ଏହି ସଂଗ୍ରହୀତ ଶ୍ରୁତିଗୁଡିକୁ ଅନୁସରି ଏକ ଜୀବନ୍ତ କଥା ଏଭଳି ହେଉଛି: ଯଦି ଏହି ତୁମ ଦୃଢ଼ ନିଷ୍ପତ୍ତି, ତେବେ ରୁହ, ହେ ଦେବତା, ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରେ; କିନ୍ତୁ ମୁଁ କିପରି ମୋ ମିତ୍ରମାନଙ୍କ ପାଖରେ ମୋ ମୁହଁ ଦେଖାଇବି? ମୋ ସ୍ୱାମୀ ମୋତେ ତାଙ୍କ ଜନାନୀ ଭାବରେ ରଖିଛନ୍ତି—ମୁଁ କିପରି ଏହି ଘଟଣା ବିଷୟରେ କଥା କହିପାରିବି? ଏହି ଦୁଃଖରେ, ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ: ପୂଜାରୀମାନଙ୍କ ଉତ୍ତେଜନାରେ, ମୁଁ ଶୀଘ୍ର ଅଗ୍ରିମ କ୍ଷୀରାବଧି ପରେ ଆସିଥିଲି; ଏଠାରେ ଜନାନୀ ବିନା ଯଜ୍ଞ କରାଯିବା ନାହିଁ—ତୁରନ୍ତ ଏଠାକୁ ଜନାନୀ ଆଣ। ଶକ୍ର ତାଙ୍କୁ ଆଣିଲେ ଏବଂ ବିଷ୍ଣୁ ତାଙ୍କୁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଦେଲେ। ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ, "ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କରିଛି, ହେ ଚାରୁଭ୍ରୂ ନାରୀ; ମୋ କୃତ୍ୟ ପାଇଁ ମୋତେ ଖମା କର। ମୁଁ ଆଉ କେବେ ଏପରି ଅପରାଧ କରିବିନାହିଁ, ହେ ଗୁଣବତୀ ନାରୀ।" "ମୁଁ ତୁମ ପାଦରେ ପଡ଼ୁଛି—ମୋତେ ଖମା କର, ଏଠାରେ ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରେ।" ପୁଲସ୍ତ୍ୟ କହିଲେ: ଏଭଳି କଥା ଶୁଣି, ସେ ରାଗି ଉଠିଲେ ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମାକୁ ଶାପ ଦେବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। "ଯଦି ମୁଁ ତପସ୍ୟା କରିଛି, ଯଦି ମୋ ଗୁରୁମାନେ ମୋପରେ ପ୍ରସନ୍ନ, ତେବେ ସମସ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣ ସଭାରେ, ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ସ୍ଥାନରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ କେବଳ କାର୍ତିକ ମାସରେ ଏକ ବାର ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ପୂଜିବେ, ତା'ଠାରୁ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ପୂଜା କରିବେନାହିଁ। ପୃଥିବୀରେ ସମସ୍ତ ଦ୍ୱିଜମାନେ କେବଳ ସେହି ପୂଜା କରିବେ, ଅନ୍ୟ କୌଣସି ନୁହେଁ। ଏଭଳି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ କହି, ସେ ଶତକ୍ରତୁଙ୍କୁ ମୁଖାବନ୍ତ କଲେ। "ହେ ଶକ୍ର! ତୁମେ ଗୋପିକାକୁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଆଣିଦେଲା; ଏହି ଛୋଟ କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳ ତୁମେ ପାଇବା। ଯେତେବେଳେ ଯୁଦ୍ଧର ମଧ୍ୟରେ ଉଭୟ ହେବ, ଶକ୍ର, ତୁମେ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବନ୍ଧିତ ହେବା ଏବଂ ଅତି ଦୁଃଖିତ ଅବସ୍ଥାରେ ପହଞ୍ଚିବା। ଅସହାୟ ଏବଂ ଶକ୍ତିହୀନ ହେଇ, ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ସହରେ ରହିବା, ଭୟଙ୍କର ପରାଜୟ ପାଇ, କିନ୍ତୁ ଶୀଘ୍ର ମୁକ୍ତି ମିଳିବା। ଏଭଳି ଶକ୍ରକୁ ଶାପ ଦେଇ, ଦେବୀ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ କହିଲେ: "ଭୃଗୁଙ୍କ ଶବ୍ଦରେ ତୁମେ ମର୍ତ୍ୟ ଭାବେ ଜନ୍ମିବା, ତୁମେ ସ୍ତ୍ରୀ ବିୟୋଗର ଦୁଃଖ ଅନୁଭବ କରିବା; ତୁମ ସ୍ତ୍ରୀ ଶତ୍ରୁ ଦ୍ୱାରା ବଡ଼ ସମୁଦ୍ର ଅଟି ନେଇଯିବା। ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଯଦୁ ବଂଶରେ ଜନ୍ମିବା, ତୁମେ କୃଷ୍ଣ ନାମରେ ପରିଚିତ ହେବା; ପଶୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦାସତ୍ୱ ଅନୁଭବ କରି, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଘୁଞ୍ଚିବା। ତାପରେ, ରୁଦ୍ର ଦାରୁବନରେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିବା ବେଳେ, ରାଗିଥିବା ଋଷିମାନେ ତାଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଲେ। "ହେ କପାଳିକ, ନିମ୍ନ ଜନ! ତୁମେ ଆମ ସ୍ତ୍ରୀମାନଙ୍କୁ ଚାହିଲ; ତେଣୁ ଆଜି ତୁମ ଅଭିମାନୀ ଅଙ୍ଗ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଯିବ।" ପୁରୁଷତ୍ୱ ହରାଇ, ଋଷିମାନଙ୍କ ଶାପରେ ପୀଡିତ, ତୁମ ସ୍ତ୍ରୀ ଗଙ୍ଗା ଦ୍ୱାରରେ ଦଢ଼ାଇ ତୁମକୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେବେ। "ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ସମସ୍ତକୁ ଦହିଦେଉଛ; ପୂର୍ବରୁ ତୁମେ ମୋ ପୁଅ ଭୃଗୁ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ; ସଦା ଧର୍ମନିଷ୍ଠ। ମୁଁ ଯେ ଦହିଯାଇଛି, ଅପେ ଦହିପାରିବି କି?" "ହେ ଜାତବେଦାସ, ରୁଦ୍ର ତୁମେ ଉପରେ ତାଙ୍କ ଶୁକ୍ର ବିପ୍ଲବ କରିବେ; ଅଶୁଦ୍ଧ ଜନମାନେ ମଧ୍ୟରେ, ତୁମ ଅଗ୍ନିଜ୍ୱାଳା ଅଧିକ ଜ୍ୱଳିବ।" ସାବିତ୍ରୀ ଏହାପରେ ସମସ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଏବଂ ଅଗ୍ନିହୋତ୍ର ପୁଜାରୀମାନଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଲେ: ଦାନ ଏବଂ ଅଗ୍ନିହୋତ୍ର ପାଇଁ, ସେମାନେ ବିନାଫଳ ଅଟି ଅଟି ଅରଣ୍ୟ ଘୁଞ୍ଚିବେ। ସଦା ଲୋଭରେ, ସେମାନେ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ଏବଂ କ୍ଷେତ୍ର ଦେଖିବେ; ପରଙ୍ଗ ଭୋଜନରେ ତୃପ୍ତି, ତଥାପି ନିଜ ଘରେ ଅସନ୍ତୁଷ୍ଟ। ଅପାତ୍ର ପାଇଁ ଯଜ୍ଞ କରି, ଅପମାନଜନକ ଦାନ ଗ୍ରହଣ କରି, ଅନ୍ୟାୟରେ ଧନ ଆର୍ଜନ କରି, ତାଙ୍କ ବ୍ୟୟ ମଧ୍ୟ ବିନାଫଳ ହେବ। ଏହି ଦୁଃଖରେ, ସେମାନେ ମୃତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମୃତ ସମାନ ହେବେ—ଏହା ନିଶ୍ଚିତ। ସାବିତ୍ରୀ ଏହିପରି ଶାପ ଦେଇ ଇନ୍ଦ୍ର, ବିଷ୍ଣୁ, ରୁଦ୍ର, ଅଗ୍ନିକୁ ମଧ୍ୟ ଶାପ ଦେଲେ। ସେ ରାଗରେ ବ୍ରହ୍ମା ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଲେ; ଏହି ଶାପ ଦେଇ, ସେ ସଭା ଛାଡ଼ି ଚାଲିଗଲେ। ପ୍ରମୁଖ ପୁଷ୍କରକୁ ପହଞ୍ଚି, ସେ ଏଠାରେ ବସିଲେ; ଶକ୍ରଙ୍କ ଗୁଣବତୀ ପତ୍ନୀ ଲକ୍ଷ୍ମୀ, ଚାରୁମୁଖୀ, ସାବିତ୍ରୀଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ। ସେ ସେଠି ଯୁବତୀମାନେ ପାଖରେ କହିଲେ, "ମୁଁ ଏହି ସଭାରେ ରହିବିନାହିଁ; ମୁଁ ଏଠିଯିବି ଯେଉଁଠି କୌଣସି ଶବ୍ଦ ଶୁଣିବିନାହିଁ।" ତାପରେ ସମସ୍ତ ଯୁବତୀମାନେ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ; ସାବିତ୍ରୀ ରାଗି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଶାପ ଦେବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। "ଏହି ଦେବୀମାନେ ମୋତେ ଛାଡ଼ି ଚାଲିଗଲେ, ଏହି ଦୁଃଖରେ, ମୁଁ ବଡ଼ ରାଗି, ତାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଶାପ ଦେବି। ଲକ୍ଷ୍ମୀ କେବେ ଏକ ସ୍ଥାନରେ ବସିବେନାହିଁ; ସେ ଅସ୍ଥିର, ଚଞ୍ଚଳ ମନ ହେବେ, ମୂଢ଼ମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରହିବେ। ମ୍ଲେଚ୍ଛମାନେ, ପାର୍ବତୀଙ୍କ ଅନୁୟାୟୀ, ନିମ୍ନ ଜନ, ମୂଢ଼ ଏବଂ ଅଶୁଦ୍ଧ, ଶାପିତ ଏବଂ ଦୁଷ୍ଟ, ଏପରି ପୁରୁଷମାନେ, ଶାପର ପ୍ରଭାବରେ, ଲକ୍ଷ୍ମୀ ବସିବେ; ଏହି ଶାପ ଦେଇ, ସେ ଇନ୍ଦ୍ରାଣୀକୁ ମଧ୍ୟ ଶାପ ଦେଲେ। "ଯେତେବେଳେ ଇନ୍ଦ୍ର ବ୍ରାହ୍ମଣ ବଧର ପାପରେ ଦୂଷିତ, ଧରାଯିବେ, ତାଙ୍କ ପତ୍ନୀ ଦୁଃଖ ଅନୁଭବ କରିବେ, ଏବଂ ନହୁଷ ରାଜ୍ୟ ନେଇବେ, ସେ ତୁମକୁ ଦେଖି ଦୟା ଚାହିବ। "ଏହି ମୂଢ଼ ନାରୀ କିପରି ମୋପାଖରେ ଆସିବେନାହିଁ, ଯେଉଁଠି ମୁଁ ଇନ୍ଦ୍ର? ଯଦି ମୁଁ ଶଚୀକୁ ପାଇବିନାହିଁ, ମୁଁ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ନାଶ କରିଦେବି।" "ତାପରେ, ତୁମେ ଭୟିତ ଏବଂ ଅସ୍ଥିର, ବାକ୍ପତିର ଘରରେ ଦୁଃଖରେ ବସିବା, ମୋ ଶାପରେ ଅଭିମାନୀ ହେବା।" ସେହି ସମୟରେ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ପତ୍ନୀମାନେ ସମସ୍ତ ଶାପିତ ହେଲେ, ଏବଂ କୌଣସି ଜନମାନେ ଖୁସି ମିଳିଲାନାହିଁ। ଦିନ ରାତି ଜଳି, ବନ୍ଧ୍ୟା ଭାବରେ ଉପେକ୍ଷିତ, ଗୌରୀ ମଧ୍ୟ ସାବିତ୍ରୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏଭଳି ଶାପିତ ହେଲେ। କିନ୍ତୁ, ସେ ଅଶ୍ରୁପୁର୍ଣ୍ଣ ଦେଖାଗଲା, ବିଷ୍ଣୁ ତାଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଲେ: "କାନ୍ଦିବିନାହିଁ, ଚଉଡ଼ିଆ ନୟନ; ଏଠି ଆସ, ସଦା ଶୁଭା ନାରୀ।" "ସଭାକୁ ପ୍ରବେଶ କର, କଞ୍ଚୁକ ଏବଂ ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର ଦିଅ, ବ୍ରତ ଗ୍ରହଣ କର, ଏବଂ ମୁଁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପାଦରେ ତୁମ ପାଇଁ ନମସ୍କାର କରିବି।