ଏହି ସମୟରେ, ଶୁକ୍ର, ବୃହସ୍ପତି, ସମ୍ବର୍ତ୍ତ, ବୁଧ, ଶନି, ରାହୁ ଓ ସମସ୍ତ ଗ୍ରହମାନେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ପୂଜା କରୁଥିଲେ। ମାରୁତଗଣ, ବିଶ୍ୱକର୍ମା, ପିତୃଗଣ, ସୂର୍ୟ ଓ ସୋମ ମଧ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଉପାସନା କରିଥିଲେ। ଗାୟତ୍ରୀ, ଦୁର୍ଗତାରଣୀ, ସପ୍ତମୂର୍ତ୍ତି ବାଣୀ, ସମସ୍ତ ବର୍ଣ୍ଣ ଓ ନକ୍ଷତ୍ରମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରୁଥିଲେ। ଶାସ୍ତ୍ରର ସମସ୍ତ ଟିକା, ଦେହଧାରୀ ସମସ୍ତ, ମୁହୂର୍ତ୍ତ, କ୍ଷଣ, ଦିନ-ରାତି, ପକ୍ଷ, ମାସ ଓ ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞମାନେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ସହ ବିଶାଳ ଆତ୍ମା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ପୂଜା କରୁଥିଲେ। ଅନ୍ୟ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଦେବୀମାନେ—ଲଜ୍ଜା, କୀର୍ତ୍ତି, ଶ୍ରୀ, ତେଜ, ଧୃତି, କ୍ଷମା, ସମୃଦ୍ଧି, ଆଚାର, ଜ୍ଞାନ, ବୁଦ୍ଧି, ଶ୍ରୁତି, ସୃତି, ଧୈର୍ୟ, ଶାନ୍ତି, ପୋଷଣ ଓ କ୍ରିୟା—ଏବଂ ନୃତ୍ୟ-ଗୀତରେ ପାରଙ୍ଗତ ଦିବ୍ୟ ଅପ୍ସରାମାନେ ମଧ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ସେବା କରୁଥିଲେ। ଦେବମାତାମାନେ—ବିପ୍ରଚିତ୍ତି, ଶିବି, ଶଙ୍କୁ, ରୟା, ଶଙ୍କୁ—ସମସ୍ତେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ସେବା କରୁଥିଲେ। ବେଗବାନ, କେତୁମାନ, ଉଗ୍ର, ସୋଗ୍ର, ବ୍ୟାଘ୍ର, ପ୍ରଭୃତି ମହାସୁରମାନେ, ପରିଘ, ପୁଷ୍କର, ସାମ୍ବ, ଏବଂ ଅଶ୍ୱପତି ମଧ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଉପସ୍ଥିତ ହେଇଥିଲେ। ପ୍ରହ୍ଲାଦ, ବଳି, କୁମ୍ଭ, ସଂହ୍ରଦ, ଗଗନପ୍ରିୟ, ଅନୁହ୍ରଦ, ହରିହର, ବରାହ, କୁଶ, ରାଜା—ଏହିମାନେ ଏଉଁପରି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ଯୋନିଭକ୍ଷ, ବୃଷପର୍ବ, ଲିଙ୍ଗଭକ୍ଷ, ବୈରୁରୁ, ନିଃପ୍ରଭା, ସପ୍ରଭା, ନିରୁଦାର, ଏକଚକ୍ର, ମହାଚକ୍ର, ଦ୍ୱିଚକ୍ର, କୁଳସମ୍ଭବ, ଶରଭ, ଶଳଭ, କ୍ରପଥ, କ୍ରଥ, ବୃହଦ୍ବନ୍ତି, ମହାଜିହ୍ବା, ଶଙ୍କୁକର୍ଣ୍ଣ, ମହାଧ୍ୱନି, ଦୀର୍ଘଜିହ୍ବା, ଉର୍କଣୟନ, ମୃଦକାୟ, ମୃଦପ୍ରିୟ—ଏହି ସମସ୍ତ ଦାନବମାନେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ସେବା କରୁଥିଲେ। ବାୟୁ, ଗରିଷ୍ଠ, ନାମୁଚି, ଶମ୍ଭର, ବିଜ୍ୱର, ବିଭୁ, ବିଶ୍ୱକ୍ଷେଣ, ଚନ୍ଦ୍ରହର୍ତ୍ତା, କ୍ରୋଧବର୍ଦ୍ଧନ, କାଳକ, କାଳକାନ୍ତ, କୁଣ୍ଡଦ, ଯୁଦ୍ଧପ୍ରିୟ, ଗରିଷ୍ଠ, ବରିଷ୍ଠ, ପ୍ରଲମ୍ବ, ନରକ, ପୃଥୁ, ଇନ୍ଦ୍ରତାପନ, ବଟାପି, କେତୁମାନ, ଅଶିଲୋମ, ସୁଲୋମ, ବାଶ୍କଳି, ପ୍ରମାଦ, ମଦ, ଶୃଗାଳମୁଖ, କେଶୀ, ଶରଦ, ଏକାକ୍ଷ, ରାହୁ, ବୃତ୍ର, କ୍ରୋଧବିମୋକ୍ଷଣ—ଏହି ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାନବମାନେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଘେରି ରହିଥିଲେ। ସେମାନେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ଆମକୁ ସୃଷ୍ଟି କରିଛନ୍ତି; ତିନି ଲୋକ ଆମକୁ ଦେଇନାହାନ୍ତି, ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଵର ଦେଇ ସେମାନଙ୍କୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କରିଛନ୍ତି। ପ୍ରଭୁ, ପିତାମହ, ଏଠାରେ ଆମେ କ’ଣ କରିବା? ଆମ ପ୍ରୟୋଜନ କ’ଣ? ଆମେ ଯେଉଁ କାମ କରିପାରିବା, ଆପଣ ଆଦେଶ ଦିଅନ୍ତୁ। ଏହି ଦୁର୍ବଳ ଦେବତାମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ସଦା ଆମ ଦ୍ୱାରା ପରାଜିତ ଓ ବିନିହତ, ସେମାନେ କ’ଣ କାମର? ଆପଣ ସମସ୍ତଙ୍କ ପିତାମହ, ଆମର ଓ ଦେବତାମାନଙ୍କର ମଧ୍ୟ; ଯଜ୍ଞ ଶେଷେ, ଦେବତାମାନେ ପୁନଃ ଆମ ପାଖକୁ ଆସନ୍ତୁ। ଶ୍ରୀମାନ, ସମୃଦ୍ଧି ନେଇ ସଂଘର୍ଷ ହେବ ନିଶ୍ଚିତ; ଏବେ ଆମେ ସମସ୍ତ ଦାନବମାନେ ମିଶି ଦେଖିବାକୁ ମାତ୍ର ରହିବା।” ପୁଲସ୍ତ୍ୟ କହିଲେ, ତାଙ୍କର ଏହି ଅଭିମାନୀ କଥା ଶୁଣି, ଜନାର୍ଦନ ଦେବ ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ର, ଶିବଙ୍କୁ କହିଲେ, “ପ୍ରଧାନ ଦାନବମାନେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଆହ୍ୱାନରେ ଏଠାକୁ ଆସିଛନ୍ତି, ରୁଦ୍ରଙ୍କ ସହିତ ବିଘ୍ନ ସୃଷ୍ଟି କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛନ୍ତି। ଯଜ୍ଞ ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆମେ ଧୈର୍ୟ ଧରିବା ଦରକାର; ଯଜ୍ଞ ସମାପ୍ତି ପରେ ଦେବତାମାନେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବେ। ଶକ୍ରଙ୍କ ବିଜୟ ପାଇଁ ତୁମେ ଓ ମୁଁ ଏହି ଦାନବମାନେ ପୃଥିବୀରୁ ନିକାଳିବାକୁ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଦରକାର। ମାରୁତମାନେ ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କର ଉପସ୍ଥିତିରେ ନିଯୁକ୍ତ; ଦାନବମାନଙ୍କର ଧନ ନେଇ ଯଜ୍ଞରେ ଅର୍ପଣ କରିବା। