଜେ ବିନ୍ଧ୍ୟ ପର୍ବତଙ୍କ ସମ୍ନିକଟକୁ ଯାଇ, ସମ୍ମାନପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ କହିଲେ—"ହେ ପର୍ବତଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୁଁ ତୁମର କୃପାରେ ଏହି ପଥ ଚାହୁଁଛି। ମୋତେ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗକୁ କିଛି କାମ ପାଇଁ ଯିବାକୁ ହେବ। ମୁଁ ପୁଣି ଫେରିଆସିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମେ ଅପେକ୍ଷା କର। ମୁଁ ଫେରିଲେ, ତୁମେ ଇଚ୍ଛାମତେ ବୃଦ୍ଧି ପାଇପାର।" ପୁଲସ୍ତ୍ୟ କହିଲେ—"ଏହି କାରଣରୁ ବିନ୍ଧ୍ୟ ଆଜି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବୃଦ୍ଧି ହୁଏନାହିଁ, ଏହା ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କ ଶକ୍ତିର ଫଳ।" ଏହିପରି ଘଟଣା ତୁମକୁ କହିଦେଲି, କିପରି ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ବିନ୍ଧ୍ୟ ବୃଦ୍ଧି ହୁଏନାହିଁ। ଏବେ ମୁଁ କହିବି, କିପରି କାଲେୟ ଦାନବମାନେ ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ପହଞ୍ଚି ଦେବମାନେ ଦ୍ୱାରା ବିନାଶ ପାଇଥିଲେ। ଦେବମାନେ ଏହିପରି କଥା ଶୁଣି, ମୈତ୍ରାବରୁଣିଙ୍କୁ ପ୍ରସ୍ନ କଲେ—"ଆପଣଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆମେ କେଉଁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଆସିଛୁ? କି ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହୁଁଛୁ?" ଏହାପରି ପ୍ରସ୍ନ ପାଇ, ଦେବମାନେ କହିଲେ—"ହେ ଦିବ୍ୟ ମୁନି, ଆମେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହୁଁଛୁ—ଆମେ ସମୁଦ୍ର ପିଇପାରିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ।" "ଯଦି ଆପଣ ଏହି କାମ କରିପାରିବେ, ଏବଂ ସମୁଦ୍ର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଶୁଷ୍କ ହେଇଯିବ, ତେବେ ଆମେ କାଲେୟ ଦାନବ ଓ ତାଙ୍କର ବନ୍ଧୁମାନେ ସହିତ ସେମାନଙ୍କୁ ବିନାଶ କରିପାରିବା।" ଦେବମାନେ ଏହିପରି କଥା କହିବା ପରେ, ମୁନି ଉତ୍ତର ଦେଲେ—"ତଥାସ୍ତୁ। ଏହା ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତର ମଙ୍ଗଳ ନିମିତ୍ତେ ମୁଁ ତୁମର ଇଛା ପୂରଣ କରିବି।" ଏପରେ, ଅଗସ୍ତ୍ୟ ମହାମୁନି ତାଙ୍କ ସହ ଅନ୍ୟ ତପସ୍ୱୀ ମୁନିମାନେ ଓ ଦେବମାନେ ସହିତ ଜଳର ଭଣ୍ଡାର ସମୁଦ୍ର ପାଖକୁ ଗଲେ। ମନୁଷ୍ୟ, ସର୍ପ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଯକ୍ଷ, କିମ୍ପୁରୁଷମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିବାକୁ ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କ ପଛେ ପଛେ ଯାଇଥିଲେ। ସେମାନେ ସମୁଦ୍ରକୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ତରଙ୍ଗରେ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିବା ପରି ଲାଗୁଥିଲା, ପବନରେ ଉଫା ମାରୁଥିଲା, ଦୁର୍ଦ୍ଦମ ଧ୍ୱନି ହୋଇଥିଲା। ଫେନର ଝୁପୁଡିରେ ହସୁଥିବା ପରି, ନାଳାରେ ଠେସ ଖାଉଥିବା ପରି, ବିଭିନ୍ନ ଜଳଚର ଓ ପକ୍ଷୀମାନେ ତାହାକୁ ଭରି ଦେଇଥିଲେ। ଏହିପରି ସମୟରେ, ଦେବମାନେ, ଅଗସ୍ତ୍ୟ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ମହାନ ସର୍ପମାନେ ଓ ପ୍ରଶସ୍ତ ମୁନିମାନେ ସମୁଦ୍ର କୂଳରେ ବସିଲେ। ସମୁଦ୍ର ପାଖକୁ ପହଞ୍ଚି, ଦିବ୍ୟ ମୁନି ମୈତ୍ରାବରୁଣି ଏକତ୍ରିତ ଦେବତା ଓ ମୁନିମାନୋ ସମ୍ମୁଖରେ କହିଲେ—"ଜଗତର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ, ମୁଁ ବାରୁଣୀର ନିବାସ ସମୁଦ୍ରକୁ ପିଇଦେବି। ତୁମେ ଯାହା କରିବାକୁ ଥିବ, ଶୀଘ୍ର କର।" ଏହିପରି କହି, ମୈତ୍ରାବରୁଣି ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ। କ୍ରୋଧରେ ଅଗସ୍ତ୍ୟ ସମସ୍ତ ଜଗତ ଦେଖିଥିବାବେଳେ ସମୁଦ୍ରକୁ ପିଇଦେଲେ। ଦେବମାନେ ଓ ଇନ୍ଦ୍ର ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ, ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ—"ଆପଣ ଆମର ରକ୍ଷକ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଜଗତର ପାଳକ; ଆପଣଙ୍କ କୃପାରେ ଏହି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ଉତ୍ତମ ଅବସ୍ଥାକୁ ପହଞ୍ଚେ।" ଦେବମାନେ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନିତ କଲେ, ମୁଖ୍ୟ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ସଙ୍ଗୀତ କଲେ, ଦିବ୍ୟ ପୁଷ୍ପ ବର୍ଷା କଲେ, ଏବଂ ସମୁଦ୍ର ଶୁଷ୍କ ହେଇଗଲା। ସମୁଦ୍ର ଶୁଷ୍କ ହେଉଥିବା ଦେଖି, ଦେବମାନେ ଅତିଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ, ଦିବ୍ୟ ଶସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରି, ନିର୍ଭୟ ହୋଇ, କାଲେୟ ଦାନବମାନୋ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରି, ସେମାନୋ ବିନାଶ କରିଦେଲେ। ସେ ଦାନବମାନେ ମହାବଳୀ, ଶୀଘ୍ର, ଭୟଙ୍କର ଚିତ୍କାର କରୁଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଦେବଶକ୍ତି ସାମ୍ନାରେ ଟିକିପାରିଲେ ନାହିଁ। ମୁହୂର୍ତ୍ତମାତ୍ର ପାଇଁ ତେଜସ୍ୱୀ ଦାନବମାନେ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ କଲେ, ପରେ ସେମାନେ ପୂର୍ବରୁ ଶୁଦ୍ଧ ମନ ତପସ୍ୱୀମାନେ ତପସ୍ୟାରେ ଦଗ୍ଧ ହୋଇଥିଲେ, ଏବଂ ଦେବମାନେ ସେମାନୋ ବିନାଶ କରିଦେଲେ। ସୁନ୍ଦର ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଅଳଙ୍କାର, କୁଣ୍ଡଳ, ବାହୁବଳୟ ପିନ୍ଧିଥିବା, ମୃତ ଦାନବମାନେ କିମ୍ଶୁକ ଫୁଲ ଗଛ ପରି ଭୂମିରେ ଚମକୁଥିଲେ। କିଛି ଅବଶିଷ୍ଟ, କାଲେୟ ପୁତ୍ରମାନେ ପୃଥିବୀ ଦେବୀକୁ ଫାଟି ତଳସ୍ଥଳ ଲୋକରେ ପଳାଇ ଗଲେ। ଦେବମାନେ ଦାନବମାନେ ବିନାଶ ହେବା ଦେଖି, ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କୁ ବିଭିନ୍ନ ଶବ୍ଦରେ ସ୍ତୁତି କଲେ—"ଆପଣଙ୍କ କୃପାରେ ଏହି ଜଗତ ବଡ଼ ସୁଖ ଲାଗିଛି; ଆପଣଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଭୟଙ୍କର କାଲେୟ ଦାନବମାନେ ବିନାଶ ପାଇଛନ୍ତି। ହେ ମହାମୁନି, ଏବେ ଜଗତକୁ ପୁନଃ ପୂରଣ କରନ୍ତୁ, ଆପଣ ଯେଉଁ ଜଳ ପିଇଥିଲେ, ସେହି ଜଳ ପୁନି ସମୁଦ୍ରକୁ ଦିଅନ୍ତୁ।" ଏପରି କହିବା ପରେ, ମୁନି କହିଲେ—"ମୁଁ ଯେଉଁ ଜଳ ପିଇଥିଲି, ତାହା ମୋ ଦ୍ୱାରା ପାଚିତ ହୋଇଯାଇଛି; ଏବେ ଅନ୍ୟ ଉପାୟ ବିଚାର କରନ୍ତୁ।" ଏହିପରି ମହାମୁନିଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଦେବମାନେ ଚମତ୍କୃତ ଓ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ; ସେମାନେ ପ୍ରଣାମ କରି, ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କୁ ଶୁଭେଚ୍ଛା ଦେଇ, ଯେପରି ଆସିଥିଲେ, ସେପରି ଚାଲିଗଲେ। ଦେବମାନେ ଏବଂ ବିଷ୍ଣୁ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କଲେ। ସମୁଦ୍ର ପୁନଃ ପୂରଣ କରିବା ଉପାୟ ନେଇ ସମସ୍ତେ ମନ୍ଥନ କଲେ, ହାତ ଜୋଡି ସମୁଦ୍ର ପୂରଣ ଉପାୟ ନେଇ ଆଲୋଚନା କଲେ। ତେବେ, ବ୍ରହ୍ମା, ସମସ୍ତ ଜଗତର ପିତାମହ, ସେମାନୋ ସମ୍ନିକଟରେ କହିଲେ—"ହେ ଦେବଗଣ, ତମେ ଯେପରି ଇଚ୍ଛା, ତେପରି କର।