ସାବିତ୍ରୀ ତାଙ୍କ ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ରୋଧରେ ସମସ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା ପୁରୋହିତମାନେଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଲେ—ସେମାନେ ଦାନ ଓ ହୋମ ଲାଗି ଅକାରଣ ଜଙ୍ଗଲରେ ଘୁଞ୍ଚିବେ, କିନ୍ତୁ କିଛି ଲାଭ ହେବ ନାହିଁ। ଲୋଭରେ ସେମାନେ ପୁନିପୁନି ତୀର୍ଥ କ୍ଷେତ୍ର ଓ ଚାଷକ୍ଷେତ୍ର ଭ୍ରମଣ କରିବେ, ଅନ୍ୟଙ୍କ ଭୋଜନରେ ସେମାନେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେବେ, କିନ୍ତୁ ନିଜ ଘରେ କେବେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେବେ ନାହିଁ। ଅପାତ୍ରଙ୍କୁ ଯଜ୍ଞ କରି, ଅଶୁଭ ଦାନ ଗ୍ରହଣ କରି, ଅର୍ଥ ଉପାର୍ଜନ କରିବେ, କିନ୍ତୁ ସେ ସବୁ ବ୍ୟୟ ଅର୍ଥହୀନ ହେଇଯିବ। ଏହି ଦୁଷ୍କର୍ମର ଫଳରେ ସେମାନେ ମୃତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମୃତ ଭଳି ହେଇଯିବେ, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଏପରି ଶାପ ସାବିତ୍ରୀ ଇନ୍ଦ୍ର, ବିଷ୍ଣୁ, ରୁଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଦେଲେ। ବ୍ରହ୍ମା ଓ ସମସ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଉପରେ ମଧ୍ୟ ସେ ରୋଷେ ଶାପ ଦେଲେ। ଏହି ଶାପ ଦେଇ ସେ ସଭାରୁ ବିଦାୟ ନେଲେ। ପରେ ସେ ପ୍ରମୁଖ ପୁଷ୍କରକୁ ପହଞ୍ଚି ସେଠି ବସିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଶଚୀ—ଶକ୍ରଙ୍କ ଧର୍ମପତ୍ନୀ ଲକ୍ଷ୍ମୀ, ଯିଏ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶିଳ୍ପାଳା ଓ ଚରୁମୁଖୀ, ସାବିତ୍ରୀଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ। ସେ ସେଠି ଥିବା ଯୁବତୀମାନେଙ୍କୁ କହିଲେ—“ମୁଁ ଏହି ସଭାରେ ରହିବି ନାହିଁ, ଯେଉଁଠାରେ କୌଣସି ଶବ୍ଦ ଶୁଣିବି ନାହିଁ, ସେଠିକୁ ଯିବି।” ଏହା ପରେ ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ସାବିତ୍ରୀ ଆଉ ଅଧିକ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ ଏବଂ ସେମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଶାପ ଦେବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ସେ କହିଲେ—“ଏହି ଦେବୀମାନେ ମୋତେ ଛାଡ଼ି ଚାଲିଗଲେ, ତେଣୁ ମୁଁ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଶାପ ଦେବି।” ସେ ଶାପ ଦେଲେ—“ଲକ୍ଷ୍ମୀ କେବେ ଏକଠାରେ ବସିବେ ନାହିଁ, ସେ ଚଞ୍ଚଳ ଓ ଚଞ୍ଚଳଚିତ୍ତ ହେଇ ଅବିବେକୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବସିବେ। ମ୍ଲେଛ, ପାର୍ବତୀଙ୍କ ଅନୁୟାୟୀ, ନିମ୍ନ, ମୂର୍ଖ, ଅଶୁଚି, ଶାପିତ ଓ ଦୁଷ୍ଟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ବସିବେ।” ଏପରି ଶାପ ଦେଇ, ସେ ଇନ୍ଦ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଶାପ ଦେଲେ—“ଯେତେବେଳେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହନନ ଦୋଷରେ ଇନ୍ଦ୍ର ବନ୍ଧିତ ହେବେ, ତାଙ୍କ ପତ୍ନୀ ଦୁଃଖ ଭୋଗିବେ, ଏବଂ ନହୁଷ ରାଜ୍ୟ ଦଳିନେବେ, ତେବେ ସେ ତୁମକୁ ଦେଖି ଭିକ୍ଷା ଚାହିବେ। ଏହି ମୂର୍ଖ ମହିଳା କିପରି ମୋତେ ନ ଆସିବ? ଯଦି ମୁଁ ଶଚୀକୁ ପାଇବି ନାହିଁ, ମୁଁ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ନଶ୍ୱନ୍ନ କରିଦେବି। ତୁମେ ଭୟଭୀତ ଓ ଭ୍ରମିତ ହୋଇ, ବାଣୀଶ୍ୱରଙ୍କ ଗୃହରେ ଦୁଃଖରେ ରହିବା, ଏହି ମୋ ଶାପ ଦ୍ୱାରା।" ସେହି ସମୟରେ, ସମସ୍ତ ଦେବୀମାନେ ଶାପିତ ହେଲେ, ଏବଂ କେହି ମଧ୍ୟ ସନ୍ତାନରେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଦିନ ଓ ରାତି ଜଳି ଉଠି, ବନ୍ଧ୍ୟା ବୋଲି ଉପହାସିତ ହେଲେ, ଏହି ଶାପ ସାବିତ୍ରୀ ଦ୍ୱାରା ଗୌରୀଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଲାଗିଗଲା। ଗୌରୀ ଦୁଃଖରେ କାନ୍ଦୁଥିବା ଦେଖି, ବିଷ୍ଣୁ ତାଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା କଲେ—“ବିପୁଳ ନୟନି, ତୁମେ କାନ୍ଦିବା ନାହିଁ, ଏଠାକୁ ଆସ, ସଦା ଶୁଭାଙ୍ଗି। ସଭାରେ ପ୍ରବେଶ କର, କଟିସୂତ୍ର ଓ ବସ୍ତ୍ର ଦିଅ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପାଦକୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରିବି।" ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଏହି ଅନୁରୋଧରେ ଗୌରୀ ଉତ୍ତର ଦେଲେ—“ମୁଁ ତୁମର କଥା ଶୁଣିବି ନାହିଁ, ଯେଉଁଠାରେ କୌଣସି ଶବ୍ଦ ନାହିଁ, ସେଠିକୁ ଯିବି।” ଏହା କହି ସେ ସେଠି ଏକ ପାହାଡ଼ ଉପରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ। ବିଷ୍ଣୁ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପ୍ରଣାମ କରି, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଭକ୍ତି ସହିତ ସ୍ତୁତି କରିଲେ— “ସେ ଦେବୀ ସର୍ବତ୍ର, ସମସ୍ତ ଜୀବରେ ବ୍ୟାପି, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ପ୍ରକାଶିତ। ଯାହା ଦୃଶ୍ୟ ଓ ଅଦୃଶ୍ୟ ଅଛି, ତାଙ୍କ ବିନା କିଛି ଦେଖିଯାଏ ନାହିଁ। ଯେଉଁଠାରେ ସାଧନାକାରୀ ମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିପାରନ୍ତି, ସେଠି ସେ ଅବସ୍ଥିତ। ପୃଥିବୀ ଲାଗି ଆଶା କରୁଥିବା ଲୋକେ ସେଠି ତାଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରିବେ। ସାବିତ୍ରୀ, ପୁଷ୍କର ନାମେ ତୀର୍ଥମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ବାରାଣସୀରେ ସେ ଭିଷାଳାକ୍ଷୀ, ନୈମିଶେ ଲିଙ୍ଗଧାରିଣୀ, ପ୍ରୟାଗରେ ଲଳିତା ଦେବୀ, ଗନ୍ଧମାଦନରେ କାମୁକା। ମାନସରେ କୁମୁଦା, ଆକାଶରେ ବିଶ୍ୱକାୟା, ଗୋମନ୍ତରେ ଗୋମତୀ, ମନ୍ଦାରରେ ସ୍ୱେଚ୍ଛାଚାରିଣୀ। ଚୈତ୍ରରଥରେ ମଦୋତ୍କଟା, ଜୟନ୍ତୀ ଓ ହସ୍ତିନାପୁରରେ, କନ୍ୟାକୁବ୍ଜରେ ଗୌରୀ, ଅମ୍ବା ଓ ମଲୟ ପାହାଡ଼ରେ। ଏକାମ୍ରରେ କୀର୍ତ୍ତିମତୀ, ବିଶ୍ୱରେ ବିଶ୍ୱେଶ୍ୱରୀ, କର୍ଣ୍ଣିକାରେ ପୁରୁହସ୍ତି, କେଦାରରେ ମାର୍ଗଦାୟିନୀ। ହିମାଲୟ ଶୃଙ୍ଗରେ ନନ୍ଦା, ଗୋକର୍ଣ୍ଣରେ ଭଦ୍ରକାଳୀ, ସ୍ଥାଣୁଇଶ୍ୱରରେ ଭବାନୀ, ବିଲ୍ବକରେ ବିଲ୍ବପତ୍ରିକା। ଶ୍ରୀଶୈଳରେ ମାଧବୀଦେବୀ, ଭଦ୍ରଭଦ୍ରଇଶ୍ୱରରେ ଭଦ୍ରା, ବରାହଶୈଳରେ ଜୟା, କମଳାଳୟରେ କମଳା। ରୁଦ୍ରକୋଟିରେ ତୁରୁଦ୍ରାଣୀ, କାଲଞ୍ଜରରେ କାଳୀ, ମହାଲିଙ୍ଗରେ କପିଳା, କର୍କୋଟରେ ମଙ୍ଗଳେଶ୍ୱରୀ। ଶାଳିଗ୍ରାମରେ ମହାଦେବୀ, ଶିବଲିଙ୍ଗରେ ଜଳପ୍ରିୟା, ମାୟାପୁରରେ କୁମାରୀ, ସନ୍ତାନରେ ଲଳିତା। ଉତ୍ପଲାକ୍ଷୀରେ ସହସ୍ରାକ୍ଷୀ, ହିରଣ୍ୟାକ୍ଷରେ ମହୋତ୍ପଲା, ଗୟାରେ ମଙ୍ଗଳା, ପୁରୁଷୋତ୍ତମରେ ବିମଳା। ବିପାଶାରେ ଅମୋଘାକ୍ଷୀ, ପାଟଳରେ ପୁଣ୍ୟବର୍ଧନୀ, ସୁପାର୍ଶ୍ୱରେ ନାରାୟଣୀ, ତ୍ରିକୂଟରେ ଭଦ୍ରସୁନ୍ଦରୀ। ବିପୁଳରେ ବିପୁଳା, ମଲୟାଚଳରେ କଳ୍ୟାଣୀ, କୋଟିତୀର୍ଥରେ କୋଟବୀ, ମାଧବୀବନରେ ସୁଗନ୍ଧା। କୁବ୍ଜାମ୍ରକରେ ତ୍ରିସନ୍ଧ୍ୟା, ଗଙ୍ଗାଦ୍ୱାରରେ ହରିପ୍ରିୟା, ଶିବକୁଣ୍ଡରେ ଶିବାନନ୍ଦା, ଦେବୀକାଟଟରେ ନନ୍ଦିନୀ। ଦ୍ୱାରକାରେ ରୁକ୍ମିଣୀ, ବୃନ୍ଦାବନରେ ରାଧା, ମଥୁରାରେ ଦେବକୀ, ପାଟାଳରେ ପରମେଶ୍ୱରୀ। ଚିତ୍ରକୁଟରେ ସୀତା, ବିନ୍ଧ୍ୟରେ ବିନ୍ଧ୍ୟନିବାସିନୀ, ସହ୍ୟାଦ୍ରିରେ ଏକବୀରା, ହରିଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରରେ ଚନ୍ଦ୍ରିକା। ରମଣରେ ରାମତୀର୍ଥ, ଯମୁନାରେ ମୃଗାବତୀ, କରବୀରରେ ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀ, ବିନାୟକରେ ରୁମାଦେବୀ। ବୈଦ୍ୟନାଥରେ ଆରୋଗା, ମହାକାଳରେ ମହେଶ୍ୱରୀ, ପୁଷ୍ପତୀର୍ଥରେ ଅଭୟା, ବିନ୍ଧ୍ୟକନ୍ଦରରେ ଅମୃତା।" ଏଭଳି ବିଷ୍ଣୁ ଦେବୀଙ୍କ ମହିମା ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ, ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ କରିଲେ।