ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଆଦେଶାନୁସାରେ, ଦେବତାମାନେ ଦଧୀଚି ଋଷିଙ୍କ ଅସ୍ଥିରୁ ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର, ଦୃଢ଼ ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ବଜ୍ର ତିଆରି କରିବା ପାଇଁ ଚାହିଲେ, ଯାହା ବିଶ୍ୱପ୍ରସିଦ୍ଧ ଅସ୍ତ୍ର ଭାବରେ ପରିଚିତ ଓ ଶତ୍ରୁ ନାଶକ ଥିଲା। ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ, “ଏହି ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ଶତକ୍ରତୁ ଭୃତ୍ରକୁ ବଧ କରିବେ; ମୁଁ ତୁମକୁ ସମସ୍ତ କଥା କହିଦେଲି, ଏହିପରି ହେଉ।” ଏହିପରେ, ଦେବତାମାନେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଦଧୀଚିଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଯାଉଥିଲେ। ସରସ୍ୱତୀ ନଦୀର ପାରେ, ନନା ପ୍ରକାର ଗଛ-ଲତା ଓ ମଧୁମକୁ ଗୁଞ୍ଜରଣରେ ଭରିଥିବା, ସାମଗାନର ଧ୍ୱନିରେ ମନେ ହେବା ଏକ ଶାନ୍ତ ଏବଂ ସୁନ୍ଦର ପ୍ରକୃତିରେ ସେମାନେ ପହଞ୍ଚିଲେ। ଏଠାରେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ପଶୁପକ୍ଷୀ, କୋଉଁ ଓ ଜୀବକ ଚିଡ଼ିଆ ଚିତ୍କାର ଦେଉଥିଲେ; ମହିଷ, ବନଶୁକର, ହରିଣ ଓ ନୀଳଗାୟ ଘୁରୁଥିଲେ। ଏଠାରେ-ସେଠାରେ ବଘ ଭୟ ନକରୁଥିବା ହାତୀମାନେ ମୁଣ୍ଡ ଓ ସୁଣ୍ଡ ଉଠାଇ ଏପଟ-ସେପଟ ଚାଲିଯାଉଥିଲେ। ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ମୃଗମାନେ ଓ ସିଂହ-ବଘ ଚିତ୍କାରରେ ପ୍ରାକୃତିକ ଧ୍ୱନି ଗଞ୍ଜିଉଥିଲା। ପାହାଡ଼ ଗୁହା ଓ ଖଣ୍ଡରେ ଲୁଚିଥିବା ମୟୂରମାନେ ମଧୁର କୁହୁକରେ ଅଞ୍ଚଳକୁ ମନୋହର କରିଥିଲେ। ଏଭଳି ଶ୍ରୀମୟ ଓ ସ୍ୱର୍ଗ ସମାନ ଆଶ୍ରମରେ ଦେବମାନେ ଦଧୀଚିଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ସେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରଭାରେ ଜ୍ଵଳମାନ ଥିଲେ। ଚାରିହସ୍ତୀ, ଲକ୍ଷ୍ମୀ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ଦଧୀଚିଙ୍କ ପାଖରେ ଦେବମାନେ ଶିର ନମାଇ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଆଦେଶ ଅନୁଯାୟୀ ଅନୁଗ୍ରହ ଅର୍ଥାତ୍ ବର ମାଗିଲେ। ଦଧୀଚି ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ କହିଲେ, “ହେ ଦେବଗଣ, ଆଜି ମୁଁ ତୁମ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଯାହା ଦରକାର କରିବି, ନହେଲେ ଏହି ଦେହ ତ୍ୟାଗ କରିଦେବି।” ଏହିପରି କହି, ସେ ତୁରନ୍ତ ଦେହ ତ୍ୟାଗ କଲେ। ଦେବମାନେ ଓ ଇନ୍ଦ୍ର ସେଉଁଠାରୁ ତାଙ୍କ ଅସ୍ଥି ନେଇଲେ। ସମସ୍ତ ଦେବତା ଆନନ୍ଦରେ ଚମକିଉଠି, ବିଜୟ ଲାଗି ତ୍ୱଷ୍ଟାଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ ଓ ଅନୁରୋଧ କଲେ। ତ୍ୱଷ୍ଟା ଖୁସି ହୋଇ, ଦୃଢ଼ ଓ ଭୟଙ୍କର ବଜ୍ର ତିଆରି କଲେ ଓ କହିଲେ, “ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଆଜି ଦେବତାଙ୍କ ଭୟଙ୍କର ଶତ୍ରୁକୁ ନଶ୍ୱନ କର।” “ଶତ୍ରୁ ଓ ତାଙ୍କ ସେନାକୁ ବଧ କରି, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସ୍ୱର୍ଗରେ ଆନନ୍ଦରେ ରାଜ୍ୟ କର।” ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ପୁରନ୍ଦର (ଇନ୍ଦ୍ର) ଆନନ୍ଦ ଓ ଭକ୍ତି ସହିତ ବଜ୍ର ଗ୍ରହଣ କଲେ। ବଜ୍ର ଧାରଣ କରି ଓ ଦେବମାନେ ସମ୍ମାନ କରି, ସେ ବିଶ୍ୱର ଓ ପୃଥିବୀର ମଧ୍ୟ ଅବରୋଧ କରୁଥିବା ଭୃତ୍ରଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ, ପାହାଡ଼ ପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଶରୀର ଓ ଶସ୍ତ୍ରଧାରୀ କାଳକେୟମାନେ ଭୃତ୍ରଙ୍କୁ ଚାରିପଟେ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ। ତା’ପରେ ଦେବ ଓ ଦାନବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଯାହା ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ କ୍ଷଣଭର ପାଇଁ ଭୟଭୀତ କରିଦେଲା। ବୀରମାନଙ୍କ ହସ୍ତ ଉପରେ ତଳୱାର ଉଠିଲା, ଏବଂ ଶରୀର ଛିନ୍ନ ହେବାର ଶବ୍ଦ ଭୟଙ୍କର ହେଲା। ମୁଣ୍ଡମାନେ ଆକାଶରୁ ଭୂମିକୁ ପଡ଼ିଲେ, ଭୂମି ତାଳପତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଢାକା ହୋଇଥିବା ପରି ଲାଗିଲା। ସୁନା ଅଭୂଷଣ ଧାରଣ କରି, ଲୋହା ଗଦା ଧରିଥିବା କାଳକେୟମାନେ ଦେବମାନେ ଉପରେ ଅଗ୍ନିରେ ଜଳିଯାଉଥିବା ଗଛ ପରି ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଦେବମାନେ ସେମାନଙ୍କ ଗତିରେ ବିରୋଧ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ; ଭୀତିରେ ଭାଗିଗଲେ। ଦେବମାନେ ଭୟରେ ପଳାଇଯିବାକୁ ଦେଖି, ଭୃତ୍ର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଉଥିବାରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଅତି ଦୁଃଖିତ ହେଲେ। ଏହା ଦେଖି, ଶାଶ୍ୱତ ବିଷ୍ଣୁ ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସଞ୍ଚାର କଲେ, ଯାହାରେ ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି ବଢ଼ିଗଲା। ଦେବମାନେ ଏବଂ ଶୁଦ୍ଧ ବ୍ରହ୍ମର୍ଷିମାନେ ମଧ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ନିଜ ଶକ୍ତି ଦେଲେ। ବିଷ୍ଣୁ, ଦେବ ଓ ମହାର୍ଷିଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଅତିଶୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲେ। ଦେବେଶ୍ୱର ଏତେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେବାକୁ ଦେଖି, ଭୃତ୍ର ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନା କଲେ; ତାଙ୍କ ଚିତ୍କାରରେ ପୃଥିବୀ, ଦିଗ, ଆକାଶ, ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ପାହାଡ଼ମାନେ କମ୍ପିତ ହେଲେ। ମହେନ୍ଦ୍ର ଭୟଭୀତ ଓ ବିପାକ୍ରାନ୍ତ ହୋଇ, ଏହି ଭୟଙ୍କର ଚିତ୍କାର ଶୁଣି, ତାଙ୍କ ମହାବଜ୍ର ଭୃତ୍ରଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ବଜ୍ର