ସରସ୍ବତୀଙ୍କୁ ମିତ୍ର ଜୀବାନ୍ଧାରୀ ଜିଗ୍ୟାସା କରିଲେ, “ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ପୁଣି ଦେଖିବି; ଆପଣ କେଉଁଠିଯାଉଛନ୍ତି, ମୋ ମିତ୍ର?” ଏପରେ ଗଙ୍ଗା ମୃଦୁ କଥାରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ଯେତେବେଳେ ଆପଣ ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ଆସିବେ, ମୋତେ ଦେଖିବେ, ଶୁଭାଶୁଭ। ଦେବମାନେ ମୋତେ ଘେରି ରହିବେ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଆସିବି।” ଗଙ୍ଗା ଆଉ କହିଲେ, “ଏବେ ଆପଣ ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି, ଦୁଃଖକୁ ଛାଡ଼ନ୍ତୁ, ହସିଥିବା ଏକା। ମୁଁ ପବିତ୍ର ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରିଛି, ଆଉ ଆପଣ, ସରସ୍ବତୀ, ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରିଛନ୍ତି।” ସେଠାରେ, ଏକ ଶତ ପବିତ୍ର କାର୍ଯ୍ୟ ସ୍ନାନ ଓ ଦାନ ଦ୍ୱାରା ହୁଏ; ପିତୃପୂଜା ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ଦାନ ସଦା ସ୍ଥାୟୀ ହୁଏ। ଏଠାରେ, ଯେ ମାନବ ତିନି ଋଣରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ, ସେ ମୋକ୍ଷ ପଥରେ ଯାଇଥାଏ; ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଗଙ୍ଗା ପୁନି କହିଲେ, “ଆପଣ ପୁଣି ମୋ ସହିତ ମିଳିବେ; ନିଜ ନିବାସକୁ ଯାଆନ୍ତୁ, ଶୁଭାଶୁଭ, ଏବଂ ମୋତେ ସ୍ମରଣ କରନ୍ତୁ, ନିର୍ମଳ।” ଏହିଭଳି, ଯମୁନା, ରମଣୀୟ ଗାୟତ୍ରୀ ଓ ସାବିତ୍ରୀ ମଧ୍ୟ ସରସ୍ବତୀଙ୍କୁ ଏଭଳି ନିଜ ସହଚରୀକୁ ପଠାଇଲେ। ସରସ୍ବତୀ, ଶୁଭ ମନ ଧାରଣ କରି, ଦେବୀମାନେଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ନଦୀ ରୂପେ ଉତ୍ତଙ୍କ ଆଶ୍ରମରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ପ୍ଳକ୍ଷ ବୃକ୍ଷ ତଳରୁ ତାଙ୍କ ଆକୃତି ଛାଡ଼ି, ସରସ୍ବତୀ ଦେବମାନେଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ। ସେଠାରେ, ବିଷ୍ଣୁ ରୂପୀ ବୃକ୍ଷକୁ ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ ସମ୍ମାନ କରିଥିଲେ, ଦ୍ୱିଜମାନେ ତାହାର ଫଳ ଲାଗି ସେବା କରୁଥିଲେ। ଏହି ବୃକ୍ଷର ପ୍ରଶସ୍ତ ଶାଖା ଚାରିମୁହଁ ଚାରି ଦିଗରେ ଫେଳିଥିଲା; ତାହାର ମୂଳ ଗହ୍ୱରରେ ଅନେକ ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କ ଉପବନ ଥିଲା। ଦେବମାନେଙ୍କ ହୃଦୟ ଆନନ୍ଦିତ ହେବାର ଶବ୍ଦ ଶୁଣାଯାଉଥିଲା; ବୃକ୍ଷରେ ଫୁଲ ନଥିଲା, କିନ୍ତୁ ଫୁଲିଥିବା ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ସରସ୍ବତୀ ନଦୀ ରମଣୀୟ ଶୁଭ ଟିପି ଘୁଞ୍ଚିଥିବା ପ୍ରାକ୍ତନ ପ୍ରାଣୀ, ଚମ୍ପା ଓ ଜାସ୍ମିନ ଫୁଲ, ଏବଂ ଶୁଭ ଖେତକୀ ଫୁଲ ଦ୍ୱାରା ସଜିଥିଲା। କୋଇଲା ମାଳା ଭଳି, ଝାଳ ଫୁଲ ଭଳି ଫେନ, ସରସ୍ବତୀ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲେ, ଗଙ୍ଗାରେ ଶଶ ଅଥବା ପ୍ଳକ୍ଷ ବୃକ୍ଷ ଭଳି। ସରସ୍ବତୀ ଜଳରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଇ, ଜନାର୍ଦନଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଏହି ଅଗ୍ନି ଦିଅ; ମୁଁ ଦେବମାନେଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ପୂରଣ କରିବି।” ଏପରେ ବିଷ୍ଣୁ କହିଲେ, “ଆପଣ ଜଳାଇବାର ଭୟ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ ନାହିଁ; ଏହି ଅଗ୍ନିଦେବକୁ ଆପଣ ଛାଡ଼ିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।” ପଶ୍ଚିମ ସାଗରକୁ ସମୁଦ୍ର ଅଗ୍ନି ନେଇଯିବା ପାଇଁ, ଶୁଭାଶୁଭ, ଏଭଳି କରନ୍ତୁ; ଏପରେ ଆପଣ ଜଳକୁ ପହଞ୍ଚିବେ, ଶୁଭାଶୁଭ। ତାପରେ ଗୋବିନ୍ଦ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପାତ୍ରରେ ସମୁଦ୍ର ଅଗ୍ନିକୁ ରଖି, ସରସ୍ବତୀଙ୍କୁ ଦେଲେ। ସରସ୍ବତୀ, ଶୁଭ ନିତମ୍ଭା, ତାହାକୁ ନେଇ ପଶ୍ଚିମ ଦିଗକୁ ଗଲେ; ତାଙ୍କ ଗୁପ୍ତ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସରସ୍ବତୀ ପୁଷ୍କରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ସେଠାରେ, ସୀମା ପାହାଡ଼ରେ ଶୁଭ ନଦୀ ପ୍ରକଟ ହେଲେ; ବିଶାଳ ପୁଷ୍କର ବନ ଦେବମାନେ ଓ ସିଦ୍ଧମାନେ ଦ୍ୱାରା ପରିଚଳିତ ଥିଲା। ସେଠାରେ, ବ୍ରହ୍ମା ଚାରିପାଖରେ ଯଜ୍ଞ କରିଥିଲେ; ଆଗ୍ରଣୀ ଋଷିମାନେଙ୍କ ସଫଳତା ପାଇଁ ସରସ୍ବତୀ ବଡ଼ ନଦୀ ଆସିଥିଲେ। ବ୍ରହ୍ମା ଯେଉଁଠାରେ ଅଗ୍ନିକୁ ଯଜ୍ଞ କରିଥିଲେ, ସରସ୍ବତୀ ତାଙ୍କ ଜଳ ଦ୍ୱାରା ସେଉଁଠି ଭରିଥିଲେ ଏବଂ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ସେଠାରେ, ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ରରେ, ସରସ୍ବତୀ ପୁଷ୍କରରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ; ଏହି ଅଞ୍ଚଳ ଭରିବାକୁ ବାୟୁ, ଜଗତର ପ୍ରାଣ, କରିଥିଲେ। ସରସ୍ବତୀ, ଶୁଭ ଓ ପବିତ୍ର ନଦୀ, ସେଠାରେ ଦେବୀ ଭଳି ବସିଛନ୍ତି, ମାନବଙ୍କ ଦୁଷ୍କର୍ମକୁ ନାଶ କରିଥାଏ। ଯେଉଁଠି ଉତ୍ତମ କାର୍ଯ୍ୟ କରାଯାଏ ଓ ସରସ୍ବତୀକୁ ପୁଷ୍କରରେ ଦେଖାଯାଏ, ସେଉଁଠି ଦୁଷ୍ଟ ଅପତ୍ୟ ଆସିନଥାଏ। ଏଠି, ଯେଉଁ ମନୁଷ୍ୟ ଭକ୍ତି ସହିତ ସ୍ନାନ କରେ, ସେ ବ୍ରହ୍ମାର ଲୋକକୁ ପାଏ ଓ ବ୍ରହ୍ମା ସହିତ ଆନନ୍ଦ କରେ। ଏଠି, ଯେଉଁଠି ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଦହି ଦିଏ, ସେ ଅଗ୍ନିର ଲୋକକୁ ପାଏ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସୁଖ ଉପଭୋଗ କରେ। ଯେଉଁଠି ଭକ୍ତି ସହିତ ଦ୍ୱିଜକୁ ଉତ୍ତମ ବସ୍ତ୍ର ଦିଏ, ସେ ଦାନର ଦଶଗୁଣ ଫଳ ପାଏ। ଏଠି, ଶୁଭ ମନ ଧାରଣ କରି, ଜ୍ୟେଷ୍ଠ କୁଣ୍ଡରେ ସ୍ନାନ କରି ପିତୃପୂଜା କରିଥିବା ମନୁଷ୍ୟ ପିତୃମାନେଙ୍କୁ ନରକରୁ ଉଦ୍ଧାର କରିଥାଏ। ପବିତ୍ର ପିତୃକ୍ଷେତ୍ରରେ, ପବିତ୍ର ସରସ୍ବତୀ ଉପଲବ୍ଧ ହେଲେ, ଆଉ କେଉଁ ତୀର୍ଥ ଚାହିଁବା ଆବଶ୍ୟକ? ଏହିପରି ବ୍ରହ୍ମାପୁତ୍ର କହିଲେ। ଏହିପରି, ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କରି ଯେଉଁଫଳ ମିଳେ, ଏକବାର ଜ୍ୟେଷ୍ଠ କୁଣ୍ଡରେ ଡୁବିଲେ ସମସ୍ତ ଫଳ ମିଳେ। ଅଧିକ କଥା କହିବାକୁ ଆବଶ୍ୟକ ନାହିଁ; କ୍ଷେତ୍ର, ତୀର୍ଥ, ଶୁଭ ପଥ—ଏହି ତିନି ଉପଲବ୍ଧ କରିଥିବା ମନୁଷ୍ୟ ଉତ୍ତମ ପଦ ପାଏ। ଯେଉଁଠି ଯଥାସମୟରେ, କ୍ଷେତ୍ର ଓ ତୀର୍ଥରେ, ସ୍ନାନ, ପିତୃପୂଜା, ଦାନ କରାଯାଏ, ସେଉଁଠି ଅନନ୍ତ ସୁଖ ପାଏ। କାର୍ତ୍ତିକ ମାସରେ, ଶୁକ୍ଳ ପକ୍ଷରେ, ଚନ୍ଦ୍ର ସଜିଥିବା ବୈଶାଖରେ, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଗ୍ରହଣ ସମୟରେ, କୁରୁ ଭୂମିରେ— ଏହି କ୍ଷେତ୍ରମାନେ, ଉତ୍ତମ ଋଷିମାନେ ଉଲ୍ଲେଖ କରିଥିବା ତୀର୍ଥମାନେ, ପିତାମହ ବ୍ରହ୍ମା ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥରୁ ଏହାକୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କହିଥିଲେ। କାର୍ତ୍ତିକ ମାସର ମଧ୍ୟ କୁଣ୍ଡରେ ସ୍ନାନ କରି, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଧନ ଦିଏ, ସେ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ପାଏ। ଏହିଭଳି, ଅପର କୁଣ୍ଡରେ ଏଠି ଏକାଗ୍ରତା ସହିତ ସ୍ନାନ କରି, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଚାଉଳ ଦିଏ, ସେ ଶୀଘ୍ର ଅଗ୍ନିର ଲୋକକୁ ପାଏ ଏବଂ ୨୧ ପିଢି ସହିତ ଉତ୍ତମ ଫଳ ଉପଭୋଗ କରେ। ତେଣୁ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ପ୍ରୟାସରେ, ମନୁଷ୍ୟ ଶୁଭ ପୁଷ୍କରକୁ ଯିବାକୁ ନିଶ୍ଚୟ କରିବା ଉଚିତ। ପୂର୍ବ ସରସ୍ବତୀ ଯେଉଁଠି ପ୍ରବାହିତ, ପୁଷ୍କର ବନକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଶୁଭ ନିଶ୍ଚୟ, ସ୍ମୃତି, ବୁଦ୍ଧି, ବିବେକ ଓ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ କୃପା ଉପଲବ୍ଧ ହୁଏ।