ତାପରେ ଦଧୀଚି ମହାର୍ଷି, ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ କହିଲେ, "ହେ ଦେବଗଣ, ଆଜି ମୁଁ ତୁମେମାନଙ୍କର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଯାହା ଦରକାର, ତାହା କରିବି। ନହେଲେ ଏହି ଶରୀରକୁ ତ୍ୟାଗ କରିଦେବି।" ଏହିପରି କହି, ସେ ମହାପୁରୁଷ ତାଙ୍କର ପ୍ରାଣ ତ୍ୟାଗ କରିଦେଲେ। ଦେବତାମାନେ ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ର, ଦଧୀଚିଙ୍କ ଅସ୍ଥି ନେଇ ନିଜ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପାଇଁ ବ୍ୟବହାର କରିବାକୁ ନେଇଲେ। ଦେବତାମାନେ ଖୁସିରେ ଜ୍ୟୋତିର୍ମୟ ଆକୃତି ଧାରଣ କରି, ବିଜୟ ପାଇଁ ଟ୍ୱଷ୍ଟାର୍ଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ ଏବଂ ନିଜ ଇଚ୍ଛା କୁହିଲେ। ଟ୍ୱଷ୍ଟା, ସେମାନଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଖୁସି ହୋଇ ଏବଂ ଦୃଢ଼ତାର ସହିତ, ଏକ ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ଅତିଶୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବଜ୍ର ତିଆରି କଲେ। ସେ କହିଲେ, "ଏହି ପରମ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା, ହେ ଦେବ, ଆଜି ଦେବତାମାନଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ଶତ୍ରୁକୁ ବିନାଶ କର।" "ତୁମେ ଶତ୍ରୁ ଏବଂ ତାଙ୍କ ସେନାକୁ ବିନାଶ କରି, ସମସ୍ତ ସ୍ୱର୍ଗ ଉପରେ ସୁଖରେ ରାଜ୍ୟ କର," ବୋଲି ଟ୍ୱଷ୍ଟା କହିଲେ। ଏହିପରି କଥା ଶୁଣି, ପୁରନ୍ଦର ଇନ୍ଦ୍ର ଆନନ୍ଦ ଓ ଭକ୍ତିରେ ବଜ୍ର ଗ୍ରହଣ କଲେ। ଏହି ବଜ୍ର ଧାରଣ କରି, ଦେବତାମାନଙ୍କର ସମ୍ମାନ ପାଇ, ସେ ବ୍ରତ୍ରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ, ଯିଏ ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ଅଟକାଇ ଦେଇଥିଲେ। ବ୍ରତ୍ରଙ୍କ ଚାରିପାଖରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କାଳକେୟ ଦାନବମାନେ ରହିଥିଲେ, ସେମାନେ ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରି, ପାହାଡ଼ ପରି ଦୃଢ଼ ଦେହ ଥିଲେ। ତାପରେ ଦେବାସୁରମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଭୟାନକ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଯାହା ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ କ୍ଷଣକୁ ଭୟଭୀତ କରିଦେଲା। ବୀର ହସ୍ତମାନେ ତଳୱାର ଉଠାଇ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ, ତାର ଗର୍ଜନ ଶବ୍ଦ ଅନେକ ଦେହ ପଡ଼ିବା ସହିତ ଉଠିଲା। ରାଜନ୍, ମୁଣ୍ଡମାନେ ଆକାଶରୁ ପୃଥିବୀକୁ ଝରିଲା, ଯାହା ତାଳଗଛ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। କାଳକେୟମାନେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ କବଚ ପିନ୍ଧି, ଲୋହା ଗଦା ଧାରଣ କରି, ଅଗ୍ନିରେ ପଡ଼ିଥିବା ଗଛ ପରି ଦେବମାନଙ୍କ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଦେବମାନେ, ସେମାନଙ୍କ ଏକତ୍ରିକ ଶକ୍ତିକୁ ଅଟକେଇପାରିଲେ ନାହିଁ, ଭୟରେ ଭାଙ୍ଗି ଯାଇ ପଳାଇଗଲେ। ଦେବମାନେ ଏପରି ଭୟରେ ପଳାଇଯାଉଥିବାକୁ ଦେଖି, ଶତକ୍ଷୀ ଇନ୍ଦ୍ର ଅତି ବିଷଣ୍ଣ ହେଲେ, କାରଣ ବ୍ରତ୍ରଙ୍କ ଶକ୍ତି ବଢ଼ୁଥିଲା। ଏହା ଦେଖି, ଚିରଞ୍ଜୀବୀ ବିଷ୍ଣୁ ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଦେଇ, ତାଙ୍କୁ ଅତିଶୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କରିଦେଲେ। ଦେବମାନେ ଏବଂ ପବିତ୍ର ବ୍ରହ୍ମର୍ଷିମାନେ ମଧ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ନିଜ ଶକ୍ତି ଦେଇଲେ। ଏପରିଭାବେ ବିଷ୍ଣୁ, ଦେବତା ଏବଂ ବଡ଼ ଋଷିମାନଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରବଳ ହେଲେ। ଦେବେଶ୍ୱର ଏବେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେବାକୁ ଦେଖି, ବ୍ରତ୍ର ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ କଲେ; ତାଙ୍କ ଚିତ୍କାରରେ ଭୂମି, ଦିଗ, ଆକାଶ, ସ୍ୱର୍ଗ ଏବଂ ପାହାଡ଼ମାନେ କମ୍ପିତ ହେଲେ। ମହେନ୍ଦ୍ର ଏହି ଭୟାନକ ଗର୍ଜନ ଶୁଣି ଭୟାକୁଳ ହୋଇ, ଏକ ଭୟଙ୍କର ବଜ୍ର ବ୍ରତ୍ରଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବଜ୍ର ଲାଗି, ବ୍ରତ୍ର ସୁବର୍ଣ୍ଣ ମାଳା ପିନ୍ଧି, ମହା ଧ୍ୱନି ସହିତ ପଡ଼ିଗଲେ, ଯେପରି ବଡ଼ ମନ୍ଦର ପାହାଡ଼ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ହସ୍ତରୁ ଝରିଯାଏ। ବ୍ରତ୍ର, ଦାନବମାନଙ୍କ ମୁଖ୍ୟ, ବିଧ୍ୱଂସ ହେଲାପରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଭୟାନକ ଭାବେ ଏକ ଝିଲିକୁ ପଳାଇଗଲେ, କାରଣ ସେ ଭୟରେ ବଜ୍ର ଛାଡ଼ିଦେଇଥିବା ବେଳେ ବ୍ରତ୍ରଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଦେବତାମାନେ ଆନନ୍ଦ ଓ ଉଲ୍ଲାସରେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ; ଅନ୍ୟ ଦାନବମାନେ ବ୍ରତ୍ରଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁରେ ବିଷାଦ ହୋଇ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବିଧ୍ୱଂସ ହେଲେ। ସେଠାରୁ ଏହି ମହା ଅସୁରମାନେ, ବଡ଼ ବେଗରେ ଭୟରେ ଉଡ଼ି, ଅପାର ସାଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେଠାରେ ମାଛ ଓ ମଣି ଭରା ସମୁଦ୍ରରେ, ସେମାନେ ଏକସাথে କୌଟିଲ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ; କିଛି ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟ କରି, ବିଭିନ୍ନ ଉପାୟ ଚିନ୍ତା କରିଥିଲେ। ଦେବତାମାନଙ୍କ ଭୟରେ ଏବଂ ତାପରେ, ସେମାନେ ତିନି ଲୋକର ବିନାଶ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ; ତାଙ୍କର ଅନ୍ତ ସମୟ ଆସିବାରେ, ଭୟାନକ ଚିନ୍ତା ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା। "ଯେଉଁମାନେ ଜ୍ଞାନ ଓ ତପସ୍ୟାର ଧନୀ, ପ୍ରଥମେ ସେମାନଙ୍କୁ ବିନାଶ କରିବା ଉଚିତ, କାରଣ ସମସ୍ତ ଲୋକ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଅଟୁଟ ରହିଛି। ତେଣୁ ତପସ୍ୟାର ଅନ୍ତ କରିବାକୁ ଶୀଘ୍ର କର।" "ପୃଥିବୀ ଉପରେ ଯେଉଁ ତପସ୍ବୀ ଓ ଧର୍ମଜ୍ଞ ଅଛନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ଶୀଘ୍ର ହତ୍ୟା କର; ସେମାନଙ୍କ ନାଶେ ସମସ୍ତ ଜଗତ ବିନାଶ ହେବ।" ଏପରି ଭାବେ, ସମସ୍ତ ଦାନବମାନେ ଜଗତ ନାଶ ପ୍ରତି ମନସ୍ଥ କରି, ତାଳ ତରଙ୍ଗିତ ସାଗର, ମଣି ଭରା ବରୁଣଙ୍କ ନିବାସରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଲେ। ସେମାନେ ସାଗରକୁ ପହଞ୍ଚି, ବରୁଣଙ୍କ ଜଳ ନିବାସରେ ତିନି ଲୋକ ବିନାଶ ପାଇଁ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ। ତାପରେ, ରାତିରେ, ଦ୍ୱେଷପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ, ତପୋବନ ଓ ତୀର୍ଥସ୍ଥଳୀରେ ଥିବା ଋଷିମାନେ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରି ତାଙ୍କୁ ଭକ୍ଷଣ କଲେ। ବସିଷ୍ଠଙ୍କ ଆଶ୍ରମରେ, ଏହି ଦୁଷ୍ଟମନା ବେଶ୍ୟମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ କୁ ଖାଇଦେଲେ; ଅଠାସି ଶହ ଅନ୍ୟ ତପସ୍ବୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଅରଣ୍ୟରେ ହତ୍ୟା ହେଲେ। ଚ୍ୟବନଙ୍କ ପବିତ୍ର ତପୋବନକୁ ଗଲେ, ଯେଉଁଠି ଦ୍ୱିଜ ଋଷିମାନେ ବସୁଥିଲେ, ସେଠାରେ ଫଳ ଓ କନ୍ଦ ଭୋଜନ କରୁଥିବା ଏକ ଶତ ତପସ୍ବୀଙ୍କୁ ଦାନବମାନେ ଭକ୍ଷଣ କଲେ। ଏହିପରି ରାତିରେ ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ କରି, ଦିନେ ଅରଣ୍ୟକୁ ପ୍ରବେଶ କରୁଥିଲେ; ବରଦ୍ୱାଜଙ୍କ ତପୋବନକୁ ଗଲେ, ଯେଉଁଠି ନିୟମିତ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ଋଷିମାନେ ବସୁଥିଲେ। ସେଠାରେ, ବାୟୁ ଓ ଜଳ ଭୋଜନ କରୁଥିବା ବିଶି ତପସ୍ବୀଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କଲେ; ଏହିପରି ଦାନବମାନେ ଦିନେ ଦିନେ ତପସ୍ବୀମାନେ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରି, ତାଙ୍କୁ ଭକ୍ଷୟାନ୍ନ କରୁଥିଲେ। ରାତିରେ, ନିଜ ବଳରେ, ସେମାନେ ଚାରିପାଖେ ଘୁରୁଥିଲେ; ଏହିପରି କ୍ରମେ ଅନେକ ତପସ୍ବୀ ଦଳକୁ ହତ୍ୟା କଲେ। କିନ୍ତୁ, ରାଜନ୍, ଲୋକେ ଏହି ଦୁଃଖ ଜାଣିପାରିଲେ ନାହିଁ; ବେଦ ପାଠ ନ ହେଉଥିଲା, 'ସ୍୵ାହା', 'ସ୍୵ଧା' ଧ୍ୱନି ନ ହେଉଥିଲା, ଯଜ୍ଞ ଉତ୍ସବ ବନ୍ଦ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ସମସ୍ତ ଜଗତ କାଳକେୟମାନଙ୍କ ଭୟରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖିତ ହୋଇପଡ଼ିଥିଲା; ଏହିପରି ଭାବେ ଲୋକମାନେ ବିନାଶ ହେଉଥିଲେ। ଭୟାକୁଳ ହୋଇ, ନିଜ ପ୍ରାଣ ବଞ୍ଚାଇବାକୁ, ଲୋକେ ଦଶ ଦିଗକୁ ପଳାଇଗଲେ; କିଛି ଗୁହାରେ ଲୁଚିଗଲେ, ଅନ୍ୟମାନେ ଦ୍ୱିଜ ଋଷି ଥିଲେ।