ଏହି ଉପଖ୍ୟାନରେ, କିର୍ତ୍ତିମୁଖ ଭୟଙ୍କର ଭୋକରେ ପୀଡିତ ହୋଇ, ସମସ୍ତଠାରେ ବଞ୍ଚିତ ହେବା ପରେ ତାଙ୍କର ଅଦ୍ଭୁତ କୃତ୍ୟ ଓ ଭଗବତି ଭକ୍ତିକୁ ଦେଖି, ଭଗବାନ ତାଙ୍କୁ ବଡ ଖୁସି ହେଲେ। ଶିବ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ତୁମେ ସଦା ମୋ ମନ୍ଦିରରେ ବସିଥିବା। ଯେଉଁଠାରେ ମୋ ଆଳୟରେ ତୁମ ପ୍ରସଙ୍ଗ ଉଲ୍ଲେଖ ହେବ ନାହିଁ, ସେ ସେଠାରେ ଶୀଘ୍ର ଅବନତି ପାଇବ।" ଏହି ଭାବରେ କହି ଶିବ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ, ଏବଂ ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଦେବତାମାନେ ଶିବଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ପୁଷ୍ପ ବୃଷ୍ଟି କଲେ। ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ଶିବଙ୍କ ସଭାରେ ଏହି ଅଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଘଟଣା ଦେଖି ବି ସ୍ୱର୍ଭାନୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ, ଭଗବାନଙ୍କୁ ପୁନି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: "ହେ ଭବ, ଯେଉଁଠାରେ ତୁମେ ନିଜେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିଗ୍ରହୀତ ଓ ଯୋଗୀମାନେ ଯାଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି, ସେଠାରେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡିକିମ୍ବା ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଉପକରଣ କିପରି ତୁମକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରିପାରିବ? ତୁମେ ସମସ୍ତ ଲୋକପାଳଙ୍କର ପୂଜା ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, କାହାକୁ ତୁମେ ଦେଖ ନାହାଁତି, କାହାକୁ ପୂଜା କର ନାହାଁତି। ଏହି ଭଳି ଏକ ମହାନ୍ଥ ଭଗବାନ ହୋଇ, ତୁମେ କିପରି ଭିକ୍ଷା ମାଗିବାକୁ ବିଶ୍ୱରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲ? ତୁମେ ଗୌରୀଙ୍କୁ ଲୁଚାଇଛ, ଏହି ଯୋଗୀଶ୍ୱର, ତାଙ୍କୁ ମୋତେ ଦିଅ। ଏବେ ତୁମେ ତୁମ ସନ୍ତାନ ସ୍କନ୍ଦ ଓ ଲମ୍ବୋଦର ସହିତ ଭିକ୍ଷାପାତ୍ର ନେଇ ଘରେ ଘରେ ଚାଲ।" ଏଭଳି ବିଭିନ୍ନ ଭାବରେ ରାହୁ ଭଗବାନଙ୍କୁ କହିଲେ, କିନ୍ତୁ ଭଗବାନ ଶିବ ଏହି କଥାକୁ ଶୁଣି କିଛି ଉତ୍ତର ଦେଲେ ନାହିଁ। ତାପରେ ରାହୁ, ଶିବଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି, ନନ୍ଦିଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କରି କହିଲେ: "ତୁମେ ମନ୍ତ୍ରୀ ଓ ସେନାପତି, ଚିହ୍ନଧାରୀ ଭୟାନକ ମୁହଁ ଥିବା। ଏଭଳି ଅନ୍ୟାୟ କାମ କରିଛ, ତୁମକୁ ଶାସ୍ତି ମିଳିବା ଉଚିତ। ନାହିଁଲେ କ୍ରୋଧରେ ତୁମେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପରି ଯୁଦ୍ଧରେ ବିନାଶ ପାଇବ।" ନନ୍ଦି ଏହି କଥା ଶୁଣି ଭଗବାନଙ୍କୁ ସୂଚନା ଦେଲେ, ଏବଂ ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀଙ୍କ ଭୃକୁଟି ଇଶାରାରୁ ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ବୁଝିଲେ। ପ୍ରଣାମ କରି ଗଣନାୟକ ନନ୍ଦି, ରାହୁଙ୍କୁ ପଠାଇଦେଲେ, ଏବଂ ଜାଲନ୍ଧରଙ୍କଠାରେ ପହଞ୍ଚି ସ୍ୱର୍ଭାନୁ ଓ ମୋହିନୀ ରୂପ ଗୌରୀଙ୍କ ବିଷୟରେ ସବୁ ଘଟଣା ଖୋଲି କହିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ନାରଦ କହିଛନ୍ତି, ନାରାୟଣ ତାଳପତ୍ର ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ଦ୍ୱିତୀୟ ସହଚର ହାତରେ ଫଳ ଧରି ଆସିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, କାମଦୂତୀ ମୃଗନୟନା ଦୁଃଖିତ ହୋଇ କାନ୍ଦୁଥିଲେ। ତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଦୁଇଁ ଜଣେ ତାଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ବନା ଦେଲେ, "ଭୟ କରିନାହ, ଶୁଭେ, ଆମେ ତୁମକୁ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ଆସିଛୁ। ଏହି ଭୟାନକ ବନରେ, ଯେଉଁଠି ଦୁଷ୍ଟମାନେ ଘୁରୁଛନ୍ତି, କିପରି ପ୍ରବେଶ କଲ?" ଏଭଳି ମୃଦୁ ଶବ୍ଦରେ ତାଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ କରି, ମାଧବ ଦାନବକୁ କହିଲେ, "ଏହି ମୃଦୁ ଅଙ୍ଗ ଓ ମାନ୍ୟ ହସ ଥିବା ନାରୀକୁ ତୁମ ଦୁଷ୍ଟ ଆଚରଣରୁ ମୁକ୍ତ କର।" "ହେ ଦୁଷ୍ଟ, କ’ଣ କରିବାକୁ ଯାଉଛ? ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିକୁ ତୁମ ଭୋଜନ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ? ଧର୍ମର ଶକ୍ତିରେ ଏହି ପୃଥିବୀର ଶୋଭା ଶେଷ ହେଉ, ଆଜି ସଂସାର ଅନ୍ଧକାର ହେଉ, କାମଙ୍କ ଅହଂକାର ଭଙ୍ଗ ହେଉ। ବନରେ ବୃନ୍ଦାଙ୍କୁ ମାରି ତୁମେ କ’ଣ କାମ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ? ତେଣୁ ଶୀଘ୍ର ଏହି ସୁଖ ନିବାସ ଦେବୀକୁ ଛାଡ଼।" ହରିଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି ଦାନବ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ କହିଲା, "ତୁମେ ଯଦି ସକ୍ଷମ, ତେବେ ଆଜି ମୋର ହାତରୁ ତାଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କର।" ମାଧବ ଏହି କଥା କହିବା ସାଥି ସାଥି, ତାଙ୍କ କ୍ରୋଧ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦାନବ ତୁରନ୍ତ ଭସ୍ମ ହେଲା, ବୃନ୍ଦା ଦୂରେ ରହିଗଲେ। ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣା ପରେ, ବିଶ୍ୱନାଥଙ୍କ ମାୟାରେ ବିମୂଢ଼ ହୋଇ ବୃନ୍ଦା କହିଲେ, "କିଏ ତୁମେ, ଦୟାର ସାଗର, ଯେଉଁଠାରେ ମୋତେ ରକ୍ଷା କଲେ?" "ମୋ ଦେହ ଓ ମନ ଯନ୍ତ୍ରଣା, ତପସ୍ୟାର ଦାହ, ତୁମ ମୃଦୁ କଥା ଓ ଦାନବ ବିନାଶରେ ଶମିତ ହୋଇଯାଇଛି।" "ମୃଦୁ ହୃଦୟ ତପସ୍ବୀ, ତୁମ ଆଶ୍ରମରେ ମୁଁ ତପସ୍ୟା କରିବି।" ତପସ୍ବୀ କହିଲେ, "ମୁଁ ଭରଦ୍ୱାଜଙ୍କ ପୁତ୍ର, ଦେବଶର୍ମା ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ସମସ୍ତ ଭୋଗ ତ୍ୟାଗ କରି ଏହି ଭୟାନକ ବନକୁ ଆସିଛି। ଏହି ଚିକ୍ନାନାକ ଶିଷ୍ୟ ସହିତ ଏଠି ରହୁଛି, ଆଉ ମୋର ଅନେକ ଶିଷ୍ୟ ଅଛନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ଇଚ୍ଛାମତେ ରୂପ ଧାରଣ କରିପାରନ୍ତି। ଯଦି ତୁମେ ମୋ ଆଶ୍ରମରେ ତପସ୍ୟା କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କର, ତେବେ ଆସ, ଆଉ ଏଠି ରାଜାଠାରୁ ଦୂର ଅନ୍ୟ ବନକୁ ଚଳିଯିବା।" ଏଭଳି କହି, ହରି ରାଜମହିଳାଙ୍କୁ ନେଇ ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ଚାଲିଗଲେ; ରାଜା ଧୀରେ ଧୀରେ ଭୂତପିଶାଚ ଭରିତ ବନକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ବୃନ୍ଦା ଅଶ୍ରୁପୂର୍ଣ୍ଣ ନୟନେ ତାଙ୍କ ପଛରେ ପଛରେ ଚାଲିଲେ, ଏବଂ କାମଦୂତୀ ମଧ୍ୟ 'ମୋତେ ଅପେକ୍ଷା କର' ବୋଲି ଚାଲିଲେ। ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ବନରେ ଏକ ପାପୀ ଦୁଷ୍ଟ ଚରିତ୍ରର ବ୍ୟକ୍ତି ଜାଲ ପତିଲେ, ଯାହା ଶୀଘ୍ର ଜୀବଜନ୍ତୁରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା। ସେ ସେହି ଜାଲ ଉଠାଇ, ଧରା ପଡ଼ିଥିବା ପ୍ରାଣୀମାନେ ଛାଡ଼ିଦେଲା। ସେ ଶିକାରି ଦୁଇ ଜଣ ନାରୀକୁ ଦେଖି, କାମଦୂତୀଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମହିଳା, ତୁମ ସଖୀ ମୋ ପାଖକୁ ଆସି ମୋର ହାତ ଧରନ୍ତୁ।" ଏହି କଥା ଶୁଣି, ବୃନ୍ଦା ତାଙ୍କ ଅସୁନ୍ଦର ମୁହଁକୁ ଦେଖି ଭୟର ବାତାସରେ କମ୍ପିତ ହେଲେ, ସିନ୍ଧୁର ପ୍ରିୟା ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଭୟଭୀତ ହେଲେ। ସେ ନିଜ ସଖୀ ସହିତ ଦୁଃଖରେ ଦୌଡ଼ି ଚାଲିଗଲେ, ଦୁଇଁଜଣେ ଏକାଠି ଦୌଡ଼ି ତପସ୍ବୀମାନଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ପହଞ୍ଚିଗଲେ। ସେଠାରେ ତିନିଁଜଣେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିଲେ—ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଶରୀର ଥିବା ପକ୍ଷୀମାନେ ବିଭିନ୍ନ ଧ୍ୱନି କରୁଛନ୍ତି, ସୁବର୍ଣ୍ଣ କମଳ ଭରିଥିବା ଝିଅ ତଳା ସୁବର୍ଣ୍ଣ ମାଟି, ଦୁଧର ନଦୀ ଓ ମଧୁ ଝରୁଥିବା ଗଛ। ସେଠାରେ ଚିନୀର ଗଡ଼ି, ବିଭିନ୍ନ ମିଠା, ରସାଳ ଖାଦ୍ୟ ଓ ଅନେକ ଆଳଙ୍କାର ଥିଲା। ଦେବାସ୍ତ୍ର ଆକାଶରେ ଉଡ଼ୁଥିଲେ, ବନରେ ବାନରମାନେ ଖୁସିରେ ଲୁଡ଼ି କେଳି କରୁଥିଲେ। ବୃନ୍ଦା ଏକ ସୁନ୍ଦର ମଠରେ ଏକ ତପସ୍ବୀଙ୍କୁ ବେଢ଼ା ଚମକୁଥିବା, ତିନିଁ ଲୋକକୁ ଆଲୋକିତ କରୁଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ, ବାଘ ଚର୍ମରେ ବସିଥିବା ଦେଖିଲେ।