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଏଠାକୁ ଆସିଲେ ଓ ଜନମାନେ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ, ତେବେ ତାଙ୍କୁ ଦଳିଦେବା।” ଏପରି କହିବା ସମୟରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ, “ଏହି ଦାନୁପୁତ୍ରମାନେ କ୍ରୋଧିତ ଓ ତୁମ ରୋଷ ଉତ୍ପାଦନ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି। ତୁମେ ରୁଦ୍ର ଓ ଦେବତାମାନଙ୍କ ସହିତ ଧୈର୍ୟ ଧର; ଯଜ୍ଞ ସମାପ୍ତିରେ, ଯୁଗ ଶେଷେ, ପ୍ରୟୋଜନୀୟ କାର୍ଯ୍ୟ କର। ମୁଁ ତୁମେ ଓ ଏହି ପ୍ରଧାନ ଦାନବମାନେ ଉଭୟଙ୍କୁ ପଠାଇଛି; ସମୟ ଅନୁଯାୟୀ ଶାନ୍ତି କିମ୍ବା ସଂଘର୍ଷ ହେଉ।" ତାପରେ ବ୍ରହ୍ମା ସ୍ୱୟଂ ଦାନବମାନେ ପ୍ରତି କହିଲେ, “ମୋ ଯଜ୍ଞରେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ସହିତ କୌଣସି ବିରୋଧ ହେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ସମସ୍ତେ ମିଳି ମୋର କାର୍ଯ୍ୟକୁ ସାର୍ଥକ କର।" ଦାନବମାନେ କହିଲେ, "ପିତାମହ, ଆପଣ ଯେପରି କହିବେ, ଆମେ ତାହା କରିବା। ଦେବତାମାନେ ଆମର ବଂଶଜ, ସେମାନେ ଆମଠାରୁ କିଛି ଭୟ କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ।” ପୁଲସ୍ତ୍ୟ କହିଲେ, ଏହି ଉତ୍ତର ଶୁଣି, ପିତାମହ ବହୁତ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ। ଏହିପରି ଦାନବମାନେ ଏଉଁଠି ଦଣ୍ଡାୟମାନ ରହିଥିବା ବେଳେ, ଅନେକ ଋଷି ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ପୂର୍ବଜଙ୍କ ଯଜ୍ଞ ଶୁଣି, କେଶବ ସେମାନଙ୍କର ପୂଜା ଗ୍ରହଣ କଲେ। ପିଣାକଧାରୀ ଦେବତା ସେମାନଙ୍କୁ ଆସନ ଦେଲେ। ବସିଷ୍ଠ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଆଦେଶରେ, ସେମାନଙ୍କୁ ଅର୍ଘ୍ୟ ଦେଲେ। ଗୋ-ଦକ୍ଷିଣା ଦେଇ, ସେମାନଙ୍କ ସୁସ୍ଥତା ପ୍ରଶ୍ନ କରି, ପୁଷ୍କରାରେ ନିବାସ ଦେଲେ ଏବଂ କହିଲେ, “ଏଠାରେ ରୁହ।” ଏହାପରେ ସମସ୍ତ ଜଟାଧାରୀ, ଅଜିନବସନ ଋଷିମାନେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ପୁଷ୍କର ସରୋବରକୁ ଶୋଭିତ କରିଥିଲେ, ଯେପରି ଦେବତାମାନେ ଗଙ୍ଗାକୁ ଶୋଭା ଦେଇଥିବା। କିଛି ମୁଣ୍ଡମୁଣ୍ଡିଆ, କିଛି ଗେରୁଆ ବସ୍ତ୍ରଧାରୀ, ଅନ୍ୟମାନେ ଦୀର୍ଘ ଦାଢ଼ି ଧାରଣ କରିଥିଲେ; କିଛି ଅଳ୍ପ ଦନ୍ତ, କିଛି ଉଦ୍ଭାସିତ ଚକ୍ଷୁ ଥିଲେ। ଏପରିଭାବରେ ଦେବ, ଦାନବ, ଋଷି ଓ ଦେବୀମାନେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଯଜ୍ଞକୁ ଉତ୍ସବମୟ କରିଥିଲେ।