ସମସ୍ତ ଜଗତ ଏହିପରି ଏକ ଅନ୍ୟ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରି କାର୍ଯ୍ୟ କରେ; ତୁମ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତେ ଦୁଃଖ ରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ତୁମର ରକ୍ଷା ରେ ଅଛନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ବର୍ତ୍ତମାନ ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଭୟ ଆସିଛି; ରାତିରେ କିଏ ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ କୁ ହତ୍ୟା କରୁଛନ୍ତି, ଆମେ ଜାଣିନାହିଁ। ଯଦି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯିବେ, ଏ ଭୂମି ଧ୍ୱଂସ ହେବ; ହେ ମହାବାହୁ, ହେ ଜଗତ୍ପତି, ତୁମ ଦୟାରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ରକ୍ଷିତ ହୋଇଅଛନ୍ତି। ତୁମେ ଯଦି ରକ୍ଷା କର, ସେମାନେ ନଷ୍ଟ ହେବେ ନାହିଁ; ନହେଲେ ସମସ୍ତେ ନଶ୍ୱର ହେଯିବେ। ତାପରେ ବିଷ୍ଣୁ କହିଲେ: "ହେ ଦେବଗଣ, ମୁଁ ଏହି ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କର ନାଶର କାରଣ କୁ ଭଲଭାବେ ଜାଣେ। ମୁଁ ତୁମକୁ କହିବି, ଭୟ କରନି। ଏଠାରେ କାଳକେୟ ବୋଲି ଦୁଷ୍ଟ ଦାନବ ଦଳ ଅଛନ୍ତି। ବୁଦ୍ଧିମାନ ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ବିଶିଷ୍ଟ ଇନ୍ଦ୍ର ଦ୍ୱାରା ବୃତ୍ର ହତ୍ୟା ହେବା ପରେ, ସେମାନେ ଜୀବନ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ବରୁଣଙ୍କ ନିବାସକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲେ। ସେମାନେ ଭୟଙ୍କର ସମୁଦ୍ର ଭିତରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ରାତିରେ ଏଠାରେ ଋଷିମାନେ କୁ ହତ୍ୟା କରୁଛନ୍ତି, ଏହିପରି ଭାବେ ଜଗତ କୁ ଧ୍ୱଂସ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ଅଦୃଶ୍ୟ ଭାବେ ସମୁଦ୍ର ଭିତରେ ରହିଥିବାରୁ, ତାଙ୍କୁ ନଷ୍ଟ କରିହେବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ। ଏହିପରି ସମସ୍ୟାର ସମାଧାନ କିପରି କରିବାଯିବ, ଏହା ଭଲଭାବେ ଚିନ୍ତା କର।" ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଏହି ଉପଦେଶ ଶୁଣି ଦେବମାନେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ ଏବଂ ପରେ ଅଗସ୍ତ୍ୟ ଋଷିଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ସେଠାରେ ସେମାନେ ଦେଖିଲେ, ବରୁଣଙ୍କ ପୁତ୍ର, ଦୀପ୍ତିମାନ ଓ ମହାତ୍ମା ଅଗସ୍ତ୍ୟ, ଯିଏ ଋଷିମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଗୌରବିତ ହେଉଛନ୍ତି, ଠିକ୍ ଯେପରି ଦେବତାମାନେ ପିତାମହ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଗୌରବ କରନ୍ତି। ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣଙ୍କ ପୁତ୍ର, ତପସ୍ୟାର ଧାମ, ନିଜ କ୍ରିୟାରେ ଲିନ ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କ ନିକଟକୁ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଗଲେ। ସେମାନେ କହିଲେ: "ପୁରାତନ କାଳରେ, ଯେତେବେଳେ ନହୁଷ ଦ୍ୱାରା ଜଗତ ପୀଡିତ ହେଉଥିଲା, ତୁମେ ଏହାର ଆଶ୍ରୟ ହେଇଥିଲେ। ଜଗତ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ତୁମେ ଦେବତାଙ୍କ ସାମ୍ରାଜ୍ୟ ତ୍ୟାଗ କରିଥିଲେ, ହେ ଜଗତ ଦୁଃଖ ହରଣ କରୁଥିବା ମହାନ। ରୂଷ୍ଟ ହୋଇଥିବା ବିନ୍ଧ୍ୟ ପର୍ବତ ତୁମ ଆଜ୍ଞା ଉଲ୍ଲଂଘନ କରି, ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଅବମାନ କରିବା ପରେ ବୃଦ୍ଧି ବନ୍ଦ କରିଦେଇଥିଲା। ଯେତେବେଳେ ଜଗତ ଅନ୍ଧକାରରେ ଢାଙ୍କାଯାଇଥିଲା ଏବଂ ପ୍ରାଣୀମାନେ ମୃତ୍ୟୁ ଦ୍ୱାରା ପୀଡିତ ହେଉଥିଲେ, ସେମାନେ ତୁମକୁ ରକ୍ଷକ ଭାବେ ଧରି ଶାନ୍ତି ଲାଭ କରିଥିଲେ। ଆମେ ସବୁବେଳେ ଭୟଭୀତ ରହୁଛୁ, ତୁମେ ଆମ ଆଶ୍ରୟ। ତେଣୁ ଆଜି ଆମେ ତୁମ ପାଖରେ ଏକ ବର ଅନୁରୋଧ କରୁଛୁ, କାରଣ ତୁମେ ବରଦାତା।" ଏଠାରେ ଭୀଷ୍ମ କହିଲେ: "କିଏ ବିନ୍ଧ୍ୟ ପର୍ବତକୁ ଏପରି ରୂଷ୍ଟ କଲା, ଯେଉଁଠାରୁ ସେ ହଠାତ୍ ଉତ୍କ୍ରୋଧ ହେଲା? ମୁଁ ଏହା ବିସ୍ତୃତ ଭାବରେ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହେଁ।" ପୁଲସ୍ତ୍ୟ କହିଲେ: "ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ଓ ଅସ୍ତ ହେବା ବେଳେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପର୍ବତ ରାଜା, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ମେରୁ ପରିକ୍ରମା କରିଥିଲେ। ଏହା ଦେଖି ବିନ୍ଧ୍ୟ ପର୍ବତ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ କହିଲେ: 'ମେରୁ ପରିକ୍ରମା କରୁଥିବା ଭଳି, ମୋତେ ମଧ୍ୟ ପରିକ୍ରମା କର।' ସୂର୍ଯ୍ୟ କହିଲେ: 'ମୁଁ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଏହି ପର୍ବତକୁ ପରିକ୍ରମା କରୁନାହିଁ, ଏହି ପଥ ମୋତେ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ କରାଯାଇଛି, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଏହି ଜଗତ ସୃଷ୍ଟି ହୁଏ।' ଏହି କଥା ଶୁଣି ବିନ୍ଧ୍ୟ ପର୍ବତ ରୂଷ୍ଟ ହୋଇ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପଥ ବନ୍ଦ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ଦେବମାନେ ଓ ଇନ୍ଦ୍ର ସମେତ ଏହି ପର୍ବତ ରାଜାଙ୍କୁ ରୋକିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, କିନ୍ତୁ ସେ କଥା ଶୁଣିଲେ ନାହିଁ।" "ତାପରେ ସମସ୍ତେ ଅଗସ୍ତ୍ୟ ଋଷିଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଗଲେ ଏବଂ କହିଲେ: 'ବିନ୍ଧ୍ୟ ପର୍ବତ ରୂଷ୍ଟ ହୋଇ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ତାରାମାନଙ୍କର ଗତିକୁ ବନ୍ଦ କରିଦେଇଛନ୍ତି। ଏହି ଅପରାହ୍ନ ରୋକିପାରିବାକୁ ଆଉ କେହି ନାହିଁ।' ଏହା ଶୁଣି ଅଗସ୍ତ୍ୟ ପର୍ବତ ନିକଟକୁ ଗଲେ ଏବଂ କହିଲେ: 'ମୁଁ ଏକ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗକୁ ଯିବାକୁ ଚାହେଁ, ମୋ ଫେରିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମେ ଏପରି ଅବସ୍ଥାରେ ରୁହ। ମୁଁ ଫେରିଲେ, ତୁମେ ଇଚ୍ଛାମତେ ବୃଦ୍ଧି କର।' ଏହିପରି ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ବିନ୍ଧ୍ୟ ପର୍ବତ ଆଜି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବୃଦ୍ଧି କରୁନାହିଁ।" "ଏହିପରି, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ପହଞ୍ଚି ମିଳି କାଳକେୟମାନେ କୁ ନଶ୍ଟ କଲେ। ଏହି କଥା ମୋ ଠାରୁ ଶୁଣ।" ଦେବମାନେ ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କୁ କହିଲେ: "ଆପଣଙ୍କ ପାଖକୁ କାହିଁକି ଆସିଛନ୍ତି, କେଉଁ ବର ଚାହାଁନ୍ତି?" ସେମାନେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ: "ଆମେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ବର ଚାହୁଁଛୁ, ହେ ଦିବ୍ୟ ମହାତ୍ମା, ଆମେ ସମୁଦ୍ରକୁ ପିଇବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ। ଯଦି ଆପଣ ଏହି କାମ କରିପାରିବେ, ଏବଂ ସମୁଦ୍ର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ଶୁଷ୍କ ହୋଇଯିବ, ତେବେ ଆମେ କାଳକେୟ ଓ ତାଙ୍କ ପରିବାରକୁ ନଶ୍ଟ କରିପାରିବା।" ଅଗସ୍ତ୍ୟ କହିଲେ: "ଠିକ୍ ଅଛି, ମୁଁ ଏହି ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବି, ଯାହା ଜଗତର ମଙ୍ଗଳ ଆଣିବ।" ଏହା କହି ସେ, ତପସ୍ୟାରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଋଷିମାନେ ଓ ଦେବମାନେ ସହିତ ସମୁଦ୍ର କୂଳକୁ ଗଲେ। ମଣିଷ, ସର୍ପ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଯକ୍ଷ ଓ କିମ୍ପୁରୁଷମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିବାକୁ ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କ ପଛରେ ଚଲିଲେ। ସମସ୍ତେ ଏକଠା ହୋଇ ଦେଖିଲେ, ତାଳମାଳି କରୁଥିବା, ପବନ ଦ୍ୱାରା ତାରଙ୍ଗିତ ହେଉଥିବା ଦୁର୍ଦ୍ଦମ ସମୁଦ୍ର। ଫେନର ଝଙ୍କାରରେ ହସୁଥିବା, ନାଳାରେ ଠୋକାଖାଇ ଯାଉଥିବା, ବିଭିନ୍ନ ଜଳଚର ଓ ପକ୍ଷୀମାନେ ଭରିଥିବା ଏହି ସମୁଦ୍ର ଅତି ଦୃଶ୍ୟମାନ ହେଉଥିଲା। ଦେବତା, ଅଗସ୍ତ୍ୟ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ମହାନ ସର୍ପ ଓ ମହାତ୍ମା ଋଷିମାନେ ଏହି ବିଶାଳ ସମୁଦ୍ର ପାଖରେ ବସିଲେ। ଏହିପରି ଦୃଶ୍ୟରେ, ଦିବ୍ୟ ଋଷି ଭାରୁଣି ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ଋଷିମାନଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କରି କଥା କହିଲେ।