ହେ ରାଜନ୍, ଏବେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଏଠାରେ ଥିବା ପବିତ୍ର ଆଶ୍ରମଗୁଡିକ ବିଷୟରେ କହିବି, ସାବଧାନ ହୋଇ ଶୁଣ। ଏଠି ମହାମୁନି ଅଗସ୍ତ୍ୟ ତାଙ୍କର ଆଶ୍ରମ ସ୍ଥାପନା କରିଥିଲେ, ଯାହା ଦେବତାମାନେ ସମାନ ମାନ୍ୟତା ଦେଇଥିଲେ। ବହୁତ ପୂର୍ବରୁ ଏଠି ଏକ ସପ୍ତରଷିଙ୍କ ଆଶ୍ରମ ଥିଲା, ଯାହା ଦେବମାନେ ସମ୍ମାନ କରୁଥିଲେ, ଏଉଁ ସହିତ ବ୍ରହ୍ମର୍ଷି ଓ ମନୁମାନଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆଶ୍ରମ ମଧ୍ୟ ଏଠି ବିଦ୍ୟମାନ ଥିଲା। ଏଉଁ ସ୍ଥାନରେ ଯଜ୍ଞ ପର୍ବତର ତଳେ ନାଗମାନଙ୍କର ଏକ ଅତି ଆନନ୍ଦମୟ ନଗର ଅଛି, ଏଉଁ ସହିତ ଅଗସ୍ତ୍ୟ ମୁନିଙ୍କର ଅପୂର୍ବ ଶକ୍ତି ଏଠି ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ଏବେ ମୁଁ ତୁମକୁ ସଂକ୍ଷେପରେ ତାଙ୍କର କଥା କହିବି, ଭଳିଭାବେ ଶୁଣ। କୃତୟୁଗରେ, ଦାନବମାନେ ଯୁଦ୍ଧର ଅହଂକାରରେ ମଦମସ୍ତ ହୋଇ ଉଠିଲେ। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କାଳେୟ ନାମକ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଦଳ ଥିଲା, ସେମାନେ ବୃତ୍ରଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ ନେଇ ଦେବମାନେଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ଏହା ଦେଖି ଦେବମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଚିନ୍ତିତ ହୋଇ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ ଏବଂ ହାତ ଜୋଡି ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୁଁ ସବୁ କିଛି ଜାଣେ, ତୁମେ କ’ଣ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ, ମୁଁ ଉପାୟ କହିଅଛି—ଏହି ଉପାୟରେ ତୁମେ ବୃତ୍ରଙ୍କୁ ବଧ କରିପାରିବ। ଏଠିକୁ ଏକ ମହାମୁନି ଦଧୀଚି ନାମକ ଅଛନ୍ତି, ତାଙ୍କଠାରେ ଯାଇ ସମସ୍ତେ ଏକ ଦାନ ମାଗ। ସେ ଧର୍ମାତ୍ମା ମନୁଷ୍ୟ ଖୁସି ହୋଇ ତୁମକୁ ଏହି ଦାନ ଦେଇଦେବେ। ତିନି ଲୋକର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ତାଙ୍କର ଅସ୍ଥି ଦାନ ମାଗ। ସେ ତାଙ୍କ ଦେହ ତ୍ୟାଗ କରି ଅସ୍ଥି ଦେଇଦେବେ। ତାଙ୍କ ଅସ୍ଥିରୁ ଏକ ଦିବ୍ୟ, ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ଦୃଢ଼ ବଜ୍ର ତିଆରି କର। ଏହି ବଜ୍ର ଏକ ଦୁର୍ଜୟ ଅସ୍ତ୍ର ହେବ, ଯାହା ବଡ଼ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରିପାରିବ। ଏହି ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ଶତକ୍ରତୁ ଇନ୍ଦ୍ର ବୃତ୍ରଙ୍କୁ ବଧ କରିବେ। ଏହିପରି ମୁଁ କହିଲି, ଏହିଭଳି କର।" ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଏହି ଉପଦେଶ ପାଇଁ ଦେବମାନେ ତାଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଇ ଶତକ୍ରତୁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଦଧୀଚିଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଯିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ସରସ୍ୱତୀ ନଦୀର ପାରେ, ବିଭିନ୍ନ ବୃକ୍ଷ ଓ ଲତା ଦ୍ୱାରା ଢାକା, ମଧୁମକ୍ଷିକାର ଗୁଞ୍ଜନ ଧ୍ୱନିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ସେଠି ସାମଗାୟକଙ୍କ ସଙ୍ଗୀତ ଶୁଣୁଥିବା ପରି ଲାଗୁଥିଲା। ଏଠି ନିବାସ କରୁଥିବା ପଶୁପକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ଚିତ୍କାର କୋଉ ଓ ଜୀବକ ପକ୍ଷୀଙ୍କ ଡାକ ସହିତ ମିଶିଯାଉଥିଲା, ଏଉଁ ସହିତ ମହିଷ, ବନଶୁକର, ହରିଣ ଓ କ୍ରୁମ୍ବ ମୃଗ ମଧ୍ୟ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। କେଉଁଠି କେଉଁଠି ହାତୀ ଓ ଦନ୍ତି ମାନେ ବାଘ ଭୟ ନ କରି, ଚୁଆଁ ଓ ମୁହଁ ଖୋଲି ଘୁରୁଥିଲେ। ସେଠି ଚାରିପାଖରେ ପଶୁମାନଙ୍କ ଖେଳାଳି ଧ୍ୱନି ଓ ସିଂହ, ବାଘଙ୍କ ଗର୍ଜନ ଶୁଣାଯାଉଥିଲା। ପାହାଡ଼ ଗୁହା ଓ ଗଭୀର ଗ୍ରୋଭରେ ଲୁଚିଥିବା ମୟୂରମାନେ ତାଙ୍କର ମଧୁର କୁହୁକି ଏହି ଅଞ୍ଚଳକୁ ମନୋହର କରି ଦେଇଥିଲେ। ଏପରି ସୁନ୍ଦର ପରିବେଶ ମଧ୍ୟରେ ଦେବମାନେ ଦଧୀଚିଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଯାହା ସ୍ୱର୍ଗ ସମ୍ମାନ ଉଜ୍ୱଳ ଥିଲା। ସେଠି ଦଧୀଚି ମୁନି ସୂର୍ୟପ୍ରଭା ଭଳି ଉଜ୍ୱଳ ଦେହରେ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ଚାରିଭୁଜା ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ପରି ଅଲୋକିକ ଅଭା ଥିଲା। ଦେବମାନେ ତାଙ୍କ ପାଦେ ନମସ୍କାର କରି, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଅନୁଯାୟୀ ଦାନ ମାଗିଲେ। ଦଧୀଚି ମୁନି ଏହା ଶୁଣି ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ଦେବମାନେଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଆଜି ମୁଁ ତୁମେ ଯାହା ଭଲ ବୋଲ, ତାହା କରିବି, ନହେଲେ ଏହି ଦେହ ତ୍ୟାଗ କରିଦେବି।” ଏଭଳି କହି ସେ ତୁରନ୍ତ ଦେହ ତ୍ୟାଗ କରିଦେଲେ। ଦେବମାନେ ଓ ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କ ଅସ୍ଥି ନେଇ ନିଜ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପାଇଁ ଚାଲିଗଲେ। ଏହାପରେ ଦେବମାନେ ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ ଟ୍ୱଷ୍ଟୃଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ବିଜୟ ପାଇଁ ଅନୁରୋଧ କଲେ। ଟ୍ୱଷ୍ଟୃ ଖୁସି ହୋଇ, ଦଧୀଚିଙ୍କ ଅସ୍ଥିରୁ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବଜ୍ର ତିଆରି କଲେ ଏବଂ କହିଲେ, “ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଆଜି ଦେବମାନେଙ୍କ ଭୟଙ୍କର ଶତ୍ରୁକୁ ନଶ୍ଟ କର। ଶତ୍ରୁ ଓ ତାଙ୍କ ଦଳକୁ ବଧ କରି ସ୍ୱର୍ଗରେ ଆନନ୍ଦରେ ରାଜ୍ୟ କର।" ଟ୍ୱଷ୍ଟୃଙ୍କ ଏହି ବାକ୍ୟ ଶୁଣି ପୁରନ୍ଦର ଇନ୍ଦ୍ର ଆନନ୍ଦ ଓ ଭକ୍ତି