ଘାତରେ ଭୃତ୍ର ସୁନା ମାଳା ଧାରଣ କରି, ବଡ଼ ଧ୍ୱନି ସହ କ୍ଷିଣ୍ଡ ହୋଇ ପଡ଼ିଗଲେ, ଯେପରି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ହସ୍ତରୁ ମନ୍ଦର ପାହାଡ଼ ଖସିଯାଇଥିଲା। ଦାଇତ୍ୟମାନଙ୍କ ମୁଖ୍ୟ ଭୃତ୍ର ବଧ ହେବା ପରେ, ଭୟରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଏକ ଝିଲିକା ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କରି ପଳାଇଗଲେ, କାରଣ ସେ ବଜ୍ର ଛାଡ଼ିଦେଇଥିବା ପରେ ଭୃତ୍ର ବଧ ଦେଖିନଥିଲେ। ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ ଆନନ୍ଦ ଓ ହର୍ଷରେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ; ଅନ୍ୟ ଦାଇତ୍ୟମାନେ ଭୃତ୍ର ବଧରେ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, ଦେବମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସିଘ୍ର ହତ ହେଲେ। ଏହି ମହାସୁରମାନେ, ଦେବମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ହତ ହୋଇ, ବାୟୁପରି ଦୃତ ଗତିରେ ଭୟରେ ସମୁଦ୍ରରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏହି ଅପାର ସମୁଦ୍ର ମତ୍ସ୍ୟ ଓ ମଣିମାଳାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା, ସେଠାରେ ସେମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ବିଭିନ୍ନ ଉପାୟ ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଦେବଶକ୍ତିରେ ଦଗ୍ଧ ଓ ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ସେମାନେ ଏହି ତିନି ଲୋକର ନାଶ ଉପାୟ ନିଷ୍ପତ୍ତି କଲେ; ତାଙ୍କ ମନରେ ଭୟଙ୍କର ଚିନ୍ତା ଉଦ୍ଭବିତ ହେଲା। ସେମାନେ ଭାବିଲେ, “ଯେଉଁମାନେ ତପସ୍ୟା ଓ ଜ୍ଞାନରେ ନିପୁଣ, ସେମାନେ ପ୍ରଥମେ ନଶ୍ୱନ ହେବା ଦରକାର, କାରଣ ସମସ୍ତ ଜଗତ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଅଟୁଟ ଅଛି; ତେଣୁ ତପସ୍ୟାର ନାଶ ଦ୍ରୁତ କର।” “ପୃଥିବୀରେ ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ତପସ୍ୱୀ ଓ ଧର୍ମଜ୍ଞ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଶୀଘ୍ର ବଧ ହେଉ; ସେମାନଙ୍କ ନାଶେ ଜଗତ ମଧ୍ୟ ନଶ୍ୱନ ହେବ।” ଏପରି ଭାବି, ସମସ୍ତ ଦୁଷ୍ଟ ଦାନବ ତରଙ୍ଗିତ ସମୁଦ୍ର ଭିତରେ, ବରୁଣଙ୍କ ମଣିମୟ ନିବାସରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଲେ। ସେଠାରେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ, ତିନି ଲୋକର ନାଶ ଉପାୟ ଚିନ୍ତା କଲେ। ଏହି ଦୁଷ୍ଟମାନେ ରାତିରେ ଶତ୍ରୁତା ଭରି, ଆଶ୍ରମ ଓ ତୀର୍ଥରେ ବସୁଥିବା ଋଷିମାନଙ୍କୁ ଖାଇଦେଲେ। ବସିଷ୍ଠଙ୍କ ଆଶ୍ରମରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଏହି ଦୁଷ୍ଟମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅଭକ୍ଷିତ ହେଲେ; ଅନ୍ୟ ଅଠାଠି ହଜାର ଏଠରେ ତପସ୍ବୀ ମଧ୍ୟ ପ୍ରାଣ ହରାଇଲେ।