ସହିତ ବଜ୍ର ଗ୍ରହଣ କଲେ। ବଜ୍ର ଧାରଣ କରି ଦେବମାନେଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ସେ ବୃତ୍ରଙ୍କ ଦିଗକୁ ଗଲେ, ଯିଏ ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ଅଟକାଇ ଦାଉଁଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଚାରିପାଖରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ପାହାଡ଼ ପରି ଦୃଢ଼ ଶରୀର ଥିବା କାଳକେୟ ଦାନବମାନେ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ଭାବେ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ। ତାପରେ ଦେବମାନେ ଓ ଦାନବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଯାହା ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଭୟଭୀତ କରିଦେଲା। ବୀରମାନଙ୍କ ହାତରେ ତଳୱାର ଉଠି ଗଲା, ଅସ୍ତ୍ରବର୍ଷା ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଏବଂ ମୃତ୍ୟୁ ଅଙ୍ଗନାରେ ଶବ ଛିଣ୍ଡିଗଲା। ଶିରମାନେ ଆକାଶରୁ ପୃଥିବୀକୁ ପଡ଼ିଲା, ମାନେ କି ପ୍ରଥିବୀ ତାଳଗଛ ଦ୍ୱାରା ଢାକାଯାଇଛି। କାଳକେୟମାନେ ସୁନାର କବଚ ପିନ୍ଧି, ଲୋହାର ଗଦା ଧାରଣ କରି, ଦେବମାନେଙ୍କ ଉପରେ ଦାହିଯାଇଥିବା ଜଙ୍ଗଲ ଗଛ ଭଳି ଆଗ୍ରସର ହେଲେ। ଦେବମାନେ ସେମାନଙ୍କ ଏକତ୍ରିତ ଓ ଦ୍ରୁତ ଆକ୍ରମଣ ସହିପାରିଲେ ନାହିଁ, ଭୟରେ ଭାଗିଗଲେ। ଦେବମାନେଙ୍କୁ ଭୟରେ ପଳାଉଥିବା ଦେଖି, ଶତାକ୍ଷ ଇନ୍ଦ୍ର ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ, କାରଣ ବୃତ୍ର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇଯାଉଥିଲେ। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଏହି ଦୁଃଖ ଦେଖି, ଅବିନାଶୀ ବିଷ୍ଣୁ ନିଜ ଶକ୍ତି ତାଙ୍କ ଶରୀରରେ ପ୍ରବେଶ କରାଇଲେ, ଯାହାରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲେ। ଦେବମାନେ ଏବଂ ପବିତ୍ର ବ୍ରହ୍ମର୍ଷିମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ନିଜ ଶକ୍ତି ଦେଇ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କରିଦେଲେ। ଏଭଳି ବିଷ୍ଣୁ, ଦେବମାନେ ଓ ମହାମୁନିମାନଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରବଳ ହେଲେ। ଦେବରାଜ ଏତେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେବା ଦେଖି ବୃତ୍ର ଭୟଙ୍କର ଦ୍ୱନିରେ ଗର୍ଜିଲେ, ଯାହାରେ ପୃଥିବୀ, ଦିଗ, ଆକାଶ, ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ପାହାଡ଼ କମ୍ପିତ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ଏହି ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ ଶୁଣି ମହେନ୍ଦ୍ର ଭୟାନ୍ବିତ ହୋଇ, ତାଙ୍କ ବଡ଼ ବଜ୍ର ବୃତ୍ରଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଝାପି ମାଡ଼ିଦେଲେ।